¹ ას-806-1125-07 1 მაისი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლალი ლაზარაშვილი

სხდომის მდივანი – ე.ხაჩიძე

კასატორი _ საქართველოში ქალთა ჯანმრთელობის პროგრამა “ჯ-ი” (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ ა.ლ-ავა

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი.მ-შვილი (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ ნ.კ-ავა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქ.Q.ს სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 20..წ. . სექტემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ თანხის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი.მ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში საქართველოში ქალთა ჯანმრთელობის პროგრამა “ჯ-ის” მიმართ და მოითხოვა მოპასუხის მიერ მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების უკანონოდ ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის _ 20..წ. . იანვრიდან 20..წ. .. აგვისტომდე ყოველთვიური ხელფასის ანაზღაურება შემდეგი საფუძვლებით: მხარეებს შორის 20..წ. .. სექტემბერს გაფორმდა ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება 20..წ. .. აგვისტომდე და ი.მ-შვილი დაინიშნა ადმინისტრაციული ოფიცრის თანამდებობაზე. მითითებული ხელშეკრულებით ირკვევა, რომ “ჯ-ის” ყველა თანამშრომელი მუშაობს მოპასუხისა და “ი-ის” ერთობლივი გადაწყვეტილების საფუძველზე, შესაბამისად, ადგილობრივ თანამშრომელთა აყვანის სახელმძღვანელოს მიხედვით, მხოლოდ “ი-ს” აქვს უფლება, ნებისმიერ დროს შეწყვიტოს ან შეამციროს შრომითი ხელშეკრულებები და აღნიშნულის შედეგად შემცირდეს პერსონალის რაოდენობა. ასეთ შემთხვევაში მოპასუხე ვალდებულია, წინასწარ გააფრთხილოს მუშაკი მოსალოდნელი შემცირების ან პროგრამის შეწყვეტის თაობაზე. მოპასუხემ დასახელებული წესი დაარღვია, თავად ჩაატარა რეორგანიზაცია და “ი-ისათვის” შეუტყობინებლად უკანონოდ შეუწყვიტა მოსარჩელეს შრომითი კონტრაქტი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: სასარჩელო განცხადება დაუსაბუთებელია და ი.მ-შვილმა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ვერ შეძლო მითითებული გარემოებების სათანადოდ დადასტურება. უსაფუძვლოა მოსარჩელის არგუმენტი, რომ “ჯ-ი” ვალდებული იყო, მისი გათავისუფლება შეეთანხმებინა “ი-იდთან”, რადგან აღნიშნული საკითხი განეკუთვნება დასახელებულ ორგანიზაციათა შორის ურთიერთობას და სამუშაოდან დათხოვნის უკანონობას არ ადასტურებს. ასევე არ უნდა იქნას გაზიარებული მოსარჩელის მოთხოვნა სამუშაოზე აღდგენის შესახებ, რადგან, მისი თანამდებობის გაუქმების გამო, აღნიშნული პრაქტიკულად შეუძლებელია.

