საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ას-92-372-08 7 ოქტომბერი, 2008წ.

¹ თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

ლალი ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუნუ კვანტალიანი

სხდომის მდივანი _ ე. ხაჩიძე

კასატორები (მოსარჩელეები) _ ი. ქ-შვილი, ნ. ბ-შვილი, ვ. გ-ანი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ შპს “თ.”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2005 წლის 25 იანვარს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ი. ქ-შვილმა, ნ. ბ-შვილმა და ვ. გ-ანმა მოპასუხეების _ ქ. თბილისის მერიის, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობისა და შპს “თბ-ის” (ამჟამად შპს “თ”) მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მოპასუხეებისაგან სოლიდარულად ზიანის ანაზღაურება.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნულია, რომ მოსარჩელეები ცხოვრობენ თბილისში, ... ქ. ¹48-ში. სახლის მახლობლად გაყვანილია სანიაღვრე მილსადენი. 2004 წლის 22 ივლისს თბილისში ძლიერი კოკისპირული წვიმების შედეგად, სანიაღვრე სისტემის დაზიანების გამო, წყალი შეიჭრა მათ საცხოვრებელ სახლებში და დააზიანა კედლები, საძირკველი. ამ მიზეზით დაიწყო სახლის ნგრევა და მოსარჩელეებს მიადგათ მატერიალური ზიანი (ს.ფ. 1-2).

მოპასუხე შპს “თბ-მა” მისთვის ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ კოკისპირული წვიმების შედეგად შპს “თბ-ის” საკანალიზაციო სექტორის დაზიანება გამოიწვია მოსახლეობის მიერ საკანალიზაციო ჭებისათვის სახურავების ახდამ და მოვარდნილი ნიაღვრის კოლექტორში ჩაშვებამ, რომელმაც ვეღარ გაატარა წყლის დიდი ხარჯი, გაჟონა გრუნტში და ამოვიდა ზედაპირზე. აღნიშნულის გამო მწყობრიდან გამოვიდა 300 მეტრი საკანალიზაციო ქსელი, რომლის სარეკონსტრუქციო და აღდგენითი სამუშაოები მოპასუხემ ჩაატარა. შპს “თბ-მა” 2004 წლის 27 სექტემბერს წერილით მიმართა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობას, რომლითაც კომისიის შექმნა და ... ქ. ¹48-ში არსებული დაზიანებული კოლექტორის ერთობლივად შემოწმება ითხოვა, თუმცა აღნიშნულს გამგეობის მხრიდან რეაგირება არ მოჰყოლია.

შპს “თბ-მა” მის მიმართ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა საფუძველს მოკლებულად მიიჩნია იმ მიზეზითაც, რომ თბილისის მთავრობის დადგენილება ზიანის სალიკვიდაციო ღონისძიებებისა და ასანაზღაურებელი ზიანის ოდენობის განსაზღვრასთან მიმართებაში ერთმნიშვნელოვნად მიუთითებდა შესაბამისი რაიონების გამგეობების ვალდებულებებზე (ს.ფ. 35-36).

“რაიონული (საქალაქო) სასამართლოების შექმნის, მათი სამოქმედო ტერიტორიისა და მოსამართლეთა რაოდენობის განსაზღვრის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 14 ნოემბრის ¹649 ბრძანებულებაში 2005 წლის 12 აპრილის საქართველოს პრეზიდენტის ¹213 ბრძანებულებით შეტანილი ცვლილების თანახმად, ლიკვიდირებულ იქნა თბილისის რაიონული სასამართლოები და შეიქმნა თბილისის საქალაქო სასამართლო, რომელშიც ჩამოყალიბდა სპეციალიზებული სასამართლო კოლეგიები _ ადმინისტრაციულ საქმეთა, სამოქალაქო საქმეთა და სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 26 ივლისის განჩინებით ი. ქსოვრელიშვილის, ნ. ბ-შვილისა და ვ. გ-ანის სარჩელი მოპასუხე შპს “თბ-ის” მიმართ სანიაღვრე სისტემის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე ცალკე წარმოებად გამოიყო და განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას (ს.ფ. 44).

საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ მათთვის მიყენებული ზიანი გამოიწვია არა სანიაღვრე სისტემის დაზიანებამ, არამედ საკანალიზაციო კოლექტორის მწყობრიდან გამოსვლამ. აღნიშნულის შესაბამისად, მოსარჩელეებმა ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირად შპს “თ” მიიჩნიეს. მათ საბოლოოდ მოითხოვეს შპს “თ-სათვის” ნ. ბ-შვილის სასარგებლოდ 9625 ლარის, ვ. გ-იანის სასარგებლოდ _ 10620 ლარის, ხოლო ი. ქ-შვილის სასარგებლოდ _ 5200 ლარის დაკისრება (ს.ფ. 111-114).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს “თ-ს” დაეკისრა: ნ. ბ-შვილის სასარგებლოდ _ 9625 ლარის, ვ. გ-იანის სასარგებლოდ _ 10620 ლარის, ი. ქ-შვილის სასარგებლოდ 5200 ლარის დაკისრება.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის ვალდებულების წარმოშობის საფუძველს წარმოადგენდა დელიქტური ვალდებულება. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. ამავე კოდექსის მე-1000 მუხლის მიხედვით, თუ ნაგებობიდან გამომდინარეობს მომეტებული საფრთხე ამ ნაგებობაში წარმოებული, მოთავსებული ან მიწოდებული ენერგიისაგან, ანდა ხანძარსაშიში ან აფეთქებასაშიში, შხამიანი ანდა მომწამვლელი ნივთიერებებისაგან, მაშინ ამ ნაგებობის მფლობელი ვალდებულია, თუკი ამ საფრთხის პრაქტიკულ განხორციელებას მოჰყვა ადამიანის სიკვდილი, სხულის დაზიანება ან ჯანმრთელობის დაზიანება ანდა ნივთის დაზიანება, აუნაზღაუროს დაზარალებულს აქედან წარმოშობილი ზიანი.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეში არსებულ “თბ-ის” წერილზე, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ 2004 წლის 22 ივლისს მოსული წვიმის შედეგად დაზიანდა საკანალიზაციო კოლექტორი, რომელმაც ვერ გაატარა წყლის დიდი ხარჯი და გაჟონა გრუნტში, ასევე ამოვიდა ზედაპირზე. წვიმის წყალი ჩავიდა საკანალიზაციო კოლექტორში და დააზიანა მოსარჩელეთა საცხოვრებელი სახლები. აღნიშნულთან დაკავშირებით საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ერთი მხარის მიერ ისეთი გარემოების არსებობის ან არარსებობის დადასტურება (აღიარება), რომლებზედაც მეორე მხარე ამყარებს თავის მოთხოვნებსა თუ შესაგებელს, სასამართლომ შეიძლება საკმარის მტკიცებულებად ჩათვალოს და საფუძვლად დაუდოს სასამართლო გადაწყვეტილებას.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, ის გარემოება, რომ შპს “თ” მოსარჩელეთა მიმართ დამდგარ ზიანში თავის ბრალს გამორიცხავდა, მას სამოქალაქო კოდექსის მე-1000 მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობისგან არ ათავისუფლებდა, რამდენადაც კანონის აღნიშნული ნორმა წყლის მიმწოდებელი მოწყობილობების დაზიანებისას ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას დაუძლეველი ძალის არსებობის პირობებშიც ითვალისწინებდა. მისი შინაარსიდან გამომდინარე, მომეტებული საფრთხის წყაროს არსებობაში იგულისხმებოდა ისეთი ობიექტი, რომელიც თავისი თვისებებიდან გამომდინარე სრულ კონტროლს არ ექვემდებარებოდა.

იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეში არსებული აუდიტორული საქმიანობის საბჭოს ინდივიდუალური აუდიტორის დასკვნებით დადგენილი ზიანის ოდენობები, აგრეთვე თბილისში, ...ქ. ¹48-ზე არსებული საკანალიზაციო სისტემის მესაკუთრეობა შპს “თ-ს” სადავოდ არ გაუხდია, საქალაქო სასამართლომ მოსარჩელეთა მოთხოვნა მის მიმართ ზიანის ანაზღაურების დაკისრების შესახებ საფუძვლიანად მიიჩნია (ს.ფ. 118-122).

