¹ას-618-927-09 8 ოქტომბერი, 2009 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

თ. თოდრია (მომხსენებელი), რ. ნადირიანი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორები – ვ. ა-ეკი, ა. რ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. ო-ძე

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 მაისის საოქმო განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

აღწერილობითი ნაწილი

თ. ო-ძემ სარჩელით მიმართა სასამართლოს ა. ა-ეკოვას მიმართ. მან მიუთითა, რომ ... ქ. ¹3 საკუთრების უფლებით ირიცხება ა. ა-ეკოვას სახელზე. აღნიშნული ბინის შეძენის დროისათვის იქ ცხოვრობდნენ თ. ო-ძის, ე.კ-ოვასა და ნ. ბ-შვილის ოჯახები. 1966 წელს ერთ-ერთი მობინადრის გასასტუმრებლად მან გადაიხადა 5 ათასი მანეთი და იგი შევიდა გამონთავისუფლებული სახლის ორ ოთახში. ისინი შეთანხმდნენ, რომ ფულის დაბრუნების შემთხვევაში ბინას გამოიყენებდა საცხოვრებლად, აგრეთვე, თუ ის მოითხოვდა ბინის დაცლას, შესაბამისი კომპენსაციის გადახდის შემდეგ გამოათავისუფლებდა. ა. ა-ეკოვას არ დაუბრუნებია გადახდილი თანხა. აღნიშნულ ბინაში იგი ცხოვრობს 1966 წლიდან. აქედან გამომდინარე, მან მოითხოვა, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის თანახმად, აღნიშნული ბინის მესაკუთრედ ცნობა.

ა. ა-ეკოვამ შეგებებული სარჩელი შეიტანა სასამართლოში. მან მიუთითა, რომ მის საკუთრებაში არსებული სახლის ერთ ოთახში, ჩაწერის გარეშე, ქირით ცხოვრობს თ. ო-ძე. მიუხედავად არაერთი გაფრთხილებისა, იგი არ ათავისუფლებს ბინას, რის გამოც მოითხოვა თ. ო-ძის ბინიდან გამოსახლება.

თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილებით შეგებებულ სარჩელს უარი ეთქვა, სარჩელი დაკმაყოფილდა, თ. ო-ძე ცნობილ იქნა თბილისში, ზალდასტანიშვილის შესახვევ ¹3-ში მდებარე სახლის 19/46 ნაწილის მესაკუთრედ, რომელიც ირიცხება ა. ა-ეკოვას სახელზე.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ა. ა-ეკოვამ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 1999 წლის 23 აგვისტოს განჩინებით ა. ა-ეკოვას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა კრწანისი-მთაწმინის რაიონულ სასამართლოს.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 7 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით თ. ო-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ა. ა-ეკოვას შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, თ. ო-ძე გამოსახლებულ იქნა ა. ა-ეკოვას სახელზე რიცხული სახლიდან.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა თ. ო-ძემ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. ო-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 7 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი. თ. ო-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, არ დაკმაყოფილდა ა. ა-ეკოვას შეგებებული სარჩელი.

2008 წლის 26 დეკემბერს ვ. ა-ეკმა და გ. რ-ძემ განცხადება შეიტანეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოში და მოითხოვეს, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმისწარმოების განახლება.

განმცხადებლებმა მიუთითეს, რომ ისინი არიან ა. ა-ეკოვას შვილები. მათ სამკვიდრო მიიღეს 2008 წლის 7 ოქტომბერს. 1958 წლის 22 აპრილს კალინინის სახელობის რაიონის სახალხო სასამართლომ მიიღო განაჩენი, რომლის თანახმად ა. ა-ეკოვას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და მოპასუხე თ. ო-ძეს, რომელიც სადავო საცხოვრებელი სახლის მდგმური იყო დაეკისრა ბინის ქირის დავალიანების გადახდა 260 მანეთი და 96 კაპიკი მოსარჩელის სასარგებლოდ. 1962 წლის 21 ივნისს კალინინის სახელობის რაისაბჭოს აღმასკომის მიმართვის საფუძველზე ა. ა-ეკოვას ეცნობა, რომ ყოველგვარი მშენებლობები ეწარმოებინა მისი ეზოს მხრიდან და ეს სამუშაოები დაემთავრებინა 1962 წლის 15 ივლისამდე, წინააღმდეგ შემთხვევაში აღმასკომი ნებას დართავდა ა. ა-ეკოვას მდგმურებს, აწარმოონ შეკეთებითი სამუშაოები ბინის ქირის ანგარიშში სასამართლოს მეშვეობით. აღნიშნული დოკუმენტებიდან ირკვევა, რომ თ. ო-ძე, რომლის უფლებამონაცვლეს წარმოადგენს თ. ო-ძე, არის სადავო საცხოვრებელი ოთახების მოქირავნე და არა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებული მოსარგებლე. აღნიშნული დოკუმენტების სასამართლოში წარდგენის შემთხვევში საოლქო სასამართლო მათთვის ხელსაყრელ გადაწყვეტილებას მიიღებდა. განმცხადებლებმა მოითხოვეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმისწარმოების განახლება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ აღნიშნული განცხადება მიიღო წარმოებაში და დაინიშნა სასამართლო სხდომა აღნიშნულთან დაკავშირებით.

