¹ ბს-1072-652-კ-05 3 აგვისტო, 2006 წ., ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მ. ვაჩაძე,
ნ. ქადაგიძე
დავის საგანი: დღგ-ს ჩათვლა და ფინანსური სანქციების გაუქმება.
აღწერილობითი ნაწილი:
30.07.02წ. შპს «ს-ის” წარმომადგენელმა სარჩელით მიმართა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა 10 ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით შპს «ს-თვის” დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების შესახებ საგადასახადო დეპარტამენტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით შპს-სათვის ჩათვლის უფლების მინიჭების შესახებ ადმინისტრაციული აქტის მიღებაზე მოპასუხეების დავალდებულება და მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ მოსარჩელისათვის დარიცხული ფინანსური სანქციების გაუქმება.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახდო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისმსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ 15.01.02წ. ¹11/63 წერილით საქართველოს საგადასახდო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახდო დეპარტამენტის 25.12.01წ. ¹1-11/6978 წერილის მოთხოვნათა შესაბამისად, აცნობა 10 ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე განხორციელებული ჩათვლების შეჩერების შესახებ. მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნულ წერილში არ არის მითითებული ჩათვლების შეჩერების სამართლებრივ საფუძვლებზე, ასევე‚ არ მიუთითებენ ეკისრება თუ არა შპს «ს-ს” საურავის გადახდა. აღნიშნულის გასარკვევად მოსარჩელე ორგანიზაციამ მიმართა საქართველოს მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციას, რომელმაც აცნობა, რომ შპს «ს-ს» ერიცხება სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ დავალიანება 57660 ლარის ოდენობით, რაც გამოიწვია დღგ-ის ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით განხორციელებული ჩათვლების შეჩერებამ. მოსარჩელის განცხადებით, საგადასახდო ორგანოსაგან ვერიქნა მიღებული ამომწურავი ინფორმაცია ვერც გადასახადის დარიცხვის სამართლებრივი საფუძვლების და ვერც იმის შესახებ, აკისრებდა თუ არა საგადასახდო ორგანო შპს «ს-ს” რაიმე ფინანსურ სანქციას ან საურავს. მიუხედავად ამისა, შემდგომში გაირკვა, რომ საწარმოს საურავი ყოველდღიურად ერიცხებოდა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომმსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ და საგადასახდო დეპარტამენტმა დაარღვიეს საგადასახადო კოდექსის 114-ე, 115-ე და 252-ე მუხლებისა და «დღგ-ის გამოანგარიშებისა და გადახდის შესახებ” ინსტრუქციის მე-16 მუხლის მოთხოვნები.
მოპასუხე ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა სარჩელი არ ცნო და მიუთითა საგადასახდო კოდექსის 114-ე მუხლის ბოლო წინადადებაზე, რომელიც ცალსახად განმარტავს, რომ დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. მოპასუხემ მოითხოვა საქმეში მესამეპირად შპს «ს-ის” მომწოდებლის ჩართვა, რომელსაც მოსარჩელემ დღგ-ს თანხა გადაუხადა.
კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 06.12.02წ. გადაწყვეტილებით შპს «ს-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი მოსარჩელისთვის დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების შესახებ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 04.02.02წ. ¹1-11/581 ადმინისტრაციული აქტი და მოსარჩელეს აღუდგა 10 ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე ჩათვლილი დღგ.
