საქმე N:ას-937-1243-07

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

ას-937-1243-07 18 მარტი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლალი ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ვ. კ-ოვა (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ პ. კ-იძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ. ნ-იძე (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ მ. ქ-აძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ უკანონო მშენებლობის მოშლა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ნ-იძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. თ-შვილისა და ვ. ო-ოვის მიმართ საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებიდან წილის გამოყოფის, სამშენებლო პროექტის გაუქმების, კომპენსაციის _ 5000 ლარის, ასევე მატერიალური და მორალური ზიანის _ 2000 ლარის ანაზღაურების, უკანონოდ აშენებული კიბის, აივნისა და კანალიზაციის მოშლის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: ქ.თბილისში, …ის ქ ¹7-ში მდებარე სახლში მხარეებს აქვთ საერთო სარგებლობის ღია აივანი, აბაზანა და 8 კვ.მ საერთო სამზარეულო. 2002 წლიდან მოპასუხეები აწარმობენ უკანონო მშენებლობას, კერძოდ, მ.თ-შვილმა, მოსარჩელის თანხმობის გარეშე, საერთო სარგებლობის სამზარეულოში მოხსნა კარ-ფანჯარა, მოშალა სველი წერტილები, ამოაშენა გასასვლელი ფანჯრების ღიობი, არაკაპიტალური კედელი შეცვალა კაპიტალურით. მხარეთა შორის ურთიერთობა უკიდურესად დაიძაბა, რასაც მოჰყვა მ.ნ-იძის მიმართ ფიზიკური და მორალური შეურაცხყოფა. ამდენად, მხარეთა შორის თანასაკუთრება უნდა გაიყოს. მეორე სართულზე მცხოვრებმა მოპასუხე ვ.ო-ოვმა კი მისი ოთახების წინ საყრდენ კედელზე გააკეთა საკანალიზაციო და წყლის მილები, უკანონოდ დამტკიცებული პროექტის საფუძველზე სამზარეულოს წინ ააშენა აივანი და კიბე. აღნიშნულით მ.ნ-იძის საცხოვრებელი ოთახი დაბნელდა, გაუარესდა ბინის ხედი.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს იმ საფუძვლით, რომ სასარჩელო მოთხოვნა უკანონოა. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მათ სადავო სამუშაოები აწარმოეს სათანადო ნებართვის საფუძველზე და აღნიშნულით მ.ნ-იძის უფლებები არ შელახულა.

ქ.თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. ნ-იძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით დადგინდა, რომ მოცემული დავა მხოლოდ პროექტის ბათილად ცნობის ნაწილში უნდა იქნეს განხილული ადმინისტრაციული სამართალწარომების წესით, ხოლო დანარჩენ ნაწილში გადაეცეს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატას. ამასთან, საქმის წარმოება სამოქალაქო სამართალწარმოების ნაწილში შეჩერდა ადმინისტრაციული პალატის მიერ დავის გადაწყვეტამდე. განსჯადობის საკითხის განსახილველად საქმე გაეგზავნა საკასაციო სასამართლოს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2004 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით მ.ნ-იძის სააპელაციო საჩივარი _ “…ის ქ.¹7-ში მცხოვრები მოქალაქე ო-ოვი ვ. ბ-ის ძის სამზარეულოს წინ ეზოში ჩასასვლელი კიბის მოწყობის პროექტის გაუქმების შესახებ” განსჯადობით განსახილველად დაექვემდებარა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატას, რომლის 2005 წლის 18 ივლისის განჩინებით მ.ნ-იძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად.

