¹ას-94-427-09 22 ივნისი, 2009წ.

თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ ზ. გ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. გ-ური (მოპასუხე)

მესამე პირი დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე _ ზ. გ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 ნოემბრის განჩინება

დავის საგანი _ გზის გათავისუფლება, უკანონო ნაგებობის დემონტაჟი

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 2 ნოემბერს საჩხერის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ზ. გ-ძემ მოპასუხე ნ. გ-ურის მიმართ მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის მშენებლობის გაგრძელების აკრძალვა და ნაგებობის დემონტაჟის დავალება.

სარჩელში აღნიშნულია, რომ ზ. გ-ძის მეზობლად მცხოვრებმა ნ. გ-ურმა მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლს სამანქანო გზის სავალ ნაწილზე მიაშენა ფარდული ავტოფარეხის მოწყობის მიზნით. აღნიშნულის გამო, ზ. გ-ძის მიწის ნაკვეთს არ გააჩნდა ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზასთან.

მოსარჩელის მითითებით, ტერიტორია, რომელზეც ავტოფარეხი მდებარეობდა, არ წარმოადგენდა მოპასუხის კუთვნილ მიწის ნაკვეთს; ამასთან, მოპასუხეს ტერიტორია დაკავებული ჰქონდა თვითნებურად, მას არ გააჩნდა მიწათსარგებლობის უფლება, ავტოფარეხის მშენებლობის ნებართვა და პროექტი.

სადავო საკითხთან დაკავშირებით ზ. გ-ძემ მიმართა საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგეობას, საჩხერის პოლიციას, რომლებმაც განუმარტეს, რომ პრობლემის გადასაწყვეტად უნდა მიემართა სასამართლოსათვის (ს.ფ. 2, 26).

მოპასუხე ნ. გ-ურმა სარჩელი არ ცნო და მისი უარყოფა შემდეგი არგუმენტებით დაასაბუთა:

საცხოვრებელი სახლი მიწის ნაკვეთითურთ, რომლის ნაწილზეც მოსარჩელე ედავება, ნ. გ-ურმა შეიძინა ამირან ასანიძისაგან 1987 წლის 9 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით. გამსხვისებელს საცხოვრებელი სახლის ტექნიკური პასპორტი მიღებული ჰქონდა 1987 წლის 26 აგვისტოს, რომლითაც ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ოდენობა 462კვ.მ-ს შეადგენდა. აქედან გამომდინარე, გამოირიცხებოდა ის გარემოება, რომ მოპასუხეს სადავო მიწის ნაკვეთი თვითნებურად ჰქონდა დაკავებული.

რაც შეეხებოდა ავტოფარეხის ნებართვასა და პროექტს, აღნიშნულთან დაკავშირებით მოპასუხემ მიუთითა საჩხერის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1988 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც ნ. გ-ურს ნება დაერთო, დაენგრია ძველი ავარიული საცხოვრებელი სახლი და მის ნაცვლად ეწარმოებინა ახალი ბინათმშენებლობა, სადაც ავტოფარეხი გათვალისწინებული იყო სწორედ სადავო ტერიტორიაზე. უსახსრობის გამო მოპასუხემ მშენებლობა აწარმოა ნაწილ-ნაწილ, ხოლო ავტოფარეხის მშენებლობა ხსენებული პროექტის საფუძველზე იმ დროს დაიწყო, როცა ამის საშუალება მიეცა.

ნ. გ-ურის განმარტებით, მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლი რეგისტრირებული იყო ... ქუჩით. შესაბამისად, ზ. გ-ძეს სახლთან მისასვლელი და დამაკავშირებელი გზაც აღნიშნული ქუჩიდან ჰქონდა. ამდენად, მითითება იმის შესახებ, რომ სადავო ტერიტორიაზე ავტოფარეხის არსებობა მოსარჩელეს საჯარო გზასთან აუცილებელი კავშირის შესაძლებლობას ართმევდა, უსაფუძვლო იყო (ს.ფ. 33-36).

