¹ას-782-1069-09 9 ნოემბერი, 2009 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ე. ა-ოვი (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ ა. ს-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ დ. ს. და მ. პ-შვილები, მ. მ-ოვი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 18 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

დ. ს. მ. პ-შვილებმა და მ. მ-ოვმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ე. ა-ოვის მიმართ ქ.თბილისში, ... ქ¹6-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის მეორე სართულზე ე.ა-ოვის საკუთრებაში არსებული ¹10, 11 და 12 ოთახების საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ უძრავი ნივთის მოსარჩელეთათვის საკუთრების უფლების გადაცემის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 1973 წლიდან _ მ. მ-ოვი, 1976 წლიდან _ დ. პ-შვილი, 1991 წლიდან კი _ ს. პ-შვილი დარეგისტრირდნენ ქ.თბილისში, ... ქ.¹6-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის მე-2 სართულზე მარჯვენა ფლიგელში არსებულ 18 კვ.მ სადარბაზო ოთახში, 7 კვ.მ მისაღებ ოთახსა და 3 კვ.მ სამზარეულოში, რის შემდეგ იხდიდნენ კომუნალურ გადასახადებს. 2007 წლის 21 აპრილს მოპასუხემ მოითხოვა საცხოვრებელი სადგომის გამოთავისუფლება, რაზეც მიმართა პოლიციის შესაბამის საუბნო განყოფილებას დ.პ-შვილის ოჯახის გამოსახლების მოთხოვნით. მას შემდეგ, რაც დ.პ-შვილმა გაფრთხილებისათვის განსაზღვრულ ვადაში წარადგინა თავისი და სხვა ოჯახის წევრების სადავო საცხოვრებელი სადგომით მართლზომიერად სარგებლობის დამადასტურებელი წერილობითი დოკუმენტაცია, ე.ა-ოვს უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. მოპასუხე ყოველგვარი მოლაპარაკების წინააღმდეგია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: 24 წლის წინ ე.ა-ოვმა შეიძინა ქ.თბილისში, ... ქ.¹6-ში მდებარე ბინა, სადაც ქირით ცხოვრობდა მ-ოვების ოჯახი. მათ ბინის მესაკუთრესთან სადგომის სარგებლობასთან დაკავშირებით არანაირი ხელშეკრულება არ დაუდიათ. დაახლოებით 17 წლის წინ მოსარჩელეების ოჯახი გადავიდა საცხოვრებლად ფონიჭალაში და ამ დროიდან სადავო ფართში აღარ უცხოვრიათ, რის გამოც მისი განცხადების საფუძველზე მოსარჩელეებს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის მთაწმინდა-კრწანისის სამსახურმა 2007 წლის 2 მარტს სადავო ბინაზე რეგისტრაცია გაუუქმა. ამდენად, სინამდვილეს არ შეესაბამება ის გარემოება, რომ მოსარჩელეების ოჯახი დასახელებულ საცხოვრებელ სადგომში მუდმივად ცხოვრობდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ე.ა-ოვს თანამოსარჩელეების მიერ სოლიდარულად დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის, კერძოდ, ქ.თბილისში, ... ქ¹6-ში მდებარე ორსართულიანი შენობის მეორე სართულის ¹10, ¹11 და ¹12 ოთახების საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ დ. ს. მ. პ-შვილები და მ. მ-ოვი ცნობილ იქნენ მითითებული საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეებად.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ე.ა-ოვმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 18 ივნისის განჩინებით ე.ა-ოვის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კი დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ მოსარჩელეებს 17 წლის განმავლობაში სადავო ბინაში არ უცხოვრიათ და ამ ხნის განმავლობაში სხვა მისამართზე ცხოვრობდნენ. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების საფუძველზე სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო პროცესში სასამართლო შებოჭილია არამარტო მხარეთა სასარჩელო მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის ფარგლებში, არამედ მხარეთა მითითებებით, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. პალატამ ჩათვალა, რომ განსახილველ შემთხვევაში აპელანტმა სათანადო მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა მოწინააღმდეგე მხარის _ დ. ს. მ. პ-შვილებისა და მ. მ-ოვის სხვა მისამართზე ცხოვრების ფაქტი, მხოლოდ მითითება კი იმის შესახებ, რომ მათ რამდენჯერმე ფორმალურად გადაიხადეს ელექტროენერგიის, წყლისა და გაზის გადასახადის სიმბოლური თანხა, არ წარმოადგენს აპელანტის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ საფუძველს, მით უფრო, რომ საქმეში წარმოდგენილი კომუნალური გადასახადების ქვითრებით დგინდება ფაქტობრივი გარემოება მოსარჩელეების მხრიდან აღნიშნული ბინით სარგებლობის შესახებ. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ კანონის არასწორად განმარტების თაობაზე. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონისა და საქმის ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით პალატამ მიიჩნია, რომ სასამართლომ მართებულად დაადგინა მხარეებს შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების არსებობის ფაქტი. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელეები წარმოადგენენ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით და მე-2 მუხლის მეოთხე პუნქტით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს. სასამართლომ იხელმძღვანელა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მესამე პუნქტით და დადგენილად ჩათვალა, რომ ე. ა-ოვს პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესით შეგებებული სარჩელით, შესაბამისი ანაზღაურების გადახდის სანაცვლოდ, საცხოვრებელ სადგომზე ზემოხსენებულ მოსარგებლეთა მფლობელობის შეწყვეტა არ მოუთხოვია. სააპელაციო პალატა ასევე არ დაეთანხმა აპელანტის მსჯელობას გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნების თაობაზე, ვინაიდან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 385-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, ამავე კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევის არსებობა მხარემ ვერ დაადასტურა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ე. ა-ოვის წარმომადგენელმა ა-ძემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ უცვლელად დატოვა რა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მიუთითა, რომ თანამოსარჩელეები დაკავებული საცხოვრებელი სადგომისათვის გადაიხდიან ბინის საბაზრო ღირებულების 25%-ს, რის შემდეგაც ისინი ცნობილ იქნებიან სადავო საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეებად. აღნიშნული სასამართლომ დაასკვნა მას შემდეგ, რაც მოსარჩელეებმა სასარჩელო მოთხოვნა დააზუსტეს და საბოლოოდ, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების ოდენობის მიუთითებლად, მოითხოვეს, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა. ამდენად, მხარეთა შორის საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების ოდენობის შესახებ საკითხი სადავო აღარ უნდა ყოფილიყო. სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-40 მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა და არ გამოიყენა 162-ე მუხლი, რომლის თანახმად მხარეს უნდა უზრუნველეყო საქმეზე ექსპერტიზის ჩატარება ან სასამართლოს თავისი ინიციატივით დაენიშნა ექსპერტიზა, რის შემდეგაც გაირკვეოდა, სადავო ნივთის 25%-ის რეალური ღირებულება. არც პირველ და არც სააპელაციო ინსტანციაში მოპასუხე ე. ა-ოვს არ ჰყოლია წარმომადგენელი. იგი ეროვნებით აზერბაიჯანელია. დამთავრებული აქვს ქ.თბილისის 72-ე საშუალო რუსული სკოლა, ასევე აზერბაიჯანის დ.ბენიათზადეს სახელობის სახალხო მეურნეობის ინსტიტუტი. ამდენად, იგი ქართულ ენას ვერ ფლობს, საქმის განხილვისას კი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-9 მუხლის მეოთხე ნაწილის შესაბამისად, მას თარჯიმანი არ დანიშვნია. სწორედ აღნიშნულის გამო ე. ა-ოვმა ვერ აღძრა შეგებებული სარჩელი კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ მფლობელობის უფლების შეწყვეტის თაობაზე და ვერ გამოიყენა კანონით გათვალისწინებული მესაკუთრის უპირატესი უფლება, თუმცა კასატორმა თანხა გადაიხადა და მოიპოვა დამოუკიდებელი აუდიტის, საინჟინრო და სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნები სადავო ბინის საბაზრო ღირებულების გასარკვევად. სასამართლომ დაავალა კასატორს ექსპერტიზის დასკვნის წარდგენა, მაგრამ შემდგომ გადაწყვეტილება სამი დღით ადრე გამოიტანა. სასამართლო დაეყრდნო მოსარჩელის წარმომადგენლის განმარტებას, რომ ე. ა-ოვი ფლობდა ქართულ ენას და თარჯიმანი არ ესაჭიროებოდა. ნიშანდობლივია, რომ კასატორს იმთავითვე სურდა სადავო ფართის ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ კუთვნილი უძრავი ქონების მოსარჩელეთა მფლობელობიდან გამოთხოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. ა-ოვის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გასაჩივრებული განჩინება გაუქმდეს და საქმე დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს იმავე სასამართლოში, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ განსახილველ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებისას სააპელაციო პალატას არ უმსჯელია, თუ რა კრიტერიუმით უნდა განსაზღვრულიყო სადავო უძრავი ნივთის საბაზრო ღირებულება და, შესაბამისად, რა ოდენობის თანხა უნდა გადაეხადათ მოსარჩელეებს ე.ა-ოვისათვის სადავო ქონებაზე საკუთრების უფლების მოსაპოვებლად. აღნიშნულის ნაცვლად, სასამართლომ უპირობოდ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დ. ს. მ. პ-შვილებისა და მ. მ-ოვისათვის ე.ა-ოვის სასარგებლოდ უძრავი ნივთის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის დაკისრება და ყურადღების მიღმა დარჩა ის სირთულეები, რომლებიც მხარეს სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებისას წარმოეშობა, კერძოდ:

