ას-823-1186-06 12 თებერვალი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), მარიამ ცისკაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ ა. ე-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს “ .. .. ..” (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 12 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ე-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ .. .. ..“ მიმართ მატერიალური ზიანის _ 5000 ლარის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი საფუძვლით: 2003 წელს სს „ .. .. ..“ მოსარჩელეს შეუწყვიტა გაზის მიწოდება, ვინაიდან მას ერიცხებოდა 1916 მ³ ბუნებრივი აირის ღირებულების _ 575 ლარის დავალიანება. საქართველოს პრეზიდენტის 2002 წლის 5 მარტის ¹96 ბრძანებულების საფუძველზე მოსარჩელემ ბუნებრივი აირის მიწოდების განახლების მოთხოვნით არაერთხელ უშედეგოდ მიმართა მოპასუხეს. ბუნებრივი აირის მიუწოდებლობის გამო ა. ე-ს შეერყა ჯანმრთელობა, დაუზიანდა საცხოვრებელი სახლი და ვერ შეძლო გადაერჩინა მის ბაღში არსებული უნიკალური ჯიშის მცენარეები.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ სს „ .. .. ..“ მოსარჩელისათვის არანაირი ზიანი არ მიუყენებია. მოსარჩელეს გააჩნდა დავალიანება საზოგადოების მიმართ, რის მიუხედავად, მას ბუნებრივი აირის მიწოდება აღუდგინა. 2002-2003 წლებში სს „ .. .. ..“ არც სახელმწიფო და არც ადგილობრივი ბიუჯეტიდან სამამულო ომის მონაწილეებისა და ინვალიდებისათვის შეღავათებით სარგებლობისათვის თანხები არ ჩარიცხვია.

გორის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილებით ა. ე-ის სარჩელი არ დააკმაყოფილა უსაფუძვლობის გამო, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 12 ოქტომბრის განჩინებით ა. ე-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი შემდეგი საფუძვლით: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ბუნებრივი აირის შეწყვეტისას აპელანტს ერიცხებოდა 1916 მ³ ბუნებრივი აირის ღირებულების დავალიანება 575 ლარის ოდენობით. პალატის მითითებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2002 წლის 5 მარტის ¹96 ბრძანებულების პირველი მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე მეორე მსოფლიო ომის ინვალიდების მიერ ბუნებრივი აირის მოხმარების შედეგად დაგროვილი დავალიანების ანაზღაურება უნდა მომხდარიყო “საქართველოს ენერგოსისტემის სუბსიდირებისათვის “საქართველოს 2002 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებული სახსრებიდან, თუმცა სასამართლომ საქმის მასალებით დაადგინა, რომ სს “ .. .. ..” 2002-2003 წლებში არც სახელმწიფო და არც ადგილობრივი ბიუჯეტიდან სუბსიდირება სამამულო ომის მონაწილეთა და ინვალიდთა მიერ მოხმარებული ბუნებრივი აირის დავალიანების დასაფარად არ მიუღია. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სს “ .. .. ..” აპელანტს ბუნებრივი აირის მიწოდება მართლზომიერად შეუწყვიტა. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ აპელანტის მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების შესახებ უსაფუძვლოა, ვინაიდან სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სს “ .. .. ..” მიერ ბუნებრივი აირის მიწოდების შეწყვეტა ვალდებულების მართლსაწინააღმდეგო დარღვევას არ წარმოადგენს, რადგან აპელანტს საზოგადოების მიმართ ჰქონდა დავალიანება. პალატის მოსაზრებით, სადავო ზიანი არ გამომდინარეობს არც დელიქტური ვალდებულებიდან, რადგან განსახილველ შემთხვევაში სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით გათვალისწინებული შემადგენლობა არ არსებობს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ა. ე-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლით: სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ სს “ .. .. ..” უფლებამოსილი იყო, კასატორისათვის ბუნებრივი აირის მიწოდება შეეწყვიტა. აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ გორის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ სს “ .. .. ..” ბუნებრივი აირის მიწოდება აბონენტს არასწორად შეუწვიტა. ასევე უსაფუძვლოა სასამართლოს მსჯელობა მოპასუხის ქმედებას _ ბუნებრივი აირის მიწოდების გათიშვასა და დამდგარ შედეგს _ მიყენებულ ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირის არარსებობის შესახებ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2006 წლის 29 დეკემბერის განჩინებით ა. ე-ის საკასაციო საჩივარი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შემდეგ თვლის, რომ ა. ე-ის საკასაციო საჩივარი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს არ აკმაყოფილებს, რის გამოც იგი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. არაქონებრივ-სამართლებრივ დავებში საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლებასთან დაკავშირებულ დავებზე, ხოლო საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა ეფუძნებოდეს.

წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ დასახელებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია ამ ტიპის საქმეებზე არსებული სასამართლო პრაქტიკისაგან გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთების განსხვავების, ასევე ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ საკითხებზე სასამართლო პრაქტიკა ემყარება სწორედ იმ ნორმებს, რომელიც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2006 წლის 12 ოქტომბრის განჩინების გამოტანისას იხელმძღვანელა. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სავსებით სწორად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 992-ე მუხლის დანაწესები.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. ე-ის საკასაციო საჩივარი დასაშვები არ არის და უნდა დარჩეს განუხილველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ა. ე-ის საკასაციო საჩივარი, დაუშვებლობის გამო, დარჩეს განუხილველი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.