ას-948-1151-08 31 მარტი, 2009 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

სხდომის მდივანი – ლ.სანიკიძე

კასატორი _ შპს “ს.-ა” (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ ნ.მ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “თ.-ი” (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ ნ.შ-შვილი, ბ.კ-ძე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ თანხის დაკისრების აქტების ბათილად ცნობა, უკანონოდ დარიცხული თანხის გადახდისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს “ს.-მ” სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს “თ.-ის” მიმართ თანხის დაკისრების, აქტების ბათილად ცნობისა და უკანონოდ დარიცხული თანხის გადახდისაგან გათავისუფლების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 2006 წლის 12 ივლისს მხარეთა შორის დაიდო ¹შს/06-203 ხელშეკრულება სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ, განისაზღვრა მათი უფლება-მოვალეობი და პასუხისმგებლობის საფუძვლები. დადგინდა დავის შემთხვევაში სასამართლოსათვის მიმართვა. მოპასუხემ რამდენჯერმე შეამოწმა მოსარჩელე, რის შედეგადაც შედგა სამი სადავო აქტი. 2007 წლის 12 თებერვლის აქტის თანახმად, შპს “ს.-ს” დაეკისრა 85 536 ლარის გადახდა, ვინაიდან ... ქ.¹127-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე მოსარჩელემ, გაფრთხილების მიუხედავად, არ შეცვალა წყალმზომი, რომელსაც არ ჰქონდა ქარხნული დამღა, არ მოაწესრიგა წყალმზომის ჭა, რომელიც ჟონავდა და შეიმჩნეოდა ანტისანიტარია. აღნიშნული აქტი უსაფუძვლოა, რადგან შპს “ს.-სათვის” წყლის გადასახადების გამოანგარიშება სწორედ სადავო წყალმზომის მონაცემების საფუძველზე აღირიცხებოდა და მოპასუხის მიერ სარწმუნოდ იყო მიჩნეული. მოსარჩელის გაფრთხილება, 10 დღის ვადაში შეეცვალა წყალმზომი, შედგენილ იქნა “ქ.თბილისის წყალსადენისა და კანალიზაციის სისტემებით სარგებლობის წესების” 150-ე მუხლის დარღვევით, ვინაიდან წყალმზომის შემოწმებას არ ესწრებოდა აბონენტი. მოპასუხის წარმომადგენლებმა შეგნებულად მოხსნეს ბრჯენი, რაზეც მოსარჩელემ სათანადო აქტი შეადგინა. მოპასუხემ გასაჩივრებული აქტი შეადგინა დაზიანების დაფიქსირებიდან 6 თვის ვადაში და ზემოხსენებული წესების 120-ე მუხლის დარღვევით ქმედითი ზომები არ მიუღია დაზიანების აღმოსაფხვრელად, მით უფრო, რომ, ამავე წესების 90-ე მუხლის შესაბამისად, წყალმზომის დაყენების პროცესში მონაწილეობენ შპს “თ.-ის” წარმომადგენლებიც. მოპასუხისათვის ცნობილი იყო ის გარემოება, რომ მოსარჩელე ვერ ახერხებდა მოპასუხის მიერ მოთხოვნილი წყალმზომის შეძენას. ამასთან, წყალმზომთა ჩამონათვალი, რომელიც მოპასუხის მოთხოვნებს აკმაყოფილებს, არ არსებობს. 2007 წლის 13 თებერვლის აქტის თანახმად, მოსარჩელეს დაეკისრა 85 536 ლარის გადახდა იმ საფუძვლით, რომ შპს “ს.-ის” თბილისის მახარისხებელი სალოკომოტივო დეპოს მხრიდან წყალმზომზე გაწყვეტილი იყო მავთული და ეტყობოდა დამწვრობის კვალი. მითითებული აქტი უკანონოა, ვინაიდან სადავო წყალმზომის დამღა არ ახსნილა და ასეთად ვერ ჩაითვლება მავთულის გაწყვეტა. აღნიშნული მავთული გაწყდა შედუღებითი სამუშაოების დროს. იგი დახვეულია არა უშუალოდ მრიცხველზე, არამედ განცალკევებით მდებარე მილზე. 