საქმე N:ას-769-984-08

ას-769-984-08 8 აპრილი, 2009 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი(თავმჯდო.ე)

რ. ნადირიანი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

კასატორი _ ო. ს-ძე

წარმომადგენელი _ მ. რ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. ქ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობა და მისი გამოთხოვა უკანონო მფლობელობიდან

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ო. ს-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ქ.თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიმართ ქ.თბილისში, ... ქ.¹22-ში მდებარე ლიტ «ვ-ს» 3/4-ისა და მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებით აღრიცხვის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: ე. ბ-ძის საკუთრებას წარმოადგენდა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹22-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ლიტ „ვ“. მან ეს ბინა უანდერძა ძმას – ო. ს-ძეს. ე. ბ-ძე გარდაიცვალა 1994 წელს. ო. ს-ძემ 1995 წელს ანდერძისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით გაიფორმა ამ სახლის 3\4, ხოლო სამკვიდრო საცხოვრებელი სახლის 1\4 კანონით მემკვიდრეობის მოწმობით კი, ე. ბ-ძის შვილმა – რ. ბ-ძემ, რომელმაც სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე ო. ს-ძის მიმართ და მოითხოვა საცხოვრებელი სახლიდან კუთვნილი 1\4 წილის რეალურად გამოყოფა. ქ.თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილებით რ. ბ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მას საკუთრების უფლებით გამოეყო ქ.თბილისში, ... (ამჟამინდელი ...) ქ. ¹22-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ლიტ „ვ“, მასვე დაეკისრა ო. ს-ძის სასარგებლოდ მისი კუთვნილი წილის კომპენსაციის სახით 2850 ლარის გადახდა. ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს დაევალა სათანადო ცვლილებების შეტანა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹22-ში მდებარე სახლის ჩანაწერებში და ლიტ „ვ“ საკუთრების უფლებით აღირიცხა რ. ბ-ძეზე. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2000 წლის 4 აპრილის განჩინებით ო. ს-ძის საზედამხედველო საჩივარი დაკმაყოფილდა, 1999 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად. ქ.თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 18 სექტემბრის გადაწყვეტილებით რ. ბ-ძის სარჩელს უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე. აღნიშნულის მიუხედავად, ტექნიკური აღრიცხვის ბიურომ სადავო სახლის ო.ს-ძის სახელზე აღრიცხვაზე უარი განაცხადა და სადავო უძრავი ნივთი უკანონოდ აღრიცხა ლ.ქ-ძეზე. აღნიშნულს საფუძვლად დაედო რ.ბ-ძისა და ლ.ქ-ძეს შორის 2000 წლის 2 აგვისტოს დამოწმებული ნასყიდობის უკანონო ხელშეკრულება.

ლ. ქ-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების _ რ.ბ-ძისა და ო. ს-ძის მიმართ სადავო საცხოვრებელ სახლზე მესაკუთრედ ცნობის, ო.ს-ძის ბინიდან გამოსახლების შესახებ შემდეგი დასაბუთებით: 2000 წლის 2 აგვისტოს განვადებით, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე იყიდა რ.ბ-ძისაგან ქ.თბილისში, ... ქ. ¹22-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი. მან ბინის მესაკუთრეს გადაუხადა 3500 აშშ დოლარი, ხოლო დარჩენილი 1000 აშშ დოლარი უნდა მიეცა 2001 წლის თებერვლის ჩათვლით, თუმცა დარჩენილი თანხის გადახდა ვერ მოხერხდა რ.ბ-ძის ადგილსამყოფელის დაუდგენლობის გამო. მოსარჩელის კუთვნილ სახლში ცხოვრობს ო. ს-ძე, რომელიც პრეტენზიას აცხადებს მის ბინაზე.

მითითებული სარჩელები გაერთიანდა ერთ წარმოებად.

