საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის

შემოწმების შესახებ

საქმე №464აპ-17 ქ. თბილისი

ჯ-ი თ, 464აპ-17 24 იანვარი, 2018 წელი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

პაატა სილაგაძე (თავმჯდომარე),

ნინო გვენეტაძე, გიორგი შავლიაშვილი

ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 ივნისის განაჩენზე ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორ თამარ პაპავას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

1. პირის ბრალდების შესახებ დადგენილების თანახმად, თ. ჯ-ს ბრალი დაედო: ყაჩაღობაში, ე. ი. თავდასხმაში სხვისი მოძრავი ნივთის მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, ჩადენილი სიცოცხლისა ან ჯანმრთელობისათვის საშიში ძალადობის გამოყენების მუქარით; ქურდობაში, ე. ი. სხვისი მოძრავი ნივთის ფარულ დაუფლებაში მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, ჩადენილი საცავში უკანონო შეღწევით, წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ; ქურდობის მცდელობაში, ე. ი. სხვისი მოძრავი ნივთის ფარული დაუფლების მცდელობაში მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, რასაც შეეძლო მნიშვნელოვანი ზიანი გამოეწვია, ჩადენილი საცავში უკანონო შეღწევით, წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ.

თ. ჯ-ს ბრალად შერაცხული ქმედებები გამოიხატა შემდეგში:

· 2016 წლის 24 აპრილს, ღამის საათებში, თ. ჯ-ა სხვა პირთან ერთად, წინასწარი შეთანხმებით შეაღწია ქ. თ-ი, ხ-ს ქ. №...-ში მდებარე შპს „ს-ს” სწრაფი ჩარიცხვის აპარატში, საიდანაც ფარულად, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით დაეუფლნენ მასში მოთავსებულ - 1 060 ლარს.

· 2016 წლის 28 აგვისტოს, ღამის საათებში, ქ. თ-ი, ლ. გ-ს ქ. №...-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, თ. ჯ-ა სხვა პირთან ერთად, წინასწარი შეთანხმებით, რკინის ნივთის გამოყენებით სცადა, შეეღწია სს „ნ-ს” კუთვნილ სწრაფი ჩარიცხვის აპარატში და ფარულად, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით დაუფლებოდა მასში მოთავსებულ - 1 971 ლარს.

· 2016 წლის 16 ოქტომბერს, დღის საათებში, ქ. თ-ი, ზ-ს ქ. N...-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, არასრულწლოვანმა თ. ჯ-ა სხვისი მოძრავი ნივთის მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის საშიში ძალადობის გამოყენების მუქარით, ასევე არასრულწლოვნებს: გ. ჯ-ს, ლ. ხ-ა და ზ. გ-ს დანის გამოყენების მუქარით, ყაჩაღურად გასტაცა ფულადი თანხა - 54 ლარი და სამი მობილური ტელეფონი. კერძოდ, თ. ჯ-ს, თავისი ნების საწინააღმდეგოდ, გ. ჯ-ა გადასცა 25 ლარი და „Lenovo-ს“ ფირმის მობილური ტელეფონი, ღირებული 100 ლარად, ლ. ხ-მ - 15 ლარი და „Huawei-ს“ ფირმის მობილური ტელეფონი, ღირებული 300 ლარად, ხოლო ზ. გ-მ - 14 ლარი და „Sony Xperia Z 3-ის“ ფირმის მობილური ტელეფონი, ღირებული 1 000 ლარად.

2. პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენის სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 მარტის განაჩენით თ. ჯ-ს ქმედება, გათვალისწინებული საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 179-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით, გადაკვალიფიცირდა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე;

თ. ჯ-ი ნასამართლობის არმქონე, - ცნობილ იქნა დამნაშავედ და მიესაჯა: საქართველოს სსკ-ის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილით - 1 (ერთი) წლით შინაპატიმრობა; სსკ-ის 19,177-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა”, ,,ბ” და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა” ქვეპუნქტებით - 4 (ოთხი) წლით თავისუფლების აღკვეთა, რაც არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების კოდექსის 73-ე მუხლის მე-3 ნაწილის გამოყენებით შეუმცირდა ¼-ით და განესაზღვრა 3 (სამი) წლით თავისუფლების აღკვეთა, რომელიც იმავე კოდექსის 74-ე მუხლის საფუძველზე ჩაეთვალა პირობით; საქართველოს სსკ-ის 177-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა”, ,,ბ” და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა” ქვეპუნქტებით - 4 (ოთხი) წლით თავისუფლების აღკვეთა, რაც არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების კოდექსის 73-ე მუხლის მე-3 ნაწილის გამოყენებით შეუმცირდა ¼-ით და განესაზღვრა 3 (სამი) წლით თავისუფლების აღკვეთა, რომელიც იმავე კოდექსის 74-ე მუხლის საფუძველზე ჩაეთვალა პირობით.