2009 წლის 26 მარტს ვ. ა-ეკმა და გ. რ-ძემ, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას მიმართეს ახალი განცხადებით და მოითხოვეს, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმისწარმოების განახლება.

განმცხადებლების მითითებით, ახლად აღმოჩენილი დოკუმენტი, სადაც თ. ო-ძე დასახელებულია როგორც მდგმური და არა საცხოვრებელი ფართით მოსარგებლე, ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ ა-ეკოვასა და თ. ო-ძეს შორის იყო ქირავნობის ურთიერთობა. აღნიშნული დოკუმენტის წარდგენის შემთხვევაში სასამართლო მიიღებდა მათთვის ხელსაყრელ გადაწყვეტილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 19 მაისის განჩინებით ვ. ა-ეკისა და გ. რაზამაძის უფლებამონაცვლე ა. რ-ძის განცხადება, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების შესახებ, არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა ა. რ-ძემ. მან მიუთითა, რომ სასამართლომ ახლად აღმოჩენილ გარემოებად არ ჩათვალა 1958 წლის გადაწყვეტილება. აღნიშნული გადაწყვეტილებიდან ირკვევა, რომ ო-ძეები ქირით ცხოვრობდნენ მასთან. გარდა ამისა, დადგინდა წერილის სიყალბე და ისიც, რომ საოლქო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია ა. ა-ეკოვასა და თ. ო-ძეს შორის დადებული ქირავნობის ხელშეკრულებაზე.

ვ. ა-ეკმა კერძო საჩივარი შეიტანა და მიუთითა, რომ მათ განცხადება, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმისწარმოების განახლების შესახებ შეიტანეს კანონით დადგენილ ვადაში. სააპელაციო სასამართლოში 26 მარტს მათ შეიტანეს დაზუსტებული განცხადება. სააპელაციო სასამართლომ კი აღნიშნული განცხადება დატოვა განუხილველად ვადის გაშვების მოტივით, რაც არასწორია. აქედან გამომდინარე, კერძო საჩივრის ავტორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება.

სამოტივაციო ნაწილი

საკასაციო სასამართლო საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო კერძო საჩივარს და მიაჩნია, რომ ა. რ-ძის კერძო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 426-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების შეტანა დაუშვებელია გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან 5 წლის განმავლობაში.

2008 წლის 26 დეკემბერს ვ. ა-ეკმა და გ. რ-ძემ განცხადება შეიტანეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოში და მოითხოვეს, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმის წარმოების განახლება.

2009 წლის 26 მარტს ვ. ა-ეკმა და გ. რ-ძემ, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას მიმართეს დაზუსტებული განცხადებით და მოითხოვეს, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმისწარმოების განახლება.

მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დატოვა განუხილველად ვ. ა-ეკისა და გ. რ-ძის 2009 წლის 26 მარტის განცხადება. აღნიშნული არის არა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა შესახებ ახალი განცხადება, არამედ დაზუსტებული განცხადება. მხარემ აღნიშნული განცხადებით დააზუსტა თავისი მოთხოვნა, რომელიც 2008 წლის 26 დეკემბერს თავისი თავდაპირველი განცხადებით დააყენა. ორივე განცხადებაში აღნიშნულია ერთი და იგივე მოთხოვნა და საფუძველი. ორივე განცხადებაში ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მიიჩნევს განმცხადებელი 1958 წლის 22 აპრილის კალინინის სახელობის რაიონის სახალხო სასამართლოს განაჩენსა და კალინინის სახელობის რაისაბჭოს აღმასკომის მიმართვას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს, ვადის დარღვევის მოტივით, არ უნდა დაეტოვებინა აღნიშნული განცხადება განუხილველად.

კონკრეტულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ კერძო საჩივრის ავტორი ა. რ-ძე წარმოადგენს ვალიამ ა-ეკისა და გ. რ-ძის უფლებამონაცვლეს (ს.ფ. 345). ვალიამ ა-ეკი და გ. რ-ძე ა. ა-ეკოვას შვილები არიან, შესაბამისად, ა. რ-ძე ა. ა-ეკოვას უფლებამონაცვლეა. აღნიშნული გარემოება მიუთითებს იმაზე, რომ სადავო ურთიერთობასთან დაკავშირებული უფლება, ვალდებულებები, რაც გააჩნდა ა. ა-ეკოვას, ვრცელდება ასევე ა. რ-ძეზე.

კერძო საჩივრის ავტორ ა. რ-ძის მითითებით, ახლად აღმოჩენილ გარემოებას წარმოადგენს 1958 წლის 22 აპრილის კალინინის სახელობის რაიონის სახალხო სასამართლოს განაჩენი (გადაწყვეტილება) ა. ა-ეკოვას სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ, რომლითაც მოპასუხე თ. ო-ძეს, რომელიც საცხოვრებელი სადგომის მდგმურია, დაეკისრა ბინის ქირის დავალიანების გადახდა 260 მანეთი და 96 კაპიკი მოსარჩელის სასარგებლოდ. ასევე, კალინინის სახელობის რაისაბჭოს აღმასკომის მიმართვის საფუძველზე ა. ა-ეკოვას ეცნობა, რომ ყოველგვარი შეკეთებითი სამუშაოები ეწარმოებინა მისი ეზოს მხრიდან და ეს სამუშაოები დაემთავრებინა 1962 წლის 15 ივლისამდე, წინააღმდეგ შემთხვევაში აღმასკომი ა. ა-ეკოვას მდგმურებს მისცემდა უფლებას, ქირის სანაცვლოდ ჩაეტარებინათ სამშენებლო სამუშაოები.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წინამძღვრები.

საკასაციო პალატას დაუსაბუთებლად მიაჩნია მოთხოვნა, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტის თანახმად, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუქტის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარმოდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. საკასაციო პალატა თვლის, რომ ამ ნორმით კანონმდებელი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე, რომლებსაც არსებითი მნიშვნელობა გააჩნიათ საქმის სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლების შემოწმებისას, ე.ი. სასარჩელო მოთხოვნისა და შესაგებელის კანონიერების დადგენისათვის, ამასთანავე, კანონმდებლის მოთხოვნაა, რომ აღნიშნული გარემოებები და მტკიცებულებები, უნდა არსებობდნენ საქმის განხილვის დროს (გადაწყვეტილების გამოტანამდე) და არა გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ; საყურადღებოა ისიც, რომ აღნიშნული გარემოებები და მტკიცებულებები ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას; ამასთან, კანონმდებლის მოთხოვნაა, რომ მხარისათვის ცნობილი უნდა გახდეს ამ გარემოებებისა და მტკიცებულებების შესახებ გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ და ბოლოს, მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მხარემ უნდა დაადასტუროს მის მიერ ახალ გარემოებებისა და მტკიცებულებების წარმოუდგენლობაში ბრალის არ არსებობის ფაქტი. ამრიგად, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების აუცილებელ პირობას წარმოადგენს ის, რომ ფაქტი უნდა არსებობდეს გადაწყვეტილების გამოტანამდე, მაგრამ ამის შესახებ მხარისათვის ცნობილი არ იყო. ამასთან, თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე (საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის მე-3 ნაწილი).