აღნიშნული გადაწყვეტილება ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით და მოითხოვა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 06.12.02წ. გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. აპელანტმა, აგრეთვე, მოითხოვა საქმის განხილვაში ინდმეწარმე «ვ. ც-ის” მესამე პირად ჩართვა. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 08.06.04წ. საოქმო განჩინებით საქმის განხილვაში მესამე პირად ჩაება ინდმეწარმე «ვ. ც-ი”.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 08.05.03წ. გადაწყვეტილებითფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 08.12.02წ. გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს «ს-ის» სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახდო საქმეთა სააპელაციოპალატის 08.05.03წ. გადაწყვეტილება შპს «ს-ის” წარმომადგენელმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა საკასაციო პალატის 31.10.03წ. გადაწყვეტილებით გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბუნდა იმავე სასამართლოს.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 25.05.05წ. გადაწყვეტილებით ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული სასამართლოს 06.12.02წ. გადაწყვეტილება, შპს «ს-ჯ-ის” (ყოფილი შპს «ს-ის”) საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქონლის გამყიდველს, ინდმეწარმე «ვ. ც-ს” სადავო დღგ-ს თანხა სახელმწიფო ბიუჯეტში არ გადაუხდია. საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის ბოლო წინადადების თანახმად, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა არის გადასახადისთანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად. აღნიშნული ნორმის საფუძველზე სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია საგადასახადო ორგანოს მიერ მოსარჩელე შპს «ს-ჯ-თვის” დღგ-ს ჩათვლის გაუქმება. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლი ითვალისწინებს საგადასახადო ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის საურავის დაკისრებას, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს მოსარჩელის საურავისაგან განთავისუფლების სამართლებრივი საფუძველი.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 25.05.05წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ს-ჯ-მა”.
კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა” და «გ” ქვეპუნქტები. სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, საპროცესო კანონმდებლობის დარღვევით დაადგინა საქმესთან დაკავშირებული ფაქტობრივი გარემოებები და არასწორი შეფასება მისცა მათ.
კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს დავა უნდა გადაეწყვიტა საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილების, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 16.10.97წ. ¹242 ბრძანებით დამტკიცებული «დამატებული ღირებულების გადასახადის გამოანგარიშებისა და გადახდის წესის შესახებ” ინსტრუქციის მე-16 პუნქტის პირველი ნაწილის საფუძველზე. კასატორის განცხადებით, ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით საქონლის მყიდველის მიერ საქონლის გამყიდველისათვის დღგ-ს თანხის გადახდა და შემდგომ საქონლის მყიდველის მიერ ანგარიშ-ფაქტურების მესამე პირის საგადასახადო ორგანოში წარდგენა დღგ-ს ჩათვლის საკმარის საფუძველს ქმნის. კასატორის აზრით, საგადასახადო კანონმდებლობა ჩათვლის მისაღებად ითვალისწინებს მხოლოდ მყიდველის მიერ დღგ-ს გადახდის ფაქტს და საგადასახადო ორგანოში ანგარიშ-ფაქტურის მესამე პირის წარდგენას.
კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად, საპროცესო ნორმების დარღვევით დაადგინა საქმესთან დაკავშირებული ზოგიერთი ფაქტობრივი გარემოება, კერძოდ, ინდმეწარმე «ვ. ც-ის” მიერ ბიუჯეტში სადავო დღგ-ს გადაუხდელობის ფაქტი. კასატორი სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ითხოვს დადგენილად არ იქნეს მიჩნეული აღნიშნული გარემოება და საკასაციო სასამართლომ ხელახლა შეაფასოს მითითებული ფაქტობრივი გარემოება.
კასატორის აზრით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია, სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, თუ კანონის რომელი ნორმის საფუძველზე წარმოადგენს საქმეში მესამე პირად ჩართული პირის მიერ საგადასახადო ვალდებულებების შესრულება ან შეუსრულებლობა მოსარჩელის შპს «ს-ჯ-ის” უფლებისა და კანონიერი ინტერესის შელახვის საფუძველს. სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილებაში არ არის მოყვანილი არც ერთი ნორმა, რომელიც შპს «ს-ჯ-ის” უფლების რეალიზაციის პირობად ადგენს საგადასახადო აგენტის მიერ საგადასახადო ვალდებულების შესრულებას.
კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის ბოლო წინადადება. კასატორის აზრით, მითითებული ნორმა განმარტებული უნდა იქნეს შემდეგნაირად: შპს «ს-ჯ-თვის” ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა არის გადასახადის თანხა (ანუ თანხა რომელიც ემატება პროდუქციას დღგ-ს სახით), რომელიც გადახდილია (ანუ გადახდილია შპს «ს-ჯ-ის” მიერ) საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით.
კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა ასევე საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლი. კასატორის განმარტებით, დღგ-ს გადამხდელს პროდუქციის გამყიდველი წარმოადგენს და საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის თანახმად, საურავი ეკისრება სწორედ გადასახადის გადამხდელს. შპს «ს-ჯ-ი” არ წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელს, რის გამოც დარიცხული საურავები, კასატორის აზრით, უკანონოდ უნდა იქნეს მიჩნეული.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორი გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო პალატაგაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ შპს «ს-ჯ-ის” საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, ნაწილობრივ უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და გაუქმებულ ნაწილში საქმე განხილვისათვის უნდა გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ინდმეწარმე «ვ. ც-ს” დიდუბე-ჩუღურეთის მომსახურების ფილიალიდან გატანილი აქვს სადავო ანგარიშ-ფაქტურები. საქმის გამხილველმა სასამართლომ 05.11.04წ. მიმართვით გამოითხოვა ინფორმაცია სადავო დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში გადახდასთან დაკავშირებით. ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 03.11.05წ. ¹01-03/82 წერილით სასამართლოს ეცნობა, რომ 09.03.05წ. მდგომარეობით ინდმეწარმე «ვ. ც-ს” ერიცხება დღგ-ს დავალიანება 100538 ლარის ოდენობით, რაზეც საურავის სახით დარიცხული აქვს 144807 ლარი, დავალიანება წარმოშობილია 2002წ. იანვრიდან წარდგენილი დეკლარაციებისა და სადავო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე. სააპელაციო პალატის მიერ ხსენებული ფაქტობრივი გარემოების მიმართ კასატორს სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე არ წარმოუდგენია დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.
აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს იმ ფაქტს, რომ შპს «ს-ჯ-თან” ანგარიშსწორებისას გამოწერილიანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად სადავო დღგ-ს თანხა პროდუქციის მიმწოდებელს ბიუჯეტში არ გადაუხდია.
სადავო სამართალურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი, რომელიც აწარმოებს დასაბეგრ ოპერაციას, ანგარიშ-ფაქტურას გამოწერს ოთხ ეგზემპლარად. პირველი და მესამე პირები წარედგინება მყიდველს, ხოლო მეორე და მეოთხე პირები რჩება გამყიდველს. ამასთან, ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირს გამყიდველი წარუდგენს საგადასახადო ორგანოებს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად, ხოლო მესამე პირს მყიდველი წარუდგენს საგადასახადო ორგანოს თავისი ადგილმდებარეობის მიხედვით საგადასახადო ჩათვლის მისაღებად. სადავო სამართალურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, დღგ-ს ჩათვლას მხოლოდ საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა ექვემდებარებოდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საგადასახადო ორგანოში წარდგენა დღგ-ს თანხის ჩათვლის მხოლოდ ფორმალური საფუძველი იყო. ჩათვლის მიღების უმთავრეს პირობას გამყიდველის მიერ დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში გადახდა წარმოადგენდა.
საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კანონის მითითებული ნორმის კონსტიტუციასთან შესაბამისობა დადგენილია საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 10.03.05წ. გადაწყვეტილებით, რომლის თანახმადაც, არაპირდაპირი გადასახადის გადახდილად მიჩნევისათვის არ არის საკმარისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა, დღგ-ის ჩათვლას ექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა. დღგ-ს ჩათვლა წარმოადგენს შესაბამისი პირის უფლებას, გარკვეული პირობების დადგომის შემდეგ, მიიღოს სახელმწიფოს მხრიდან, მის მიერ გაწეული საფასურის შედეგად დღგ-ით, როგორც გადასახადით გათვალისწინებული თანხის გადახდილად აღიარება. ამდენად, იმ შემთხვევაში თუ ე.წ. მიმწოდებლის მიერ არ შესრულდება მის მიმართ დადგენილი ვალდებულება და არ განხორციელდება დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში შეტანა, შესაბამისად ვერ განხორციელდება ე.წ. მიმღების უფლება _ ჩაითვალოს დღგ-ის თანხა გადახდილად.
აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო პალატის მიერ მართებულად ეთქვა უარი შპს «ს-ჯ-ის” მოთხოვნას სადავო დღგ-ს ჩათვლის აღდგენის თაობაზე.
