¹ას-754-970-08 17 ნოემბერი, 2008წ.

¹ თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

ლალი ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუნუ კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორები _ 1. ო. კ-აძე, წარმომადგენელი მ. ს-აძე (მოპასუხე)

2. ო. ხ-შვილი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 28 ივლისის განჩინება

სარჩელის დავის საგანი _ სარდაფისა და ეზოს პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა

კერძო საჩივრის დავის საგანი _ გადაწყვეტილების განმარტება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2003 წლის 12 სექტემბერს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ო. ხ-შვილმა მოპასუხე ო. კ-აძის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ო. კ-ძის მიერ თვითნებურად მითვისებული საერთო სარგებლობის ეზოს კაპიტალური კედლების, ყოველგვარი მიშენებების დანგრევა, აგრეთვე ეზოსა და ნაგებობის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა და მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან კუთვნილი სარდაფის გამოთხოვა.

სასარჩელო განცხადებიდან ირკვევა, რომ დაბა წყნეთში, ......... ქ. ¹24-ში მდებარე ¹36 ორსართულიანი კოტეჯის მეორე სართულის 87,07 კვ.მ-ის მესაკუთრეს წარმოადგენს ო. ხ-შვილი, ხოლო ამავე კოტეჯის პირველ სართულს ფლობს ო. კ-ძე. კოტეჯი განთავსებულია 835 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, რაც მხარეთა თანასაკუთრებაშია. მხარეებს მასზე საკუთრების უფლება არ გააჩნიათ და წარმოადგენენ ამ მიწის ნაკვეთის თანამოსარგებლეებს. 2000 წელს ო. კ-ძის მიერ სახლთმფლობელობაზე სარეკონსტრუქციო სამუშაოების დაწყებამ მოსარჩელის უფლებები მნიშვნელოვნად დაარღვია, რაც ამ დრომდე გრძელდება. კოტეჯში არსებული საერთო სარგებლობის სარდაფი მოპასუხემ თვითნებურად მიიერთა და დაისაკუთრა, საერთო სარგებლობის ეზო კი დაახლოებით 2.50 სმ სიმაღლის ქვის ღობით გაყო. ამასთან, გადააადგილა საყრდენი კედლები, ამოაშენა ბეტონის კაპიტალური კედელი, რომლის სიმაღლე ადის მოსარჩელის აივნამდე, აივანი გადააკეთა ოთახად, უპროექტოდ მიაშენა ეზოში ჩასასვლელი კიბეები, პირველ სართულს მიაშენა ღია აივანი. სარეკონსტრუქციო სამუშაოებმა არამარტო მოპასუხის ბინა, არამედ მხარეთა საერთო სარგებლობაში არსებული სარდაფიც მოიცვა. სამშენებლო სამუშაოები შესაბამისი ტექნიკური დოკუმენტაციისა და სათანადო ნებართვის გარეშე ჩატარდა. აღნიშნულ სამუშაოთა წარმოებისას, ჯერ კიდევ 2000 წელს, სხვადასხვა სახელმწიფო ორგანოებს განცხადებებით მიმართავდა ო. ხ-შვილის მეუღლე _ ს. ხ-შვილი, რომლის სახელზეც ირიცხებოდა იმ დროისათვის სახლთმფლობელობის შესაბამისი წილი, თუმცა ამ მიმართვებს არანაირი შედეგი არ მოჰყოლია. მოპასუხის მიერ განხორციელებულმა არამართლზომიერმა ქმედებებმა გამოიწვია ეზოში ო. ხ-შვილის წილის შემცირება (ტომი 1, ს.ფ. 2-10).

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ო. ხ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა ხანდაზმულობისა და უსაფუძვლობის გამო (ტომი 1, ს.ფ. 158-162).