ქ.Q.ს საქალაქო სასამართლოს 20..წ. .. ივნისის გადაწყვეტილებით ი.მ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქ.Q.ს სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 20..წ. .სექტემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ი.მ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, უკანონოდ იქნა ცნობილი “ჯ-ის” წარმომადგენლობის ხელმძღვანელობის მიერ 20..წ. .. სექტემბერს ი.მ-შვილთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ფაქტი, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი მოცდენისათვის 19..1,64 ლარის, ხოლო სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 767,26 ლარის გადახდა შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი: 20..წ. .. სექტემბერს მხარეთა შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით “ჯ-ისა” და “ი-ის” ერთობლივი გადაწყვეტილების საფუძველზე ი.მ-შვილი დაინიშნა საქართველოში ქალთა ჯანმრთელობის პროგრამა “ჯ-ის” წარმომადგენლობის ქ.Q.ს ოფისში ადმინისტრაციული ოფიცრის თანამდებობაზე 20..წ. .. სექტემბრიდან 20..წ. .. აგვისტოს ჩათვლით ყოველთვიურად 1009,56 ლარის ანაზღაურებით. ხელშეკრულების პირობების მიხედვით, ი.მ-შვილის მუშაობა დამოკიდებული იყო “ჯ-ისა” და “ი-ის” მიერ მიღებულ, აღიარებულ და დამტკიცებულ დოკუმენტზე, კერძოდ, დაფინანსების შეწყვეტის, პროექტისა და თანამშრომელთა ხელშეკრულებების დასრულების შემთხვევაში დაქირავება შეწყდებოდა. 20..წ. .. დეკემბრის “ჯ-ის” საქართველოს წარმომადგენლობის თანამშრომელთა სახელმძღვანელოს თანახმად, რომელიც წარმოადგენს ამ ინსტიტუტში დასაქმებულთა შრომითი ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს, ამერიკის საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს “ი-ის” მიერ პროგრამის მოცულობის ან შემცირების შემთხვევაში შესაძლებელია პერსონალის შემცირება ან პროგრამის შეწყვეტა. მარგველაშვილი დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა 20..წ. .. ოქტომბერს და 20..წ. .. სექტემბრის შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას საფუძვლად დაედო “ჯ-ის” ქ.Q.ს ოფისში ადმინისტრაციული ოფიცრის შტატის გაუქმება, მისი შემცირება იმ მიზეზით, რომ აღნიშნულ ოფისში პროგრამისათვის პრიორიტეტულს წარმოადგენდა საინფორმაციო ტექნოლოგიების სპეციალისტის თანამდებობა. მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ ი.მ-შვილს გათავისუფლებისას მოპასუხემ კომპენსაციის სახით მისცა ორი თვის ხელფასი და დამატებით გამოუყენებელი ერთი თვის შვებულების ანაზღაურება, რაც, გათავისუფლების თაობაზე გაგზავნილი შეტყობინების შესაბამისად, წარმოადგენდა საბოლოო გასასვლელ ხელფასს. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ი.მ-შვილის სამუშაოდან გათავისუფლებას სამართლებრივ საფუძვლად დაედო შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტი. პალატამ მიიჩნია, რომ ამავე კოდექსის 38-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ერთ-ერთი მხარის ინიციატივით შრომითი ხელშეკრულების მოშლა უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად, წინააღმდეგ შემთხვევაში დაირღვევა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლით გარანტირებული ადამიანის შრომის უფლება. სასამართლოს მოსაზრებით, მოპასუხის მხრიდან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა მართლზომიერად ჩაითვლება, თუ დადასტურდება, რომ იგი 20..წ. .. სექტემბრის შრომითი ხელშეკრულებითა და “ჯ-ის” საქართველოს წარმომადგენლობის თანამშრომელთა სახელმძღვანელოთი დადგენილ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის პირობებს შეესაბამება, კერძოდ, თუ შეწყდება დაფინანსება, დასრულდება პროექტის ან თანამშრომლობის ხელშეკრულება, “ი-ი” პროექტს შეწყვეტს ან შეამცირებს მის მოცულობას. სასამართლომ მიიჩნია, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-103-ე მუხლების შესაბამისად, მოპასუხემ მოცემულ შემთხვევაში შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ზემოხსენებული მართლზომიერი საფუძვლის არსებობა ვერ დაადასტურა. პალატამ იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სამოქალაქო კოდექსის ..6-ე, ..7-ე, 361-ე, 411-412-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ “ჯ-იმ” არაჯეროვნად შეასრულა ხელშეკრულებით მის მიერ ნაკისრი ვალდებულება და სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, ვადაზე ადრე შეწყვიტა მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა, რის გამოც აპელანტის მიმართ წარმოეშვა ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება. სასამართლომ დაადგინა, რომ მოპასუხემ მოსარჩელეს სადავო შრომის ხელშეკრულება შეუწყვიტა 22 თვით ადრე, თუმცა “ჯ-ის” უნდა დაეკისროს 19 თვის სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება, რადგან ორი თვის ხელფასი და საშვებულებო თანხა აპელანტს მიღებული აქვს. პალატამ აღნიშნა, რომ სამუშაოდან დათხოვნილი პირისათვის გამოუყენებელი შვებულების ფულადი კომპენსაციით შეცვლას ითვალისწინებდა ადრე მოქმედი შრომის კანონთა კოდექსის 67-ე მუხლის მეოთხე ნაწილი, ხოლო შრომის კოდექსი აღნიშნულს აღარ ითვალისწინებს. პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის ნორმები, რომელიც არ გამოიყენა და არასწორად განმარტა შრომის კოდექსის 38-ე მუხლი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საქართველოში ქალთა ჯანმრთელობის პროგრამა “ჯ-მა” გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით: დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა, რომ მოსარჩელეს შრომითი ხელშეკრულება არამართლზომიერად შეუწყდა, რადგან მოპასუხემ ვერ წარადგინა მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ პროექტის დაფინანსება შეწყდა ან “ი-მა” შეამცირა ან შეწყვიტა პროგრამის მოცულობა. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ პროგრამის შემცირების, ან დაფინანსების შეწყვეტის შემთხვევაში შრომითი ხელშეკრულება შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით გათვალისწინებული წესით შეწყდება. სასამართლომ არასწორად განმარტა მხარეთა შორის 20..წ. .. სექტემბერს დადებული შრომითი ხელშეკრულების მითითება, რომ დაქირავებულის მუშაობა დამოკიდებულია “ი-ისა” და “ჯ-ის” მიერ მიღებულ, აღიარებულ და დამტკიცებულ ოფიციალურ დოკუმენტზე და დაფინანსების შეწყვეტის, პროექტის ან თანამშრომლობის ხელშეკრულების დასრულების შემთხვევაში დაქირავება შეწყდება. არც დასახელებული ხელშეკრულებით და არც საქმის მასალებში წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულებით არ არის განსაზღვრული კასატორის ვალდებულება, შეათანხმოს რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირების საკითხები მოპასუხესთან, ასევე არ იზღუდება კასატორის უფლება, დამოუკიდებლად განსაზღვროს შტატების შემცირების საკითხი. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-103-ე მუხლები, ვინაიდან კასატორს არასწორად დაავალა პროექტის შეწყვეტის, შემცირების ან “ი-ის” მიერ დაფინანსების შეწყვეტის დამადასტურებელი მტკიცებულების წარმოდგენა, რომლებიც საქმის არსს აშკარად სცილდება. სასამართლოს, ზემოხსენებული ნორმების საფუძველზე, უნდა დაევალდებულებინა ი.მ-შვილი, რათა მას ემტკიცებინა, რეორგანიზაციის შედეგად მოპასუხემ მხარეთა შეთანხმების კონკრეტულად რა დანაწესი დაარღვია და რაში გამოიხატა აღნიშნული, რაც არ განუხორციელებია. გაურკვეველია, თუ რის საფუძველზე წარმოიშვა კასატორის ვალდებულება, წარმოედგინა მას და “ი-ს” შორის არსებული შეთანხმებები. ი. მ-შვილს რეორგანიზაციის კანონიერება სადავოდ არ გაუხდია. სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია შრომის კოდექსის 48-ე მუხლის მეექვსე ნაწილი, ვინაიდან იმსჯელა აპელანტის შეცვლილ დავის საგანზე, კერძოდ, სარჩელით ი. მ-შვილი მოითხოვდა სამუშაოზე აღდგენასა და იძულებითი განცდურის ანაზღაურებას გათავისუფლების მომენტიდან სამუშაოზე აღდგენამდე, სააპელაციო საჩივრით კი სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნა მოხსნა და მოითხოვა განცდურის ანაზღაურება 20..წ. .. აგვისტომდე. პალატამ აღნიშნული მოთხოვნა დააკმაყოფილა, რაც მოქმედ კანონმდებლობას ეწინააღმდეგება. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის პირველი მუხლით და სადავო ურთიერთობების მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის ..6-ე, ..7-ე, 411-412-ე მუხლები, მაშინ, როცა მოცემულ შემთხვევაში უნდა ეხელმძღვანელა შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ “ჯ-ის” ქალთა ჯანმრთელობის პროგრამის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილად ცნო და კასატორს სადავოდ არ გაუხდია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 20..წ. .. სექტემბერს მხარეთა შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით “ჯ-ისა” და “ი-ის” ერთობლივი გადაწყვეტილების საფუძველზე ი.მ-შვილი დაინიშნა საქართველოში ქალთა ჯანმრთელობის პროგრამა “ჯ-ის” წარმომადგენლობის ქ.Q.ს ოფისში ადმინისტრაციული ოფიცრის თანამდებობაზე 20..წ. .. სექტემბრიდან 20..წ. .. აგვისტოს ჩათვლით ყოველთვიურად 1009,56 ლარის ანაზღაურებით. ხელშეკრულების პირობების მიხედვით, ი.მ-შვილის მუშაობა დამოკიდებული იყო “ჯ-ისა” და “ი-ის” მიერ მიღებულ, აღიარებულ და დამტკიცებულ დოკუმენტზე, კერძოდ, დაფინანსების შეწყვეტის, პროექტისა და თანამშრომელთა ხელშეკრულებების დასრულების შემთხვევაში დაქირავება შეწყდებოდა. მარგველაშვილი დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა 20..წ. .. ოქტომბერს. მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ მოპასუხემ ი.მ-შვილს გათავისუფლებისას კომპენსაციის სახით მისცა ორი თვის ხელფასი და დამატებით გამოუყენებელი ერთი თვის შვებულების ანაზღაურება.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, კერძოდ:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამდენად, ფაქტების მითითებისა და დამტკიცების ტვირთი მხარის მოვალეობას წარმოადგენს. ასეთი ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის კანონი მხარის მიმართ რაიმე იძულებას არ აწესებს, თუმცა ამ მოვალეობის შეუსრულებლობას შედეგად მხარისათვის არახელსაყრელი გადაწყვეტილება მოჰყვება.

მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე მხარე _ “ჯ-ის” ქალთა ჯანმრთელობის პროგრამა სარჩელს უარყოფდა იმ საფუძვლით, რომ ი.მ-შვილთან დადებული ხელშეკრულების შეწყვეტის იურიდიული საფუძველი არსებობდა. ასეთ შემთხვევაში მხარე ვალდებული იყო, დაემტკიცებინა ამგვარი საფუძვლის არსებობა. აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ მოპასუხე მხარემ სასამართლოს სათანადო წესით ვერ დაუდასტურა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის კანონიერება. მხარეთა შორის შეთანხმებული შრომითი კონტრაქტით ი.მ-შვილის, როგორც დასაქმებულის მუშაობა დამოკიდებული იყო “ჯ-ისა” და “ი-ის” მიერ მიღებულ, აღიარებულ და დამტკიცებულ დოკუმენტზე, კერძოდ, დაფინანსების შეწყვეტის, პროექტისა და თანამშრომელთა ხელშეკრულებების დასრულების შემთხვევაში დაქირავება შეწყდებოდა. აღნიშნულით მხარეებმა თვითონვე განსაზღვრეს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლები და, შესაბამისად, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში მხარეებს თვითონ უნდა დაემტკიცებინათ ამგვარი საფუძვლების არსებობა.