საქართველოს სსკ-ის 59-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, უფრო მკაცრმა სასჯელმა შთანთქა ნაკლებად მკაცრი სასჯელი და საბოლოოდ, დანაშაულთა ერთობლიობით, თ. ჯ-ს სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა 3 (სამი) წლით თავისუფლების აღკვეთა, რაც საქართველოს არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების კოდექსის 74-ე მუხლის საფუძველზე ჩაეთვალა პირობით, ხოლო გამოსაცდელ ვადად დაუდგინდა 3 (სამი) წელი.

არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების კოდექსის 45-ე მუხლის 1-ლი ნაწილისა და 75-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, არასრულწლოვან თ. ჯ-ს აეკრძალა ღამის 23:00 საათიდან - დილის 7:00 საათამდე მონაკვეთში შინიდან გასვლა 6 (ექვსი) თვით.

არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების კოდექსის 45-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 75-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მსჯავრდებულ თ. ჯ-ს დაეკისრა „გემბლინგის” სარეაბილიტაციო პროგრამაში ჩართვა.

მსჯავრდებულ თ. ჯ-ს ყოფაქცევასა და არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების კოდექსის 45-ე მუხლით გამოყენებულ მოვალეობაზე კონტროლი დაევალა საქართველოს პრობაციისა და იურიდიული დახმარების საკითხთა სამინისტროს პრობაციის ეროვნულ სააგენტოს მსჯავრდებულის საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით – კანონმდებლობით დადგენილი წესით.

თ. ჯ-ს სასჯელის მოხდის ვადაში ჩაეთვალა დაკავების პერიოდი - 2016 წლის 28 აგვისტოდან 2016 წლის 29 აგვისტოს ჩათვლით.

თ. ჯ-ს მიმართ შეფარდებული აღკვეთის ღონისძიება - გირაო გაუქმდა და გირაოს თანხა უნდა დაუბრუნდეს მის შემტან პირს, განაჩენის აღსრულებიდან 1 (ერთი) თვის ვადაში.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 მარტის განაჩენით სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ თ. ჯ-ა ჩაიდინა შემდეგი ქმედებები:

· 2016 წლის 24 აპრილს, ღამის საათებში, თ. ჯ-ა სხვა პირთან ერთად, წინასწარი შეთანხმებით შეაღწია ქ. თ-ი, ხ-ს ქ. №..-ში მდებარე შპს ,,ს-ს” სწრაფი ჩარიცხვის აპარატში, საიდანაც ფარულად, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით დაეუფლნენ მასში მოთავსებულ - 1 060 ლარს.

· 2016 წლის 28 აგვისტოს, ღამის საათებში, ქ. თ-ი, ლ. გ-ს ქ. №...-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, თ. ჯ-ა სხვა პირთან ერთად, წინასწარი შეთანხმებით, რკინის ნივთის გამოყენებით სცადა, შეეღწია სს „ნ-ს” კუთვნილ სწრაფი ჩარიცხვის აპარატში და ფარულად, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით დაუფლებოდა მასში მოთავსებულ - 1 971 ლარს.

· 2016 წლის 16 ოქტომბერს, დღის საათებში, ქ. თ-ი, ზ-ს ქ. N...-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, არასრულწლოვანმა თ. ჯ-ა ასევე არასრულწლოვნები - გ. ჯ-ი, ლ. ხ-ა და ზ. გ-ე აიძულა, მათი ნების საწინააღმდეგოდ გადაეცათ მისთვის ფულადი თანხა - 54 ლარი და სამი მობილური ტელეფონი, კერძოდ: თ. ჯ-ს, თავისი ნების საწინააღმდეგოდ, გ. ჯ-ა გადასცა 25 ლარი და „Lenovo-ს“ ფირმის მობილური ტელეფონი, ღირებული 100 ლარად, ლ. ხ-მ - 15 ლარი და „Huawei-ს“ ფირმის მობილური ტელეფონი, ღირებული 300 ლარად, ხოლო ზ. გ-მ - 14 ლარი და „Sony Xperia Z 3-ის“ ფირმის მობილური ტელეფონი, ღირებული 1 000 ლარად.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

