საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ას-766-1092-07 19 მარტი, 2008 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

თეიმურაზ თოდრია (მომხსენებელი), როზა ნადირიანი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს “ე.” (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “ი.” (მოსარჩელე)

მესამე პირი – შპს “ .. ..”

გასაჩივრებული სასამართლო გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2004 წლის 20 აგვისტოს რუსთავის საქალაქო სასამართლოში სარჩელი აღძრა შპს „ი-მა“ მოპასუხე შპს „რ-ის“ მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ შპს „რ-სა“ და შპს „ი-ს“ შორის 2004 წლის 6 იანვარს დაიდო ხელშეკრულება ელექტროენერგიის მიყიდვის შესახებ. 2004 წლის 10 ივლისს 4 საათსა და 25 წუთზე მიწოდებულმა უხარისხო ელექტროენერგიამ გამოიწვია შპს „ი-ის“ სატრანსფორმატორო ქვესადგურის აალება. აალებული ტრანსფორმატორიდან ცეცხლი ზეთისა და კაბელების მეშვეობით სწრაფად გავრცელდა შპს „ი-ის“ მთელ ფართზე და დაიწვა 790 მ² იქ არსებულ ქონებასთან ერთად. ზარალის საერთო ოდენობამ შეადგინა 70.000 ლარი. მოსარჩელის განმარტებით, ქ.რუსთავის ხანძარსაწინააღმდეგო რაზმის ¹63 აქტითა და დიაგრამაზე ძაბვის მერყეობის დამადასტურებელი დოკუმენტით დასტურდება ძაბვის მყისიერი ვარდნა და მომენტალური გაზრდა, რამაც ხანძარი გააჩინა. ხანძრის გაჩენის კერა და მიმართულება დადგენილია ხანძარსაწინააღმდეგო სამსახურის რაზმის მიერ გამოკვლეული მასალებით. აღნიშნულის გამო მოსარჩელემ 2004 წლის 30 ივლისს ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით მიმართა შპს „რ-ის“ დირექტორს, მაგრამ ამ უკანასკნელმა უარი განაცხადა ზიანის ანაზღაურებაზე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მიუთითა, ვინაიდან წარმოდგენილი მტკიცებულებით დასტურდება უშუალო მიზეზობრივი კავშირი უხარისხო ელექტროენერგიის მიწოდებასა და ხანძრის გაჩენით დამდგარ ზარალს შორის, მოპასუხე საქართველოს სკ-ის 992-ე და 408-ე მუხლების თანახმად, ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი 70.000 ლარის ოდენობით.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებით არასათანადოდ მოპასუხე შპს „რ“ შეიცვალა სათანადო მოპასუხით სს „ე-ით”. ამავე სასამართლოს 2004 წლის 16 ნოემბრის განჩინებით შპს „რ“ ჩაბმულ იქნა საქმეში თანამოპასუხედ.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოცემულ საქმეზე სათანადო მოპასუხეს წარმოადგენდა სს „ქ“. ამასთან, ხანძრის შედეგად წარმოშობილი ზიანის ოდენობა გაზრდილი იყო და რეალურ ოდენობას არ შეესაბამებოდა.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „ი-ის“ სარჩელი სს „ე-ის” მიმართ არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო. შპს „ი-ის“ სარჩელი „რ-ის“ მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე შეწყდა მოსარჩელის მიერ სარჩელზე უარის თქმის გამო.