საქმის განხილვის დროს ვ. ო-ოვი გარდაიცვალა და მის უფლებამონაცვლედ საქმეში ჩაება ვ. კ-ოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 5 დეკემბრის განჩინებით მ. ნ-იძის სარჩელი ქ.თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების სამსახურისა და ვ. კ-ოვას მიმართ ადმინისტრაციული აქტის, პროექტის ბათილად ცნობის თაობაზე საქმის წარმოება შეწყდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 28 ივლისს განჩინებით სამოქალაქო ნაწილში საქმის წარმოება განახლდა. ამავე პალატის 2007 წლის 22 იანვრის განჩინებით კი საქმის წარმოება მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში შეწყდა სარჩელზე უარის თქმის გამო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მ. ნ-იძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილებით მ.ნ-იძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ვ. კ-ოვას დაევალა ქ.თბილისში, …ის ქ.¹72-ში მდებარე ეზოს თავდაპირველ მდგომარეობაში მოყვანა, კერძოდ, მის მიერ სამზარეულოს წინ მიშენებული ეზოში ჩასასვლელი კიბისა და აივნის საკუთარი ხარჯით მოშლა, სასარჩელო მოთხოვნა ვ.კ-ოვას მიმართ მილების მოშლისა და მარეხ თ-შვილის მიმართ საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მხარეები არიან მრავალბინიანი სახლის მობინადრეები. მ.ნ-იძის ერთ-ერთი სასარჩელო მოთხოვნაა მრავალბინიან სახლში საზიარო უფლების გაუქმება. სასამართლომ იხელმძღვანელა ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის მეორე, მესამე ნაწილებით, მე-18-ე მუხლით, 26-ე მუხლის მეშვიდე ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტით და მიიჩნია, რომ სადავო ფართი წარმოადგენს მრავალბინიანი სახლის მობინადრეთა თანასაკუთრებას, ამდენად, მისი გასხვისებისა და მოსარჩელის საკუთრებაში გადაცემის უფლება აქვს ამხანაგობის თავმჯდომარეს ბინათმესაკუთრეების ამხანაგობის წევრთა კრებასთან შეთანხმებით, ამდენად, სადავო ფართის მიკუთვნების საკითხი თავდაპირველად უნდა გადაწყვიტოს ამხანაგობამ და მხოლოდ მის მიერ ფართის მიკუთვნებაზე უარის თქმის შემთხვევაში, ზემოხსენებული კანონის 28-ე მუხლის მერვე ნაწილი ითვალისწინებს ამხანაგობის გადაწყვეტილების სასამართლოში გასაჩივრების შესაძლებლობას. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მ.ნ-იძის მოთხოვნა კანალიზაციის მილის მოშლის შესახებ იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, აღნიშნული მოქმედებით კანონით გათვალისწინებული რა უფლება დაირღვა. ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის მეოთხე ნაწილის “ა” ქვეპუნქტისა და მე-7 მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე სასამართლომ ჩათვალა, რომ ვ.კ-ოვამ სადავო კიბის მოწყობით შეზღუდა მ.ნ-იძის უფლება სხვა მესაკუთრეებთან ერთად ესარგებლა იმ მიწის ნაკვეთით, რომელზეც კიბეა განთავსებული. პალატამ ასევე გაიზირა აპელანტის მოსაზრება, რომ კიბისა და აივნის მშენებლობით ვ.კ-ოვას ინდივიდუალური საკუთრება გაიზარდა, საერთო საკუთრებაში მ.ნ-იძის წილი კი შემცირდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მ.ნ-იძის სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში ვ. კ-ოვას წარმომადგენელმა პ. კ-იძემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა აღნიშნულ ნაწილში მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მეორე ნაწილის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტების, 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტისა და 105-ე მუხლის მეორე ნაწილის დარღვევით. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა რა ამავე კოდექსის 279-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტით, სამოქალაქო საქმის წარმოება შეაჩერა ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით სადავო მშენებლობის პროექტის კანონიერების შესახებ დავის გადაწყვეტამდე, რაც იმაზე მეტყველებს, რომ მოცემული სამოქალაქო საქმის გადაწყვეტა ადმინისტრაციული წესით მიმდინარე დავის შედეგის გარკვევამდე შეუძლებელი იყო და ადმინისტრაციულ დავაზე გამოტანილ გადაწყვეტილებას პრეიუდიციული ძალა ექნებოდა სამოქალაქო საქმის მიმართ. სასამართლო გადაწყვეტილებით ქ.