საგულისხმოა, რომ ი.მ-შვილი სარჩელის საფუძვლად უთითებდა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის არაკანონიერებაზე, რასაც ასაბუთებდა მხარეთა შორის შეთანხმებული შრომითი ხელშეკრულების იმ პირობით, რომლითაც დასაქმებულის მუშაობა დამოკიდებული იყო “ჯ-ისა” და “ი-ის” მიერ მიღებულ, აღიარებულ და დამტკიცებულ დოკუმენტზე, კერძოდ, დაფინანსების შეწყვეტის, პროექტისა და თანამშრომელთა ხელშეკრულებების დასრულების შემთხვევაში დაქირავება შეწყდებოდა. მოპასუხე მხარე არ ეთანხმებოდა რა სარჩელის ამ საფუძველს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, სარჩელის საფუძვლის საწინააღმდეგო გარემოებების დამადასტურებელი ფაქტების მითითებისა და მტკიცების ტვირთი მოპასუხის მხარეზე იყო. ასეთი გარემოების დადასტურება მოპასუხემ ვერ შეძლო, რაც სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველია.

უსაფუძვლოა კასატორის მოსაზრება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას სასამართლოს მიერ შრომის კანონთა კოდექსის 48-ე მუხლის მეექვსე ნაწილის დარღვევის თაობაზე იმ საფუძვლით, რომ ი.მ-შვილმა სააპელაციო სასამართლოში შეცვალა და გაზარდა დავის საგანი, კერძოდ, ი.მ-შვილი სასარჩელო განცხადებაში ითხოვდა სამუშაოზე აღდგენასა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას გათავისუფლებიდან აღდგენამდე, სააპელაციო საჩივრით კი მან უარი განაცხადა სამუშაოზე აღდგენაზე და მოითხოვა მხოლოდ განაცდურის ანაზღაურება 20..წ. .. აგვისტომდე, რაც სასამართლომ არაკანონიერად დააკმაყოფილა.

აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მიერ სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივ შეფასებას სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლით გათვალისწინებული მიუღებელი შემოსავლის სახით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, კერძოდ, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ხელშეკრულების მოშლა _ სამუშაოდან უკანონოდ გათავისუფლების შემთხვევაში პირის მოთხოვნა მიუღებელი შრომის ანაზღაურების დაკისრების შესახებ კანონიერია და იგი უნდა დაკმაყოფილდეს. რაც შეეხება დავის საგნის გადიდებას, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381-ე მუხლის თანახმად, დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება აგრეთვე, შეგებებული სარჩელის შეტანა სააპელაციო სასამართლოში დაუშვებელია. მოცემულ შემთხვევაში მხარეს დავის საგანი არ შეუცვლია, ვინაიდან აპელანტ ი.მ-შვილს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში არ გაუსაჩივრებია. შესაბამისად, სამუშაოზე აღდგენა სააპელაციო სასამართლოში დავის საგანს არ წარმოადგენდა.

ამასთან, კასატორი პრეტენზიას აცხადებს იმ გარემოებაზეც, რომ სასამართლო გასცდა მოსარჩელის მოთხოვნას განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე და მოპასუხეს დააკისრა მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურება. მოცემულ შემთხვევაში მხარე სარჩელითვე სადავოდ მიიჩნევდა მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის კანონიერებას, მის თანამდევ სამართლებრივ შედეგებს და ზიანის ანაზღაურებას ითხოვდა თავდაპირველ უფლებებში – იმავე სამუშაოზე აღდგენით და განაცდურის ანაზღაურებით. ამ მოთხოვნის აღსრულების შეუძლებლობა დადასტურებულია სარჩელზე თვით კასატორის მიერ წარდგენილი შესაგებლებით, რომლითაც დადგინდა, იმავე სამუშაოზე აღდგენის შეუძლებლობა. სამოქალაქო კოდექსის 409-ე მუხლის თანახმად კი თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია, მაშინ კასატორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება. ამდენად, სააპელაციო საამართლოში დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება არ განხორციელებულა და დავის საგანი – ზიანის ანაზაღაურება, უცვლელი დარჩა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

“ჯ-ის” ქალთა ჯანმრთელობის პროგრამის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

ქ.Q.ს სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 20..წ. . სექტემბრის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელი.

სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.