აღნიშნული განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა თამარ პაპავამ, რომელმაც სააპელაციო საჩივრით ითხოვა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გამოტანილი განაჩენის გაუქმება საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლით წარდგენილი ბრალდების ნაწილში და მსჯავრდებულ თ. ჯ-ს დამნაშავედ ცნობა საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში.

5. გასაჩივრებული განაჩენის სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 ივნისის განაჩენით თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 მარტის განაჩენი დარჩა უცვლელად.

6. გასაჩივრებული განაჩენის ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სააპელაციო სასამართლო, საქართველოს სსსკ-ის 297-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საქმეს იხილავს სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში. სახელმწიფო ბრალმდებელს განაჩენი საქართველოს სსკ-ის 177-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“, „ბ“ ქვეპუნქტებითა და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, ასევე სსკ-ის 19, 177-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“, „ბ“ და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული ბრალდების ნაწილში არ გაუსაჩივრებია, შესაბამისად, აღნიშნულ ეპიზოდებთან დაკავშრებით პალატამ არ იმსჯელა. აპელანტი სადავოდ ხდის განაჩენს საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლით წარდგენილი ბრალდების ნაწილში, არ იზიარებს სასამართლოს მოსაზრებას ამ ეპიზოდში მსჯავრდებულის ქმედების საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლიდან - სსკ-ის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე გადაკვალიფიცირების თაობაზე, რაც მიაჩნია უკანონოდ და ითხოვს ამ ეპიზოდში თ. ჯ-ს დამნაშავედ ცნობას საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლით, რასაც სააპელაციო პალატა არ დაეთანხმა შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო ინსტანციის სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა და სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებანი. მსჯავრდებულ თ. ჯ-ს მიერ იძულების ჩადენის ფაქტი დადასტურებულია სასამართლოში გამოკვლეული მტკიცებულებებით, კერძოდ: დაზარალებულების - გ. ჯ-ს, ლ. ხ-ს, ზ. გ-ს, მოწმეების - ნ. მ-ს, ლ. ბ-ს, რ. გ-ს, ე. ს-ს ჩვენებებით; დათვალიერების ოქმებით; მობილური ტელეფონებისა და სალომბარდე ხელშეკრულებების დათვალიერების ოქმებით; პირის ამოცნობის ოქმით; საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმით; შპს „მ-ნ” გამოთხოვილი ინფორმაციით.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საქართველოს სსკ-ის 150-ე მუხლით დასჯად ქმედებას წარმოადგენს ადამიანისათვის ქმედების თავისუფლების უკანონო შეზღუდვა, ე. ი. მისი ფიზიკური ან ფსიქიკური იძულება, შეასრულოს ან არ შეასრულოს მოქმედება, რომლის განხორციელება ან თავის შეკავება მის უფლებას წარმოადგენს, ანდა საკუთარ თავზე განიცადოს თავისი ნება-სურვილის საწინააღმდეგო ზემოქმედება. აღნიშნული ქმედების შემადგენლობა გამოკვეთილია მაშინ, როდესაც უკანონო ფიზიკური ან ფსიქიკური ზემოქმედების გზით ხდება პირისათვის თავისუფალი მოქმედების ან უმოქმედობის შეზღუდვა, მაშინ, როდესაც პირის თავისუფლება იზღუდება სხვადასხვა ხერხისა და საშუალების გამოყენებით. ფიზიკურ იძულებაში იგულისხმება გათოკვა, ხელების გაკავება, ხელიდან რაიმე საგნის ან დოკუმენტის გამოგლეჯა, ხოლო ფსიქიკური იძულება შეიძლება გამოიხატოს მუქარაში, რაც შეიძლება იყოს ნებისმიერი შინაარსის, ჯანმრთელობის დაზიანების მუქარა და ა. შ. შესაბამისად, იძულება ხდება მაშინ, როდესაც პირს აიძულებენ, შეასრულოს ან არ შეასრულოს ისეთი მოქმედება, რომლის განხორციელება ან მისგან თავის შეკავება მისი უფლებაა და კანონით მისი გადასაწყვეტია ამ მოქმედებას განახორციელებს თუ არა. ამდენად, ქმედების ამ დანაშაულად დაკვალიფიცირებისათვის აუცილებელია, რომ შეზღუდვა იყოს უკანონო, ხოლო ქმედება -მსხვერპლის ნება-სურვილის საწინააღმდეგო. მოცემულ შემთხვევაში, როგორც დაზარალებულების - გ. ჯ-ს, ლ. ხ-ა და ზ. გ-ს ჩვენებებით დასტურდება, მათ მიმართ თ. ჯ-ა განახორციელა მუქარა და მათ ყაჩაღურად თავს არ დასხმია.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ მსჯავრდებულის მიერ განხორციელებულ მოქმედებათა ერთობლიობა - კერძოდ, პირველ ეტაპზე დაზარალებულების შეჩერება და თანხის გადაცემის მოთხოვნა, რა დროსაც მას ფიზიკური ან ფსიქიკური ძალადობა არ ჩაუდენია, თანხის არასაკმარისად მიჩნევის შემდგომ კი - დაზარალებულების ეზოში გაყვანა და მბრძანებლური ტონით ფულის მოთხოვნა, ასევე მუქარის შემცველი ფრაზების წარმოთქმა, როგორიცაა „მისი ძმაკაცის დაჭრაც შეეძლო“, „ნუ ჩაადენინებდნენ ისეთ საქციელს, რასაც შემდგომში ინანებდა“ და დაზარალებულების მიერ ფულადი თანხის გადაცემის შემდეგ მობილური ტელეფონების გადაცემის მოთხოვნა, მათი დარწმუნების მიზნით კი, მონაცვლეობით გვერდით გაყვანა, - ადასტურებს მსჯავრდებულის მიერ არა თავდასხმის ჩადენის, არამედ - იძულების ფაქტს.