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ო. ხ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით საერთო სარგებლობის ეზოსა და სარდაფის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა (ტომი 1, ს.ფ. 166-170).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით ო. ხ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით ო. ხ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ო. კ-ძეს დაევალა დაბა წყნეთში, ......... ქ. 24-ში მდებარე ¹36 კოტეჯის სარდაფის და ეზოს პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ ო. ხ-შვილი წარმოადგენდა დაბა წყნეთში, ......... ქუჩის ¹24-ში მდებარე ¹36 კოტეჯის მე-2 სართულის 87.07 კვ.მ-ის მესაკუთრეს, ხოლო ამავე კოტეჯის პირველ სართულს ფლობდა ო. კ-ძე, რომელსაც ეს ფართი საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტის მიერ გაცემული საკუთრების მოწმობით გადაეცა. საჯარო რეესტრის მონაცემებით კოტეჯი განთავსებული იყო დაუზუსტებელი მონაცემებით 800 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე. სასამართლომ ასევე დადგენილად ცნო, რომ ო. კ-ძემ ჩაატარა კოტეჯის სარეკონსტრუქციო სამუშაოები, მიაერთა სარდაფი, ქვის ღობით გაყო საერთო ეზო შესაბამისი ტექნიკური დოკუმენტაციისა და სათანადო ნებართვის გარეშე.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ო. ხ-შვილი წარმოადგენდა სადავო ქონების თანამესაკუთრეს, რომელსაც გააჩნდა საერთო საკუთრებით სარგებლობის უფლება. ამ უფლების ხელყოფის გამო მას მოესპო საერთო საკუთრებით სარგებლობის შესაძლებლობა, რის გამოც მისი მოთხოვნა საფუძვლიანი იყო. სამართლებრივ საფუძვლად სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 208-ე, 219-ე, 240-ე, 170-ე და 172-ე მუხლებზე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითებული გარემოება იმის თაობაზე, რომ მხარეთა შორის სადავო საკითხთან დაკავშირებით, კერძოდ, სარდაფისა და ეზოს გაყოფის სამუშაოთა წარმოებაზე არსებობდა მხარეთა შეთანხმება, ვინაიდან საქმის მასალებში აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება არ იყო წარმოდგენილი. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 183-184-ე მუხლებით დადგენილი წესით შედგენილი შეთანხმება.

სასამართლომ ასევე არ მიიჩნია სარჩელი ხანდაზმულად, ვინაიდან ჩათვალა, რომ სადავო ურთიერთობებზე უნდა გავრცელებულიყო სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული სასარჩელო ხანდაზმულობის ათწლიანი ვადა, რა ვადაშიც მხარეს სარჩელი აღძრული ჰქონდა. ამასთან, სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ მოსარჩელე 2000 წლიდან სისტემატურად მიმართავდა სახელმწიფო ორგანოებს თავისი უფლების დასაცავად (ტომი 1, ს.ფK 341-346).

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ო. კ-ძემ (წარმომადგენელი მ. ს-ძე), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (Mტომი 1, ს.ფ. 366-375).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით ო. კ-ძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილება (ტომი 1, 519-524).

2007 წლის 19 ნოემბერს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას ამავე სასამართლოს 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილების განმარტების შესახებ განცხადებით მიმართა ო. ხ-შვილმა.

განმცხადებლის მითითებით, მის სასარჩელო მოთხოვნებს წარმოადგენდა: ო. კ-ძის მიერ დაბა წყნეთში, ........ ქ. ¹24-ში მდებარე ¹36 კოტეჯსა და საერთო სარგებლობის ეზოში პროექტის დარღვევით წარმოებული უკანონო მშენებლობების აღკვეთა, თვითნებურად მითვისებული საერთო სარგებლობის ეზოს კაპიტალური კედლების დანგრევა, ეზოსა და ნაგებობის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა და მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან კუთვნილი სარდაფის გამოთხოვა. აღნიშნული მოთხოვნები მიმართული იყო მოპასუხის მხრიდან განსაზღვრული მოქმედებების შესრულებისაკენ და კონკრეტულად გამოხატავდა:

1. პირველ სართულზე მდებარე, საერთო საკუთრების მიწის ხარჯზე გადიდებული და ოთახად გადაკეთებული აივნის, აგრეთვე ბინაში გადახურული შესასვლელის მოშლას;

2. საძინებელი ოთახის გვერდით მდებარე აივნის მოშლას, რომელიც გადიდებული იყო საერთო საკუთრებაში არსებული მიწის ხარჯზე და გადაკეთებული იყო ბავშვის საწოლ ოთახად;

