ას-950-1256-07 5 სექტემბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ლალი ლაზარაშვილი, როზა ნადირიანი

კასატორი – შპს «პ.-ი» (მოპასუხე)

კასატორის წარმომადგენელი – რ. ბ.-ე, თ. ჭ.-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ჯ. შ.-ე, Oო. ნ.-ე, ა. ჯ.-ი, მ. ქ.-ა, ზ. ს.-ე, ლ. დ.-ე (მოსარჩელეები)

მოწინაღმდეგე მხარის წარმომადგენელი – თ. ც.-ე

მესამე პირი – საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახური

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – სანოტარო აქტის, მის შესაბამისად დამოწმებული გარიგების ბათილად ცნობა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 22 აგვისტოს ჯ. შ.-მ, ა. ჯ.-მა, მ. ქ.-მ, ო. ნ.-მ, ზ. ს.-მ, ლ. დ.-მ და ნ. ბ.-მ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს ა. დ.-ის, შპს «ა.-ისა» და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს. მოსარჩელეებმა განმარტეს, რომ ქ. ბათუმში, ...-ის ქ. ¹18-ში მდებარე საერთო სარგებლობის 1189,92 კვ.მ უძრავი ქონების 5/6 წილი, ანუ 995,15 კვ.მ ეკუთვნოდა ა. ბ.-ს. 2005 წლის 14 სექტმბერს «ა.-ის» დირექტორმა ა. დ.-მ ა. ბ.-ისაგან მისი წილი შეიძინა. მათსა და ა. ბ.-ს შორის არსებობდა ზეპირი შეთანხმება, რომლის მიხედვითაც, ამ უკანასკნელის საკუთრებაში რჩებოდა შენობის ქვეშ არსებული მიწის ნაკვეთი, ანუ 995,15 კვ.მ და შესასვლელი გზით სარგებლობის უფლება. როდესაც ა. დ.-სა და ა. ბ.-ს შორის ხელშეკრულება გაფორმდა, მოსარჩელეები დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ ა. დ.-ს მხოლოდ ა. ბ.-ის წილი გადაეცემოდა. 2005 წლის 26 სექტემბერს ა. დ.-მ მათ წინასწარ დაბეჭდილ და გამზადებულ განცხადებაზე მოაწერინა ხელი, თან განუმარტა, რომ უნდა გაეფორმებინა მაცივრის შიდა ტეროტირიაზე მდებარე მიწის ნაკვეთი, რომელიც განლაგებული იყო ნაყიდი შენობის ქვეშ. მოსარჩელეთა განმარტებით, ა. დ.-მ მოტყუებით მიითვისა მათი კუთვნილი 225 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა 2005 წლის 26 სექტემბრის სანოტარო აქტის ბათილად ცნობა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში ცვლილებების შეტანა მოითხოვეს.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 6 სექტემბრის განჩინებით, ჯ. შ.-ის, ა. ჯ.-ის, მ. ქ.-ს, ო. ნ.-ის, ზ. ს.-ის, ლ. დ.-ისა და ნ. ბ.-ის სარჩელი განუხილველად დარჩა, საქმის წარმოება შეწყდა. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელეებს სარჩელი ადმინისტრაციული წესით ჰქონდათ აღძრული, სანოტარო აქტი კი ადმინისტრაციული აქტი არაა, ამდენად დავის საგანი არ არსებობდა.

