საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ას-855-1168-07 24 აპრილი, 2008 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მარიამ ცისკაძე (მომხსენებელი), ნუნუ კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – პ. ბ-აძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს “ფერო” (მოპასუხე)

დავის საგანი – ერთჯერადი დახმარების ანაზღაურება

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 აგვისტოს განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

პ. ბ-აძემ 2007 წლის აპრილში სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს მოპასუხე სს “ფეროს” მიმართ და მოითხოვა მიუღებელი ერთჯერადი დახმარებისა და მომვლელისათვის გადასახდელი თანხის ანაზღაურება. მოსარჩელემ თავისი მოთხოვნა იმით დაასაბუთა, რომ “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯამრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების საფუძველზე სს “ფეროს” 2004 წლის 31 მაისის ¹81 ბრძანებით ჯანმრთელობის მოშლასთან დაკავშირებით დაენიშნა ყოველთვიური სარჩო 185 ლარის ოდენობით და მასვე მიეცა ერთჯერადი დახმარება 1 წლის თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით. მოსარჩელის მითითებით, სს “ფეროს” ზემოაღნიშნულ ბრძანებაში არ არის მითითებული იმის თაობაზე, რომ მან დაკარგა შრომის უნარი 100%-ით და დაუდგინდა ინვალიდობის პირველი ჯგუფი, რაც ზემოაღნიშნული ბრძანებულების 33-ე პუნქტის შესაბამისად იძლეოდა საფუძველს, რომ მისთვის მიეცათ ერთჯერადი დახმარება ხუთი წლის თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით და არა ერთი წლის თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით, რაც მუშაკს ეძლევა შრომისუნარიანობის ნაწილობრივ დაკარგვის შემთხვევაში. მოსარჩელემ განმარტა, რომ სს “ფერო” ვალდებული იყო ამავე ბრძანებულების 27-ე პუნქტის საფუძველზე მისთვის ყოველთვიურად დაენიშნა საყოფაცხოვრებო მომვლელის თანხა. მოსარჩელის მითითებით, მას მიღებული აქვს ერთი წლის ერთჯერადი დახმარება 2220 ლარის ოდენობით, ხოლო მიუღებელი დარჩა 4 წლის ერთჯერადი თანამდებობრივი სარგო 8880 ლარის ოდენობით, ასევე მიუღებული აქვს 3 წლის მომვლელის თანხა, რაც შეადგენს 1260 ლარს. მოსარჩელის მითითებით, საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულება ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 6 თებერვლის ¹93 ბრძანებულებით, მაგრამ ძალადაკარგულად გამოცხადებამდე წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობებზე ვრცელდებოდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების წესები, ვინაიდან იგი მოპასუხისგან ითხოვს მიუღებელ 4 წლის ერთჯერად დახმარებას და ასევე მიუღებელ 3 წლის მომვლელის თანხას. მოსარჩელემ სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლებად მიუთითა “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილების პირველი მუხლის პირველი, მე-2 და მე-4 პუნქტები, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 35-ე მუხლის მეექვსე ნაწილი, ასევე სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილი და 317-ე მუხლის პირველი ნაწილი.

ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებით პ. ბ-აძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა პ. ბ-აძემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 აგვისტოს განჩინებით პ. ბ-აძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 2004 წლის 31 მაისს სს “ფეროს” გენერალური დირექტორის ¹81 ბრძანებით “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების საფუძველზე პ. ბ-აძეს ჯანმრთელობის მოშლასთან დაკავშირებით დაენიშნა ყოველთვიური სარჩო 185 ლარის ოდენობით უვადოდ მდგომარეობის შეცვლამდე და მასვე მიეცა ერთდროული დახმარება ერთი წლის თანამდებობრივი სარგო 2220 ლარი ოდენობით. აღნიშნული ბრძანება მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ 2007 წლის 1 მარტიდან გაუქმებულია “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულება, ხოლო “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილების 53-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად 2007 წლის 1 მარტიდან შეწყვეტილი იქნა რა სხვა გასაცემლების გაცემის ვალდებულება, სააპელაციო პალატამ “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 33-ე და 27-ე პუნქტებზე მითითებით მიიჩნია, რომ 2007 წლის 3 აპრილს წარდგენილი პავლე ბარამიძის სასარჩელო მოთხოვნის უსაფუძვლოდ მიჩნევის თაობაზე გადაწყვეტილება სამართლებრივად დასაბუთებულია. სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქართველოს შრომის კოდექსის 35-ე მუხლის მე-6 ნაწილის განმარტება, რომ აღნიშნული ნორმა არეგულირებს ამ კანონის მიღების დროისათვის დამსაქმებელსა და დასაქმებულ პირებს შორის ურთიერთობას და რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე არ წარმოადგენდა მოპასუხე საწარმოში დასაქმებულ პირს, რაც გამორიცხავდა ამ ნორმის საფუძველზე სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. ზემოღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების სამართლებრვი საფუძვლები.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 აგვისტოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა პ. ბ-აძემ, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნება. კასატორმა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველ და მეორე ნაწილზე მითითებით განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორად განმარტა კანონი. სასამართლომ გაითვალისწინა “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილების პირველი მუხლის მეოთხე პუქტი და არ გაითვალისწინა მეორე პუნქტის მოთხოვნა. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად მიიჩნია პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება დასაბუთებულად. ზემოაღნიშნული ¹53 დადგენილების პირველი მუხლის მე-3 და მე-4 მუხლების შესაბამისად აქ საუბარია 2007 წლის 1 მარტის შემდეგ იმ ახალი გასაცემლების გაუქმებაზე, რომლებსაც ითვალისწინებდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების ის დებულება, რომლებიც არეგულირებდნენ უფლებამონაცვლის არსებობა-არარსებობის პირობებში გასაცემის დანიშვნის საფუძვლებს. კასატორმა ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია და არ შეაფასა ძირითადი მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ სს “ფეროდან” მას ეკუთვნოდა დარჩენილი 4 წლის თანამდებობრივი სარგო, კერძოდ, სს “ფეროს” დირექტორის ¹81 ბრძანება, სადაც აღნიშნულია, რომ მას ჯანმრთელობის მოშლასთან დაკავშირებით მიეცა ერთი წლის ერთდროული თანამდებობრივი სარგო, მაგრამ კასატორის მოსაზრებით, მისთვის უნდა მიეცათ 5 წლის ერთდროული თანამდებობრივი სარგო, რაც მას არ მიუღია. მან დარჩენილი 4 წლის თანამდებობრივი სარგოს მოთხოვნით არაერთხელ მიმართა სს “ფეროს” ადმინისტრაციას, მაგრამ სს “ფეროს” თავისი ვალდებულება არ შეუსრულებია. მისმა წარმომადგენელმა ზესტაფონის რაიონულ სასამართლოში საქმის წარმოებისას იშუამდგომლა მოპასუხისაგან მისთვის მიუწვდომელი დოკუმენტის გამოთხოვის თაობაზე, სასამართლომ დააკმაყოფილა მათი შუამდგომლობა, მაგრამ ამ დოკუმენტის მიღება მაინც შეუძლებელი გახდა. აღნიშნული ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში არასწორადაა მითითებული, რომ მას სს “ფეროს” ბრძანება სადავოდ არ გაუხდია. კასატორის მითითებით, იგი ყოველთვის ხდიდა სადავოდ მოპასუხე ორგანიზაციის ზემოაღნიშნულ ბრძანებას და მხოლოდ მას შემდეგ მიმართა სასამართლოს, რაც მის განცხადებებზე პასუხი ვერ მიიღო მოპასუხისაგან. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაითვალისწინა “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკისათვის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილების პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის დეფინიცია. მისი აზრით, მოცემული დავა წარმოადგენს ვალდებულებით სამართლებრივ დავას და შესაბამისად გამოყენებული უნდა იქნეს ამ ურთიერთობის მომწესრიგენებლი ნორმები. მან ასევე მიუთითა შრომის კანონთა კოდექსის 35-ე მუხლის მეექვსე ნაწილზე. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლად მიუთითაA სამოქალაქო საპროცსო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” პუნქტი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის მოტივების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ პ. ბ-აძის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს; მოცემულ საქმეზე უნდა გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 აგვისტოს განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის უნდა დაუბრუნდეს იმავე პალატას შემდეგ გარემოებათა გამო:

