ბს-1007-862-კ-04 17 თებერვალი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),

ი. ლეგაშვილი (მომხსენებელი),

ნ. კლარჯეიშვილი

დავის საგანი: სარჩელით ავტოფარეხის დაკანონება და საკუთრების უფლებით რეგისტრაცია. შეგებებული სარჩელით ავტოფარეხის მონგრევა.

აღწერილობითი ნაწილი:

სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა დ. ა-მა მოპასუხე თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობისა და მესამე პირ ჯ. წ-ის მიმართ და მოითხოვა ავტოფარეხის სამართლებრივი რეგისტრაცია; ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტისათვის აღნიშნული ავტოფარეხის მოსარჩელის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის დავალება.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 20.09.1993წ. გადაწყვეტილებით, ამავე რაიონის ტექნიკური კომისიის წინადადების საფუძველზე, ნება დაერთო, მოეწყო ავტოსადგომი თავის საცხოვრებელ მისამართზე _ თბილისში, ..... 26-ე კორპუსთან, რის შემდეგ კორპუსის უკანა მხარეს ამოაშენა დამცავი ჯებირი, გაიყვანა სამანქანო გზა და ააშენა კაპიტალური ავტოფარეხი, რაზედაც გააჩნდა მცხოვრებთა თანხმობები. შემდგომში ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობას მიმართა ავტოფარეხის დაკანონების მოთხოვნით, მაგრამ მოპასუხემ 18.09.2003წ. წერილით აცნობა, რომ მის თხოვნას ვერ დააკმაყოფილებდა, ვინაიდან აღნიშნულზე წინააღმდეგი იყო ამავე კორპუსში მცხოვრები ჯ. წ-ე. მოსარჩელის მოსაზრებით, გამგეობამ მას უკანონოდ უთხრა უარი, ვინაიდან 1993 წლიდან კანონიერად ფლობს და სარგებლობს აღნიშნული ავტოფარეხით და არ არსებობდა მისი მოშლის სამართლებრივი საფუძველი.

17.10.2003წ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს შეგებებული სარჩელით მიმართა მესამე პირმა ჯ. წ-ემ მოპასუხეების _ დ. ა-ის, ე. ნ-ის, მესამე პირის _ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის მიმართ და მოითხოვა მოპასუხეების მიერ მოწყობილი ავტოფარეხის მოშლა შემდეგი საფუძვლებით: ცხოვრობს თბილისში, ..... 26-ე კორპუსში, I სართულზე. მეზობლად ცხოვრობს მოსარჩელის ოჯახი, რომელმაც 1993წ. უნებართვოდ ააშენა ავტოფარეხი. მათ საბურთალოს გამგეობის 20.09.1993წ. ¹12.14.311 გადაწყვეტილებით ნება დაერთოთ, ავტოსადგომი მოეწყოთ, როგორც დროებითი ნაგებობა. გამგეობის გადაწყვეტილების საფუძველი თბილისის ცენტრალურ სახელმწიფო არქივში შესანახად არ შესულა, ამიტომ უნდა ვივარაუდოთ, რომ თვით დ. ა-ს გამგეობისათვის განცხადებით არ მიუმართავს და მას ავტოფარეხის მოსაწყობად მეზობლების თანხმობა არ ჰქონია, მან ისარგებლა მისი ბინის ადრინდელი მესაკუთრის _ ც. ნ-ის მიერ მეზობლებისაგან მიღებული თანხმობით, თუმცა თავად მას, როგორც 1-ელ სართულზე მცხოვრებს, თანხმობა არც ც. ნ-ისათვის და არც დ. ა-ისათვის არ მიუცია. დ. ა-ს გამგეობის გადაწყვეტილებით ნება დაერთო დროებითი ავტოსადგომის მოწყობაზე, ხოლო ნაცვლად ამისა, ააშენა კაპიტალური ავტოფარეხი სამშენებლო ნორმებისა და წესების დარღვევით. აღნიშნული ავტოფარეხი, რომელიც მოწყობილია მისი ბინის ლოჯიის სიმაღლეზე, უხეშად ლახავს მის საბინაო პირობებს, ვინაიდან ძრავის ამუშავებისას ჯანმრთელობისათვის მავნე ამონაბოლქვი აირი შედის მის საცხოვრებელ ბინაში. გარდა ამისა, დ. ა-ი ავტოფარეხში ინახავს დიდი ოდენობით საწვავს, რაც ამავე დროს ხანძარსაშიშროებას ქმნის. აღნიშნული ზემოქმედება, რომლის თმენაც მას უწევს, მნიშვნელოვნად ხელყოფს მის უფლებებს და მავნე ზეგავლენას ახდენს მის ჯანმრთელობაზე, რის გამოც ითხოვს ავტოფარეხის მოშლას.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 05.12.2003წ. გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა დ. ა-ისა და ე. ნ-ის სასარჩელო მოთხოვნა და ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობას დაევალა თბილისში, ....., ბ. 73-ში მცხოვრები დ. ა-ის კუთვნილი, ამავე მისამართზე მდებარე ავტოფარეხის სამართლებრივი რეგისტრაცია დ. ა-ის სახელზე. ამავე გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის საჯარო რეესტრის სამსახურს დაევალა აღნიშნული ავტოფარეხის რეგისტრაცია დ. ა-ის სახელზე საკუთრების უფლებით, ჯ. წ-ის შეგებებული სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