ო. ს-ძემ შეგებებული სარჩელი აღძრა მოპასუხეების _ ლ. ქ-ძისა და სანოტარო ბიუროს ნოტარიუს ნ. მ-შვილის მიმართ და მოითხოვა რ. ბ-ძესა და ლ.ქ-ძეს შორის 2000 წლის 8 აგვისტოს გაფორმებული ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლებით: ლ. ქ-ძემ შეისყიდა მისი კუთვნილი ბინა, რომლის თაობაზე ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების მომენტისათვის სასამართლოში მიმდინარეობდა დავა რ. ბ-ძესთან. სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით რ. ბ-ძეს უარი ეთქვა სადავო საცხოვრებელი სახლიდან 1\4 რეალური წილის გამოყოფაზე. ვიდრე ო.ს-ძე ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში თავის სახელზე აღრიცხავდა სადავო საცხოვრებელი სახლის 3\4-ს, რ.ბ-ძემ მიჰყიდა ბინა ლ.ქ-ძეს, რომელმაც 2000 წლის 8 აგვისტოს სანოტარო წესით გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ამავე წლის 3 დეკემბერს ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში აღრიცხა თავის სახელზე. მან ისარგებლა ამ დროს ბინაზე ყადაღის მოხსნით. ტექბიურომ არასწორად აღრიცხა ბინა ლ.ქ-ძის სახელზე, რადგან, ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, ბინაზე საკუთრების უფლება ლ.ქ-ძეს გადაეცემა მხოლოდ ბინის ღირებულების სრულად გადახდის შემდეგ.

ქ.თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ლ. ქ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ქ. თბილისში, ... ქ. ¹22-ში მდებარე სახლის 1\4 საკუთრების უფლებით აღირიცხა მის სახელზე, ბინიდან გამოსახლების ნაწილში სარჩელს უარი ეთქვა, ო.ს-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, სადავო ბინის 3/4 აღირიცხა ო.ს-ძის საკუთრებად, ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი 2002 წლის 2 აგვისტოს ნოტარიუს ნ.მ-შვილის მიერ დამოწმებული ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად რ.ბ-ძემ მთელი სახლი მიჰყიდა ლ.ქ-ძეს.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ლ. ქ-ძემ თავისი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და ო.ს-ძის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაასაჩივრა სააპელაციო წესით, ხოლო ო.ს-ძემ სააპელაციო საჩივარი შეიტანა სადავო ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის ნაწილში და მოითხოვა გარიგების მთლიანად ბათილად ცნობა.

ო.ს-ძემ სააპლაციო საჩივრის მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა ბათილი გარიგების ნორმაზე და გადახდის განვადებით ხელშეკრულების დადების პრეზუმფციაზე ნივთის გადაცემის მომენტიდან;

ლ.ქ-ძემ კი მოთხოვნის საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლი.

მოცემული საქმე განხილულ იქნა სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოების მიერ და ბოლოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალტის 2008 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილებით ო. ს-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, დაკმაყოფილდა ლ.ქ-ძის სააპელაციო საჩივარი, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ლ.ქ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ლ.ქ-ძე აღირიცხა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურში, თბილისში, ... (ყოფილი ...) ქ.¹22/1-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ლიტერ «ვ» შენობის მესაკუთრედ, მას შემდეგ, რაც იგი შეტანს 1000 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარში, საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშზე; თბილისში, ... (ყოფილი ...) ქ.¹22/1-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ლიტერ «ვ» შენობა გამოთხოვილ იქნა ო. ს-ძის მფლობელობიდან, ო. ს-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ ო. ს-ძის სააპელაციო საჩივრის განხილვასთან დაკავშირებით საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 11 თებერვლის ¹2/90 გადაწყვეტილებით ქ.თბილისში, ... (ამჟამინდელი ...) ქ. ¹22-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ლიტ „ვ“ აღირიცხა რ. ბ-ძის საკუთრებად;

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2000 წლის 4 აპრილის განჩინებით ო. ს-ძის საზედამხედველო საჩივარი დაკმაყოფილდა, 1999 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად;

ქ.თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 18 აგვისტოს განჩინებით ო. ს-ძის განცხადების საფუძველზე რ. ბ-ძის სახელზე რიცხულ სადავო ბინას დაედო ყადაღა;

ქ.თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 18 სექტემბრის გადაწყვეტილებით რ. ბ-ძის სარჩელი სადავო საცხოვრებელი სახლიდან რეალური წილის გამოყოფის შესახებ არ დაკმაყოფილდა. მითითებული გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული, თუმცა აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე 1999 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილების აღსრულების შებრუნება არ განხორციელებულა.