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “თ-მა”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელეებისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

აპელანტი არ დაეთანხმა სადავო სამართალურთიერთობის დასარეგულირებლად სამოქალაქო კოდექსის მე-1000 მუხლის გამოყენებას და მიიჩნია, რომ იგი ამავე კოდექსის 992-ე მუხლით უნდა მოწესრიგებულიყო. შპს “თ-ის” მტკიცებით, საკანალიზაციო კოლექტორი არ წარმოადგენდა წყლის მიწოდების მოწყობილობას, მის დანიშნულებას წყლის თვითდინებით გატარება და გამწმენდ ნაგებობამდე მიყვანა წარმოადგენდა. თუმცა ასეც რომ ყოფილიყო, დაუძლეველი ძალის არსებობა შპს “თ-ის” მიერ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას გამორიცხავდა (ს.ფ. 132-133).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს “თ-ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილება, ნ. ბ-შვილის, ვ. გ-იანისა და ი. ქ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებანი, მაგრამ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ, რამაც არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა განაპირობა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მოსარჩელეთა სახლები კოკისპირული წვიმების შედეგად დაზიანებული საკანალიზაციო კოლექტორის მწყობრიდან გამოსვლის გამო დაზიანდა. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასება საკანალიზაციო კოლექტორის წყლის მიმწოდებელ მოწყობილობად მიჩნევასთან დაკავშირებით და დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას იმის შესახებ, საკანალიზაციო კოლექტორის დანიშნულებას წარმოადგენდა არა წყლის მიწოდება, არამედ ჩამდინარე წყლის თვითდინებით გატარება და მისი გამწმენდ ნაგებობამდე მიყვანა.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სამოქალაქო კოდექსის მე-1000 მუხლის შინაარსზე, რომელიც ბრალის გარეშე პასუხისმგებლობას ითვალისწინებს არა ყოველგვარი წყლის მიმწოდებელი ნაგებობიდან მიყენებული, არამედ მხოლოდ იმ ნაგებობიდან წარმომავალი ზიანისთვის, რომლიდანაც გამომდინარეობს მომეტებული საფრთხე. სასამართლოს აზრით, ამგვარ ნაგებობებში კანონმდებელი გულისხმობდა ისეთ ნაგებობას, რომელიც მასში წარმოებული, მოთავსებული ან მიწოდებული ენერგიის, თუ მომწამვლელი ნივთიერების გამო წარმოადგენდა მომეტებული საფრთხის წყაროს. საკანალიზაციო კოლექტორი არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო მომეტებული საფრთხის წყაროს შემცველ ნაგებობად, რამდენადაც ასეთ კვალიფიკაციას ნაგებობას აძლევდა მასში გამავალი თუ მოთავსებული ისეთი ნივთიერებისა და ენერგიის არსებობა, რომელიც გარემო ფაქტორების ზემოქმედების გარეშეც თავისთავად საფრთხის შემცველი იყო. ასეთს განეკუთვნებოდა, მაგალითად, ელექტროგადამცემი ხაზი მასში გამავალი ელექტროენერგიის გამო, კაშხალი მასში მოთავსებული წყლის გამო. ისინი ზემოქმედების გარეშეც, თავისთავად, საფრთხის წყაროს წარმოადგენდნენ. რაც შეეხებოდა ნაგებობებს, მომეტებული საფრთხის წყაროს არ წარმოადგენდა ნაგებობა, თუკი მართლზომიერი გამოყენების შედეგად მას არ შეიძლებოდა ზიანი მიეყენებინა გარე სამყაროსათვის.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია სადავო სამართალურთიერთობის სამოქალაქო კოდექსის მე-1000 მუხლით მოწესრიგება და დავის გადასაწყვეტად გამოიყენა ამავე კოდექსის 992-ე მუხლი, რომლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. სასამართლოს მითითებით, მოცემული შემთხვევის დადგომაში შპს “თ-ის” ბრალეულობის დაუდასტურებლობა დამდგარ შედეგთან (მოსარჩელეთა მიერ განცდილი ზიანი) ამ უკანასკნელის მიზეზობრივ კავშირს გამორიცხავდა (ს.ფ. 166-171).

