ას-78-411-09 15 ოქტომბერი, 2009 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ე. თ-ანი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ოზურგეთის რაიონული პროკურატურა (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ოზურგეთის რაიონულმა პროკურატურამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ე. თ-ანის მიმართ სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანის _ 226900,96 ლარის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 მარტის განაჩენით ე. თ-ანი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” და “დ” ქვეპუნქტებითა და 342-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ დანაშაულში, რისთვისაც სასჯელის ზომად განესაზღვრა 2 წლით თავისუფლების აღკვეთა და ჯარიმა 5 000 ლარის ოდენობით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის შესაბამისად, პრეიუდიციული ძალა უნდა მიენიჭოს კანონიერ ძალაში შესული სააპელაციო სასამართლოს განაჩენით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს. სისხლის სამართლის კოდექსის 37-ე და 33-ე მუხლის თანახმად, ე. თ-ანის მიმართ წინასწარ გამოძიებაში სამოქალაქო სარჩელი არ წარდგენილა, შესაბამისად, პროკურორი უფლებამოსილია, მიმართოს სასამართლოს სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით ქარსაფარი ზოლის გაჩეხვით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 1008-ე მუხლის მიხედვით, ე. თ-ანმა ჩაიდინა ზემოხსენებული დანაშაული, სახელმწიფოს მიაყენა 226 900,96 ლარის მატერიალური ზიანი და ვალდებულია, სრულად აუნაზღაუროს იგი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: 2003 წლის 29 აგვისტოს ოზურგეთის რაიონის გამგებლის ¹60 განკარგულებით შექმნილმა კომისიამ ჩაატარა დაბა ლაითურში არსებული ქარსაფარი ზოლის ინვენტარიზაცია, რის შედეგადაც აღმოჩნდა, რომ ქარსაფარ ზოლში არის 21 747 ჯანსაღი ხე, მათ შორის ამორტიზებული 327 ძირი ხე, რომლებიც ექვემდებარებოდა მოჭრას. 2006 წლის 29 მარტის ოზურგეთის გამგებლის ¹95-ე განკარგულებით შექმნილი კომისიის მიერ დაბა ლაითურში არსებული ქარსაფარი ზოლის განმეორებითი ინვენტარიზაციის დროს დაფიქსირდა 19 213 ძირი ხე, ამდენად, სხვაობამ შეადგინა 2 534 ძირი, საიდანაც 1 294 ძირის მოჭრა ჩაითვალა უკანონოდ. ამდენად, 1 294 ძირი ხის უკანონო ჭრით, მოსარჩელის მტკიცებით, სახელმწიფოს მიადგა 226 900,96 ლარის ზიანი. აღნიშნული კომისიის დასკვნა სარწმუნოდ არ უნდა ჩაითვალოს. მოპასუხემ მოითხოვა დასკვნის გადამოწმება შერეული კომისიის მიერ, რომელიც უნდა დაკომპლექტებულიყო დაბა ლაითურის საკრებულოსა და ოზურგეთის რაიონის გამგეობის წარმომადგენლებით, მაგრამ მისი მოთხოვნა რეაგირების გარეშე დარჩა. ამის გამო დაბა ლაითურის ადგილობრივი მმართველობის 2006 წლის 16 მაისის ¹8 განკარგულებით შეიქმნა კომისია 6-კაციანი შემადგენლობით. აღნიშნული კომისიის მიერ შედგენილი აქტების საფუძველზე დგინდება, რომ დაბა ლაითურის ქარსაცავ ზოლში არსებული ნარგავების რაოდენობა შეადგენდა არა 19213, არამედ 20376 ძირ ხეს. ეს ნარგავები დაბა ლაითურის ადგილობრივი თვითმმართველობის 2006 წლის 23 მაისის ¹8 განკარგულებით ჩაბარდა ახლადარჩეული დაბის გამგეობას. აღნიშნული მტკიცებულებები წარედგინა სასამართლოს, თუმცა ამ უკანასკნელს მათზე არ უმსჯელია, რითიც უხეშად დაირღვა სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მოთხოვნები.