აღნიშნული განჩინება მოსარჩელეთა წარმომადგენელმა ს. დ.-მ და ჯ. შ.-მ კერძო საჩივრით გაასაჩივრეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით კერძო საჩივრები დაკმაყოფილდა და საქმე სამოქალაქო წესით არსებითად განსახილველად ბათუმის საქალაქო სასამართლოს დაუბრუნდა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 19 დეკემბრის განჩინებით, საქმეში მოპასუხედ ქ. ბათუმის ნოტარიუსი ლ. ჭ.-ა ჩაება.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილებით, ჯ. შ.-ის, ა. ჯ.-ის, მ. ქ.-ს, ო. ნ.-ის, ზ. ს.-ის, ლ. დ.-ისა და ნ. ბ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2005 წლის 26 სექტემბრის სანოტარო აქტი მოტყუებით დადებულ გარიგებას არ წარმოადგენდა, რადგანაც ნოტარიუსმა მხოლოდ ცალმხრივი ნების გამოვლენა დაადასტურა, ამდენად ვინმეს მოტყუებაზე საუბარი შეუძლებელი იყო. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა მტკიცება, რომ აღნიშნული აქტით ფაქტიურად მოხდა საზიარო უფლების გაუქმება. სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია ნ. ბ.-ის მოთხოვნა, სანოტარო აქტის ბათილად ცნობის შესახებ, რადგანაც მას აღნიშნულ აქტზე ხელი არ ჰქონდა მოწერილი და შესაბამისად, არ ირკვეოდა რა იურიდიული ინტერესი გააჩნდა დავის საგნის მიმართ.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ჯ. შ.-მ, ა. ჯ.-მა, მ. ქ.-მ, ო. ნ.-მ, ზ. ს.-მ და ლ. დ.-მ სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს. აპელანტებმა აღნიშეს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელი იყო, რადგანაც სასამართლოს მატერიალური სამართლის არც ერთი ნორმა გამოუყენებია, ამასთან, სასამართლომ არასწორად შეაფასა 2005 წლის 26 სექტემბრის სანოტარო აქტი და უმართებულოდ მიიჩნია, რომ აღნიშნული აქტით საზიარო უფლების გაუქმება არ მომხდარა, გარდა ამისა, არ გაითვალისწინა მხარეთა მითითება, რომ დარღვეული იყო «სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ» ინსტრუქცია, ამასთან, ზემოაღნიშნულ განცხადებაზე უძრავი ქონების ერთ-ერთი მესაკუთრე, ნ. ბ.-ის მეუღლე, ხელს არ აწერდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ივნისის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი განსჯადობით იმავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას გადაეცა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით, ჯ. შ.-ის, ა. ჯ.-ის, მ. ქ.-ს, ო. ნ.-ის, ზ. ს.-ისა და ლ. დ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა, ჯ. შ.-ის, ა. ჯ.-ის, მ. ქ.-ს, ო. ნ.-ის, ზ. ს.-ის, ლ. დ.-ის, ნ. ბ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. ბათუმის სანოტარო ბიუროს ნოტარიუს ლ. ჭ.-ს მიერ 2005 წლის 26 სექტემბერს შედგენილი სანოტარო აქტი და გარიგება (ე.წ. განცხადება), ასევე გაუქმდა ზემოაღნიშნული აქტის საფუძველზე, შპს «ა.-ის» დირექტორ ა. დ.-ზე 1220 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის თაობაზე, საქართველოს იუსიტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტარციო სამსახურში განხორციელებული ჩანაწერი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი ე.წ. «განცხადება» თავისი ბუნებით უძრავ ნივთზე დადებული, საზიარო უფლების გაუქმებისა და მასზე ინდივიდუალური საკუთრების წარმოშობისაკენ მიმართული ორმხრივი გარიგება იყო, შესაბამისად, უნდა გაფორმებულიყო უძრავ ნივთებზე გარიგების დადების წესების დაცვით, ამდენად, ნოტარიუსს იგი განცხადების ფორმით არ უნდა დაემოწმებინა. სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო განცხადება უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველი ვერ გახდებოდა, გარდა ამისა, გარიგების დადების დროისათვის მოქმედი «მიწის რეგისტრაციის შესახებ» კანონის 27-ე მუხლის მიხედვით, თანასაკუთრებაში არსებული ქონების ცალ-ცალკე რეგისტრაციისათვის საჭირო იყო სანოტარო წესით თანამესაკუთრეთა თანხმობის დადასტურება, აღნიშნული პირობა კი დაცული არ ყოფილა. ამასთან, ნოტარიუსს არ მოუთხოვია ინსტრუქციის 39-ე მუხლში ჩამოთვლილი დოკუმენტები, სწორედ აღნიშნულის გამო, ჯ. შ.-ის ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული 60 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მასზე განთავსებული შენობითურთ, შპს «ა.-ის» საკუთრებაში მოხვდა, რაც ჯ. შ.-ის ნების ნამდვილობას ეჭვქვეშ აყენებდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო გარიგება ფორმის დაუცველად დაიდო და შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის საფუძველზე, ბათილი იყო.

აღნიშნული გადაწყვეტილება შპს «ა.-ის» წარმომადგენლებმა რ. ბ.-მ და თ. ჭ.-მ საკასაციო წესით გაასაჩივრეს. დაზუსტებულ საკასაციო საჩივარში კასატორებმა აღნიშნეს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საპროცესო ნორმები, რადგანაც, მოწინააღმდეგე მხარემ სააპელაციო სასამართლოში გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნა, აღნიშნული კი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381-ე მუხლის მიხედვით, დაუშვებელია. გარდა ამისა, კასატორთა მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია, რადგანაც სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, კერძოდ კი ჯ. შ.-ის კერძო საკუთრებაში არსებული ბინების ტექნიკური პასპორტი, სადაც 60 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ნაჩვენები არ არის. გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მოცემული მსჯელობა წინააღმდეგობრივია, რადგანაც, სასამართლო ერთგან განმარტავს, რომ სანოტარო აქტი არის ორმხირივი გარიგება, შემდეგ კი უთითებს, რომ ნოტარიუსმა დაადასტურა არა აპელანტთა ნების, არამედ მხოლოდ მათი ხელმოწერების ნამდვილობა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ 2008 წლის 6 მარტის განჩინებით შპს «ა.-ის» წარმომადგენლების, რ. ბ.-ისა და თ. ჭ.-ის საკასაციო საჩივარი 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად, წარმოებაში მიიღო.