თბილისის მთავარი არქიტექტორის ბრძანება დარჩა ძალაში. სწორედ აღნიშნული ბრძანება წარმოადგენდა მოცემულ სამოქალაქო საქმეზე სადავო კიბის აშენების დოკუმენტურ საფუძველს. სააპელაციო სასამართლომ მითითებული გარემოება არ გაითვალისწინა და კასატორს, რომელსაც ადმინისტრაციული აქტით მინიჭებული აქვს სადავო კიბის აშენების უფლება, აღნიშნული კანონიერი უფლების რეალიზაციის შესაძლებლობა მოუსპო. ამდენად, პალატამ დაარღვია ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის მე-6 მუხლი, რაზეც მეტყველებს ის ფაქტი, რომ სააპელაციო სასამართლომ ზემოხსენებულ ადმინისტრაციული სამართალწარმოებით განხილულ საქმეზე გამოტანილ გადაწყვეტილებას კანონით გათვალისწინებული პრეიუდიციული ძალა არ მიანიჭა. საქმის მასალებით ირკვევა, რომ თავად მ.ნ-იძე აცნობიერებდა სადავო კიბის მოშლის შესახებ სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების მიმართებაში კიბის პროექტის მნიშვნელობას, რის გამოც მან აღნიშნული დოკუმენტი ადმინისტრაციული წესით სადავოდ გახადა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ კასატორმა სადავო მშენებლობით მ.ნ-იძის უფლებები შეზღუდა, თუმცა არ გამოურკვევია, რა ფაქტობრივი მონაცემები და მტკიცებულებები ადასტურებენ უფლების შეზღუდვის ფაქტს. ამასთან, სასამართლომ საერთოდ არ განიხილა ვ.კ-ოვას შუამდგომლობა ადგილზე დათვალიერების შესახებ, რა დროსაც დადგინდებოდა, რომ სადავო კიბე კასატორის ბინაში ერთადერთი შესასვლელია. სააპელაციო პალატამ არასწორად გამოიყენა “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონი, ვინაიდან სადავო ურთიერთობა წარმოიშვა აღნიშნული კანონის მიღებამდე, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 208-232-ე მუხლებით. პალატამ არასწორად მიიჩნია, რომ მიწის ნაკვეთი, რომელზეც სადავო კიბეა განთავსებული, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის მეოთხე პუნქტის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული მობინადრეთა, მათ შორის, მოსარჩელის საერთო საკუთრებაა, ვინაიდან აღნიშნული გარემოება სათანადოდ _ საჯარო რეესტრის ამონაწერით არ დადასტურებულა. კანონმდებლის მითითება, რომ მრავალბინიანი სახლის მიერ დაკავებული მიწის ნაკვეთი მობინადრეთა თანასაკუთრებაა, გულისხმობს იმას, რომ ბინათმესაკუთრეთა საერთო საკუთრებას წარმოადგენს ის მიწის ნაკვეთი, რომელზეც სახლი უშუალოდ მდებარეობს და რომელიც საჯარო რეესტრში მრავალბინიანი სახლის სახელზეა რეგისტრირებული. რაც შეეხება იმ ნაკვეთს, რომელიც სახლს გარს აკრავს, იგი მრავალბინიან სახლს მიეკუთვნება, “მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლებისათვის მიწის ნაკვეთების საზღვრების დადგენის წესის” შესაბამისად, კონკრეტული საზღვრების დადგენისა და მათი საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის გზით, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ განხორციელებულა. დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ სადავო კიბისა და აივნის მოწყობით კასატორის ინდივიდუალური საკუთრება გაიზარდა, მ.ნ-იძის წილი კი შემცირდა, ვინაიდან კიბის უჯრედი თავისი კონსტრუქციული და ფუნქციური დანიშნულებით არ წარმოადგენს ინდივიდუალური საკუთრების ობიექტს. რაც შეეხება აივანს, პროექტის მიხედვით, იგი კიბის კონსტრუქციის ნაწილია, თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის 2004 წლის 9 თებერვლის საინვენტარიზაციო გეგმით კი დასტურდება, რომ სადავო კონსტრუქცია აგებულია პროექტის სრული დაცვით. აღსანიშნავია, რომ კიბე აშენდა 2007 წლის 11 ივლისის რედაქციის სამოქალაქო კოდექსის 228-ე მუხლის მეოთხე ნაწილით გათვალისწინებული მრავალბინიანი სახლის მესაკუთრეთა უბრალო უმრავლესობის ნებართვის საფუძველზე შემუშავებული პროექტის მიხედვით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელემ სათანადო მტკიცებულებით ვერ დაადასტურა სადავო მშენებლობის უკანონობა და აღნიშნულით გამოწვეული ზიანის არსებობა. რაც შეეხება საქმეში წარმოდგენილ სხვადასხვა უწყების მიწერილობებს კიბის კანონდარღვევით აშენების შესახებ, ისინი გაზიარებული არ უნდა იყოს, რადგან არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობას ახორციელებს ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური, რომელმაც სადავო მშენებლობა მართლზომიერად ჩათვალა და აღნიშნული დადასტურდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 29 მაისის ¹3/844-07 გადაწყვეტილებით.