სასამართლო გადაწყვეტილება წარმოადგენს მართლმსაჯულების აქტს, რომელიც მიიღება საქმის განხილვის შედეგად და მისი სამართლებრივი შედეგები რეგლამენტირებულია კონსტიტუციით. საქართველოს კონსტიტუციის 82-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, სასამართლოს აქტები სავალდებულოა ყველა სახელმწიფო ორგანოსა და პირისათვის ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე. სასამართლო აქტების სავალდებულობა თავისთავად გულისხმობს კანონმდებლის მიერ მათი აღსრულების მექანიზმის დადგენას.

მართალია, სამართლებრივ სახელმწიფოში არსებობს სასამართლო გადაწყვეტილებათა ნებაყოფლობით აღსრულების პრეზუმფცია და სასამართლო არ უნდა იყოს ორიენტირებული მის მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილების იძულებით (და არა ნებაყოფლობით) აღსრულებაზე, თუმცა იმ შემთხვევაში, როდესაც მოვალე ნებაყოფლობით არ ასრულებს ვალდებულებას, კრედიტორის განცხადების საფუძველზე, საქმეში ერთვება საამისოდ უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანო – სააღსრულებო ბიურო, რომელიც უზრუნველყოფს გადაწყვეტილების აღსრულებას „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად. ამ კანონის პირველი მუხლის მიხედვით, ეს კანონი აწესრიგებს საერთო სასამართლოების მიერ მიღებული აქტების აღსრულების წესსა და პირობებს. ამავე კანონის მე-20 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სასამართლო გადაწყვეტილებაზე სააღსრულებო წარმოება არ დაიშვება სააღსრულებო ფურცლის გარეშე, რომელშიც ასახულია აღსასრულებელი გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი. ამდენად, სააღსრულებო ბიუროს ფუნქცია კანონით მკაცრადაა განსაზღვრული და მან უნდა უზრუნველყოს აღსასრულებლად გადაცემულ სასამართლო აქტში _ სააღსრულებო ფურცელში განსაზღვრული მოქმედებების ზუსტ შესაბამისობაში აღსრულება. აღსასრულებელი გადაწყვეტილების დაუზუსტებლობა კი იწვევს აღმასრულებლის მხრიდან მისი განმარტების აუცილებლობას (“სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონის 27-ე მუხლი).

ამდენად, სასამართლო გადაწყვეტილების უპირველესი ფუნქცია მოდავე პირებისათვის უფლებათა და ვალდებულებათა არსებობა-არარსებობის დადგენაა, რაც საბოლოოდ უზრუნველყოფს მართლწესრიგის დამკვიდრებასა და სამართალდარღვევის პროფილაქტიკას. საქართველოს კონსტიტუციის 83-ე მუხლის მიხედვით, მართლმსაჯულებას ახორციელებენ საერთო სასამართლოები, რაც ერთმნიშვნელოვნად მიუთითებს, რომ სამოქალაქო საქმეებზე მართლმსაჯულება უნდა განხორციელდეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესებით. სასამართლო გადაწყვეტილების მნიშვნელობიდან გამომდინარე, კანონი მის შინაარსთან მიმართებით მკაცრ მოთხოვნებს აწესებს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით, ყოველი პირისათვის უზრუნველყოფილია უფლების სასამართლო წესით დაცვა. პირის სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებასთან ერთად მოიაზრება სასამართლოს ვალდებულება, დასაბუთებულად და სასარჩელო მოთხოვნის შესაბამისად დააკმაყოფილოს ან უარი უთხრას მის მოთხოვნას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მეხუთე ნაწილი იმპერატიულად ადგენს, რომ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი უნდა შეიცავდეს სასამართლოს დასკვნას სარჩელის დაკმაყოფილების ან სარჩელზე მთლიანად ან ნაწილობრივ უარის თქმის შესახებ, მითითებას სასამართლო ხარჯების განაწილების თაობაზე, აგრეთვე, მითითებას გადაწყვეტილების გასაჩივრების ვადასა და წესზე. ამდენად, გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი ზუსტად უნდა განსაზღვრავდეს მოდავე პირთა უფლებებსა და ვალდებულებებს. ამავდროულად, სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება სამომავლოდ არ უნდა ქმნიდეს რაიმე გაურკვევლობას ან შეიცავდეს საეჭვო, სადავო დებულებებს, რაც ხელს შეუშლის მის აღსრულებას. ყოველივე აღნიშნული არღვევს პირის როგორც ეროვნული კანონმდებლობით, ასევე ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციით გარანტირებული საქმის სამართლიანი განხილვის უფლებას (იხ. კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი).

