¹ას-791-1113-07 7 დეკემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი(თავმჯდომარე),

როზა ნადირიანი (მომხსენებელი), თეიმურაზ თოდრია

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლომ საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა ვ. ფ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 2 ივლისის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 15 ივლისს ვ. ფ-მ სარჩელით მიმართა ყვარლის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე შ. ფ-ის მიმართ და მოითხოვა ზიანის ანაზღაურება 2500 ლარის ოდენობით, 300 კვ/მ მიწის ნაკვეთზე სარგებლობის უფლების აკრძალვისა და მისთვის დაბრუნების თაობაზე შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, მის მომიჯნავედ მიწის ნაკვეთი აქვს მოპასუხეს, რომელმაც 15 წლის წინ მოსარჩელის კუთვნილ მიწის ნაკვეთში გაჭრა სარწყავი რუ, შემდეგ კი გააშენა ვენახი მის კუთვნილ 300 კვ/მ მიწის ნაკვეთზე, რამაც ბოლო 3 წელიწადში მოსარჩელეს მიაყენა ზარალი 2500 ლარის ოდენობით.

აღნიშნულის გამო, მოსარჩელე ვ. ფ-მ მოითხოვა შ. ფ-ისათვის მის სასარგებლოდ თანხის ანაზღაურების დაკისრება და მოპასუხის მიერ უკანონოდ მიტაცებული მიწის ნაკვეთის დაბრუნება.

ყვარლის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 02 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ვ. ფ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა და მოსარჩელეს მიწის ნაკვეთით სარგებლობის უფლების აკრძალვასა და მატერიალური ზიანის (2500 ლარის) ანაზღაურების თაობაზე უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო.

რაიონულმა სასამართლომ საჯარო რეესტრის ამონაწერით დაადგინა, რომ ვ. ფ-ს საკუთრების უფლებით ერიცხება 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთი, ხოლო ადგილზე დათვალიერებისას დაადგინა, რომ იგი ფაქტობრივად ფლობს მიწის ნაკვეთს: სიგრძით ჩრდილოეთით 66.5მ. სამხრეთით 73.70მ, ხოლო სიგანით აღმოსავლეთით 22.5მ და დასავლეთით 21.5მ-ს, სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება სადავო მიწის ნაკვეთის მოსარჩელის საკუთრებაში არსებობის ფაქტი, ვინაიდან მას ამის დამადასტურებელი არანაირი მტკიცებულება არ წარმოუდგენია.

ზემოაღნიშნული სასამართლო გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ფ-მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო პალატის 2007 წლის 2 ივლისის განჩინებით ვ. ფ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მიერ აღნიშნულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამასთან, აღნიშნა, რომ აპელანტს საჯარო რეესტრის ჩანაწერები სადავოდ არ გაუხდია, კერძოდ, არ უარყვია ის გარემოება, რომ დღეის მდგომარეობით ფლობს საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში მითითებულ 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელის, ვ. ფ-ის რწმუნებულმა მ. მ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებით ვ. ფ-ის რწმუნებულის მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. ამავე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ვ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.