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ე. თ-ანს დაეკისრა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 226 900,96 ლარის გადახდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტით და მიიჩნია, რომ განსახილველი დავა გამომდინარეობს იმ სისხლის სამართლის საქმიდან, რომელზეც მიღებულია საბოლოო შემაჯამებელი გადაწყვეტილება (განაჩენი) და დავა ეხება მსჯავრდებული პირის მოქმედების სამოქალაქო-სამართლებრივ შედეგებს, შესაბამისად, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 13 მარტის განაჩენით დადგენილ ფაქტებს პრეიუდიციული ძალა გააჩნდა მოცემული საქმის მიმართ.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ სისხლის სამართლის საქმის განმხილველი სასამართლოს მიერ დადგენილი ამა თუ იმ ფაქტისათვის პრეიუდიციული ძალის მინიჭება თავისთავად არ ნიშნავს სამოქალაქო საქმის განმხილველი სასამართლოს მიერ ამ ფაქტის უპირობოდ გაზიარებას, რაც ნიშნავს, რომ პრეიუდიცია შეიძლება გახდეს სადავო და სასამართლო უფლებამოსილია, მიიღოს ისეთი გადაწყვეტილება, რომელიც განსხვავებულად დაადგენს სისხლის სამართლის საქმის განმხილველი სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტებს, თუმცა პრეიუდიციულად მიჩნეული ფაქტების საწინააღმდეგო ფაქტები უტყუარად უნდა დაადასტუროს იმ მხარემ, რომელიც მათ სადავოდ გახდის. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში აპელანტს უნდა გაებათილებინა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 13 მარტის განაჩენით დადგენილი ფაქტები, რის უარსაყოფადაც მხარეს სასამართლოსათვის უტყუარი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო სასამართლომ, ასევე, აღნიშნა, რომ დაბა ლაითურში ქარსაფარი ზოლების განმეორებითი ინვენტარიზაციის შესახებ აქტში არასწორადაა დაანგარიშებული ფაქტობრივად არსებული ხეების რაოდენობა. აღნიშნული აქტის მიხედვით, დარჩენილი ხეების რაოდენობა შეადგენს 19213-ს, თუმცა აქტში არსებული მონაცემების დაჯამებით არსებული ხეების რაოდენობა უნდა იყოს 19313, რაც ნიშნავს, რომ ქარსაფარ ზოლში მოიჭრა არა 2534, არამედ 2434 ძირი ხე. თუმცა, სასამართლომ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ სისხლის სამართლის საქმის განმხილველმა სასამართლომ მოწმეთა ჩვენებებზე დაყრდნობით ამ ნაწილში მსჯავრდებულის ჩვენება არ გაიზიარა, მოცემულ შემთხვევაში კი აპელანტს არ მიუთითებია ამ მოწმეთა ჩვენებების უსწორობაზე, არ განუმარტავს, თუ რატომ არ შეიძლებოდა მათი გაზიარება და არ წარმოუდგენია ამის დამადასტურებელი მტკიცებულებები.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ სისხლის სამართლის საქმის განმხილველმა სასამართლომ არასწორად დაითვალა შესაბამისი ნებართვების საფუძველზე ამორტიზებული ხეების რაოდენობა, ვინაიდან განაჩენის მიხედვით, ე. თ-ანს ხელშეკრულებით გადაეცა სულ 21747 ძირი ხე. ინვენტარიზაციის შედეგად დადგინდა, რომ ამ ხეებიდან მოიჭრა სულ 2534 ძირი, ამათგან უკანონოდ _ 1294 ძირი, ამდენად, 1240 ძირი ხის მოჭრის ფაქტი აპელანტს ბრალად არ შეერაცხა. სასამართლოს მითითებით, აპელანტს მსჯავრი დაედო არა ხეების უკანონო ჭრის, არამედ სამსახურებრივი გულგრილობის გამო, რადგან უკანონო ჭრების შესახებ არ აცნობა გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამმართველოს და სახელმწიფო სატყეო მეურნეობას.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2004 წლის 4 დეკემბრის აქტისა და 6 დეკემბრის წერილის თანახმად, გამგეობას ნება მიეცა, მოეჭრა 32 ძირი ხე. 2005 წლის 14 ივლისის ოქმით, ქარსაფარ ზოლში მოიჭრა 156 ძირი ხე, თუმცა, სასამართლოს მოსაზრებით, ოქმით არ ირკვევა, ამ ხეებში შედის თუ არა ის ძირები, რომელთა მოჭრის ნებართვაც არსებობდა და რომელთა უნებართვო ჭრასთან დაკავშირებითაც დაიწყო გამოძიება. ოქმითვე დადგინდა, რომ შეტრუსული იყო 187, თუმცა მოჭრას ექვემდებარებოდა მხოლოდ 32 ძირი ხე. მოგვიანებით გაიცა შეტრუსული ხეებიდან 10 მ³, 15 მ³-სა და 15 ძირი ხის მოჭრის ნებართვა. 2005-2006 წლებში დაიწყო გამოძიება სულ 240 ძირი ხის უკანონო ჭრის ფაქტებთან დაკავშირებით, თუმცა საქმიდან არ ჩანს დაიწყო თუ არა გამოძიება აპელანტის მიერ მიწოდებული მასალების საფუძველზე.

