¹ას-781-1105-07 7 დეკემბერი , 2007წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

როზა ნადირიანი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ნ. ჯ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე--- მ. ა-ი და ნ. ა-ი (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება– თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 12 ივლისი განჩინება.

კასატორის მოთხოვნა -- გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

დავის საგანი –უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს 2004 წლის 10 ივნისს სარჩელით მიმართა ნ.ჯ-მა მ.ა-ს წინააღმდეგ.

სარჩელში მითითებულია, რომ მოსარჩელე ნ.ჯ-ი არის თბილისში, ... ¹11/36-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრე. საცხოვრებელი სახლის მე-3 სართულზე მდებარე ¹30 ოთახში, ფართით 22,03 კვ.მ. მდგმურის უფლებით ცხოვრობდა ნ.ა-ი, რომელიც გარდაიცვალა 2004 წლის 13 მაისს, მას შემდეგ მესაკუთრის ნებართვისა და რეგისტრაციის გარეშე აღნიშნულ ოთახში ცხოვრობს მოპასუხე მ.ა-ი შვილთან ერთად. რეგისტრაციაზე მოპასუხეს უარი ეთქვა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით. მოპასუხემ მოსარჩელის არაერთი სიტყვიერი გაფრთხილების მიუხედავად არ გაათავისუფლა დაკავებული ოთახი.

სარჩელის თანახმად მოსარჩელემ მოითხოვა სადავო ოთახის მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა.

სარჩელი წარმოებაში იქნა მიღებული 2004 წლის 15 ივნისს, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 ივლისის განჩინებით საქმის წარმოება შეჩერდა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონში შესაბამისი ცვლილებების განხორციელებამდე. აღნიშნული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 8 ივნისის განჩინებით კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 ივლისის გასაჩივრებული განჩინება დარჩა უცვლელი.

საქართველოს პარლამენტის 2005 წლის 30 ივნისის ¹1815 და იმავე წლის 25 ნოემბრის ¹2121 კანონებით განხორციელდა ცვლილებები „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 15 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 283-ე მუხლის შესაბამისად საქმის წარმოება განახლდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 2 ნოემბრის სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენლის ლ.მ-ს შუამდგომლობის საფუძველზე საქმეში თანამოპასუხედ ჩაება ნ. ა-ი.

მოსარჩელის წარმომადგენლებმა ლ.მატკავამ და მ.წ-მ მხარი დაუჭირეს სარჩელს და მოითხოვეს მისი დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივებით:

მოსარჩელე ნ.ჯ-ი წარმოადგენს სადავო ბინის მესაკუთრეს, რომელსაც უკანონოდ, ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობენ მოპასუხეები.

მოპასუხე მ.ა-ი დაბადებიდან - 1952 წლიდან 1990 წლამდე რეგისტრირებული იყო სადავო ბინაში, სადაც ასევე დაიბადა მისი შვილი ნ.ა-ი, ეს უკანასკნელი დედასთან ერთად როგორც არასრულწლოვანი მიწერილი იყო სადავო ბინაში 1990 წლამდე. მოპასუხე მ.ა-ი შვილთან ნ.ა-თან ერთად 1990 წლიდან ამოეწერა სადავო ბინიდან და საცხოვრებლად გადავიდა სხვაგან, რითაც იმჟამად მოქმედი საბინაო კოდექსის თანახმად დაკარგა უფლება ბინაზე.

მ.ა-ი 1992 წლის 24 ოქტომბრიდან 1996 წლის 5 სექტემბრამდე რეგისტრირებული იყო თბილისში, ... პლატო, მე-5 მ/რ, მე-5 კორპ. ბინა ¹30-ში, მოპასუხემ განახორციელა აღნიშნული ბინის პრივატიზება და მოგვიანებით 1993 წლის 14 დეკემბერს გაასხვისა.

1999 წელს მოპასუხე მ.ა-მა სარჩელით მიმართა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს თბილისში, ... ქუჩა ¹11/36-ში ხელახალი რეგისტრაციის მოთხოვნით, რისი წინააღმდეგიც იყო თავად საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრე ნ.ჯ-ი.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ.ა-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნულიდ გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა და შესულია კანონიერ ძალაში. მოპასუხეები ამჟამად რეგისტრირებულები არიან თბილისში, ... ქ. ¹81-ში.

სადავო საცხოვრებელ ოთახში ცხოვრობდა მოპასუხე მ.ა-ს დედინაცვალი ნ.ა-ი, რომელიც იყო მდგმური და იხდიდა ბინის ქირას. ნ.ა-ი გარდაიცვალა 2004 წლის 13 მაისს, ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ სადავო ბინაში მესაკუთრის ნებართვის გარეშე საცხოვრებლად გადმოვიდნენ მოპასუხეები.