რაიონული სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მესამე პირმა ჯ. წ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობამ შეგებებული სარჩელი აღძრა მოპასუხე დ. ა-ის მიმართ, რომლითაც მისთვის ავტოსადგომის დანგრევის დავალება მოითხოვა.

სააპელაციო სასამართლოს 2004წ. 8 ივნისის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ჯ. წ-ის სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 05.12.2003წ. გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, დ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ასევე არ დაკმაყოფილდა ჯ. წ-ისა და ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის შეგებებული სარჩელები.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მე-3 მუხლის 1-ლი პუნქტის, მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის და სკ-ის 208-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლიანობის თაობაზე, ვინაიდან აღნიშნული ნორმები არ აწესრიგებდა განსახილველ ურთიერთობებს და მიუთითა, რომ “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მოქმედება, ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, არ ვრცელდება დროებითი სარგებლობის უფლებით გამოყოფილ იმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე, რომლებიც ადგილობრივი თვითმმართველობის ან მმართველობის ორგანოების მოთხოვნისთანავე მოყვანილ უნდა იქნეს პირვანდელ მდგომარეობაში და რაც აღნიშნული იყო მიწათსარგებლობის უფლების დამადასტურებელ საბუთში. მოცემულ შემთხვევაში მიწის ნაკვეთი, რომელზეც დ. ა-ის ავტოსადგომი იყო განთავსებული, განეკუთვნებოდა სწორედ ასეთ სამართლებრივ რეჟიმს დაქვემდებარებულ ნაკვეთს, ვინაიდან საბურთალოს გამგეობის 20.09.1993წ. ¹12.14.311 გადაწყვეტილებით მოქალაქე დ. ა-ს ნება დაერთო მოეწყო ავტოსადგომი, ქალაქში შექმნილი კრიმინოგენური სიტუაციიდან გამომდინარე, როგორც დროებითი ღონისძიება. შესაბამისად, გამგეობის აღნიშნული გადაწყვეტილება ვერ განიხილებოდა ზემოაღნიშნული კანონით დადგენილი წესით მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში გადაცემის უფლებამოსილების მიმნიჭებელ მიწათსარგებლობის დოკუმენტად და მის საფუძველზე მიწა კერძო საკუთრებად გამოცხადებას არ ექვემდებარებოდა, ასევე სკ-ის 208-ე მუხლის მე-4 ნაწილი არ იძლეოდა ავტოსადგომის ქვეშ მდებარე მიწის მოსარჩელის ინდივიდუალურ საკუთრებად გამოცხადების საფუძველს. მოცემულ შემთხვევაში მანქანის დასაყენებელი ადგილი ვერ ჩაითვლებოდა იზოლირებულად, რომლის საზღვრები ხანგრძლივი დროის მანძილზე კერძოსამართლებრივი ურთიერთობების საფუძველზე გამოყენების შედეგად იყო გამოკვეთილი. მანქანის დასაყენებელ აღნიშნულ ადგილთან მიმართებაში მოსარჩელის უფლების ფარგლები საჯაროსამართლებრივი გადაწყვეტილებით _ საბურთალოს გამგეობის 20.09.1993წ. გადაწყვეტილებით იყო დადგენილი, რომლის თანახმად ავტოსადგომის მოწყობა მხოლოდ დროებითი ღონისძიების სახეს ატარებდა, რაც გამორიცხავდა აღნიშნული მუხლის გამოყენებას.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, ვინაიდან მოსარჩელეს არ შეუძენია საკუთრების უფლება მიწის ნაკვეთზე და შესაბამისად, სკ-ის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 171-ე მუხლის მოთხოვნიდან გამომდინარე, ვერც ავტოსადგომის შენობა, როგორც ამ ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი, ვერ აღირიცხებოდა მოსარჩელის საკუთრებად. ასევე, მიუთითა, რომ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლების ეზოებში ინდივიდუალური სარგებლობის ავტოფარეხების მშენებლობის შეწყვეტა-შეჩერებისა და ახალი ობიექტების დაპროექტებისას ავტოსადგომების გათვალისწინების შესახებ ქ. თბილისის საკრებულოს 04.08.1999წ. გადაწყვეტილებით ქ. თბილისში მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლების ეზოებში ახალი “ბოქსების”, “გალიების” განთავსება-მშენებლობის მიმართ ამკრძალავი სამართლებრივი რეჟიმი იყო დადგენილი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ასევე არ არსებობდა შეგებებული სარჩელების მოთხოვნების დაკმაყოფილების საფუძველი. სასამართლომ არ გაიზიარა ჯ. წ-ის შეგებებული სარჩელის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ უნებართვო ავტოფარეხი მიდგმულია მისი ბინის ლოჯიის კედელზე, რითაც უხეშად ილახებოდა მისი საცხოვრებელი პირობები და ავტოფარეხის არსებობით გამოწვეული სუნის, ჭვარტლის, კვამლის, ხანძარსაშიშროების ზემოქმედება მნიშვნელოვანი და ზღვარგადასული იყო. დ. ა-ს მის საცხოვრებელ მისამართზე, თბილისში, ...... 26-ე კორპუსთან ავტოსადგომის მოწყობის უფლება მოპოვებული ჰქონდა საბურთალოს რაიონის გამგეობის 20.09.1993წ. გადაწყვეტილების საფუძველზე. სააპელაციო სასამართლოს მიერ ჯ. წ-ისა და დ. ა-ის ბინების ადგილზე დათვალიერების შედეგად გამოიკვეთა, რომ აღნიშნული ავტოსადგომი მიდგმულია მხოლოდ დ. ა-ის საკუთრებაში არსებული ბინის კედელზე, მოიცავდა მხოლოდ მას და შეეხება არ ჰქონდა ჯ. წ-ის ლოჯიის კედელთან. ავტოსადგომის არსებობა არ აღემატებოდა სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენის დასაშვებ საზღვრებს. ამასთან, აღნიშნული ავტოფარეხის მონგრევა ხელს ვერ შეუშლიდა მის ადგილზე დროებითი ტიპის ავტოფარეხის არსებობას, რასაც ითვალისწინებდა საბურთალოს გამგეობის 20.09.1993წ. ¹12.14.311 გადაწყვეტილება, რომელიც დ. ა-ის მეზობლებს იმთავითვე აკისრებდა აღნიშნულით გამოწვეულ სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენის ვალდებულებას და მიუთითა, რომ ჯ. წ-ე, როგორც მესამე პირი, სსკ-ის 188-ე მუხლის მოთხოვნიდან გამომდინარე, არ იყო უფლებამოსილი, აღეძრა შეგებებული სარჩელი.