პროკურორის განმარტებით, ყაჩაღობის ფაქტი დასტურდება იმ გარემოებით, რომ თ. ჯ-ა დაზარალებულების მიმართ გამოიყენა ისეთი ძალადობის მუქარა, რაც შეიცავს სიცოცხლის მოსპობისა და ჯანმრთელობის დაზიანების აშკარა საფრთხეს. მით უფრო, რომ მსჯავრდებული აცხადებდა, რომ მას თან ჰქონდა დანა და მზად იყო, ყველა დაეხოცა, ვინც არ დაემორჩილებოდა.

აღნიშნული განმარტება სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და მიუთითა: ის ფაქტი, რომ მსჯავრდებული დანით დაემუქრა დაზარალებულებს, დაზარალებულებმა სასამართლოში არ დაადასტურეს და აღნიშნეს, რომ მსჯავრდებულის ხელში არ დაუნახავთ დანა. მართალია, მათ განაცხადეს, რომ თ-ს ჯიბე გამობერილი ჰქონდა, თუმცა ამასთანავე, მათ არ გამოურიცხავთ სანთებელას ან/და სიგარეტის ჯიბეში დების ფაქტი.

პალატამ ასევე განმარტა, რომ ქმედების ყაჩაღობად დაკვალიფიცირებისათვის აუცილებელია თავდასხმისა და მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნის არსებობა, რომელიც, თავის მხრივ, ჩადენილი უნდა იყოს სიცოცხლის ან ჯანმრთელობისათვის საშიში ძალადობით ანდა ასეთი ძალადობის გამოყენების მუქარით. გასათვალისწინებელია, რომ თავდასხმა გამოიხატება დაზარალებულზე უეცარ, აგრესიულ, ძალადობრივი სახის მოქმედებაში. ყაჩაღობა თავისთავად არ გულისხმობს ნივთის გადაცემის თხოვნას და ნივთის გადაცემამდე დაზარალებულის დარწმუნებას ნივთის გადასაცემად. მოცემულ შემთხვევაში კი მსჯავრდებულსა და დაზარალებულებს შორის კონტაქტს წინ არ უძღოდა რაიმე სახის აგრესიული ქმედება. თავდაპირველად დაზარალებულებმა ნებაყოფლობით გადასცეს მსჯავრდებულს ერთლარიანები და შემდგომში მსჯავრდებული დაზარალებულებს დაემუქრა მათი დარწმუნების მიზნით. ყაჩაღობის დროს კი დანაშაულის ჩამდენი პირი სწორედ იმ მიზნით ესხმის თავს დაზარალებულს, რომ მან მცირე დროში, ყოველგვარი კონტაქტის გარეშე, მიაღწიოს მიზანს და ნივთი მართლსაწინააღმდეგოდ მიისაკუთროს. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მსჯავრდებულმა თ. ჯ-ა ფსიქიკური ზემოქმედებით (მუქარის შემცველი ფრაზების გამოყენებით) აიძულა დაზარალებულები, მათი ნების საწინააღმდეგოდ შეესრულებინათ ქმედება და მას ყაჩაღური თავდასხმა არ ჩაუდენია.