მოსარჩელემ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის თანახმად მოითხოვა სადავო ბინის მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა.

მოპასუხეებმა არ სცნეს სარჩელი, მოპასუხე მ.ა-ს წარმომადგენელმა მ.ს-მ სარჩელის წინააღმდეგ შესაგებელი დაამყარა შემდეგ გარემოებებზე:

სადავო ურთიერთობა მოითხოვდა სპეციალურ მოწესრიგების „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, რაც დადასტურებული იყო ამავე საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 2005 წლის 8 ივნისის განჩინებით, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის კერძო საჩივარი და უცვლელად დარჩა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 ივლისის განჩინება საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ.

მოპასუხეები წარმოადგენდნენ სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეებს, მათ მფლობელობის უფლება მიღებული ჰქონდათ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით და ზემოხსენებული კანონის თანახმად მფლობელობის შეწყვეტა დაიშვებოდა მხოლოდ მესაკუთრის მიერ შესაბამისი კომპენსაციის გადახდის შემთხვევაში.

სადავო ბინაში 1950 წლიდან ჩაწერილები იყვნენ და ცხორობდნენ ჯერ კიდევ მოპასუხე მ.ა-ს მშობლები, ამავე ბინაში ჩაწერილი იყო და გარდაცალებამდე ცხოვრობდა მ.ა-ს დედინაცვალი ნ.ა-ი. თავად მოპასუხე მ. ა-ი დაბადებიდან - 1952 წლიდან 1990 წლამდე რეგისტრირებული იყო სადავო ბინაში, სადაც ასევე დაიბადა მისი შვილი ნ.ა-ი, ეს უკანასკნელი ასევე ჩაწერილი იყო სადავო ბინაში 1990 წლამდე. მოპასუხეები სადავო ბინაში იხდიდნენ კომუნალურ გადასახადებს. მოპასუხის წარმომადგენლის განმარტებით „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისს წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად რეგისტრაცია წარმოადგენდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების დამადასტურებელ გარემოებას, ამდენად 1990 წლიდან რეგისტრაციის შეწყვეტის ფაქტი ზეგავლენას ვერ მოახდენდა სამართლებრივი ურთიერთობის შინაარსზე, სამართლებრივ ურთიერთობას არსებითად ვერ შეცვლიდა ისიც, რომ რეგისტრაციის შეწყვეტის შემდგომ პერიოდში მ.ა-ი გარკვეული დროით არ ახორციელებდა ნივთზე უშუალო ბატონობას, ვინაიდან მფლობელობა ნებელობითი შინაარსის მატარებელია, საქმის ვითარებას ასევე ვერ შეცვლიდა 1990 წლიდან მოპასუხე მ.ა-ს შვილთან ერთად სხვა მისამართზე დარეგისტრირების და ამ უკანასკნელის მიერ სხვა სახის ბინის პრივატიზების ფაქტი, მოპასუხე მ.ა-ს მიერ სხვა უძრავი ქონების ფლობა არ გამორიცხავდა მის მოსარგებლეობას, სამოქალაქო უფლებების არსებობა-არარსებობაზე გავლენას ვერ მოახდენდა სხვა უფლებების არსებობა, გრდა ამისა, მოქმედი კანონმდებლობით პირი არ იყო შეზღუდული ერთი საცხოვრებელი ადგილით. მოპასუხე მ.ა-ს არასოდეს გაუწყვეტია კავშირი სადავო საცხოვრებელ სახლთან, სადაც გარდაცვალებამდე - 2004 წლის 13 მაისამდე ცხოვრობდა მისი დედინაცვალი ნ.ა-ი, რომლის გარდაცვალების შემდეგაც მუდმივად ცხოვრობენ მოპასუხეები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ჯ-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნისნული გასაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჯ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 12 ივლისი განჩინებით არ დაკმაყოფილდა ნ. ჯ-ს სააპელაციო საჩივარი უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებები, რომ თბილისში ... ქუჩის ¹11/36-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 19/20 ნაწილის მესაკუთრედ 1987 წლის 23 აპრილს დამოწმებული ანდერძისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის საფუძველზე, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ნ. ჯ-ი. მოპასუხე მ.ა-ს მშობლები 1950 წლიდან ცხოვრობდნენ აღნიშნულ მისამართზე და ჩაწერილები იყვნენ ბინაში.