რაიონულ სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელის მხარეზე მესამე პირად ჩაბმის შესახებ შუამდგომლობა წარადგინა ზ. გ-ძემ. შუამდგომლობის ავტორმა აღნიშნა, რომ წარმოადგენდა ზ. გ-ძის შვილს, უკანონო ნაგებობის დემონტაჟი ასევე შედიოდა მის ინტერესებში და გავლენას ახდენდა მის კანონიერ უფლებებზე (ს.ფ. 41).

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 9 იანვრის განჩინებით ზ. გ-ძე ჩაება საქმეში მესამე პირად მოსარჩელის მხარეზე დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე (ს.ფ. 52).

ამავე სასამართლოს 2008 წლის 9 იანვრის განჩინებით საქმეზე დაინიშნა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა, რომლის 10.06.2008წ. ¹03/15-კ-2008 დასკვნის შესაბამისად, სადავო მიწის ნაკვეთი არ შედიოდა მოპასუხის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის შემადგენლობაში; სამშენებლო წესებისა და ნორმების თანახმად საცხოვრებელ სახლთან მისასვლელი გზის სიგანე უნდა ყოფილიყო არანაკლებ 3.5 მეტრი. სადავო შემთხვევაში სიგანე რჩებოდა 3.1 მეტრი, რის გამოც შესაძლებელი იყო მოწყობილიყო მხოლოდ ფეხით მისასვლელი გზა (ს.ფ. 56, 64-66).

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ზ. გ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, საქმეზე წარდგენილი არ იყო იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე თავიდან არსებობდა გზა, ხოლო მოწმეთა ჩვენებებით დგინდებოდა, რომ აღნიშნული ნაკვეთი გზად არ გამოიყენებოდა.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მოქმედებით არ შეწყვეტილა ადრე არსებული აუცილებელი კავშირი საჯარო გზებსა და სხვა ობიექტებთან. ამასთან, არ არსებობდა სადავო მიწის ნაკვეთის გზად გამოყენების აუცილებლობა, რადგან მოსარჩელეს თავის საკარმიდამო მიწის ნაკვეთთან ... ქუჩიდან გააჩნდა ჯეროვანი კავშირი.

სამოქალაქო კოდექსის 176-ე მუხლის თანახმად, მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მეზობელ ნაკვეთებზე ისეთი ნაგებობების აშენების ან ექსპლუატაციის აკრძალვა, რომლებიც დაუშვებლად ხელყოფენ ნაკვეთით სარგებლობის უფლებას და ეს იმთავითვე აშკარაა. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ მიიჩნია, რომ სახეზე არ იყო დაუშვებელი ხელყოფა და მოპასუხის მიერ სადავო ნაკვეთის ექსპლუატაციით მოსარჩელეს ზიანი არ ადგებოდა.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა, რომელიც ეფუძნებოდა სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლს, დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა, რამდენადაც საქმეზე დგინდებოდა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი გზად არ გამოიყენებოდა და არც დღეის მდგომარეობით არსებობდა აღნიშნულ ნაკვეთზე გზის მოწყობის აუცილებლობა. ამასთან, დასახელებული ნორმა გულისხმობდა თმენის ვალდებულებას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ აუცილებელი გზა იქნებოდა მის საკუთრებაში (ს.ფ. 100-102).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. გ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

აპელანტის მტკიცებით რაიონულ სასამართლოში მის მიერ წარდგენილი ქალაქის რუქა სადავო მიწის ნაკვეთზე გზის არსებობას ნათლად ადასტურებდა. მიუხედავად ამისა, სასამართლომ დასახელებული მტკიცებულების მიღებაზე უარი თქვა და შედეგად მცდარ დასკვნამდე მივიდა. ამდენად, არასწორია გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მოცემული მსჯელობა იმის შესახებ, რომ ტერიტორია, რომელზეც ნ. გ-ურის ავტოფარეხი იყო განთავსებული, გზად არ გამოიყენებოდა.