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, პ. ბ-აძე მუშაობდა სს “გ.ნიკოლაძის სახელობის ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხნის” ¹1 საამქროს საჩამომსხმო მანქანის მემანქანედ. პ.ბარამაძეს სს ნ.მახვილაძის სახელობის შრომის, მედიცინისა და ეკოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის მიერ 2004 წელს დაუდგინდა პროფდაავადება დიაგნოზით: მანგანუმით ქრონიკული პროფესიული ინტოქსიკაცია მეორე სტადია (პარკისონული სინდრომი).

საქმის ფურცელ 3-ზე წარმოდგენილი პ.ბარამაძის ჯანმრთელობის შემოწმების ცნობით დადგენილია, რომ მას 100%-ით დაკარგული აქვს პროფესიული შრომისუნარიანობა. პ.ბარამაძე მოპასუხე ორგანიზაციიდან ¹1 საამქროს საჩამოსმხმო მანქანის მემანქანის თანამდებობიდან გათავისუფლდა 2004 წლის 26 მარტს, პირადი განცხადების საფუძველზე, პროფესიული დაავადებით პენსიაზე გასვლასთან დაკავშირებით (ს.ფ. 6).

სს “გ.ნიკოლაძის სახელობის ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხნის” გენერალური დირექტორი ნ.ჩიქოვანის 2004 წლის 31 მაისის ¹81 ბრძანებით მას ჯანმრთელობის მოშლასთან დაკავშირებით დაენიშნა ყოველთვიური სარჩო 185 ლარის ოდენობით. ამ ბრძანებაში მითითებულია, რომ თანხის გადახდა დაიწყოს 2004 წლის 23 მარტიდან უვადოდ მდგომარეობის შეცვლამდე. ასევე მითითებულია, რომ დაზარალებულს მიეცეს ერთდროული დახმარება 1 წლის თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით (ს.ფ. 5). პ.ბარამაძემ მოპასუხე ორგანიზაციისათვის 5 წლის თანამდებობრივი სარგოს დაკისრება მოითხოვა საქართველოს პრეზიდენტის ¹48 ბრძანებულების 33-ე პუნქტის საფუძველზე. ამ ნორმის თანახმად შრომითი მოვალეობის შესრულებასთან დაკავშირებით დაზარალებულს შრომისუნარიანობის ნაწილობრივ დაკარგვისას ეძლევა ერთჯერადი დახმარება 1 წლის თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით, შრომისუნარიანობის სრული დაკარგვისას 5 წლის თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ 2007 წლის 3 აპრილს წარდგენილი პ. ბ-აძის სასარჩელო მოთხოვნა უსაფუძვლოა იმის გამო, რომ 2007 წლის 1 მარტიდან გაუქმებულია “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულება, და “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილების თანახმად 2007 წლის 1 მარტიდან შეწყვეტილია სხვა გასაცემლების გაცემის ვალდებულება. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ “შრომის მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილების პირველი მუხლის მეოთხე პუნქტის თანახმად 2007 წლის 1 მარტის შემდეგ არ შეიძლება დაწესდეს ახალი გასაცემლები “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების იმ დებულებების საფუძველზე, რომლებიც არეგულირებდნენ უფლებამონაცვლის არარსებობის პირობებში გასაცემების დანიშვნის საფუძვლებს, მიუხედავად იმისა, მიმდინარეობს თუ არა ამ საკითხზე სამართალწარმოება სასამართლოებში. იმ პირებზე, რომელთაც ამ დადგენილების ამოქმედებამდე დაუწესდათ გასაცემები ამ პუნქტში მითითებული საფუძვლებით, ვრცელდება ამ წესის მე-3 მუხლის დებულებები.