შპს „ი-მა“ სააპელაციო საჩივარი შეიტანა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილებაზე, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს “ი-ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, სს “ე-ს” შპს “ი-ის” სასარგებლოდ დაეკისრა 70 000 ლარის გადახდა.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო, რომ 2004 წლის 6 იანვარს შპს „რ-სა“ და შპს „ი-ს“ შორის დაიდო ელექტროენერგიის მიყიდვის ხელშეკრულება. საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის (სემეკი) 2004 წლის 23 ივნისის ¹11/1 გადაწყვეტილებით შპს „რ-სს“ 2004 წლის 1 ივლისიდან გაუუქმდა ელექტროენერგიის განაწილების ლიცენზია ¹002, სერია ¹14. სემეკის აღნიშნული გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტის თანახმად, სს „ე-ს“ დაევალა 2004 წლის 1 ივლისამდე უზრუნველეყო ელექტროენერგიის განაწილების ლიცენზიანტების (რომლებსაც გაუუქმდათ ელექტროენერგიის განაწილების ლიცენზია, მათ შორის, შპს „რ-ის“) მომხმარებლების აყვანა თავის აბონენტებად, ხოლო 2004 წლის 1 ივლისიდან მათი სტაბილური ელექტრომომარაგება და დადგენილი ლიმიტების დაცვა. ამავე გადაწყვეტილების მოთხოვნათა რეალიზაციის მიზნით, სს „ე-სა“ და შპს „რ-სს“ შორის 2004 წლის 30 ივნისს დაიდო ქონების იჯარით გადაცემისა და მომსახურების ხელშეკრულება, რომლის 1-ლი მუხლის თანახმად, შპს „რ-მა“ სს „ე-ს” დროებით სარგებლობაში გადასცა ელექტროგამანაწილებელი ქსელი, რომლის მეშვეობითაც შპს „რ“ საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის მიერ 2000 წლის 16 დეკემბერს გაცემული ლიცენზიის საფუძველზე ანაწილებდა ელექტროენერგიას ქ.რუსთავში.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო ასევე, რომ, მართალია, სს „ე-სა” და შპს „ი-ს“ შორის წერილობითი ხელშეკრულება ელექტროენერგიის მიყიდვის (მიწოდების) შესახებ არ დადებულა, მაგრამ სს „ე” შპს „რ-ისაგან“ იჯარით გადაცემული ელექტროგამანაწილებელი ქსელის მეშვეობით 2004 წლის 1 ივლისიდან ელექტროენერგიას აწვდიდა შპს „ი-ს“, რომელიც, თავის მხრივ, მიმწოდებელს უხდიდა მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასურს.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო ასევე ის გარემოება, რომ 2004 წლის 10 ივლისს 4 საათსა და 25 წუთზე შპს „ი-ის“ კუთვნილ სატრანსფორმატორო ქვესადგურში გაჩნდა ხანძარი, რომლის შედეგად დაიწვა შპს „ი-ის“ კუთვნილი 790 მ² ფართი და იქ არსებული ქონება, რომლის ღირებულებამაც შეადგინა 71.504 (სამოცდათერთმეტი ათას ხუთას ოთხი) ლარი.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან.

მოცემულ შემთხვევაში დადგენილად ცნო, რომ მხარეებს შორის არსებობდა ზეპირი ხელშეკრულება ელექტროენერგიის მიწოდების (მიყიდვის) შესახებ და რომ მოპასუხე სს „ე-მა” ნივთობრივი ნაკლის მქონე ნივთი (უხარისხო (დაბალი ძაბვის) ელექტროენერგია) მიაწოდა შპს „ი-ს“, რამაც გამოიწვია ხანძარი და მოსარჩელეს მიადგა 71.504 ლარის ზიანი.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის - სს „ე-ს“ მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ექსპერტის დასკვნაში მითითებული ზიანის ოდენობა გაზრდილია და არ შეესაბამება რეალურ მონაცემებს, ვინაიდან აღნიშნული გაანგარიშების საწინააღმდეგო მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მან შპს „ი-ს“ მიაწოდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ხარისხის ელექტროენერგია, ამიტომ ხანძრის გაჩენაში და ზიანის დადგომაში მას ბრალი არ მიუძღვის, რადგან საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2005 წლის 25 ნოემბრის ¹5465/15 ექსპერტის დასკვნის საფუძველზე დადგენილად ცნო, რომ შპს „ი-ის“ სატრანსფორმატორო ქვესადგურში ხანძარი გამოწვეულია АЕ-2046 ტიპის ავტომატური ამომრთველისა და მასთან დაკავშირებული ПМЕ -211 ტიპის მაგნიტური გამშვებისათვის დაბალი ძაბვის მიწოდების მიზეზით, რამაც გამოიწვია ПМЕ-211 ტიპის მაგნიტური გამშვები კოჭას გადახურება და მისი საიზოლაციო ფენის აალება. შემდეგ დაზიანდა საკომუნიკაციო სადენების საიზოლაციო ფენა, მოხდა მოკლე ჩართვა, რის გამოც მომდევნო სადენების საიზოლაციო ფენის დაზიანებამ და გამოიწვია დიდი, გარდამავალი მოკლე ჩართვები, რამაც ხანძარი გააჩინა.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სს „ე-მა” სასამართლოს ვერ წარმოუდგინა იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ იგი პასუხს არ აგებს მოსარჩელისათვის დაბალი ძაბვის (უხარისხო) ელექტროენერგიის მიწოდებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე. ამასთან, განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის თანახმად თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს “ე-მა”. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მოთხოვნა, რომლის თანახმად თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა თუ შესაგებელს. კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მტკიცების ტვირთი მთლიანად მოპასუხე მხარეს დააკისრა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატა დაეყრდნო რა ექსპერტიზის დასკვნას, არ გაიზიარა და სამართლებრივი შეფასება არ მისცა იმას, რომ შპს “ი-ის” საკუთარი ელგაყვანილობა მოუწესრიგებელი აქვს, რაც მათი მხრიდან ტექნიკური უსაფრთხოების წესების დარღვევაზე მეტყველებს. “ელექტროდანადგართა მოწყობის წესების” შესაბამისად, საყრდენიდან შემავალი კაბელი და შიგა ელექტროგაყვანილობა არის აბონენტის კუთვნილება და გაყოფის საზღვრიდან ელგაყვანილობის წესრიგიანობაზე პასუხისმგებლობა ეკისრება თვით შენობის მეპატრონეს.