ჯ. შ.-მ შპს «ა.-ის» საკასაციო საჩივარზე წერილობითი პასუხი წარმოდგინა და აღნიშნა, რომ საჩივარი არ პასუხობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად. მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრებით, საქმე იურიდიულად გამჭვირვალეა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, ფაქტობრივადაც და სამართლებრივადაც დასაბუთებული, გარდა ამისა, კასატორს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული პრეტენზია სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 ივნისის განჩინებით შპს «ა.-ის» წარმომადგენლების, რ. ბ.-ისა და თ. ჭ.-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა არსებითად განსახილველად. იმავე პალატის 2008 წლის 4 სექტემბრის განჩინებით, საქმეში უფლებამონაცვლედ შპს «ა.-ის» ნაცვლად შპს «პ.-ი» ჩაება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ განიხილა საკასაციო საჩივარი, შეისწავლა საქმის მასალები, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიიჩნია, რომ შპს «პ.-ის» წარმომადგენლების რ. ბ.-ისა და თ. ჭ.-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ კანონის მითითებულ დარღვევას არ აქვს ადგილი.

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ 2005 წლის 16 სექტემბრის ე.წ «განცხადება» (ტ. 1, ს.ფ. 9), თავისი შინაარსით, არის არა ცალმხრივი, არამედ ორმხრივი გარიგება. ცალმხრივი გარიგების დადებისათვის ნებას მხოლოდ ერთი პირი ავლენს, რაც შეეხება განსახილველ შემთხვევას, განცხადების ტექსტიდან იკვეთება, რომ მხარეთა ნება მიმართულია არსებული სამართლებრივი ურთიერთობის შეცვლისაკენ, კერძოდ, უძრავ ნივთზე საზიარო უფლების გაუქმებისა და მასზე ინდივიდუალური საკუთრების წარმოშობისაკენ, ამდენად, ამგვარი გარიგების დადებისათვის ნებას, სულ მცირე, ორი მხარე ავლენს.

საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მტკიცებას, რომ ზემოაღნიშნული გარიგება უნდა დადებულიყო უძრავ ქონებაზე გარიგების დადების წესების შესაბამისად.

სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის 2006 წლამდე მოქმედი რედაქციით, უძრავი ნივთის შეძენისათვის აუცილებელი იყო სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთი და შემძენის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში.

პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორების მტკიცებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა ზემოაღნიშნული ნორმა, რადგანაც ა. დ.-ს სადავო მიწის ნაკვეთი არ შეუძენია 2005 წლის 16 სექტემბრის განცხადების საფუძველზე და ამიტომ აუცილებელი არც იყო სანოტარო წესით დამოწმება. პალატა აღნიშნავს, რომ გარიგების დადების მომენტისათვის მოქმედი რედაქციით, სამოქალაქო კოდექსი უძრავ ნივთზე დადებული ყველა გარიგებისათვის ითვალისწინებდა სანოტარო ფორმის დაცვის აუცილებლობას და ეს მოთხოვნა საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ გარიგებაზეც ვრცელდებოდა.

საქართველოს იუსტიციის მინისტრის ბრძანებით დამტკიცებული «სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის» მე-13 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ნოტარიუსისი მიერ სანოტარო მოქმედება სრულდება სანოტარო დადასტურების ან სანოტარო დამოწმების ფორმით. სანოტარო დადასტურების დროს ნოტარიუსი ადასტურებს დასადასტურებელი გარიგების (დოკუმენტის) მთელ შინაარსს, მის შესაბამისობას მოქმედ კანონმდებლობასთან და გარიგების მონაწილეთა ნების შესატყვისობას მოქმედ სამართალთან, ხოლო იმავე მუხლის მე-2 პუნქტით განსაზღვრულია მოქმედებები, რომლებიც ნოტარიუსმა უნდა განახორციელოს სანოტარო დადასტურებისას (სანოტარო მოქმედების მონაწილეთა ქმედუნარიანობის, უფლებამოსილების დადგენა, ყველა იმ ფაქტისა და გარემოების დადგენა, რაც აუცილებელია სამართლებრივად გამართული გარიგების დასადებად, მხარეთათვის სანოტარო აქტის სამართლებრივი შედეგების განმარტება და ა.შ.) ანუ, ამგვარი მოქმედების განხორციელებისას, ნოტარიუსი, ფაქტობრივად, მხარეთა ნების ფორმირების მონაწილეა. საქმის მასალებითა და თავად განცხადებით ნათლად ირკვევა, რომ ნოტარიუსს არცერთი ზემოაღნიშნული მოქმედება არ განუხორცილებია, მან მხოლოდ მხარეთა ხელმოწერის ნამდვილობა დაამოწმა.