2006 წლის 31 იანვრისა და 2007 წლის 13 იანვრის წყლის ხარჯვების მონაცემთა ანალიზით მრიცხველი გამართულად მუშაობდა და წესების 118-ე მუხლის გამოყენების საფუძველი მოპასუხეს არ ჰქონდა. 2007 წლის 22 თებერვლის აქტით მოპასუხემ მითითებული წესების 141-ე მუხლზე დაყრდნობით არასწორად დააკისრა მოსარჩელეს წყლის ხარჯვის ხუთმაგი ოდენობა 23 678 ლარი იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელეს დავალიანების გამო გამოერთო წყლის მიწოდება და შემავალ ვინტილს დაედო დამღა, რომელიც აწყვეტილ იქნა და ობიექტს თვითნებურად აღუდგა წყლის მიწოდება. აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად მოპასუხემ მიუთითა მის მიერ ცალმხრივად შედგენილ 2007 წლის 16 იანვრის ¹1 აქტზე, რომლის შედგენასაც მოსარჩელის წარმომადგენელი არ დასწრებია და ხელი არ მოუწერია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: 2006 წლის 15 აგვისტოს შპს “თ.-ის” წარმომადგენლებმა მოსარჩელეს ჩააბარეს გაფრთხილება, 10 დღის ვადაში საკუთარი სახსრებით აღედგინა წყალმზომის სწორი ფუნქციონირება, წინააღმდეგ შემთხვევაში წყლის ხარჯვა განისაზღვრებოდა შემდეგი მილის კვეთის გამტარუნარიანობით წყლის ჭავლის დინება 1,5 მ.წმ-ში სიჩქარით 24 საათის განმავლობაში. მოპასუხემ გაითვალისწინა მხარეთა პარტნიორული ურთიერთობა და აღნიშნული ვადა მხარეთა ზეპირი შეთანხმებით რამდენჯერმე, სულ 6 თვით გააგრძელა. Aამ პერიოდში ხარჯი განისაზღვრებოდა არსებული მრიცხველით. 2007 წლის 12 თებერვალს მოპასუხემ შეამოწმა სადავო მრიცხველის მდგომარეობა და აღმოაჩინა წყლის გაჟონვა, ანტისანიტარია, რაზეც შედგა სათანადო აქტი. “ქ.თბილისის წყალსადენისა და კანალიზაციის სისტემებით სარგებლობის წესების” 104-ე მუხლის შესაბამისად, აბონენტი ვალდებულია, თვალყური ადევნოს წყალსადენისა და კანალიზაციის ქსელების გამართულ მუშაობასა და საკუთარი ხარჯებით უზრუნველყოს მისი მიმდინარე სარემონტო სამუშაოები. ამავე წესების მე-13 მუხლის თანახმად, წყალსადენის განშტოება ქუჩის გამანაწილებელი ქსელიდან წყალმზომის კვანძის ჩათვლით ითვლება შიდა ქსელად და მასზე პასუხისმგებლობა ეკისრება აბონენტს. ამდენად, წყლის ჟონვის ადგილის მიუხედავად, მოპასუხე უფლებამოსილია, დააფიქსიროს აღნიშნული დარღვევა და შეადგინოს სათანადო აქტი, ხოლო დარიცხვა განხორციელდება წესების 118-ე მუხლის შესაბამისად. უსაფუძვლოა შპს “ს.-ის” მითითება, რომ მოპასუხის წარმომადგენლები თვითნებურად ჩავიდნენ წყალმზომის ჭაში და შეგნებულად დააზიანეს ბრჯენები, რადგან მოსარჩელის წერილში აღნიშნულია, რომ დასახელებულ ფაქტზე შედგა აქტი თვითმხილელთა მიერ, რაც ადასტურებს, რომ მოპასუხე თვითნებურად არ მოქმედებდა. წესების 150-ე მუხლი განსაზღვრავს ობიექტის შემოწმებისას აღმოჩენილი ხარვეზებს და უდგენს აბონენტს ხარვეზის გამოსწორების ვადას, ხოლო ამ ვადის უშედეგოდ გასვლისას მოქმედებს 118-ე მუხლით დადგენილი წყლის აღრიცხვის პირობები. ამასთან, აქტზე ხელმოწერაზე აბონენტის უარის შემთხვევაში, მას ხელს მოაწერს მხოლოდ მოპასუხის წარმომადგენელი. დაუსაბუთებელია მოსარჩელის არგუმენტი წყალმზომის შეძენის შეუძლებლობის შესახებ, ვინაიდან სხვა დაწესებულებების მხრიდან მსგავსი პრეტენზია არ დაფიქსირებულა. სადავო ¹9/41 აქტი შედგა ზემოხსენებული წესების 120-ე მუხლის დაცვით, რომლის მიხედვით, თუ “თ.