კასატორმა მიუთითა, რომ მოსარჩელე მოქმედებდა დაუდევრად, საერთოდ არ გააჩნდა უსაფრთხოების სამსახური. საწარმოში ხანძარი გაჩნდა 2004 წლის 10 ივლისს დაახლოებით დილის 4 საათზე, შენიშნეს 4 საათსა და 45 წუთზე, ხოლო სახანძრო კი გამოიძახეს 7 საათსა და 19 წუთზე. ხანძარი შენიშნა მეზობელი საწარმოს პერსონალმა, ადგილზე არ იყო სატელეფონო კვანძი, რის გამოც დაგვიანებით მოხდა სახანძრო სამსახურის გამოძახება და მისი ლიკვიდაცია. ქ.რუსთავის ხანძარსაწინააღმდეგო სამსახურის მიერ შედგენილი აქტის (¹63 ხანძრის შესახებ) მიხედვით, ხანძრის ლოკალიზაცია დაიწყო 8 საათსა და 35 წუთზე, ხანძრის ლიკვიდაცია მოხდა დილის 10 საათსა და 35 წუთზე. ყოველივე ეს მიუთითებს მოსარჩელის მიერ საქართველოს კანონის “სახანძრო უსაფრთხოების შესახებ” მოთხოვნების დარღვევაზე.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნათა უგულველყოფით, სრულყოფილად არ გამოიკვლია ფაქტობრივი გარემოებები და აშკარად მიკერძოებით ცალმხრივად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, შესაბამისად, არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა ფაქტობრივ გარემოებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა - კანონიერების შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ სს “ე-ის” საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ 2004 წლის 6 იანვარს შპს “რ-სა“ და შპს “ი-ს” შორის დაიდო ელექტროენერგიის მიყიდვის ხელშეკრულება. სემეკის 2004 წლის 23 ივნისის ¹11/1 გადაწყვეტილებით შპს “რ-ს” 2004 წლის 1 ივლისიდან გაუუქმდა ელექტროენერგიის განაწილების ლიცენზია @¹002, სერია ¹14. სემეკ-ის აღნიშნული გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტის თანახმად, სს “ე-ს” დაევალა 2004 წლის 1 ივლისამდე უზრუნველეყო ელექტროენერგიის განაწილების ლიცენზიანტების მომხმარებლების აყვანა თავის აბონენტებად, ხოლო 2004 წლის 1 ივლისიდან მათი სტაბილური ელექტრომომარაგება და დადგენილი ლიმიტის დაცვა.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ ასევე დადგენილია, რომ ამავე გადაწყვეტილების მოთხოვნათა უზრუნველყოფის მიზნით, სს “...-სა” და შპს “რ-სს“ შორის 2004 წლის 30 ივნისს დაიდო იჯარისა და მომსახურების ხელშეკრულება, რომლის პირველი მუხლის თანახმად შპს “რ-ს” გადასცა ელექტროგამანაწილებელი ქსელი დროებით სარგებლობაში, რომლის მეშვეობით შპს “რ” სემეკ-ის მიერ 2000 წლის 16 დეკემბერს გაცემული ლიცენზიის საფუძველზე აწარმოებდა ელექტროენერგიის განაწილებას ქ. რუსთავში.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ ასევე დადგენილია, რომ სს “ე-ს” შპს “რ-საგან” იჯარით აღებული ელექტროგამანაწილებელი ქსელის მეშვეობით 2004 წლის 1 ივლისიდან ელექტროენერგიიას აწვდიდა შპს “ი-ს”, ხოლო ეს უკანასკნელი უხდიდა მიმწოდებელს ელექტროენერგიის საფასურს.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მათ შორის არსებობდა ზეპირი ხელშეკრულება ელექტროენერგიის მიწოდების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ 2004 წლის 10 ივლისს, 4 საათსა და 25 წუთზე, შპს “ი-ის” კუთვნილ სატრანსფორმატორო ქვესადგურში გაჩნდა ხანძარი, რომლის შედეგად დაიწვა შპს “ი-ის” კუთვნილი 790კვ.მ ფართი და იქ არსებული ქონება.

