ას-866-1222-06 12 თებერვალი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), მარიამ ცისკაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ა. ღ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს “ .. .. ..” (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 3 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი _ შრომის წიგნაკის გაცემის დაყოვნების გამო კომპენსაციის გადახდა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ღ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ .. .. ..“ მიმართ სამუშაოდან დათხოვნის დღეს შრომის წიგნაკის გაუცემლობისა და შრომის წიგნაკის გაცემის დაყოვნების გამო კომპენსაციის გადახდის შესახებ შემდეგი საფუძვლით: მოსარჩელე მუშაობდა სს „ .. .. ..“. 2002 წლის 17 ივნისს საზოგადოების გენერალური დირექტორის ¹კ-372 ბრძანებით იგი მიმდინარე რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით თანამდებობიდან გათავისუფლდა და მიეცა ერთი თვის საშუალო ხელფასი. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 4 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ა. ღ-ს მიეკუთვნა დამატებით ორი თვის კომპენსაცია. აღნიშნულის შემდეგ მოპასუხე თავს არიდებს მოსარჩელისათვის კუთვნილი შრომის წიგნაკის დაბრუნებას, რითაც არღვევს შრომის კანონთა კოდექსის 42-ე მუხლის მე-5 ნაწილს და 98-ე მუხლს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა სს “ .. .. ..” 2002 წლის 17 ივნისიდან 2006 წლის 26 აპრილის ჩათვლით კომპენსაციის _ 18705 ლარის დაკისრება, რასაც უნდა დაემატოს 9 დღის თანხაც.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ დასაბუთებით, რომ ა. ღ-ს საზოგადოებისათვის კუთვნილი შრომის წიგნაკის მიღების მიზნით არ მიუმართავს. ამასთან, სამუშაოდან დათხოვნის ბრძანებასთან ერთად შრომის წიგნაკის მიღებაზე მხარემ უარი განაცხადა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით ა. ღ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით ა. ღ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კი დარჩა უცვლელი შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდა შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტის საფუძველზე. სასამართლომ იხელმძღვანელა შრომის კანონთა კოდექსის 41-ე მუხლის მეხუთე ნაწილით და აღნიშნა, რომ სამუშაოდან დათხოვნის მომენტიდან აპელანტს წარმოეშვა დაწესებულებისაგან შრომის წიგნაკის მოთხოვნის უფლება. პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოთხოვნა ამავე კოდექსის 98-ე მუხლის შესაბამისად შრომის წიგნაკის გაცემის დაყოვნებისას იძულებით გაცდენის მთელი პერიოდისათვის საშუალო ხელფასის მოპასუხისათვის დაკისრების შესახებ, რადგან მითითებული ნორმის მიხედვით, დავის გადაწყვეტისას კანონმდებელი აუცილებელ პირობად თვლის ადმინისტრაციის ბრალეულობას, მოცემულ შემთხვევაში კი ა. ღ-მა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის დაცვით, შრომის წიგნაკის მიუღებლობაში სს “ .. .. ..” ადმინისტრაციის ბრალეულობა ვერ დაადასტურა. სასამართლომ მიუთითა მოწინააღმდეგე მხარის განმარტებაზე, რომ აპელანტი შრომის წიგნაკის მისაღებად არ მიდის, ფოსტით კი სადავო დოკუმენტის გაგზავნა არ ხდება მისი დაკარგვის თავიდან ასაცილებლად.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ა. ღ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლით: სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ შეესაბამება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის მოთხოვნებს. პალატამ იურიდიული შეფასება არ მისცა პრეიუდიციული ძალის მქონე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს იმის შესახებ, რომ სამუშაოდან დათხოვნის დღეს საზოგადოების ადმინისტრაციას კასატორისათვის შრომის წიგნაკი არ გადაუცია და არც სასამართლო სხდომაზე ა.ღ-სათვის გადასაცემად შრომის წიგნაკი არ წარუდგენია. სააპელაციო პალატამ არასწორად გამოიყენა შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტი, ვინაიდან კასატორი სამსახურიდან დაითხოვეს ამავე კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად. უსაფუძვლოა სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ აპელანტმა შრომის წიგნაკის გაცემის დაყოვნებაში საზოგადოების ადმინისტრაციის ბრალეულობა ვერ დაადასტურა, ვინაიდან საქმის მასალებში არ მოიპოვება არც ერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა, რომ შრომის წიგნაკის გაცემა დაყოვნდა ა. ღ-ის ბრალით. ამდენად, პალატამ არასწორად განმარტა შრომის კანონთა კოდექსის 98-ე მუხლი. სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომლებმაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შემდეგ თვლის, რომ ა. ღ-ის საკასაციო საჩივარი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს არ აკმაყოფილებს, რის გამოც იგი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. არაქონებრივ-სამართლებრივ დავებში საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლებასთან დაკავშირებულ დავებზე, ხოლო საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა ეფუძნებოდეს.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც ერთი ზემოთ დასახელებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია ამ ტიპის საქმეებზე არსებული სასამართლო პრაქტიკისაგან გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთების განსხვავების, ასევე ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ საკითხებზე სასამართლო პრაქტიკა ემყარება სწორედ იმ ნორმებს, რომლებითაც სააპელაციო სასამართლომ განჩინების გამოტანისას იხელმძღვანელა. სააპელაციო სასამართლომ სავსებით სწორად განმარტა შრომის კანონთა კოდექსის 41-ე მუხლის მეხუთე ნაწილი და 98-ე მუხლი.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. ღ-ის საკასაციო საჩივარი დასაშვები არ არის და უნდა დარჩეს განუხილველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ა. ღ-ის საკასაციო საჩივარი, დაუშვებლობის გამო, დარჩეს განუხილველი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.