ამ მხრივ საგულისხმოა საქმეზე აპოსტოლი საქართველოს წინააღმდეგ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს დასკვნა. წინამდებარე საქმეში განმცხადებლის საჩივარი ეხება კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების უფლებას. სასამართლოს მითითებით, “აღნიშნული უფლება, რომელიც აშკარად კონვენციის არც ერთ დებულებაში არ არის მოცემული, კონვენციის ორგანოების მიერ ინტერპრეტირებული იქნა, როგორც “სასამართლო პროცესის” განუყოფელი ნაწილი მეექვსე მუხლის პირველი პუნქტის მიზნებისთვის (იხილეთ Hორნსბყ ვ. Gრეეცე, ჯუდგმენტ ოფ 19 Mარცჰ 1997, ღეპორტს 1997-II, პ. 510, § 40). სასამართლო შეგვახსენებს, რომ მეექვსე მუხლის პირველი პუნქტი ნებისმიერ პირს აძლევს შესაძლებლობას, სასამართლოს წარუდგინოს თავის სამოქალაქო უფლებებსა და მოვალეობებთან დაკავშირებული სარჩელი (იხილეთ Gოლდერ ვ. ტჰე Uნიტედ Kინგდომ, ჯუდგმენტ ოფ 21 Fებრუარყ 1975, შერიეს A ნო. 18, პპ. 13-18, §§ 28-36). სასამართლოსათვის სარჩელის წარდგენის უფლება არ არის თეორიული უფლება და არ უზრუნველყოფს მხოლოდ უფლების აღიარებას საბოლოო გადაწყვეტილების მეშვეობით, არამედ ასევე შეიცავს ლეგიტიმურ მოლოდინს იმასთან დაკავშირებით, რომ გადაწყვეტილება აღსრულდება. მხარეთა ეფექტური დაცვა და კანონიერების აღდგენა გულისხმობს ადმინისტრაციული უწყებების მიერ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებების აღსრულების ვალდებულებას (იხილეთ Hორნსბყ, ციტედ აბოვე, §§ 40 ანდ სექ.).”

საქმეში _ შპს “იზა” და მაკრახიძე საქართველოს წინააღმდეგ სასამართლო აღნიშნავს, რომ “სამართლიანი განხილვის უფლება მოიცავს ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულების უფლებას. ეს უფლება არარეალური იქნებოდა, თუ კონტრაქტორი სახელმწიფოს ეროვნული სამართლებრივი სისტემა შესაძლებელს გახდიდა, ძალაში შესული საბოლოო გადაწყვეტილება ერთი მხარის საზიანოდ არაქმედითი დარჩენილიყო. ნებისმიერი სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილების აღსრულება “სასამართლო პროცესის” განუყოფელ ნაწილად უნდა განიხილებოდეს მე-6 მუხლის მიზნებიდან გამომდინარე (სხვა პრეცედენტთა შორის იხ. ბურდოვი რუსეთის წინააღმდეგ, ¹ 59498/00, §34, EჩHღ 2002-III; ჰორნსბი საბერძნეთის წინააღმდეგ, 1997 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება, სასამართლო განაჩენებისა და გადაწყვეტილებების კრებული 1997-II, გვ. 510, §40).”

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ ყოველგვარი საეჭვოობის გარეშე, ზუსტად უნდა განსაზღვროს მოდავე პირთა უფლებები და მოვალეობები, შეაფასოს, მოცემულ დავაში მხარეთა მიერ სათანადოდ განხორციელდა თუ არა საპროცესო უფლება-ვალდებულებები და რა იურიდიული შედეგი მოჰყვა მას, კერძოდ, მოსარჩელემ რა ქმედითი ღონისძიებები გამოიყენა მის მიერ მოთხოვნილი თანხის ოდენობის განსასაზღვრად.

რაც შეეხება კასატორის არგუმენტს საქმის განხილვისას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-9 მუხლის დარღვევის შესახებ, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, საქმის ხელახლა განხილვისას ე.ა-ოვი უფლებამოსილია, საჭიროებისას მოქმედი სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის დაცვით მოითხოვოს თარჯიმნით უზრუნველყოფა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ე. ა-ოვის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 18 ივნისის განჩინება გაუქმდეს და საქმე დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.