სააპელაციო სასამართლო დაეყრდნო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2005 წლის 20 ივნისის ¹2707/15 და 2005 წლის 25 ნოემბრის ¹5465/15 დასკვნებს, რომლებშიც აღნიშნულია, რომ დაბალი ძაბვის მიწოდების მიზეზით მოხდა მოკლე ჩართვა, დაზიანდა მომდევნო სადენების საიზოლაციო ფენა და გამოიწვია დიდი, გარდამავალი მოკლე ჩართვები, რის გამოც გაჩნდა ხანძარი, რომელმაც მოსარჩელეს მიაყენა 71.504 ლარის ოდენობის ზიანი.

კასატორი არ უთითებს საქმეში არსებული მტკიცებულებებეზე, რომლითაც შესაძლებელია ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გაქარწლება, რაც არ შეაფასა ან არასათანადოთ შეაფასა სააპელაციო სასამართლომ.

ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ (სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილი) დადგენილია სს “...-ის” მიერ ნივთობრივი ნაკლისაგან თავისუფალი ნივთის (ელექტროენერგიის) მიწოდების ვალდებულების დარღვევის ფაქტი.

ელექტროენერგიის მიწოდებასთან დაკავშირებულ სამართლებრივ ურთიერთობაზე ვრცელდება ნასყიდობის ინსტიტუტი.

აღნიშნული ხელშეკრულება კონსესუალურია და მისი დადების მომენტიდან მხარეებს წარმოეშვათ ამ ხელშეკრულების შესრულებისათვის აუცილებელი უფლება-ვალდებულებები.

ამრიგად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით გამყიდველი მოვალეა, გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი.

კონკრეტულ შემთხვევაში ელექტროენერგიის მიმწოდებლის ვალდებულებას წარმოადგენს ვალდებულება, გადასცეს მომხმარებელს ნივთობრივი ნაკლისაგან თავისუფალი ნივთი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 487-ე მუხლის თანახმად.

ამავე კოდექსის 494-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ნივთის ნაკლის ან ხელშეკრულებით განსაზღვრული სხვა პირობების დარღვევით მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ზოგადი წესების მიხედვით.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია საქმეში არსებული მასალები, რომლითაც დასტურდება მოსარჩელეს ბრალი დამდგარ ზიანში, კერძოდ, კასატორი უთითებს, რომ ხანძარი გაჩნდა 2004 წლის 10 ივლისს დაახლოებით დილის 4 საათზე, შენიშნეს 4 საათსა და 45 წუთზე, ხოლო სახანძრო გამოიძახეს 7 საათსა და 19 წუთზე; ადგილზე არ იყო სატელეფონო კვანძი; ხანძარი შენიშნა მეზობელი საწარმოს პერსონალმა.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ზემოაღნიშნულიდან არ ვლინდება ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც გათვალისწინებულია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 415-ე მუხლით, კერძოდ, განსახილველი მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, თუ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო დაზარალებულის მოქმედებამ ან უმოქმედობამ (თავიდან აეცილებინა ან შეემცირებინა ზიანი), მაშინ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და ამ ანაზღაურების მოცულობა დამოკიდებულია იმაზე, თუ უფრო მეტად რომელი მხარის ბრალით არის ზიანი გამოწვეული.

კონკრეტულ შემთხვევაში არ არის მითითება იმაზე, თუ რამდენად შეეძლო და უნდა თავიდან აეცილებინა ან შეემცირებინა ზიანი შპს „ი-ის”, როდესაც ხანძარი გაჩნდა დილის 4 საათზე. ამის გათვალისწინებით შპს „ი-ის” რა მოქმედებამ ან უმოქმედობამ შეუწყო ხელი ხანძრის გაჩენაში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორი არ უთითებს ისეთ გარემოებებზე, რომლებიც განსაზღვრავენ შპს „ი-ის” ბრალს, კერძოდ, კასატორი არ უთითებს საქმეში არსებული და სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოუკვლევი ან არასათანადოთ გამოკვლეულ იმ მტკიცებულებებზე, რომლითაც დგინდება შპს “ი-ის” მართლსაწინააღმდეგო ქმედებები (მოქმედებები, რომლებიც მას უნდა განეხორციელებინა და არ განახორციელა ან მოქმედებები, რომელიც მას არ უნდა განეხორციელებინა და განახორციელა) და კონკრეტულად რაში გამოიხატა აღნიშნული.

ამასთან ერთად საქმეში არ მოიპოვება ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, გამორიცხავდა სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ მითითებული კანონი არ დარღვეულა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

სს “ე-ის” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილება;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.