რაც შეეხება ავტოსადგომის მონგრევას იმ საფუძვლით, რომ ნაცვლად დროებითი ნაგებობისა, უნებართვოდ აშენებულია კაპიტალური შენობა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული შესაძლებელი იყო მხოლოდ “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” კანონით დადგენილი წესით, კერძოდ, კანონმდებლობის დარღვევით აშენებული შენობა-ნაგებობის მთლიანად ან ნაწილობრივი დანგრევისათვის აღნიშნული კანონით სასამართლოში სარჩელის შესატანად გათვალისწინებული აუცილებელი პროცედურის დაცვის შემდეგ, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ჯ. წ-ემ, ვაკე-საბურთალოს გამგეობამ და დ. ა-ის და ე. ნ-ის წარმომადგენელმა ნ. ხ-ამ.

კასატორები ჯ. წ-ე და ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობა საკასაციო საჩივრით ითხოვენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მათი შეგებებული სარჩელი და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებას მათი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ.

დ. ა-ის და ე. ნ-ის წარმომადგენელი ითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას იმ ნაწილში, რომლითაც უარი ეთქვათ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, დ. ა-ის სარჩელის დაკმაყოფილებას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა-კანონიერების შემოწმებისა და საკასაციო საჩივრების მოტივების შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს საკასაციო საჩივრები, გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 8 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის საფუძველზე დ. ა-ის მოთხოვნა ავტოფარეხის მის საკუთრებად რეგისტრაციის შესახებ უსაფუძვლოა, ვინაიდან აღნიშნული კანონის მოქმედება არ ვრცელდება დროებითი სარგებლობის უფლებით გამოყოფილ იმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე, რომლებიც ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების მოთხოვნისთანავე მოყვანილ უნდა იქნეს პირვანდელ მდგომარეობაში, მაგრამ მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ ურთიერთსაწინააღმდეგო დასკვნები გააკეთა, რადგან, ერთი მხრივ, მოსარჩელეს უარი უთხრა რეგისტრაციაზე იმ მოტივით, რომ მიწის ნაკვეთი გამოყოფილი ჰქონდა დროებითი სარგებლობისათვის, ხოლო, მეორე მხრივ, არ დააკმაყოფილა ამავე კანონის მიხედვით უფლებამოსილი პირის _ ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს _ ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის შეგებებული სარჩელი დროებითი ღონისძიების სახით აშენებული ავტოფარეხის მონგრევის თაობაზე და მიუთითა, რომ ასეთი მოთხოვნა შესაძლებელი იყო მხოლოდ “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” კანონით დადგენილი პროცედურის დაცვით. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული მოსაზრება ეწინააღმდეგება “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირის სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მე-3 მუხლის “დ” ქვეპუნქტის მოთხოვნას. ამასთან, თუ სასამართლოს მიაჩნდა, რომ შეგებებული სარჩელი აღძრული იყო არასათანადო მოსარჩელის მიერ, მაშინ მას უნდა დაედგინა სათანადო მოსარჩელე და სსკ-ის 84-ე მუხლის საფუძველზე შეეცვალა არასათანადო მხარე. საკასაციო პალატის აზრით, დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მოსარჩელისათვის სკ-ის 208-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში. აღნიშნული ნორმის თანახმად, მიწის ნაკვეთი, რომელიც არ წარმოადგენს ინდივიდუალურ საკუთრებას, ბინის მესაკუთრეთა თანასაკუთრებას, ინდივიდუალური