რაიონულ სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელეს შესაძლებლობა არ მიეცა წარედგინა მოწმეები, რომლებიც სადავო მიწის ნაკვეთზე გზის არსებობას დაადასტურებდნენ.

მიუხედავად იმისა, რომ ზ. გ-ძის საცხოვრებელ სახლს მისასვლელი ... ქუჩის მხრიდან ჰქონდა, აპელანტისათვის გაუგებარი იყო, რატომ არ გააჩნდა უფლება ესარგებლა იმ გზით, რომელიც მისთვის უფრო მოსახერხებელი იქნებოდა.

აპელანტის მითითებით, რაიონულმა სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის თანახმად, სადავო მიწის ნაკვეთი არ შედიოდა ნ. გ-ურის მიწის ნაკვეთის შემადგენლობაში. ამასთან, სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, თუმცა აღნიშნული მუხლის მე-2 ნაწილი სრულიად მიესადაგებოდა მათ მოთხოვნას (ს.ფ. 112-116).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით ზ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 29 აგვისტოს გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილად იქნა მიჩნეული შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ზ. გ-ძე ცხოვრობს საჩხერეში, ... ქ. ¹2-ში. მის მოსაზღვრედ, ... ქ. ¹48-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი და მიწის ნაკვეთი ეკუთვნის ნ. გ-ურს. მოპასუხის სახლის მიმდებარედ მდებარეობს მიწის ნაკვეთი, რომელიც უკავშირდება ზ. გ-ძის კუთვნილ ნაკვეთს. აღნიშნულ ნაკვეთზე ნ. გ-ურს მიშენებული აქვს ფარდული (ავტოფარეხი). ეზოები გამოყოფილია მავთულბადის ღობით;

ზ. გ-ძის სახლს კავშირი თავის მიწის ნაკვეთთან აქვს ... ქუჩიდან;

საჩხერის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1988 წლის 20 ივლისის ¹122 გადაწყვეტილებით საჩხერეში, ... ქ. ¹48-ში მცხოვრებ ნ. გ-ურს ნება დაერთო დაენგრია ძველი ავარიული საცხოვრებელი სახლი და მის ნაცვლად ეწარმოებინა ახალი ბინათმშენებლობა, რაიონის არქიტექტორთან შეთანხმებული პროექტის საფუძველზე;

პროექტი შეთანხმებული იყო რაიონის არქიტექტორთან. შესაბამისად, ნ. გ-ურს უნდა აეგო კაპიტალური სახლი და ავტოფარეხი.

საქმეში არსებული იუსტიციის სამინისტროს ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2008 წლის 10 ივნისის ¹03/15-კ-2008 დასკვნის თანახმად, სადავო მიწის ნაკვეთი არ შედის მოპასუხის მიწის ნაკვეთის შემადგენლობაში. ამავე დასკვნის მიხედვით, საცხოვრებელ სახლთან მისასვლელი გზის სიგანე უნდა იყოს არანაკლებ 3.5 მეტრი. მოცემულ შემთხვევაში გზის სიგანე რჩება 3.1 მეტრი, რის გამოც შესაძლებელია მოეწყოს ფეხით მისასვლელი გზა.