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ი. ქ-შვილმა, ნ. ბ-შვილმა და ვ. გ-იანმა. კასატორებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოსათვის დაბრუნება, შემდეგი საფუძვლებით:

მცდარია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ საკანალიზაციო კოლექტორი არ წარმოადგენს წყლის მიმწოდებელ მოწყობილობას, რომლის დანიშნულებას წარმოადგენს არა წყლის მიწოდება, არამედ ჩამდინარე წყლის თვითდინებით გატარება და გამწმენდ ნაგებობამდე მიყვანა. ამგვარ შემთხვევაში კანონი პასუხისმგებლობას აწესებს წყლის მიწოდების სისტემის გამო და არა იმის მიხედვით, თუ როგორ ხორციელდება ეს მიწოდება _ თვითდინებით თუ იძულებით.

საკანალიზაციო სისტემა არ წარმოადგენს და არც შეიძლება წარმოადგენდეს რაღაც ცალკე დამოუკიდებელ სისტემას, რასაც არავითარი კავშირი არ აქვს წყლის მიწოდებასთან, რამეთუ იგი ჩართულია ერთიან სისტემაში, რომელიც უზრუნველყოფს საწმენდი ნაგებობიდან წყლის მიწოდებას მომხმარებლებისათვის და მისი გამოყენების შემდეგ ნარჩენი წყლების შემდგომ მიწოდებას საწმენდი ნაგებობისათვის ისევ ბუნებაში დასაბრუნებლად ან ხელმეორედ გამოსაყენებლად.

კანონმდებლის მიერ მომეტებული საფრთხის წყაროდ წყლის დასახელება მისი ფიზიკური თვისებებიდან გამომდინარეობს, რაც სრულიად არ გამორიცხავს ასეთად სასმელი წყლის მიმწოდებელი სისტემის დაზიანების გამო დაგროვილი წყლის იმ რაოდენობის მიჩნევას, რომელიც შენობა-ნაგებობის დანგრევის საშიშროების რეალური საფრთხის მატარებელია. აღნიშნულით არის განპირობებული კანონში ზოგადად წყლის მიმწოდებელ მოწყობილობაზე და არა მაგალითად, კაშხლის წყლებზე მითითება.