ამასთანავე დაუსაბუთებელია სააპელაციო პალატის მოსაზრება შპს «ს-ჯ-თვის” გაუქმებული დღგ-ს ჩათვლის საფუძველზე დარიცხული საურავის მართლზომიერების შესახებ. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საურავი წარმოადგენს ე.წ. დამატებით გადასახადს თანხების არადროული გადახდის გამო. შესაბამისად, პასუხისმგებლობაც მისი დარღვევისათვის უნდა დადგეს იმ შემთხვევაში, თუ გადასახადის გადამხდელი დადგენილ ვადებში არ მოახდენს გადასახადის გადახდას, გადაუხდელობის მიზეზის მიუხედავად. საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის შესაბამისად, არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება ეკისრება საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმწოდებელს, რომელიც ამ კოდექსის III და IV კარების მიზნებისათვის იწოდება გადასახადის გადამხდელად. დღგ-ს ბიუჯეტში გადაუხდელობის შემთხვევაში ფინანსური სანქცია ეკისრება მხოლოდ გადასახადის გადამხდელს-პროდუქციის მიმწოდებელს. პასუხისმგებლობის დაკისრება საგადასახადო ჩათვლის მიმღებზე დაუსაბუთებელია, ვინაიდან მას არ გააჩნია დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება (იხ. დიდი პალატის 05.12.05წ. განჩინება, საქმე ¹ბს-817-403 (კ-კს-05).
საკასაციო პალატა თვლის, რომ შპს «ს-ჯ-თვის” დაკისრებული საურავებისაგან განთავისუფლებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილება მიღებულია სათანადო მტკიცებულებების მოპოვებისა და გამოკვლევის გარეშე, რის გამო შეუძლებელია ამ ნაწილში საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება. კერძოდ, საქმეზე დადგენილი არ არის სადავო საურავის ოდენობა, საერთოდ მოსარჩელისათვის მისი დაკისრების ფაქტი. შპს «ს-ი” სადავოდ ხდის მხოლოდ სარჩელში მითითებული 10 ანგარიშფაქტურის შესაბამისად 30783,66 ლარის ოდენობით დღგ-ს ჩათვლის გაუქმებას. საქმეში დაცული მსხვილგადამხდელთა ინსპექციის ცნობის თანახმად, 07.02.02წ. მდგომარეობით შპს «ს-ს” დღგ-ს სახით ერიცხება 59 359.99 ლარი, ხოლო საურავის სახით 7339,09 ლარი, თუმცა მითითებული ცნობის საფუძველზე შეუძლებელია იმის დადგენა, დარიცხული საურავის რა ნაწილი წარმოადგენს განსახილველი დავის საგანს. საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 04.02.02წ. ¹1-11/581 წერილის მიხედვით, შპს «ს-ს” გაუქმებული აქვს სადავო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლა. საურავის დაკისრების და ყოველი ვადაგადაცილებული დღისათვის მის ოდენობაზე წერილში მითითებული არ არის. აგრეთვე, საქმის სხვა მასალებით არ დასტურდება განსახილველი დავის საგნის ნაწილის _ დარიცხული საურავის ოდენობა. საქმის განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ დამატებითი მტკიცებულებების საფუძველზე უნდა დაადგინოს რა პერიოდის განმავლობაში და რა ოდენობის საურავი ერიცხება სადავო დღგ-ს ჩათვლის გაუქმებასთან დაკავშირებით შპს «ს-ჯ-ს” და აღნიშნული გარემოების დადგენის შემდეგ ამ ნაწილში მიიღოს კანონშესაბამისი გადაწყვეტილება.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 25.05.05წ. გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს შპს «ს-ჯ-თვის” დარიცხული საურავის კანონიერად ცნობის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე განსახილველად უნდა გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ის 390-ე, 399-ე, 410-ე, 412-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს «ს-ჯ-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 25.05.05წ. გადაწყვეტილება შპს «ს-ჯ-თვის” დარიცხული საურავის კანონიერად ცნობის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე განსჯადობით ხელახლა განსახილველად გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 25.05.05წ.გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩეს უცვლელად;
2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