3. სადარბაზოს პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანას, რაც გულისხმობდა ახლად გაკეთებული სარდაფის ჩასასვლელი კიბის გაუქმებას და სარდაფში ჩასასვლელი ძველი კიბის აღდგენას;

4. სადარბაზოს შესასვლელის ქვეშ ახალი სარდაფის გაუქმებას, რომელიც იყო უპროექტო და უკანონო, მოწყობილი საკუჭნაოდ და მარნად;

5. მოპასუხის მიერ სრულად მითვისებული სარდაფის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენას, ამ უკანასკნელის მფლობელობიდან მოსარჩელის კუთვნილი 32 კვ.მ ფართის სარდაფის გამოთხოვას, ხოლო მოპასუხის მფლობელობაში 14 კვ.მ ფართის სარდაფის დატოვებას. ამავე მიზნით სარდაფში მოპასუხის მიერ მოწყობილი ბარის, აბაზანისა და ბუხრის მოშლას;

6. საერთო სარგებლობის ეზოში 100 კვ.მ ფართზე მოწყობილი მანქანების სადგომის მოშლას;

7. საერთო სარგებლობის ეზოში შესასვლელი ახალი ჭიშკრის მოშლას და პირვანდელი ღობის აღდგენას. ძველი შესასვლელი ჭიშკრის საერთო სარგებლობაში დატოვებას;

8. საერთო სარგებლობის ეზოში აშენებული ეზოს გამყოფი ბეტონის კედლის მოშლას;

9. ეზოში მოწყობილი ფაცხის მოშლას.

განმცხადებლის მოსაზრებით, ზემოთ დასახელებული მოთხოვნები სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილებიდან გამომდინარე მოთხოვნებს წარმოადგენდა, რომლებიც აღნიშნული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შესაბამისად განმარტებას ექვემდებარებოდა (ტომი 2, ს.ფ. 2-3).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 იანვრის განჩინებით ო. ხ-შვილის განცხადება ამავე სასამართლოს 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილების განმარტების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ო. ხ-შვილი ითხოვდა გადაწყვეტილების განმარტების გზით ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე დაუშვებელი იყო (ტომი 2, 18-22).

აღნიშნულ განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა ო. ხ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება (ტომი 2, ს.ფ. 39-42).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 მაისის განჩინებით ო. ხ-შვილის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 იანვრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლო არ დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის თაობაზე, რომ ო. ხ-შვილი განცხადებით, ფაქტობრივად, ითხოვდა ახალი გადაწყვეტილების გამოტანას, რამდენადაც მხარის მიერ განცხადებაში ჩამოთვლილი მოთხოვნები ნაწილობრივ მიესადაგებოდა და პასუხობდა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილს. აღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლოს შეეძლო გადაწყვეტილება განემარტა იმ მოცულობით, რაც გათვალისწინებული იყო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება ო. ხ-შვილისათვის უნდა განემარტა სარეზოლუციო ნაწილში მითითებულ ფარგლებში, რაც გულისხმობდა სარდაფისა და ეზოს პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენას (ტომი 2, ს.ფ. 110-114).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 28 ივლისის განჩინებით ო. ხ-შვილის განცხადება ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-3 პუნქტი (“ო. ხ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდეს და ო. კ-აძეს დაევალოს დაბა წყნეთში, ......... ქ. ¹24-ში მდებარე ¹36 კოტეჯის სარდაფის და ეზოს აღდგენა პირვანდელ მდგომარეობაში”) განიმარტა იმგვარად, რომ დადგინდა პირვანდელი მდგომარეობის შემდეგ მოქმედებებში გამოხატვა:

ა. ეზოს გამყოფი ქვის ღობის მონგრევა;

ბ. ტერასის დანგრევა 100 კვ.მ მოზაიკის იატაკითა და კიბით;

გ. ო. კ-ძის მიერ მოწყობილი ეზოში დამოუკიდებელი შესასვლელის

გაუქმება და საერთო შესასვლელი ჭიშკრის დატოვება;

დ. ეზოს კეთილმოწყობის მოშლა;

ე. სარდაფის ადრე არსებულ დონემდე ამოვსება.