სააპელაციო პალატამ ლ. ქ-ძის სააპელაციო საჩივრის განხილვასთან დაკავშირებით საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

გადახდის განვადებით ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება რ.ბ-ძესა და ლ.ქ-ძეს შორის გაფორმდა 2000 წლის 2 აგვისტოს. გარიგების დადების დღეს გამყიდველმა მიიღო 3500 აშშ დოლარი, ხოლო დარჩენილი თანხის _ 1000 აშშ დოლარი მყიდველს უნდა გადაეხადა ხუთი თვის განმავლობაში _ 2001 წლის 3 იანვრამდე.

ლ.ქ-ძესა და რ.ბ-ძეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება საჯარო რეესტრში არ აღრიცხულა (არც ტექ. ბიუროში ყოფილა აღრიცხული, ვინაიდან, როგორც მხარემ განმარტა, ხელი შეუშალა ბინაზე 2000 წლის 18 აგვისტოს განჩინებით დადებულმა ყადაღამ).

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ო.ს-ძის მოთხოვნა სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო შემდეგ გარემოებათა გამო:

პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოტივაციო ნაწილში მიუთითა, რომ სსკ-ის 487-ე მუხლის თანახმად, გამყიდველი ვალდებული იყო მყიდველისთვის გადაეცა ნივთობრივად და უფლებრივად უნაკლო ნივთი, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში სახლი უფლებრივად უნაკლო არ იყო, რადგანაც მისი მესაკუთრე იყო ო. ს-ძე, შესაბამისად, სსკ-ის 491-ე მუხლის მიხედვით ნასყიდობის ხელშეკრულება ნაწილობრივ უნდა მოშლილიყო, აღნიშნული მოსაზრება სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა, ვინაიდან საქმის მასალებით მიიჩნია, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების დროს არ იყო გადაწყვეტილი ნასყიდობის საგანი _ სადავო უძრავი ქონება იქნებოდა თუ არა უფლებრივად ნაკლიანი, შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ არ არსებობდა სსკ-ის 491-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევა, რომ მყიდველს მოეთხოვა ხელშეკრულების მოშლა.

სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა ო.ს-ძის მოსაზრება ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმებაზე, როგორც თვალთმაქცურ და მოტყუებით დადებულ გარიგებაზე, ვინაიდან აპელანტმა ვერ მიუთითა თუ რა გარიგების დაფარვა სურდათ მხარეებს განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების დროს. ამასთან, სასამართლომ მიუთითა, რომ ო. ს-ძე არ ყოფილა დადებული გარიგების მხარე და მის მიერ ამ გარიგების, როგორც მოტყუებით დადებულის, ბათილად ცნობის შესახებ მოთხოვნა უსაფუძვლო იყო.

სასამართლომ სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და ამავე კოდექსის 81-ე მუხლი;

ლ.ქ-ძის სააპელაციო საჩივართან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოტივაცია იმასთან დაკავშირებით, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების დროს 2000 წლის 2 აგვისტოს სადავო სახლი, სსკ-ის 185-ე მუხლის თანახამდ, არ ირიცხებოდა რ. ბ-ძის საკუთრებაში, ვინაიდან საქმის მასალების მიხედვით, 2000 წლის 2 აგვისტოსთვის სადავო სახლი ირიცხებოდა რ.ბ-ძის სახელზე, ხოლო რეესტრის ჩანაწერების უზუსტობა ამ დროისთვის არ ყოფილა დამტკიცებული და არც რაიმე საჩივარი ჩანაწერის უზუსტობასთან დაკავშირებით შეტანილი არ ყოფილა, აღნიშნული ო. ს-ძემ სადავო გახადა 2002 წლის 16 დეკემბერს შეტანილი სარჩელით.