რაც შეეხება სასჯელს, სააპელაციო პალატამ გაითვალისწინა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მსჯავრდებულ თ. ჯ-ს სასჯელის დანიშვნისას იხელმძღვანელა როგორც „არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების კოდექსით“, ისე „ბავშვის უფლებათა კონვენციით“ გათვალისწინებული შეღავათებით, ასევე მხედველობაში მიიღო დანაშაულის მოტივი და მიზანი, ქმედებაში გამოვლენილი მართლსაწინააღმდეგო ნება, მოვალეობათა დარღვევის ხასიათი და ზომა, ქმედების განხორციელების სახე, ხერხი და მართლსაწინააღმდეგო შედეგი, დამნაშავის წარსული ცხოვრება, პირადი და ეკონომიკური პირობები, ყოფაქცევა დანაშაულის ჩადენის შემდეგ. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენი დატოვა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 ივნისის განაჩენი საკასაციო წესით გაასაჩივრა ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა თამარ პაპავამ. კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვს გასაჩივრებულ განაჩენში ცვლილების შეტანას საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლით წარდგენილი ბრალდების ნაწილში და მსჯავრდებულ თ. ჯ-ს დამნაშავედ ცნობას საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში და შესაბამისი სასჯელის შეფარდებას.

7. საკასაციო პალატამ შეისწავლა საკასაციო საჩივარი და დაასკვნა, რომ იგი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად, კერძოდ: საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილი ამომწურავად იძლევა იმ საფუძველთა ჩამონათვალს, რომელთა არსებობის შემთხვევაში საკასაციო საჩივარი დასაშვებად ჩაითვლება, ასეთებია:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) კასატორი არასრულწლოვანი მსჯავრდებულია.

8. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ სისხლის სამართლის საქმეში არ მოიპოვება არც ერთი ზემოაღნიშნული საფუძველი.

9. საკასაციო საჩივრისა და საქმის შესწავლის შედეგად საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ არ არსებობს გარემოება, რომლის გამოც საქმეს ექნებოდა არსებითი მნიშვნელობა სამართლის განვითარების ან მსგავს საქმეებზე ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. გარდა აღნიშნულისა, საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ისეთი კრიტერიუმით, როგორიცაა მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს განაჩენით მიღებული სასამართლო გადაწყვეტილების განსხვავება კანონმდებლობის შესაბამისად დამკვიდრებული პრაქტიკისგან, ასეთი გარემოების არარსებობის გამო.

10. საკასაციო პალატა ვერ დაეთანხმება სახელმწიფო ბრალმდებლის მოტივებს, რომ გასაჩივრებული განაჩენი საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლით წარდგენილი ბრალდების გადაკვალიფიცირების ნაწილში არის უკანონო და მიუთითებს, რომ სააპელაციო პალატამ თ. ჯ-ს ქმედება სამართლებრივად სწორად შეაფასა და გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში ნათლად დაასაბუთა ის მოტივები, რომელთა საფუძველზეც სააპელაციო სასამართლომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს განაჩენი უცვლელად დატოვა, რასაც საკასაციო პალატაც იზიარებს.

11. ამდენად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში არ იკვეთება საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 და მე-3¹ ნაწილებით გათვალისწინებული არც ერთი მოთხოვნა, საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

12. საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-3², მე-3³, მე-4 ნაწილების შესაბამისად, საკასაციო პალატამ

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორ თამარ პაპავას საკასაციო საჩივარი არ იქნეს დაშვებული განსახილველად.

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. სილაგაძე

მოსამართლეები: ნ. გვენეტაძე

გ. შავლიაშვილი