ამ დადგენილების მეორე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად კი “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული “ზიანის ანაზღაურების სარჩო” ექვემდებარება ანაზღაურებას დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ, გარდა ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევისა. ამ მუხლის მესამე პუნქტში კი აღნიშნულია, რომ დამსაქმებლის გაკოტრების ან ლიკვიდაციის შემთხვევაში წყდება დანიშნული “ზიანის ანაზღაურების ყოველთვიური სარჩოს” გაცემის ვალდებულება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს სააპელაციო საამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ზემოხსენებული საქართველოს მთავრობის ¹53 დადგენილება არ ითვალისწინებს საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მესამე თავის 33 პუნქტით გათვალისწინებული ერთჯერადი დახმარების სახით შრომისუნარიანობის სრული დაკარგვისას 5 წლის თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით გაცემის წესს, რადგან ამ დადგენილების მესამე მუხლის მე-2 პუნქტით შეწყვეტილ იქნა 2007 წლის 1 მარტიდან სხვა გასაცემლების გაცემის ვალდებულება, მათ შორის ერჯერადი დახმარების. საქართველოს მთავრობის ¹53 დადგენილების მესამე მუხლის პირველ ნაწილში მითითებულია, რომ სსიპ _ სოციალური სუბსიდიების სააგენტომ (შემდგომში _ სააგენტო) უზრუნველყოს “საქნახშირის” დეპარტამენტის შახტებსა და სხვა საწარმოებში შექმნილი მდგომარეობისა და მათი მუშაობის გაუმჯობესების ღონისძიებათა შესახებ” საქართველოს სახელმწიფოს მეთაურის 1995 წლის 15 ოქტომბრის ¹429-ა ბრძანებულებისა და “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 42¹ პუნქტის საფუძველზე, 2007 წლის 1 მარტამდე სსიპ _ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან ფონდში რეგისტრირებულ, აგრეთვე აღნიშნულ პერიოდამდე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებებით დადასტურებული უდავო მოთხოვნებით წარმოქმნილი დავალიანებების დაფარვა 2007 წლის 1 მარტამდე პერიოდზე. ამ მუხლის მეორე ნაწილში კი პირდაპირაა აღნიშნული, რომ ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული პირებისათვის წყდება სარჩოსა და სხვა გასაცემების გაცემის ვალდებულება 2007 წლის 1 მარტიდან, ხოლო იმ პირების მიმართ, რომლებზეც არ განხორციელებულა მათი გაცემის ვალდებულების დაკისრება, მითითებული ვალდებულებები აღარ შეიძლება წარმოიშვას. ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული პირებისათვის სააგენტოს მიერ სარჩოს გაცემის ვალდებულების შეწყვეტის გამო დამატებით გაიცეს ერთჯერადი კომპენსაცია დანიშნული ზიანის ანაზღაურების სარჩოს _ ექვსი თვის ოდენობით.

კასატორმა ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია და არ შეაფასა ძირითადი მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ სს “ფეროდან” მას ეკუთვნოდა დარჩენილი 4 წლის თანამდებობრივი სარგო. მან დარჩენილი 4 წლის თანამდებობრივი სარგოს მოთხოვნით არაერთხელ მიმართა სს “ფეროს” ადმინისტრაციას, მაგრამ სს “ფეროს” თავისი ვალდებულება არ შეუსრულებია. კასატორის მითითებით, იგი ყოველთვის ხდიდა სადავოდ მოპასუხე ორგანიზაციის ზემოაღნიშნულ ბრძანებას და მხოლოდ მას შემდეგ მიმართა სასამართლოს, რაც მის განცხადებებზე პასუხი ვერ მიიღო მოპასუხისაგან.

ყოველივე ზემოაღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რის გამოც იგი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე^1” პუნქტის თანახმად კანონის დარღვევით მიღებულად უნდა ჩაითვალოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

პ. ბ-აძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 აგვისტოს განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.