სააპელაციო სასამართლომ ლ.ქ-ძე კეთილსინდისიერ შემძენად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ არ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის მიხედვით გათვალისწინებული შემთხვევა, რომლითაც ეჭქვეშ დადგებოდა ნასყიდობის ხელშეკრულების მხარის _ სადავო ბინის მყიდველი – ლ. ქ-ძის კეთილსინდისიერება;

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა ლ.ქ-ძის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ ო.ს-ძის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, პირველი ინსტანციის სასამართლო გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს და მოსარჩელეს მიაკუთვნა ის, რაც მას არ მოუთხოვია;

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ო.ს-ძის აღიარებითი სარჩელით ვერ მიიღწეოდა მისი მოთხოვნა სადავო ბინის 3/4 ნაწილის მის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხვის შესახებ, ვინაიდან აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაშიც, ბინა აღრიცხული დარჩებოდა რ. ბ-ძის სახელზე, ვიდრე არ განხორციელდებოდა 1999 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილების აღსრულების შებრუნება, შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ არ იყო გამოკვეთილი ო.ს-ძის აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესი, რაც მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი იყო;

ლ.ქ-ძის მოთხოვნა მასზედ, რომ გადაახდევინონ 1000 აშშ დოლარი და ცნობილ იქნეს თბილისში, ... ქ. ¹22-ში მდებარე სადავო სახლის მესაკუთრედ, სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ საქმის მასალების მიხედვით უცნობია რ.ბ-ძის ადგილსამყოფელი. ასეთ შემთხვევაში, სსკ-ის 434-ე მუხლის შესაბამისად, ლ.ქ-ძეს უნდა მისცემოდა საშუალება რ. ბ-ძის მიმართ დარჩენილი ვალდებულება 1000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში გადახდის თაობაზე შეესრულებინა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშზე მითითებული თანხის შეტანით, რის შემდეგადაც ლ.ქ-ძე აღირიცხებოდა სადავო სახლის მესაკუთრედ.

მას შემდეგ რაც სასამართლომ დაადგინა ლ.ქ-ძის საკუთრება სადავო ბინაზე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მისი მოთხოვნა ო. ს-ძის უკანონო მფლბელობიდან ბინის გამოთხოვის თაობაზე უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ო.ს-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით თბილისში, ... (ყოფილი ... ) ქ. ¹22/1-ში მდებარე საცხოვრებელი ლიტერ «ვ» სახლზე რ. ბ-ძესა და ლ. ქ-ძეს შორის 2000 წლის 2 აგვისტოს გადახდის განვადებით დადებული ნასყიდობის ხელშეკურლების ბათილად ცნობა და ლ.ქ-ძის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტიელბის მიღებისას სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი გარემოებები, რის შედეგადაც მიიღო უკანონო გადაწყვეტილება, კერძოდ, აღნიშნა, რომ არასწორია სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილებით სადავო სახლი აღირიცხა რ. ბ-ძის სახელზე, ვინაიდან იგი არასდროს აღრიცხულა რ. ბ-ძის სახელზე და არც გადაწყვეტილება შესულა კანონიერ ძალაში;

კასატორის აზრით, სასამართლომ ასევე არასწორად დაადგინა, რომ რ. ბ-ძის სახელზე რიცხულ ბინას ყადაღა დაედო 2000 წლის 18 აგვისტოს, ვინაიდან რატომღაც შეგნებულად აურა გვერდი საქმის მასალებში არსებულ იმავე მოსამართლის ერთი თვით ადრე _ 2000 წლის 26 ივლისს გამოტანილ განჩინებას, იმავე მისამართზე არსებულ სახლთმფლობელობაზე ყადაღის დადების შესახებ, რომელიც წარმოადგენდა იმის საფუძველს, რომ ქ-ძემ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების შემდეგ ბინა ვერ აღრიცხა თავის სახელზე და მისთვის მაშინვე გახდა ცნობილი, რომ ბინა სადავო იყო.