იმის გათვალისწინებით, რომ სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში ო. ხ-შვილის საბოლოო მოთხოვნას საერთო სარგებლობის ეზოსა და სარდაფის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა წარმოადგენდა, სასამართლომ სწორედ დასახელებული მოთხოვნების საფუძვლიანობაზე იმსჯელა, ხოლო მათი დაკმაყოფილების ერთ-ერთ საფუძვლად საქმეში არსებულ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 2004 წლის 25 მაისის ¹693\15 დასკვნაზე მიუთითა. აღნიშნული დასკვნა სადავო ეზოსა და სარდაფის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენისათვის საჭიროდ მიიჩნევდა:

1. ქვის ღობის მონგრევას;

2. ტერასის დარგრევას 100 კვ.მ მოზაიკის იატაკითა და კიბით;

3. ო. კ-ძის მიერ მოწყობილი ეზოში დამოუკიდებელი შესასვლელის

გაუქმებას და საერთო შესასვლელი ჭიშკრის დატოვებას;

4. ეზოს კეთილმოწყობის მოშლას;

5. სადარბაზოში აშენებული კედლის, კიბის, სადარბაზოს რკინა-ბეტონის

მონოლითური გადახურვის, მონოლითური რკინა-ბეტონის კონსოლური

აივნისა და სადარბაზოს გარე კედელზე აგურის წყობის მოშლას.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილება ექვემდებარებოდა განმარტებას საქმეში არსებული ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში მითითებულ ფარგლებში, რაც გულისხმობდა სარდაფისა და ეზოს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას (ტომი 2, ს.ფ. 120-125).

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ო. ხ-შვილმა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და განცხადების ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოსათვის დაბრუნება მოითხოვა.

კერძო საჩივრის ავტორი სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 28 ივლისის განჩინების გაუქმების მოტივად მის არასაკმარის იურიდიულ დასაბუთებულობას ასახელებს და სასარჩელო მოთხოვნის შესაბამისად გადაწყვეტილების განმარტების მიზანშეწონილობაზე მიუთითებს (ტომი 2, ს.ფ. 134-141).

სააპელაციო სასამაპრთლოს 2008 წლის 28 ივლისის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა აგრეთვე ო. კ-ძემ (წარმომადგენელი მ. ს-ძე), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, შემდეგი საფუძვლებით:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლი გადაწყვეტილების განმარტების თაობაზე განცხადების დაკმაყოფილების ერთ-ერთ აუცილებელ წინაპირობად გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსის ბუნდოვანებაზე მიუთითებს. ამა თუ იმ ტექსტის ბუნდოვანება არის ისეთი ვითარება, როდესაც შეუძლებელია იმის დადგენა, თუ კონკრეტულად რას გულისხმობდა ამ ტექსტის ავტორი. მოცემულ შემთხვევაში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსი არავითარი ბუნდოვანებით არ ხასიათდება და სრულიად გასაგებია. შესაბამისად, სასამართლოს ამგვარი შინაარსის მქონე გადაწყვეტილების განმარტების საპროცესო უფლებამოსილება არ გააჩნდა.

სასამართლო გადაწყვეტილების განმარტების დაშვების მორიგ საფუძვლად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილია განსამარტი გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შეუცვლელობა, რაც გულისხმობს გადაწყვეტილების იმგვარად განმარტებას, რომ აღნიშნულმა არ გამოიწვიოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსის შეცვლა. ამის მიუხედავად სასამართლომ განავრცო მის მიერვე მიღებული გადაწყვეტილების შინაარსი და მიუთითა ისეთ გარემოებებზე, რაზეც არც სასამართლოს და არც თავად მხარეებს არ უმსჯელიათ. ო. ხ-შვილი, რომელიც საერთო სარგებლობის ეზოსა და სარდაფის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენას ითხოვდა, იმავდროულად არ მიუთითებდა, თუ რას გულისხმობდა აღნიშნული მდგომარეობის აღდგენაში. იმ პირობებში, როდესაც დავის არსებითად განხილვის პერიოდში განმცხადებლის მიერ დასახელებული საკითხები მსჯელობის საგანს არ წარმოადგენდა, სასამართლოს მიერ მათი განმარტება არამართებული იყო (ტომი 2, ს.ფ. 166-171).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, კერძო საჩივრების განხილვის შედეგად მიიჩნევს, რომ კერძო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