-ის” წარმომადგენელი გამოავლენს, რომ ახსნილია დამღა წყალმზომზე, წყალმზომის შემომვლელი ხაზის ურდულსა და დამკეტზე ან აბონენტის ბალანსზე რიცხულ სხვა მოწყობილობაზე, აბონენტს წყლის ხარჯვის ღირებულება განესაზღვრება 118-ე მუხლით. ამ შემთხვევაში დამღის მავთულის გაწყვეტა გულისხმობს დამღის ახსნას. მიუხედავად იმისა, რომ მავთული განზრახ არ გაწყვეტილა, აღნიშნული არ ნიშნავს, რომ სადავო აქტში ასახული ფაქტი მოსარჩელის მიერ არ განხორციელებულა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს “ს.-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი: 2006 წლის 12 ივლისს მხარეთა შორის დაიდო ¹შს/06-203 ხელშეკრულება. შპს “თ.-ის” 2007 წლის 12 თებერვლის ¹14/12 აქტის თანახმად, შპს “ს.-ს” დაეკისრა 85 536 ლარის, 2007 წლის 13 თებერვლის ¹9/14 აქტით _ 85 536 ლარის, ხოლო 2007 წლის 22 თებერვლის ¹22/10 აქტით _ 23 678 ლარის გადახდა. 2006 წლის 15 აგვისტოს შპს “თ.-ის” წარმომადგენლებმა შპს “ს.-ს” ჩააბარეს გაფრთხილება, რომლის თანახმად ეს უკანასკნელი ვალდებული იყო, 10 დღის ვადაში საკუთარი სახსრებით აღედგინა წყალმზომის სწორი ფუნქციონირება, წინააღმდეგ შემთხვევაში წყლის ხარჯვა განისაზღვრებოდა შემდეგი მილის კვეთის გამტარუნარიანობით წყლის ჭავლის დინება 1,5 მ.წმ-ში სიჩქარით 24 საათის განმავლობაში. 2007 წლის 12 თებერვალს მოპასუხის მიერ ადგილზე დათვალიერებისას კვლავ აღმოჩნდა აქტში მითითებული დარღვევა, ასევე წყლის გაჟონვა და ანტისანიტარია, რაზეც შედგა სათანადო აქტი. ქ.თბილისის საკრებულოს 2000 წლის 11 მარტის ¹3-3 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული “ქ.თბილისის წყალსადენისა და კანალიზაციის სისტემებით სარგებლობის წესების” 104-ე მუხლის შესაბამისად, აბონენტი ვალდებულია, თვალყური ადევნოს წყალსადენისა და კანალიზაციის ქსელების გამართულ მუშაობას და საკუთარი ხარჯებით უზრუნველყოს მისი მიმდინარე სარემონტო სამუშაოები. ამავე წესების მე-13 მუხლის თანახმად, წყალსადენის განშტოება ქუჩის გამანაწილებელი ქსელიდან წყალმზომის კვანძის ჩათვლით ითვლება შიდა ქსელად და მასზე პასუხისმგებლობა ეკისრება აბონენტს. კომპანია უფლებამოსილია, დააფიქსიროს აღნიშნული დარღვევა და შეადგინოს სათანადო აქტი, ხოლო დარიცხვა განახორციელოს 118-ე მუხლის შესაბამისად, მილის კვეთის გამტარუნარიანობით წყლის ჭავლის დინება 1,5 მ.წმ-ში სიჩქარით 24 საათის განმავლობაში. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო წყალმზომი წარმოადგენს შიდა ქსელს და პასუხისმგებლობა მის გამართულ მუშაობაზე აბონენტ შპს “ს.-ს” უნდა დაეკისროს. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ სასამართლომ სადავო წყალმზომზე მავთულის გაწყვეტა მასზე არსებული დამღის ახსნად არასწორად ჩათვალა, რისი დადგენაც სასამართლოს კომპეტენციაში არ შედიოდა. ფაქტობრივად კი, დამღაზე მავთულის გაწყვეტას წყალმზომის გამართულ მუშაობას არ უკავშირდება. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ზემოაღნიშნული წესების 120-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, თუ “თ.-ის” წარმომადგენელი გამოავლენს, რომ ახსნილია დამღა წყალმზომზე, წყალმზომის შემომვლელი ხაზის ურდულსა ან დამკეტზე, სახანძრო ჰოდრატსა და აბონენტის ბალანსზე რიცხულ სხვა მოწყობილობაზე, აბონენტს წყლის ხარჯის ღირებულება განესაზღვრება შემყვანის მილის სრული კვეთით მოცემული წესების 18-ე მუხლის მიხედვით, რომელიც წყლის ხარჯის ოდენობის განსაზღვრის პირობად მიიჩნევს მხოლოდ ამ აქტის არსებობას და დამოკიდებული არ არის წყალმზომის გამართულ მუშაობასა და დამღის ახსნას შორის მიზეზობრივ კავშირზე. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, აპელანტმა ვერ დაასაბუთა, თუ რატომ არ იყო სასამართლო უფლებამოსილი, მავთულის გაწყვეტა დამღის ახსნად მიეჩნია. სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი, რომ შპს “თ.-ს” შპს “ს.-სათვის” ოფიციალურად წყლის მიწოდება არ შეუწყვეტია, ამდენად, მოსარჩელე წყლის მიწოდებას თვითნებურად ვერ აღიდგენდა. აღნიშნული გარემოების არსებობა სათანადო აქტის შედგენით არ დადასტურებულა და მტკიცებულებითი ძალა არ უნდა მიენიჭოს თბილისის სატვირთოს უფროსის წერილს. რაც შეეხება 2007 წლის 16 იანვრის ¹1 აქტს, იგი არასრულყოფილია, ვინაიდან არ ირკვევა აბონენტის წარმომადგენლის ვინაობა და არ არის დაფიქსირებული, რომ “რკინიგზის წარმომადგენლებმა აქტის ჩაბარებაზე უარი განაცხადეს”. ამდენად, მითითებული გარემოებები იწვევს ეჭვს, რომ აქტი შედგენილია ცალმხრივად. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა “ქ.თბილისის წყალსადენისა და კანალიზაციის სისტემებით სარგებლობის წესების” 150-ე მუხლით, რომლის მიხედვით, “თ.-ის” წარმომადგენელი უფლებამოსილია, შეადგინოს აქტი (მიწერილობა) ობიექტის შემოწმების შედეგად ხარვეზების შესახებ. შედგენილ აქტში “თ.-ი” აღუნიშნავს აბონენტს ხარვეზების სალიკვიდაციო ვადას. ამდენად, იმ შემთხვევაში, თუ შემოწმებული ობიექტის წარმომადგენელი ხელს არ მოაწერს აქტს, აქტი ფორმდება “თ.-ის” წარმომადგენლის ხელმოწერით. შედგენილი აქტი საფუძველს იძლევა, რომ აბონენტმა მოითხოვოს გამოვლენილი ხარვეზების ლიკვიდაცია მოცემულ ვადში, ხოლო აქტის მოთხოვნების შეუსრულებლობის შემთხვევაში ამოქმედდება წყალსარგებლობის მოცემული წესების 118-ე მუხლი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ საქმეში წარმოდგენილი აქტი დადგენილი წესების მოთხოვნათა დაცვითაა შედგენილი და მისი ცალმხრივად შედგენის თაობაზე მოსაზრება უსაფუძვლოა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისი-სატვირთოს უფროსის წერილით ნათლად ირკვევა სადავო პერიოდში აპელანტისათვის წყლის შეწყვეტის ფაქტი და აღნიშნული გარემოების სხვა მტკიცებულებებით დადასტურების აუცილებლობა არ არსებობს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შპს “ს.-მ” გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ მოპასუხის ე.წ. გაფრთხილება შედგენილია ყოველგვარი წესების დარღვევით და მისი არც გასაჩივრების წესია სადმე დაფიქსირებული. შპს “თ.-მა” დაარღვია “ქ.თბილისის წყალსადენისა და კანალიზაციის სისტემებით სარგებლობის წესების” 105-ე მუხლი, რომლის თანახმად “თ.