2004 წლის 11 იანვრის აქტის თანახმად, ელექტროგადამცემი ბოძების შესაკეთებლად მოიჭრა 35 ძირი ხე. პალატის მითითებით, საქმეში არსებული მიმართვებიდან, მოხსენებითი ბარათებიდან, აქტიდან და სხდომის ოქმებიდან არ ირკვევა, რომ ეს საბუთები ეხება არა უკვე მოხსენებული, არამედ სხვა ხეების ჭრების ფაქტებს. ამდენად, საქმის მასალების საფუძველზე სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ არსებობდა 711 ძირი და 25 მ³ ხის მოჭრის ნებართვა. ელექტროგადამცემი ბოძების შესაკეთებლად მოიჭრა 35 ძირი, ხოლო გამოძიება დაიწყო 240 ძირი ხის ჭრის ფაქტთან დაკავშირებით. ე.ი. სულ ამ პერიოდში, საბუთების მიხედვით მოიჭრა 986 ძირი და 25 მ³ ხე, რაც ხეთა იმ რაოდენობაზე ნაკლებია, რომელთა ჭრაც აპელანტს ბრალად არ შერაცხვია. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იმ შემთხვევაშიც, თუ ინვენტარიზაციის შედეგად ქარსაფარ ზოლში დარჩენილი ხეების რაოდენობა შეადგენდა 19313-ს, საქმის მასალების მიხედვით უნებართვოდ და საგამოძიებო ორგანოებისათვის შეუტყობინებლად მოჭრილი აღმოჩნდებოდა 1448, ანუ 1240-ზე მეტი ძირი ხე.

სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა რაიონული სასამართლოს პოზიცია, რომ მოცემულ დავაში, სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 37-ე მუხლის თანახმად, პროკურატურა წარმოადგენს მოთხოვნის უფლების მქონე პირს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ე. თ-ანმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

1. სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ სადავო ზიანის მიყენებაში კასატორის ბრალეულობის შემთხვევაში სახელმწიფო არ შეიწყალებდა ე.თ-ანს, ასევე პროკურატურა სამოქალაქო სარჩელს აღძრავდა ჯერ კიდევ სისხლის სამართლის საქმის განხილვის დროს.

2. სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ 2006 წლის 16 მაისის ¹8 განკარგულებით შექმნილი 6-კაციანი კომისიის აქტების მიხედვით, დაბა ლაითურში არსებულ ქარსაფარ ზოლში ხეთა ნარგავების საერთო რაოდენობა შეადგენდა არა 19213, არამედ 20376 ძირს.

3. სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-10 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სადავო ზიანის ანაზღაურება შეეძლო მოეთხოვა დაბა ლაითურის ადგილობრივი თვითმმართველობის გამგეობას, რომელმაც აღიარა კომისიის ხეთა ნარგავების მიერ ხელმეორედ გადათვლის შედეგები და ნარგავები 2006 წლის 23 მაისის ¹8 დადგენილებით ჩაბარდა ახლად არჩეული დაბის გამგეობას. ამდენად, უფლებამოსილი მხარე სადავოდ არ მიიჩნევდა ხეთა ნარგავების დანაკლისს და დანაკლისს არ აღიარებდა, შესაბამისად, დავის საგანი არ არსებობს.

4. სასამართლომ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების შესაბამისად, ე.თ-ანს უკანონოდ სადავო ნერგები არ მოუჭრია და არც მსგავსი ფაქტი რეაგირების გარეშე არ დაუტოვებია. სააპელაციო პალატას არ შეუფასებია კასატორის მიერ მითითებული მტკიცებულებები.