კასატორის მითითებით სააპელაციო პალატა ასევე ტენდენციურია, როდესაც მიუთითებს, რომ 2000 წლის 18 სექტემბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე 1999 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილების აღსრულების შებრუნება არ განხორციელებულა.

სააპელაციო სასამართლომ სრულიად დაუსაბუთებლად და უმართებულოდ მიიჩნია ლ.ქ-ძე კეთილსინდისიერ შემძენად;

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლო სცდება სარჩელის მოთხოვნის ფარგლებს, ვინაიდან ქ-ძე ითხოვდა ბ-ძის მოძებნასა და მისთვის 1000 აშშ დოლარის გადაცემას და არა დეპოზიტზე თანხის შეტანას;

კასატორის განმარტებით, არცერთმა სასამართლომ არ იზრუნა რ. ბ-ძის მოძებნისა და სასამართლო სხდომაზე გამოცხადების რეალური ღონისძიებების გატარებისათვის, ვინაიდან აღნიშნული საქმის არსებითი განხილვის წინაპირობა იყო.

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას 2009 წლის 8 აპრილს მხარეებმა წარმოადგინეს მორიგების აქტი შემდეგი პირობებით:

· ო.ს-ძე ლ.ქ-ძეს გადაუხდის 10000 (ათი ათასი) აშშ დოლარს 2009 წლის 8 ივნისის ჩათვლით, რის შემდეგაც ლ. ქ-ძეს სადავო ბინაზე _ მდებარე ქ. თბილისში, ... (ყოფილი ...) ქ. ¹22-ში, პრეტენზია არ ექნება და ბინა აღირიცხება ო. ს-ძეზე საკუთრების უფლებით.

· თუ ო. ს-ძე დადგენილ ვადაში (2009 წლის 8 ივნისის ჩათვლით) არ გადაუხდის 10000 (ათი ათასი) აშშ დოლარს ლ. ქ-ძეს, სადავო ბინა დარჩება ლ. ქ-ძის საკუთრებად და დარეგისტრირდება მის სახელზე, ხოლო ო. ს-ძე ოჯახის წევრებთან ერთად გაათავისუფლებს ბინას და ჩააბარებს ლ. ქ-ძეს.

მხარეებმა მოითხოვეს მორიგების დამტკიცება და საქმის წარმოების შეწყვეტა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო რა მხარეთა მიერ წარმოდგენილ მორიგების პირობებს, თვლის რომ იგი არ ეწინააღმდეგება კანონს და არ ლახავს მესამე პირთა ინტერესებს. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო მე-3 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, საქმის წარმოების მორიგებით დამთავრება მხარეთა უფლებამოსილებას წარმოადგენს, რაც მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა მოთხოვნების დაკმაყოფილების საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის ,,დ” პუნქტის თანახმად, მხარეთა მორიგების შედეგად მოცემულ დავაზე სამოქალაქო საქმის წარმოება უნდა შეწყდეს, ხოლო ამავე კოდექსის 273-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლით, 272-ე მუხლის «დ» ქვეპუნქტით, 273-ე, 399-ე, 372-ე, მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დაკმაყოფილდეს მხარეთა შუამდგომლობა და დამტკიცდეს მხარეთა შორის მორიგება შემდეგი პირობებით:

· ო. ს-ძე ლ. ქ-ძეს გადაუხდის 10000 (ათი ათასი) აშშ დოლარს 2009 წლის 8 ივნისის ჩათვლით, რის შემდეგაც ლ. ქ-ძეს სადავო ბინაზე _ მდებარე ქ. თბილისში, ... (ყოფილი ...) ქ. ¹22-ში, პრეტენზია არ ექნება და ბინა აღირიცხება ო. ს-ძეზე საკუთრების უფლებით.

2. მოცემულ საქმეზე, მხარეთა მორიგების გამო, შეწყდეს საქმის წარმოება;

3. გაუქმდეს ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება;

4. განემარტოთ მხარეებს, რომ საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება;

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.