-ი” აბონენტთან ერთად ახორციელებს წყალსადენ-კანალიზაციის სისტემების ტექნიკური მდგომარეობის შემოწმებას. შესაბამისი ზომების მისაღებად აფორმებს აქტს წყლის ჟონვების ან დაზიანების შესახებ, ადგენს ხარვეზის ლიკვიდაციის ვადას და ამ ვადის გასვლის შემდეგ გადაამოწმებს აბონენტის წყალსადენი კანალიზაციის სისტემის მდგომარეობას. მოცემულ შემთხვევაში ობიექტი მოპასუხეს კასატორთან ერთად არ დაუთვალიერებია, არ შეუდგენია არც აქტი და არც გაფრთხილება, რის დამადასტურებლად მხარემ ვერანაირი მტკიცებულება ვერ წარმოადგინა, მით უფრო, რომ ობიექტი განმეორებით შემოწმდა არა ათი დღის, არამედ Eექვსი თვის შემდეგ. აღნიშნულ გარემოებაზე სასამართლოს ყურადღება არ გაუმახვილებია, რომ, მოპასუხის მოსაზრებით, უმოქმედო წყალმზომის მეშვეობით ფიქსირდებოდა მოხმარებული წყლის ხარჯის დინამიკის ზრდა და არა კლება, რის გამოც სადავო პერიოდში დარიცხული თანხა უკანონოა. უსაფუძვლოა სასამართლოს მითითება, რომ კასატორს სადავოდ არ გაუხდია გაფრთხილება არც მოპასუხე ოარგანიზაციასა და არც სასამართლოში. წესების 130-ე მუხლის თანახმად, 2007 წლის 12 თებერვლის აქტი კასატორმა გაასაჩივრა 2007 წლის 19 თებერვალს, ხოლო 2006 წლის 15 აგვისტოს გაფრთხილებას, მასში განსაზღვრული ვადის _ 10 დღის თანახმად, იურიდიული ძალა არა მარტო 2007 წლის 12 თებერვლის, არამედ 2006 წლის 25 აგვისტოსათვისაც არ გააჩნდა, შესაბამისად, მისი გაუქმების მოთხოვნასაც არანაირი სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნდა. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ სადავო წყალმზომის უმოქმედობისას იგი უნდა შეცვლილიყო და, ზემოხსენებული წესების 90-ე მუხლის შესაბამისად, მის გამოცვლაში მონაწილეობა უნდა მიეღო შპს “თ.-ც”. ამდენად, ამავე წესების 118-ე მუხლის გამოყენების საფუძველი არ არსებობდა. პალატამ არასწორად შეაფასა 2007 წლის 13 თებერვლის აქტი, როდესაც დამღის მავთულის გაწყვეტა დამღის ახსნად მიიჩნია და თანხის დარიცხვაც მითითებული წესების 118-ე მუხლით განახორციელა, თუმცა ფაქტობრივად დამღა არ ახსნილა და მავთულის გაწყვეტის მიზეზი დასაბუთებულ იქნა როგორც შპს “თ.-სადმი” მიმართულ საჩივარში, ისე სარჩელშიც. სასამართლომ გამოიყენა წესების 120-ე მუხლი და თავად დაასკვნა, რომ მავთულის აწყვეტა დამღის მოხსნას ნიშნავდა, რისი კომპეტენციაც მას არ გააჩნდა. ხსენებული წესების 90-ე მუხლის მიხედვით, წყალმზომის დანიშნულებაა აბონენტის მიერ გახარჯული წყლის ზუსტი აღრიცხვა. 2007 წლის 31 იანვრისა და 13 თებერვლის წყლის ხარჯვის მონაცემების შედარებითა და ანალიზით დასტურდება, რომ დამღაზე მავთულის გაწყვეტას წყალმზომის გამართულ მუშაობასთან არანაირი კავშირი არ ჰქონდა. სასამართლომ არასწორად შეაფასა 2007 წლის 22 თებერვლის აქტის შესახებ კასატორის არგუმენტები, კერძოდ, 2007 წლის 12 თებერვლის აქტით 108 328 ლარის დარიცხვის შპს “ს.-ის” მიერ გასაჩივრების შემდეგ თანხის ოდენობა 23 678 ლარამდე შემცირდა. თავდაპირველი თანხის დარიცხავს საფუძვლად ედო დამღის ახსნა, ხოლო გასაჩივრების შემდეგ თანხის დარიცხვას საფუძვლად მიეთითა ამავე წესების 141-ე მუხლით გათვალისწინებული დარღვევა, წყლის მიწოდების თვითნებურად აღდგენა, რაც ასევე არ შეესაბამება სინამდვილეს. სასამართლომ არ მიიღო მხედველობაში კასატორის არგუმენტი, რომ შპს “ს.