5. სააპელაციო სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, თუ რატომ გაიზიარა რაიონული გამგეობის და არა დაბა ლაითურის გამგეობის მიერ გამოყოფილი კომისიის მიერ გადათვლილი ხეთა ნარგავების რაოდენობა მაშინ, როდესაც კასატორმა არაერთგზის მოითხოვა შერეული კომისიის გამოყოფა და ხეთა ნარგავების რეალური რაოდენობის განსაზღვრა.

6. გასაჩივრებული განჩინება წინააღმდეგობრივია, ვინაიდან, ერთი მხრივ, სასამართლო იზიარებს იმ აზრს, რომ არავითარ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა, ხოლო შემდეგ ეყრდნობა სისხლის სამართლის საქმეზე დადგენილ იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ სასამართლომ უკვე შეაფასა და არ გაიზიარა კასატორის შესაგებელი არგუმენტაცია. სააპელაციო პალატა დაეთანხმა აპელანტს, რომ აქტში დაბა ლაითურში ქარსაფარი ზოლების რაიონული გამგეობის მიერ ჩატარებული განმეორებითი ინვენტარიზაციის შედეგად არასწორად დაანგარიშდა ფაქტობრივად არსებული ხეების რაოდენობა, თუმცა მითითებული ცდომილება გადაწყვეტილების დადგენილებით ნაწილში არ ასახულა. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ორი ურთიერთსაპირისპირო ოფიციალური სახის დოკუმენტის არსებობისას, მათი სისწორე მხოლოდ ერთი მათგანის მიმღები კომისიის წევრების დაკითხვით ვერ გადაწყდება, ვინაიდან კომისიის წევრი დაადასტურებს იმ აქტის სისწორეს, რომელ კომისიაშიც თავად იყო და ამ აქტზე აწერს ხელს.

7. სააპელაციო პალატამ შეგნებულად აუარა გვერდი 1371 ძირი ნებართვით მოჭრილი ხეების ხარჯვით ნაწილს, სადაც შეამცირა საბუთებით მოჭრილი ხეების რაოდენობა 986 ძირამდე მაშინ, როდესაც 1371 ძირი ხის მოჭრის ნებართვა საქმეშია წარმოდგენილი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ განიხილა საკასაციო საჩივარი, შეისწავლა საქმის მასალები, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიიჩნია, რომ ე. თ-ანის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

განსახილველ შემთხვევაში დავა ხე-ტყის უკანონო ჭრის შესახებ შეუტყობინებლობის შედეგად სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას შეეხებოდა. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 13 მარტის კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დადგენილია, რომ ე. თ-ანის გამგებლობის პერიოდში დაბა ლაითურში უკანონოდ 1294 ძირი კრიპტომერიის ჯიშის ხე მოიჭრა, რის შედეგადაც სახლმწიფოს 226900,96 ლარის ზიანის მიადგა.

სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის მიხედვით, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. განსახილველ შემთხვევაში, განაჩენით დადგინდა მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ზიანის მიყენების ფაქტი, პირის ბარლეულობა, მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის.

გასათვალისწინებელია, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის გამარტებით, “სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის ზემომითითებული 106-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის მოთხოვნიდან გამომდინარე, დადგენილია კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის პრეიუდიციულობის ობიექტური ფარგლები. აღნიშნული ნიშნავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოებაში პრეიუდიციული ძალა აქვს კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დადგენილ არა ყველა, არამედ მხოლოდ შემდეგ ფაქტებს: ა. ჰქონდა თუ არა მოქმედებას (უმოქმედობას) ადგილი; ბ. ჩაიდინა თუ არა ეს მოქმედება კონკრეტულმა პირმა. კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დადგენილი ყველა სხვა ფაქტი, მათ შორის, ფაქტი იმის თაობაზე, თუ რა ოდენობის ზიანი გამოიწვია მოქმედებამ, პრეიუდიციული ძალის მქონე არ არის და მისი შემოწმების მოვალეობისაგან სასამართლო არ თავისუფლდება. გამონაკლისია შემთხვევა, როდესაც ოდენობა კონკრეტული დანაშაულის შემადგენლობის მაკვალიფიცირებელი ნიშანია და ქმედების საკითხი ოდენობის დადგენის გარეშე ვერ გადაწყდება.”