გარიგების, როგორც სამოქალაქო ურთიერთობის ფუნდამენტური ინსტიტუტის თავისებურებებიდან გამომდინარე, ყველა თანამედროვე სამართლებრივი სისტემა იცნობს გარკვეული სახის გარიგებებს, რომელთა ნამდვილობისათვის აუცილებელია კანონით განსაზღვრული ფორმის დაცვა, ასეთ მოთხოვნებს ძირითადად ორი მნიშვნელობა აქვს: მტკიცების გაადვილების და განზრახვის სერიოზულობის დადასტურების. ძირითადი ფუნქცია, რასაც სანოტარო დადასტურება ასრულებს, არის მხარეთა ნების სწორად ფორმულირება და ნების ნაკლის მქონე გარიგების თავიდან აცილება. რაც შეეხება სანოტარო დამოწმებას, ამ შემთხვევაში ნოტარიუსის მიერ განხორციელებული მოქმედება ზემოაღნიშნულ ფუნქციას ვერ ასრულებს. სწორედ ამიტომ, გარიგება უნდა დაიდოს კანონით განსაზღვრული ფორმით და ამ ფორმისათვის გათვალისწინებული პროცედურის ზუსტი დაცვით.

იმავე ინსტრუქციის 48-ე მუხლის მე-5 პუნქტი იმპერატიულად ადგენს, რომ დაუშვებელია გარიგების განცხადების ან ფაქტების დამოწმების ფორმით დამოწმება.

სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება, ასევე ნებართვის გარშე დადებული გარიგება, თუ ამ გარიგებისათვის საჭიროა ნებართვა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ 2005 წლის 16 სექტემბრის ე.წ «განცხადება» კანონით გათვალისწინებული ფორმის დაუცველად დადებული გარიგებაა, რომელიც შესაბამის სამართლებრივ შედეგებს ვერ წარმოშობს.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად შეაფასა ზემოაღნიშნული გარმოებები და მართებულად მიიჩნია, რომ გარიგების დადებისათვის გათვალისწინებული ფორმის დაუცველობამ გავლენა იქონია მხარეთა ნების ნამდვილობაზე.

რაც შეეხება კასატორების მტკიცებას, რომ დარღვეულია საპროცესო ნორმები, რადგანაც მხარემ სააპელაციო სასამართლოში მოთხოვნა გაზარდა, კერძოდ, აპელანტებმა შეცვალეს სარჩელის საფუძველი, მიუთითეს რა «სანოტარო მოქმედებათა შესრულების შესახებ ინსტრუქციის» დარღვევაზე, საკასაციო პალატის მიერ გაზიარებული ვერ იქნება.

პალატა აღნიშნავს, რომ, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, მოსარჩელეები ჯერ კიდევ პირველი ინსტანციის სასამართლოში ხდიდნენ სადავოდ ზემოაღნიშნული წესების დარღვევას, ამასთან, სარჩელის საფუძველი არის იმ ფაქტების ერთობლიობა, რომლებიც ასაბუთებენ, ამართლებენ ფაქტობრივად მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნას, აქედან გამომდინარე, სარჩელის საფუძვლის შეცვლა ნიშნავს იმ ფაქტობრივი გარემოებების შეცვლას, რომლებიც თავდაპირველად იყო მითითებული მოსარჩელის მიერ თავის სარჩელში. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელეს თავის სარჩელში მოყვანილი ფაქტობრივი გარემოებები არც ერთი ინსტანციის სასამართლოში არ შეუცვლია. საკუთარი მოთხოვნის დასასაბუთებლად დამატებით რომელიმე ნორმატიულ აქტზე მითითება კი სასარჩელო მოთხოვნის გაზრდას არ წარმოადგენს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერი, დასაბუთებულია და მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

შპს «პ.-ის» წარმომადგენლების რ. ბ.-ისა და თ. ჭ.-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

მოცემულ საქმეზე უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.