საკუთრება შეიძლება არსებობდეს მხოლოდ იზოლირებულ ბინებზე ან შენობის სხვა იზოლირებულ ნაწილზე. იზოლირებულად ითვლება მანქანის დასაყენებელი ადგილები, თუ მათი საზღვრები გამოკვეთილია ხანგრძლივი დროის მანძილზე. აღნიშნული ნორმის თანახმად, ინდივიდუალურ საკუთრებად ითვლება მანქანის დასაყენებელი ადგილი თუ კოდექსის ამოქმედებამდე (25.09.97წ.) მისი საზღვრები გამოკვეთილი იყო ხანგრძლივი დროის მანძილზე. ნორმა არ შეიცავს დათქმას იმის შესახებ, რომ საზღვრები დადგენილი უნდა იყოს კერძოსამართლებრივი ურთიერთობის საფუძველზე, როგორც ეს სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია. ამასთან, საქმის განხილვისას მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული, რომ აღნიშნული ნორმა ვრცელდება მიწის ნაკვეთის მიმართ, რომლის საზღვრები დადგენილია საბურთალოს რაიონის გამგეობის 20.09.93წ. ¹12.14.311 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ტექნიკური კომისიის ესკიზური ნახაზით და იგი არ შეიძლება გავრცელდეს უნებართვო და უპროექტო ავტოფარეხების მიმართ, მიუხედავად იმისა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის თანახმად, ავტოფარეხი მიწის ნაკვეთის შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენს, ვინაიდან შენობა-ნაგებობის კანონიერ ნაგებობად მიჩნევისათვის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს ის გარემოება, რომ აკმაყოფილებდეს სამშენებლო-საპროექტო და ტექნიკურ ნორმებს.

საკასაციო პალატა, უსაფუძვლობის გამო, ვერ გაიზიარებს კასატორების წარმომადგენელ ნ. ხ-ას მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სადავო ურთიერთობის გადასაწყვეტად სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა მინისტრთა კაბინეტის 1994წ. 16 მარტის ¹156 დადგენილება და თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 25 სექტემბრის ¹19 დადგენილება და სადავო ავტოფარეხი, როგორც 1993 წელს აშენებული, უნდა დაეკანონებინა. საკასაციო პალატა კასატორთა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ მინისტრთა კაბინეტის მითითებული ¹156 დადგენილებით ცვლილება შევიდა საქართველოს მინისტრთა საბჭოს 1993წ. 23 დეკემბრის ¹806 დადგენილებაში, რომელიც აწესრიგებდა საქართველოს სს რესპუბლიკაში ინდივიდუალური საბინაო მშენებლობების მოწესრიგების ღონისძიებებს და იგი არ ვრცელდებოდა ავტოფარეხის და სხვა ნაგებობების სამართლებრივი რეჟიმის მიმართ. კასატორთა მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს არ წარმოადგენს აგრეთვე ის გარემოება, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2004წ. 30 ივნისის ¹5.25.175 დადგენილებით სხვა მოქალაქეს დაუკანონოდა ავტოფარეხი, ვინაიდან კონკრეტული საქმის გარემოებები სასამართლოსათვის უცნობია, ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ ვაკე-საბურთალოს გამგეობის უარი სადავო ავტოფარეხის დაკანონების თაობაზე მხარეს არ გაუსაჩივრებია და სარჩელის სამართლებრივ საფუძვლად მითითებული არ აქვს ზაკ-ის მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ განჩინებაში მითითებული გარემოებები დამატებით გამოკვლევას და შეფასებას საჭიროებს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ვაკე-საბურთალოს გამგეობისა და ჯ. წ-ის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს. ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს დ. ა-ისა და ე. ნ-ის საკასაციო საჩივარი;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 8 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების წარმოშობა