საქმეზე არ დგინდება სადავო ნაკვეთზე გზის არსებობა.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 176-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მეზობელ ნაკვეთებზე ისეთი ნაგებობის აშენების ან ექსპლუატაციის აკრძალვა, რომლებიც დაუშვებლად ხელყოფენ ნაკვეთით სარგებლობის უფლებას და ეს იმთავითვე აშკარაა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ნ. გ-ურის მიერ ავტოფარეხის აგება ზ. გ-ძის ნაკვეთით სარგებლობის უფლებას ვერ ხელყოფდა იმ მიზეზით, რომ ეს უკანასკნ. თავის ნაკვეთთან მისასვლელ გზად იყენებდა გ. ... ქუჩას. ამასთან, ნ. გ-ურის მიერ ფარდულის აგებით არ მოისპო ადრე არსებული აუცილებელი კავშირი საჯარო გზებსა და სხვა ობიექტებთან.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება იმის შესახებ, რომ ნ. გ-ურის მიერ თვითნებური მოქმედებით გაუქმდა მიწის ნაკვეთის გზასთან არსებული დაკავშირება, რამდენადაც საქმეზე არ დგინდებოდა, რომ ნ. გ-ური იყო სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე, რომ ადრე სადავო ტერიტორიაზე გადიოდა გზა. ამასთან, პროექტის თანახმად ნ. გ-ურს ნება დაერთო ეწარმოებინა კაპიტალური ავტოფარეხის მშენებლობა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზ. გ-ძის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები არ ადასტურებდა მისი მიწის ნაკვეთით სარგებლობის დაუშვებელი ხელყოფისა და ნ. გ-ურის მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის თვითნებურად გამოყენების ფაქტს. შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვებას ექვემდებარებოდა (ს.ფ. 159-165).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. გ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, შემდეგი მოტივებით:

სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. კერძოდ, სასამართლომ იმსჯელა იუსტიციის სამინისტროს ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2008 წლის ¹03/15-კ დასკვნაზე, რომლითაც დგინდება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი არ განეკუთვნება ნ. გ-ურის საკუთრებას, იგი წარმოადგენს მოდავე მხარეების მიმდებარე ტერიტორიას, რომლით სარგებლობის უფლებაც ორივე მათგანს თანაბრად გააჩნია. მხარეებს შეუძლიათ ნაკვეთის გზად ან სხვა დანიშნულებით გამოყენება მხოლოდ ურთიერთშეთანხმებით. კონკრეტულ შემთხვევაში ნ. გ-ურის მიერ დაუკანონებელ ტერიტორიაზე ავტოფარეხის აგება ზღუდავს ზ. გ-ძის და მესამე პირ ზ. გ-ძის სარგებლობის უფლებას.

სასამართლომ არასწორად განმარტა საქმეში არსებული მტკიცებულება _ საჩხერის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1988 წლის 20 ივლისის ¹122 გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. გ-ურს ნება დაერთო, დაენგრია ძველი ავარიული სახლი და მის ნაცვლად ეწარმოებინა ახალი სახლის მშენებლობა რაიონის არქიტექტორთან შეთანხმებული პროექტით. აღნიშნული დადგენილებით ნ. გ-ურს ახალი სახლის მშენებლობის უფლება მიეცა მხოლოდ საკუთარ 421კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, ხოლო დამატებით მიწის გამოყოფას ხსენებული დადგენილება არ ითვალისწინებს.

მოცემული დავის მიმდინარეობისას ნ. გ-ური ცდილობდა დაეკანონებინა სადავო მიწის ნაკვეთი, რასაც ადასტურებს მისი 13.10.2008წ. განცხადება საჩხერის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის თავმჯდომარისადმი, რომელიც უშუალოდ მონაწილეობდა საქმის განხილვაში და სადავო მიწის ნაკვეთი არ მიაჩნდა ნ. გ-ურის საკუთრებად.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ დგინდება სადავო მიწის ნაკვეთზე გზის არსებობა, მაშინ როდესაც ცალსახაა, რომ ნ. გ-ურის მიერ უკანონო მშენებლობის დაწყებამდე აღნიშნულ ნაკვეთს ორივე მეზობელი თანაბრად იყენებდა (ს.ფ. 177-185).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილია, რომ საჩხერეში, ... ქ. ¹48-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი და მიწის ნაკვეთი ეკუთვნის ნ. გ-ურს, ხოლო მის მომიჯნავედ, ... ქ. ¹2-ში მდებარე სახლი და მიწის ნაკვეთი _ ზ. გ-ძეს;

ნ. გ-ურის სახლის მიმდებარედ მდებარეობს მიწის ნაკვეთი, ზომით 30.38კვ.მ, რომელიც უკავშირდება ზ. გ-ძის კუთვნილ ნაკვეთს საცხოვრებელი სახლის უკანა მხრიდან. მასზე ნ. გ-ურს მიშენებული აქვს ფარდული (ავტოფარეხი).