მოპასუხე მ.ა-ი დაბადებიდან - 1952 წლიდან 1990 წლამდე რეგისტრირებული იყო სადავო ბინაში, ამავე ბინაში დაბადებიდან 1990 წლამდე რეგისტრირებული იყო მისი შვილიც მოპასუხე ნ.ა-ი. ასევე, გადასახადის გადახდის ქვითრებითა და თავადმოსარჩელის წარმომადგენლის განმარტებით დადგენილია, რომ მოპასუხე მ.ა-ი სადავო ბინაში იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს ხოლო მესაკუთრეს უხდიდა გარკვეული ოდენობის ქირას, რომელიც არის ქირავნობის ხელშეკრულეით გათვალისწინებული ქირა;

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სწორად იქნა გამოყენებული „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი, რომლის პირველი მუხლის თანახმად აღნიშნული კანონით რეგულირებულია საცხოვრებელი სადგომით მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის, 1921 წლის თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილი ურთიერთობები.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან დადგენილია მოპასუხეების მხრიდან კომუნალური გადასახადების გადახდა, ასევე, მოპასუხეების რეგისტრაცია სადავო ბინაში, (კერძოდ, დადგენილია, რომ მოპასუხე ა-ი დაბადებიდან - 1952 წლიდან 1990 წლამდე რეგისტრირებული იქნა 1988 წელს დაბადებული მისი მოპასუხე შვილი ნ. ა-ი), მოპასუხეები წარმოადგენენ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ სუბიექტებს - მოსარგებლეებს; სააპელაციო სასამართლო გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ რეგისტრაციის ფაქტი „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ბ“ პუნქტის თანახმად, გულისხმობს ამ კანონის მიზნისათვის „საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის (ბინადრობის) მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ“ საქართველოს 1996 წლის 27 ივნისის კანონის მიღებამდე არსებული წესით საცხოვრებელ ფართში რეგისტრაციას (ჩაწერა);

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოსარჩელის წარმომადგენლის მითითება, იმასთან დაკავშირებით, რომ 1990 წლიდან რეგისტრაციის შეწყვეტით სადავო საცხოვრებელ სადგომზე მოპასუხეებს შეუწყდათ მფლობელობა და დაეთანხმა მის დასაბუთებას, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად მფლობელობა წარმოიშობა ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობის ნებითი მოპოვებით, ანუ მფლობელობისათვის განმსაზღვრელია ნებელობის მომენტი, რომლის გამოხატვას მოცემულ შემთხვევაში წარმოადგენს რეგისტრაციის შეწყვეტის შემდეგ მ.ა-ს მხრიდან სადგომის ფაქტობრივი მფლობელობა და კომუნალური გადასახადების გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჯ-მა. კასატორის განმარტებით სასამართლომ არასწორად განმარტა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი და მიიჩნია რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არსებობდა მხარეებს შორის გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, რაც არასწორია, ვინაიდან ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად „გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების თნახმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისთვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).

ანუ კანონმდებელი აღნიშნავს: იმისათვის რომ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება არსებობდეს, სახეზე უნდა იყოს ორი ფაქტის (სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა) ერთსა და იმავე დროში და სივრცეში არსებობა (მოპასუხეები მხოლოდ 1990 წლამდე იყვნენ რეგისტრირებულნი (ჩაწერილები) აღნიშნულ მისამართზე მდებარე საცხოვრებელ სახლში).

კასატორის აზრით მესაკუთრის კანონით აღიარებული საკუთრების უფლება აშკარად და ცალსახად ილახება, ვინაიდან ნებისმიერ მესამე პირს, ვისაც ოდესმე რომელიმე საცხოვრებელ სახლში მხოლოდ უცხოვრია და შესაბამისად გადაუხდია კომუნალური გადასახადი, ან პირიქით მხოლოდ ჩაწერილი ყოფილა და არ გადაუხდია კომუნალური გადასახადი, კანონის ამგვარი განმარტებით უფლება ეძლევა პრეტენზია განაცხადოს იმ საკუთრებაზე რომელიც მისი არ არის და არც არასდროს ყოფილა.