კონკრეტულ შემთხვევაში არ დასტურდება, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ 2003 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებით განხილულ საქმეში მონაწილე მხარისათვის _ ა. ა-ეკოვასათვის არ იყო ცნობილი 1958 წლის 22 აპრილის კალინინის სახელობის რაიონის სახალხო სასამართლოს განაჩენის (გადაწყვეტილების) შესახებ, რომელშიც არ არის მითითება, რომ გამოტანილია მის დაუსწრებლად, შესაბამისად, ა. ა-ეკოვამ იცოდა ამ პროცესუალური დოკუმენტის შესახებ და ასევე არ დასტურდება გარემოება იმის შესახებ, რომ ა. ა-ეკოვამ არ იცოდა კალინინის სახელობის რაისაბჭოს აღმასკომის მიმართვის შესახებ, რომლის უშუალო ადრესატს იგი წარმოადგენდა. ამრიგად, კონკრეტული დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობა ენიჭება არა იმას თუ როდის გახდა ცნობილი ამ გარემოებების შესახებ ა. ა-ეკოვას უფლებამონაცვლეებისათვის და რა საპატიო მიზეზი გააჩნიათ მათ, არამედ, იმას თუ რა მტკიცებულებები მიუთითებენ იმაზე, რომ ა. ა-ეკოვამ არ იცოდა მითითებული გარემოებების შესახებ, რაც არ დასტურდება (მაგალითად, რამ განაპირობა, რომ ა. ა-ეკოვამ არ მიაკითხა სასამართლოს მის სასარგებლოდ გამოტანილი გადაწყვეტილების მისაღებად, თუ ესეთ ფაქტს ჰქონდა ადგილი).

ამასთან ერთად საკასაციო პალატა არ იზიარებს კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ 1958 წლის 22 აპრილის კალინინის სახელობის რაიონის სახალხო სასამართლოს განაჩენი (გადაწყვეტილება), რომლითაც განისაზღვრა მდგმურის სტატუსი, მიუთითებს ქირავნობის ხელშეკრულებაზე.

ამასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ტერმინები: “მდგმური”, “დამქირავებელი”, “მოსარგებლე” ზოგადად უთითებს ნივთით სარგებლობაზე, მაგრამ იურიდიული კვლევის საგანს ამ შემთხვევაში წარმოადგენს ის სამართლებრივი წინაპირობები, რომლებიც განსაზღვრავს ამ ტერმინთა მნიშვნელობას. “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლის თანახმად, ეს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს.

აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, ამ კანონმა მოაწესრიგა ურთიერთობა, რომელიც, ფაქტობრივად, არსებობდა საზოგადოებაში და ამ ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად განსაზღვრა ტერმინთა მნიშვნელობა, კერძოდ, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹-ლი მუხლის თანახმად, კანონში გამოყენებულ იმ ტერმინებს აქვს მნიშვნელობა, რომელიც გამოიყენება ამ კანონის მიზნებისათვის. კონკრეტულ შემთხვევაში ტერმინი “მოსარგებლის” განმარტება დაუშვებელია იმ კონტექსტის გათვალისწინების გარეშე, რაც მოცემულია “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹-ლი მუხლის “ა” ქვეპუნქტში. აღნიშნული ნორმა მოიცავს იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომლებიც მიუთითებს ამ კანონის მიზნებისათვის გამოყენებულ ტერმინ “მოსარგებლეს”, რასაც არ იცნობდა ამ კანონის გამოცემამდე (1998 წლის 25 ივნისი) მოქმედი კანონმდებლობა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, 1958 წლის 22 აპრილის კალინინის სახელობის რაიონის სახალხო სასამართლოს განაჩენში (გადაწყვეტილებაში) მითითებული ტერმინი “მდგმური” არ შეიძლება გახდეს იმ ფაქტობრივი გარემოებების გამომრიცხავი ელემენტი, რომლებიც გათვალისწინებულია ტერმინში “მოსარგებლე” “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹-ლი მუხლის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა კერძო საჩივარზე შეადგენს 50 ლარს.

მოცემულ შემთხვევაში, ა. რ-ძის წარმომადგენელმა კ. ც-ელმა კერძო საჩივარზე გადაიხადა 300 ლარი, საკასაციო პალატას მიაჩნია, ვინაიდან კერძო საჩივარზე სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილია სახელმწიფო ბაჟი 50 ლარი, მას უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი 300 ლარიდან 250 ლარი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ არ არსებობს კერძო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. რ-ძის კერძო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 30 მარტის განჩინება;

3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 მაისის განჩინება;

4. ა. რ-ძის წარმომადგენელ კ. ც-ელს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი – 250 ლარი;

5. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.