ას-989-1189-08 5 თებერვალი, 2009წ. 28 ნოემბერი, 2008 წ.

ქ. თბილისი ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

რ. ნადირიანი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. ა-ური, ს. გ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე – დ. გ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 17 სექტემბრის განჩინება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2003 წლის 29 ივლისს დ. გ-შვილმა სარჩელით მიმართა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების ს. გ-შვილისა და მ. ა-ურის მიმართ და მოითხოვა უკანონო მფლობელობიდან მის სახელზე რიცხული მიწის ნაკვეთისა და საცხოვრებელი სახლიდან მოპასუხეთა გამოსახლება.

თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 2 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დ. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, გათავისუფლდა ქ. თბილისში, ... ¹92-ში მდებარე სახლთმფლობელობის ლიტერ «ბ» უკანონო მფლობელობიდან, ს. გ-შვილი და მ. ა-ური გამოსახლებულ იქნენ სადავო ბინიდან და ბინა ჩაჰბარდა კანონიერ მფლობელ დ. გ-შვილს. არ დაკმაყოფილდა მოპასუხეთა შეგებებული სარჩელი.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

დ. გ-შვილის მიერ სადავო ლიტერ «ბ» ნაგებობა შეძენილია ე. ტ-ოვასგან მას შემდეგ, რაც 1998 წლის 19 ივლისს ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობამ დააკმაყოფილა ამავე რაიონის საუწყებათაშორისო კომისიის წინადადება და სადავო ფართი ე. ტ-ოვას დაუკანონა;

2003 წლის საჯარო რეესტრიდან აღებული ამონაწერის თანახმად, ...ქ.¹92-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული ნაგებობები, მათ შორის სადავო ლიტერ «ბ» რეგისტრირებულია დ. გ-შვილის საკუთრებად და იგი მთელი სახლთმფლობელობის მესაკუთრეა. მოპასუხეებს არ გააჩნიათ სადავო ნივთზე არათუ საკუთრების, არამედ სარგებლობის უფლების დამადასტურებელი საბუთიც კი, შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეები უკანონოდ ფლობენ მას.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ა-ურის მოთხოვნა ადმინისტრაციული აქტის ბათილობის შესახებ, რომლითაც ე. ტ-ოვას დაუკანონდა სადავო ფართობი, არ იყო დასაბუთებული და ამასთან იგი არც უფლებამოსილი მხარე იყო, რომ აღნიშნული აქტის ბათილობა მოეთხოვა;

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მ. ა-ურმა და ს. გ-შვილმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2004 წლის 20 აპრილის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი ადმინისტრაციული აქტის ბათილობის ნაწილში განსჯადობით გადაეცა ადმინისტრაციულ პალატას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 17 სექტემბრის განჩინებით მ. ა-ურისა და ს. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით ჩათვალა, რომ მ. ა-ურსა და ს. გ-შვილს არ გააჩნდათ სადავო ნივთის ფლობის სამართლებრივი საფუძველი, შესაბამისად, მიიჩნია, რომ განსახილველ საქმეზე არ არსებობდა ის ობიექტური ფაქტორი, რომელიც მოპასუხეებს უფლებას მისცემდა თავი დაეცვათ ვინდიკაციური სარჩელისაგან და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის საფუძველზე, მოპასუხეები როგორც სადავო ფართის არამართლზომიერი მფლობელები, ვალდებულები იყვნენ ნივთი დაუბრუნებინათ მესაკუთრისათვის.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 17 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. ა-ურმა და ს. გ-შვილმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება.

კასატორთა განმარტებით, სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2008 წლის 26 ნოემბრის განჩინებით მ. ა-ურისა და ს. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 5 დღის ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

მ. ა-ურისა და ს. გ-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე, საკასაციო სასამართლოში მოწინააღმდეგე მხარემ წარმოადგინა მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ა-ურისა და ს. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ა-ურისა და ს. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ა-ურისა და ს. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორებს დაუბრუნდეთ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.