კასატორის განმატრებით, მოპასუხეები საკუთარი ნებით ამოეწერნენ (შეწყვიტეს რეგისტრაცია) აღნიშნული ბინიდან და ისინი წლების განმავლობაში ცხოვრობდნენ სულ სხვაგან, სხვა მისამართზე და ამ ბინაში მხოლოდ დედინაცვლის მოსავლელად დადიოდნენ. ანუ 1990 წლიდან ისინი აღარ იყვნენ რეგისტრირებულნი ამ მისამართზე სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით მფლობელობა წარმოიშობა გარიგების საფუძველზე. მართალია სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად მფლობელობა წარმოიშობა ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობის ნებითი მოპოვებით, ანუ მფლობელობისათვის განმსაზღვრელია ნებელობის მომენტი, მაგრამ იგივე სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ხელშეკრულებიდან, გარიგებიდან (წერილობითი, ზეპირი). გასვლასაც რაც შეიძლება გამოიხატოს მხარის ზეპირი ან წერილობითი განცხადებით, ან კიდევ კონკლუდენტური მოქმედებით. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოპასუხე მხარემ თავისი კონკლუდენტური მოქმედებით საკუთარი ნებით ამოეწერა ბინიდან და წავიდა საცხოვრებლად სხვაგან) შეწყვიტა გარიგება, ანუ უარი თქვა მფლობელობაზე, რომელიც ერთ დროს მართლა არსებობდა და სადავო ბინაში დადიოდა მხოლოდ და მხოლოდ დედინაცვლის სანახავად, რაც მან სასამართლო პროცესზე ზეპირი განმარტების დროსაც დაადასტურა. კასატორის აზრით ის რომ მ. ა-ი ამ პერიოდში აგრძელებდა კომუნალურ გადასახადების გადახდას, მხოლოდ ეს ფაქტი არ შეიძლება ჩაითვალოს ფაქტად, თითქოს და მოპასუხე არის კეთილსინდისიერი მფლობელი. ეს შეიძლება მისი კეთილი ნების გამოხატვა იყო საკუთარი დედინაცვლის მიმართ.

კასატორის აზრით მოპასუხე მხარემ 1990 წელს უარი თქვა თავისი მოქმედებით სადავო ბინის მფლობელობაზე, ანუ იგი 1990 წლიდან აღარ არის ამ ბინის კეთილსინდისიერი მფლობელი, მან მიატოვა ეს ბინა (ამოეწერა) და საცხოვრებლად წავიდა სხვაგან. ამ პერიოდიდან, ვიდრე იგი შემდეგში უკანონოდ დაეუფლა მის საკუთარ ბინას მანამდე, მისი ფაქტობრივი მფლობელობა ამ ბინაზე არ დასტურდება, გამომდინარე აქედან მოპასუხეები უკანონოდ, არაკეთილსინდისიერად ფლობენ მის საკუთრებაში არსებულ ბინას. საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი კი აწესრიგებს მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის წარმოშობილ ურთიერთობებს, ამ კანონის პირველი მუხლის „ა“ პუნქტის თანახმად კი მოსარგებლე არის პირი რომელიც კანონის მიღების მომენტისთვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობით ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით;

კასატორის განმარტებით კონკრეტულ შემთხვევაში მოპასუხეები საცხოვრებელ სადგომს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე არ ფლობენ, მფლობელობის უფლება არა აქვთ მიღებული არც საცხოვრებელი სადგომით სარგებლბის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით (არ არის კეთილსინდისიერი მფლობელი) და არც ადმინისტრაციული აქტით. შესაბამისად მოპასუხეები არ არიან ზემოთ მითითებული კანონის სუბიექტები და შესაბამისად მათზე ეს კანონი არ უნდა გავრცელდეს და როგორც არაკეთილსინდისიერი მფლობელები სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის თანახმად ვალდებულნი არიან უკანონო მფლობელობიდან გადასცენ მესაკუთრეს მისი საკუთრება.

კასატორის განმარტებით, სასამართლო თავის განჩინებაში აღნიშნავს და დადასტურებულად მიიჩნევს იმ გარემოებასაც, რომ ა-ი მესაკუთრეს უხდიდა გარკვეული ოდენობის ქირას, რომელიც არის ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირა, წინააღმდეგ შემთხვევაში რისი ქირა უნდა გადაეხადა მოპასუხეს მესაკუთრისთვის, ან რატომ უნდა გადაეხადა? თუ სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული ფაქტი დადასტურებულად მიიჩნია კიდევ ერთხელ ნათელია, რომ მის მიერ კანონი არასწორად იქნა განმარტებული, ვინაიდან ამ შემთხვევაში მოპასუხეები წარმოადგენენ არა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის „ა“ პუნქტით განსაზღვრულ მოსარგებელეს, არამედ სამოქალაქო კოდექსის სუბიექტს, მოქირავნეს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე ნ. ჯ-მ მოითხოვა გააუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 12 ივლისის განჩინება მიიღებული იქნას ახალი გადაწყვეტილება - სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ჯ-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის დავის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. ამავე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ჯ-ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ნ. ჯ-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად.

კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.