ე. თ-ანს ბრალად სამსახურებრივი გულგრილობა შეერაცხა, რაც ხე-ტყის უკანონოდ ჭრის ფაქტების კომპეტენტური ორგანოსათვის შეუტყობინებლობაში გამოიხატებოდა. სისხლის სამართლის კოდექსის 342-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სამსახურებრივი გულგრილობა განისაზღვრება, როგორც მოხელის ან მასთან გათანაბრებული პირის მიერ თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შეუსრულებლობა ან არაჯეროვნად შესრულება მისდამი დაუდევარი დამოკიდებულების გამო, რამაც ფიზიკური ან იურიდული პირის უფლების, საზოგადოების ან სახელმწიფოს კანონიერი ინტერესის არსებითი დარღვევა გამოიწვია. “კანონიერი ინტერესის არსებითი დარღვევა” გულისხმობს მიყენებული ზიანის ოდენობის გამოკვლევასაც, რათა დადგინდეს იყო თუ არა დანაშაულის ნიშნები პირის ქმედებაში. გარდა ამისა, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოსარჩელემ სასამართლოს წარუდგინა საქართველოს გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს სატყეო მეურნეობის დეპარტამენტის უნებართვოდ მოჭრილი 166 ძირი კრიპტომერიის ჯიშის ხის მოცულობითი გაანგარიშება, რომლის მიხედვითაც აღნიშნული ხეების გაჩეხვით მიყენებული ზიანი 39 292 ლარს შეადგენს, ასევე, საქართველოს გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება გარემოს დაცვის ინსპეციის დასავლეთ-ცენტრალური ბიუროს ანგარიში 1128 ძირი კრიპტომერიის ჯიშის ხის მოჭრის შედეგად მიყენებული ზიანის შესახებ. აღნიშნული ანგარიშის მიხედვით სახელმწიფოს 187 608,96 ლარის ზიანი მიადგა. კასატორს საპირისპირო გაანგარიშება სასამართლოსათვის არ წარუდგენია, შესაბამისად, ზიანის ოდენობა სასამართლოს დასაბუთებულად მიაჩნია.

რაც შეეხება კასატორის მტკიცებას, რომ სასამართლომ მნიშვნელობა არ მიანიჭა მის მიერ წარდგენილ მტკიცებულებებს და რომ განაჩენით არასწორად იყო დადგენილი უნებართვოდ მოჭრილ ხეთა რაოდენობა, აღნიშნულთნ დაკავშირებით საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ე. თ-ანის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები სააპელაციო სასამართლომ სრულად შეისწავლა, შეაფასა და მიიჩნია, რომ ისინი ვერ აბათილებდნენ პრეიუდიციულ ფაქტებს. გასათვალისწინებელია ისიც, რომ აღნიშნული მტკიცებულებები ე. თ-ანს ჯერ კიდევ სისხლის სამართლის საქმის წარმოების დროს ჰქონდა წარდგენილი, თუმცა სასამართლომ ისინი არ გაიზიარა. საკასაციო სასამართლო, აგრეთვე, აღნიშნავს, რომ თუნდაც სააპელაციო სასამართლოს გაეზიარებინა მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, აღნიშნულ დოკუმენტებში მითითებული ხეების საერთო რაოდენობა მაინც ნაკლებია, ვიდრე იმ ხეთა რაოდენობა, რომელთა უკანონოდ მოჭრა მას ბრალად არ შერაცხვია, ამდენად, ამ მტკიცებულებების მეშვეობით, კასატორისათვის სასურველი შედეგი მაინც ვერ დადგებოდა.

კასატორი, აგრეთვე, აცხადებს, რომ სისხლის სამართლის საქმის წარმოებისას დანაშაულს არც ერთ ნაწილში არ აღიარებდა და რომ თავად საქმის წარმოება დარღვევებით მიმდინარეობდა. საკასაციო პალატა ამ პოზიციას გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლად ვერ მიიჩნევს. იმისათვის, რომ სისხლის სამართლის საქმეზე დამდგარი განაჩენი პრეიდიციული ძალის მქონედ ჩაითვალოს, მნიშვნელობა არ აქვს მხარე ცნობდა თუ არა თავს დამნაშავედ.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ კანონის მითითებულ დარღვევას არ აქვს ადგილი.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი არ არსებობს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ე. თ-ანის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

მოცემულ საქმეზე უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 დეკემბრის განჩინება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.