ამასთან, კანონი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას გაუფრთხილებლობისთვისაც. გასათვალისწინებელია, რომ საკანალიზაციო სისტემის დაყენებას წინ უსწრებს მისი პროექტის შედგენა, რა დროსაც გათვლილი უნდა იყოს მისი სიმძლავრე ანუ გამტარუნარიანობა, მომხმარებელთა რაოდენობა, მათი ლოკალიზაცია, მათ მიერ მოხმარებული წყლის და ნარჩენების წარმოშობის რაოდენობა, მათი გამრავლების პერსპექტივა, სისტემის ტექნიკური მომსახურებისა და დაცვის შესაძლებლობა, მათ შორის, ბუნებრივი მოვლენებისგან. ამ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ დადასტურებლად არის ცნობილი, რომ საკანალიზაციო სისტემამ ვერ გაუძლო დიდ წვიმებს. აღნიშნული გარემოება კი გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო როგორც სისტემის პროექტირებისას და მშენებლობისას, ისე მისი შემდგომი ტექნიკური ექსპლუატაციისას. ის გარემოება, რომ სისტემამ ვერ გაუძლო ბუნებრივ მოვლენებს, აშკარად მიუთითებს მოპასუხის ბრალეულობაზე, ვინაიდან სისტემა ისე უნდა იქნეს დაპროექტებული, აშენებული და შემდგომ ექსპლუატირებული, რომ წვიმის წყალი საერთოდ არ მოხვდეს მასში. ამასთან, სასამართლო შეიჭრა ტექნიკური საკითხების (ტერმინების) არსის დადგენაში, რაც მხოლოდ ტექნიკური სპეციალისტის კომპეტენციაში შედის (ს.ფ. 180-184).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მიიჩნევს, რომ უნდა გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილ უდავო ფაქტობრივ გარემოებას წარმოადგენს, რომ 2004 წლის 21-22 ივლისს თბილისში ძლიერი კოკისპირული წვიმების შედეგად ნიაღვრის წყლები ჩავიდა საკანალიზაციო კოლექტორში თბილისში, ... ქ.¹48-თან, კოლექტორმა ვერ გაატარა წყლის დიდი ხარჯი და წყლის მასამ გაჟონა გრუნტში, რის შედეგად მოქალაქეების _ ნ. ბ-შვილის, ვ. გ-იანის და ი. ქ-შვილის ბინებში დაზიანდა კედლები და იატაკი. ამდენად, დადგენილია, რომ მოსარჩელეთა სახლები კოკისპირული წვიმების შედეგად საკანალიზაციო კოლექტორის მწყობრიდან გამოსვლის გამო დაზიანდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საკანალიზაციო კოლექტორი არ წარმოადგენს წყლის მიმწოდებელ მოწყობილობას, მაგრამ ამ მოწყობილობის საინჟინრო-ტექნიკური ბუნება არ გამოუკვლევია, რაც შესაძლებელი იყო მხოლოდ სპეციალური ტექნიკური ცოდნით აღჭურვილი პირის დახმარებით, რამდენადაც საქმეში ამის თაობაზე არაფერი მოიპოვება. მხოლოდ კოლექტორის საინჟინრო-ტექნიკური სპეციფიკის გათვალისწინების შედეგად იქნებოდა შესაძლებელი დასკვნის გაკეთება, წარმოადგენს თუ არა იგი წყლის მიმწოდებელ მოწყობილობას და შესაძლებელია თუ არა მოცემულ შემთხვევაზე სამოქალაქო კოდექსის მე-1000 მუხლის მე-3 ნაწილის გავრცელება. ამასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ კოლექტორი კიდეც რომ იყოს წყლის მიმწოდებელი მოწყობილობა, ის არ არის მომეტებული საფრთხის მატარებელი. მომეტებული საფრთხის წყაროს არსებობაში იგულისხმება ისეთი ობიექტი, რომლის ექსპლუატაცია, თავისი თვისებებიდან გამომდინარე, არ ექვემდებარება ადამიანის მხრიდან სრულ კონტროლს. თუკი კოლექტორის ექსპლუატაციას შეიძლება მოჰყვეს ისეთი შედეგი, რაც მოცემულ შემთხვევაშია _ წყლის გრუნტში გაჟონვა და მოსახლეობის ბინების დატბორვა, ასეთ შემთხვევაში ვერ ვიტყვით, რომ ასეთი რამ არ წარმოადგენს მომეტებულ საფრთხეს და სამოქალაქო კოდექსის მე-1000 მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მოთხოვნაში არ თავსდება.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ისე გამორიცხა შპს “თ-ის” ბრალეულობა კოლექტორის მწყობრიდან გამოსვლასთან დაკავშირებით, რომ არ გამოურკვევია, მისი გამართულობის პირობებში უნდა მოხვედრილიყო თუ არა წვიმის წყალი კოლექტორიდან გრუნტში, თუნდაც კოკისპირული წვიმების დროს, როგორსაც მოცემულ შემთხვევაში ჰქონდა ადგილი. ამასთან დაკავშირებით საინტერესოა საკითხიც, სიმძლავრის გათვალისწინებით, რამდენი წყლის გატარებაზე იყო მოცემული კოლექტორი გათვლილი და რამდენი წყლის გატარება მოუხდა კოკისპირული წვიმების შედეგად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს სააპელაციო სასამართლოს. სააპელაციო სასამართლომ უნდა გამოარკვიოს ზემოაღნიშნული გარემოებები და ამის შედეგად მიიღოს გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.