-ს” ოფიციალურად წყლის მიწოდება არ შეწყვეტია და, ამდენად, ვერც თვითნებურად მის მიწოდებას ვერ აღადგენდა. აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატის მთავარ არგუმენტად მითითებულია, რომ სადგურში შეწყდა წყლის მიწოდება და დათვალიერებით აღმოჩნდა, რომ წყლის მრიცხველთან შემავალი მთავარი ონკანი უხეშად იყო დაზიანებული, რაც არ შეიძლება ჩაითვალოს წყლის მიწოდების თვითნებურად აღდგენის სამტკიცებლად, ვინაიდან აღნიშნულის თაობაზე მოპასუხის მიერ შედგენილი აქტი არ არსებობს. 2007 წლის 16 იანვრის აქტი არასრულყოფილია და აძლიერებს ეჭვს მისი ცალმხრივად შედგენის თაობაზე, ვინაიდან მითითებული აქტით არ ირკვევა აბონენტის წარმომადგენელთა ვინაობა და არ არის დაფიქსირებული მინაწერი, რომ “რკინიგზის წარმომადგენლებმა აქტის ჩაბარებაზე უარი განაცხადეს.”

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო შემდეგი გარემოებები: 2006 წლის 12 ივლისს მხარეთა შორის დაიდო ¹შს/06-203 ხელშეკრულება. შპს “თ.-ის” 2007 წლის 12 თებერვლის ¹14/12 აქტის თანახმად, შპს “ს.-ს” დაეკისრა 85 536 ლარის, 2007 წლის 13 თებერვლის ¹9/14 აქტით _ 85 536 ლარის, ხოლო 2007 წლის 22 თებერვლის ¹22/10 აქტით _ 23 678 ლარის გადახდა. 2006 წლის 15 აგვისტოს შპს “თ.-ის” წარმომადგენლებმა შპს “ს.-ს” ჩააბარეს გაფრთხილება, რომლის თანახმად ეს უკანასკნელი ვალდებული იყო, 10 დღის ვადაში საკუთარი სახსრებით აღედგინა წყალმზომის სწორი ფუნქციონირება, წინააღმდეგ შემთხვევაში წყლის ხარჯვა განისაზღვრებოდა შემდეგი მილის კვეთის გამტარუნარიანობით წყლის ჭავლის დინება 1,5 მ.წმ-ში სიჩქარით 24 საათის განმავლობაში. 2007 წლის 12 თებერვალს მოპასუხის მიერ ადგილზე დათვალიერებისას კვლავ აღმოჩნდა აქტში მითითებული დარღვევა, ასევე წყლის გაჟონვა და ანტისანიტარია, რაზეც შედგა სათანადო აქტი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ს.-ის” საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება დარჩეს უცვლელად შემდეგი საფუძვლებით:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტების თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი და სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა. ამავე კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებული განჩინებით სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

კასატორი შპს “თ.-ის” ¹14/12 აქტის ბათილად ცნობის საკითხთან დაკავშირებით გასაჩივრებული განჩინების არაკანონიერების დასტურად მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ 2006 წლის 15 აგვისტოს გაფრთხილებასთან მიმართებით გაფრთხილების გასაჩივრების წესის არარსებობა. ამასთან, გაფრთხილების შემდეგ ობიექტის დათვალიერება მოხდა არა გაფრთხილების აქტში მითითებული 10 დღის, არამედ 6 თვის შემდეგ. ასევე სადავოდ მიიჩნია 2007 წლის 13 თებერვლის ¹9/41 აქტის შეფასება სააპელაციო სასამართლოს მიერ იმ მოტივით, რომ მავთულის გაწყვეტა არასწორად იქნა დამღის ახსნად მიჩნეული.