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებზეც ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მოცემულ შემთხვევაში სადავოა, ზ. გ-ძის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის მოსაზღვრედ, მოპასუხის მიერ ფარდულის (ავტოფარეხი) მიშენება, წარმოადგენს თუ არა მოსარჩელის საკუთრების დაუშვებელ ხელყოფას, რაც სამოქალაქო კოდექსის 176-ე მუხლის საფუძველზე ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის არსებობის აუცილებელი პირობაა.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ სადავო მოთხოვნის უარყოფა ძირითადად განპირობებულია იმ გარემოებით, რომ ზ. გ-ძის საცხოვრებელ სახლს თავის მიწის ნაკვეთთან კავშირი უკვე გააჩნია ... ქუჩის მხრიდან. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული არგუმენტი არასაკმარისია სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის სათქმელად. მითითებული ნაკვეთის ზ. გ-ძის საცხოვრებელი სახლის მოსაზღვრედ მდებარეობა თავისთავად განაპირობებს მოსარჩელის იურიდიულ ინტერესს, არ დაუშვას მისი ნაკვეთის საზღვართან უკანონო ნაგებობის მშენებლობა. ასეთ ვითარებაში ვერ ვიტყვით, რომ მოსარჩელის საკუთრების უფლების ხელყოფას ადგილი არ აქვს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ხელშეშლის აღკვეთის მოცემული მოთხოვნის მართლზომიერების დასადგენად, სამოქალაქო კოდექსის 176-ე მუხლის მოთხოვნიდან გამომდინარე, მხედველობაშია მისაღები ის გარემოება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენს არც ერთი მხარის საკუთრებას. საქმეზე დადგენილია, რომ ადგილი, რომელზეც მოპასუხის ავტოფარეხია განთავსებული თვითმმართველი ერთეულის კუთვნილებაა, ანუ მითითებული ტერიტორია არის საერთო სარგებლობის. შესაბამისად, მასზე ორივე მხარეს თანაბარი უფლებები გააჩნია.

იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს საჯარო ნივთს, აღნიშნული ნივთით სარგებლობის უფლება აქვს ყველა პირს და მისი თვითნებურად შეზღუდვა დაუშვებელია. ასეთ პირობებში სარჩელის სწორად გადასაწყვეტად არსებითი მნიშვნელობა გააჩნია იმის გარკვევას, აქვს თუ არა მიღებული ნ. გ-ურს სადავო ავტოფარეხის მშენებლობის უფლება. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. გ-ურის სახელზე (არქიტექტორთან შეთანხმებით) სახლისა და ავტოფარეხის მშენებლობის პროექტი გაცემულია. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული მსჯელობა დაუსაბუთებელია. საჩხერის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1988 წლის 20 ივლისის ¹122 გადაწყვეტილება, რაზეც სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს, შეეხება ნ. გ-ურისათვის ახალი სახლის მშენებლობაზე უფლების მინიჭებას მხოლოდ საკუთარ მიწის ნაკვეთზე (ს.ფ. 37-39). აქედან გამომდინარე, მოცემული საკითხი საჭიროებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ ხელახლა გამორკვევას. მას შემდგომ, რაც სადავო ავტოფარეხის მშენებლობაზე უფლების არსებობა სათანადოდ დადგინდება, შესაძლებელი გახდება იმის გარკვევა, ზ. გ-ძის სარჩელი რამდენადად ექვემდებარება დაკმაყოფილებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 ნოემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.