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მხარეებმა წარმოადგინეს მორიგების აქტი და იშუამდგომლეს სასამართლოს წინაშე მისი დამტკიცების შესახებ შემდეგი პირობებით:

1. ვ. კ-ოვა მორიგების აქტის დამტკიცებიდან 14 დღის ვადაში მ. ნ-იძეს გადაუხდის 2000 აშშ დოლარს;

2. მიღებული თანხის სანაცვლოდ, მ. ნ-იძე უარს ამბობს ყველა იმ პრეტენზიაზე, რომელიც მას გააჩნდა ვ. კ-ოვას მიმართ ქ.თბილისში, …ის ქ.¹7-ში მდებარე მრავალბინიან სახლთან მიმართებაში ქონებრივ უფლებებზე, კერძოდ, კიბისა და აივნის მიშენებაზე და აცხადებს თანხმობას იმის შესახებ, რომ აღნიშნულ საკითხზე მას ვ. კ-ოვას ან მისი უფლებამონაცვლის მიმართ რაიმე პრეტენზია არ ექნება;

3. მ. ნ-იძე თანხმობას აცხადებს, რომ იგი უარს იტყვის იმ სარჩელზე, რომელიც მან აღძრა ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ვ. კ-ოვას მიმართ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში (საქმე ¹3/844-07) და რომელიც ამჟამად თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის წარმოებაშია (საქმე ¹35/1274-07);

4. ვ. კ-ოვა თანახმაა, რომ კიბის მიერ დაკავებული ადგილის ხარჯზე საერთო საკუთრებაში თავისი წილის გაზრდა არ მოითხოვოს.

მხარეები გაეცნენ მორიგების პირობებს, ეთანხმებიან და აწერენ ხელს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო რა მხარეთა მიერ წარმოდგენილ მორიგების აქტს, თვლის, რომ მათი მოთხოვნა მორიგების დამტკიცების თაობაზე კანონიერია და უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება, ხოლო მოცემული საქმის წარმოება შეწყდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მეორე ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მითითებული ნორმა ითვალისწინებს მოდავე მხარეთა მიერ გარკვეული შეთანხმების მიღწევის შემთხვევაში საქმის მორიგებით დამთავრების შესაძლებლობას. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა მიერ შეთანხმებული მორიგების პირობები არ ეწინააღმდეგება კანონს და არ ლახავს მესამე პირთა ინტერესებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, წარმოდგენილი მორიგების აქტი უნდა დამტკიცდეს.

მოდავე მხარეების მიერ შედგენილი მორიგების აქტი დაერთო საქმეს.

მხარეებს განემარტათ, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, მხარეთა მორიგების შედეგად მოცემულ დავაზე სამოქალაქო საქმის წარმოება უნდა შეწყდეს, ხოლო, ამავე კოდექსის 273-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვ. კ-ოვას სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის ნახევარი _ 150 ლარი, კერძოდ: სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი და მეოთხე ნაწილების შესაბამისად, თუ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მხარეები მორიგდებიან, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა ნახევრდება. ამასთან, სააპელაციო და საკასაციო სასამართლოებში სახელმწიფო ბაჟის ოდენობის განახევრება ხდება ამ მუხლით დადგენილი წესით, მხოლოდ ამ ინსტანციებისათვის განსახილველი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობის ფარგლებში. მითითებული ნორმიდან გამომდინარე, მხარეთა მორიგების შემთხვევაში, გადახდილ უნდა იქნეს სახელმწიფო ბაჟის კანონით გათვალისწინებული ოდენობის ნახევარი. მოცემულ შემთხვევაში კასატორმა წინასწარ გადაიხადა სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, ამდენად, მას უნდა დაუბრუნდეს მითითებული თანხის ნახევარი _ 150 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 273-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დამტკიცდეს მორიგება სამოქალაქო საქმეზე _ მ. ნ-იძის სარჩელის გამო ვ. კ-ოვას მიმართ უკანონო მშენებლობის მოშლისა და ზიანის ანაზღაურების თაობაზე შემდეგი პირობებით:

გაუქმდეს ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება.

შეწყდეს სამოქალაქო საქმის წარმოება მ. ნ-იძის სარჩელის გამო ვ. კ-ოვას მიმართ უკანონო მშენებლობის მოშლისა და ზიანის ანაზღაურების თაობაზე.

ვ. კ-ოვას სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის ნახევარი _ 150 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.