საკასაციო სასამართლო უპირველესად ითვალისწინებს იმ გარემოებას, რომ შპს “ს.-ა” საკასაციო საჩივრით თითქმის იმავე საკითხებს ხდის სადავოდ, რაც ამავე მხარის სააპელაციო საჩივარშია მითითებული. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით ამომწურავად იმსჯელა.

დაუსაბუთებელია კასატორის მითითება, რომ დამღაზე მავთულის გაწყვეტა არასწორად იქნა შეფასებული დამღის დაზიანებად. მოცემულ შემთხვევაში სადავოს არ წარმოადგენს ის მდგომარეობა, რომ შპს “ს.-ის” თბილისის მახარისხებელი სალოკომოტივო დეპოს წყალგაყვანილობაზე ჩამონტაჟებული წყლის მრიცხველის დამღის მავთული გაწყვეტილი იყო. აღნიშნული გარემოება დადასტურებულია თვით კასატორის წარმომადგენლის 2007 წლის 13 მარტის ¹26/71 და 2007 წლის 23 თებერვლის წერილებით. კასატორი დამღის მოხსნასთან დაკავშირებით საეჭვოდ მიიჩნევს სასამართლოს კომპეტენციას. საკასაციო სასამართლო უთითებს, რომ სასამართლო უფლებამოსილია, საქმეში არსებული მტკიცებულებების შეფასების საფუძველზე დაადგინოს ამა თუ იმ ფაქტის არსებობა, თუკი ფაქტის დასადგენად სპეციალური ცოდნის დახმარება არ არის საჭირო. სასამართლო ასეთ დახმარებას, ექსპერტიზის დანიშვნის გზით, მიმართავს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც მას არ შეუძლია თვითონ გამოიტანოს დასკვნა სადავო საკითხთან დაკავშირებით. საყოველთაოდ ცნობილია, რომ ამა თუ იმ ნივთზე დამღის განთავსება ადასტურებს, რომ არსებობს ინტერესი ამ ნივთის გარკვეულ მდგომარეობაში შენარჩუნებისა და მასზე რაიმე ზემოქმედების განხორციელება არღვევს მის მთლიანობას. ამდენად, დამღაზე მავთულის გაწყვეტა ცალსახად, სპეციალისტის ცოდნის დახმარების გარეშე იძლევა მისი დაზიანებულად მიჩნევის საფუძველს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ სავსებით სწორად გამოიყენა თბილისის საკრებულოს 2001 წლის 11 მარტის ¹3-3 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული “ქ.თბილისის წყალსადენისა და კანალიზაციის სისტემებით სარგებლობის წესების” 120-ე და 118-ე მუხლები.

ყოველგვარ დასაბუთებასაა მოკლებული კასატორის მითითება მოწინააღმდეგე მხარის 2006 წლის 15 აგვისტოს გაფრთხილებასთან მიმართებით. აღნიშნულთან დაკავშირებით კასატორი უთითებს იმ გარემოებაზე, რომ არ არსებობს გაფრთხილების გასაჩივრების წესები და, ამასთან, რადგანაც მასში დათქმული ათდღიანი ვადის ნაცვლად, ობიექტის განმეორებითი დათვალიერება მოხდა 6 თვის შემდეგ, გაფრთხილებამ იურიდიული ძალა დაკარგა. დადგენილია, რომ 2006 წლის 15 აგვისტოს გაფრთხილების შედეგად დაფიქსირდა წყლის მოხმარებასთან დაკავშირებული დარღვევები, რის შედეგადაც მოგვიანებით, 2007 წლის 12 თებერვალს შედგა აქტი და აბონენტს, “ქ.თბილისის წყალსადენისა და კანალიზაციის სისტემებით სარგებლობის წესების” თანახმად, დაეკისრა თანხის გადახდა. აღნიშნულთან დაკავშირებით კასატორი უთითებს მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ზემოხსენებული წყალსადენით სარგებლობის წესების დარღვევაზე, რაც გამოიხატება ამ წესებით გათვალისწინებული პროცედურის დაუცველობაში, თუმცა მხარე ვერ ასაბუთებს, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ აღწერილ წყალსადენით სარგებლობის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. შპს “ს.-მ” ვერ შეძლო, დაესაბუთებინა თავისი შესაგებლის საფუძვლიანობა, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს “ს.-ის” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 ივნისის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.