დადგენილია, რომ თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე შეტანილი სააპელაციო საჩივრით ო. ხ-შვილი ითხოვდა მისი სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილებას ეზოსა და სარდაფის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენის თაობაზე. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 23 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ო. ხ-შვილის სარჩელი, გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით ო. კ-ძეს დაევალა ¹36 კოტეჯის სარდაფის და ეზოს აღდგენა პირვანდელ მდგომარეობაში, რაც ო. ხ-შვილს საკასაციო წესით არ გაუსაჩივრებია. პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 თებერვლის განჩინებით საქმეზე დანიშნულია საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა, სადაც ექსპერტიზის წინაშე გადასაწყვეტად ერთ-ერთ კითხვად დასმულია, თუ როგორ შეიძლება აღდგენილ იქნეს და რამდენად შესაძლებელია პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგეს ეზო, სარდაფი და სადარბაზო (ტ.1, ს.ფ.36-37). საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 2004 წლის 30 აპრილის დასკვნის თანახმად, აღნიშნულ კითხვაზე შემდეგი პასუხია გაცემული: “სადავო ეზოს, სარდაფისა და სადარბაზოს პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენისათვის საჭიროა: მოინგრეს ქვის ღობე, დაინგრეს ტერასა 100კვ.მ მოზაიკის იატაკითა და კიბით, გაუქმდეს ო. კ-ძის ეზოში დამოუკიდებელი შესასვლელი და დარჩეს საერთო შესასვლელი ჭიშკარი, მოიშალოს ეზოს კეთილმოწყობა, ამოივსოს სარდაფი ადრე არსებულ დონემდე, მოიშალოს სადარბაზოში აშენებული კედელი, კიბე, სადარბაზოს რკინა-ბეტონის მონოლითური გადახურვა, მონოლითური რკინა-ბეტონის კონსოლური აივანი და აგურის წყობა სადარბაზოს გარე კედელზე” (ტ.1, ს.ფ.98-103). აღნიშნული დასკვნის ავტორი ექსპერტი ი. ო-ძე დაიკითხა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სხდომაზეც და მას მხარეებმა დაუსვეს შეკითხვები (ტ.1, ს.ფ.120-123). ამავე ექსპერტისა და მხარეთა მონაწილეობით ჩატარდა ადგილზე დათვალიერება პირველი ინსტანციის სასამართლოში (ტ.1, ს.ფ. 124-127). ექსპერტიზის დასკვნის ის ნაწილი, სადაც საუბარია პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის კონკრეტულ გზებზე, მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ. აღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნის შესახებ მითითებულია კანონიერ ძალაში შესული სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილშიც, სადაც ექსპერტიზის დასკვნაზე დაყრდნობით სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის ტექნიკური თვალსაზრისით შესაძლებლობაზე. ასევე გასათვალისწინებელია, რომ ეზოს გამყოფი კედლების მოშლის, მეორე შესასვლელის (დამოუკიდებელი შესასვლელის) მოშლის, ეზოს კეთილმოწყობის, სარდაფში ნაწარმოები სამუშაოების მოშლის შესახებ, რაც მოცულია ექსპერტიზის დასკვნით, მოსარჩელე სრულიად კონკრეტულად მიუთითებდა სარჩელსა და საქმეში წარმოდგენილ მის ახსნა-განმარტებებში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ ექსპერტიზის ზემოაღნიშნული დასკვნის საფუძველზე ეზოსა და სარდაფის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენის საკითხი განმარტებულია გამოტანილი გადაწყვეტილების ფაგლებში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კერძო საჩივრის ავტორ ო. კ-ძის მსჯელობას, რომ სააპელაციო სასამართლომ განავრცო მის მიერვე მიღებული გადაწყვეტილების შინაარსი და მიუთითა ისეთ გარემოებებზე, რაც სასამართლოსა და მხარეების მსჯელობის საგანი არ ყოფილა.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს კერძო საჩივრის ავტორ ო. ხ-შვილის მსჯელობას, რომ მისი განცხადება საფუძვლიანია ყველა მოთხოვნის ნაწილში. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო ვერ გასცდებოდა განსამარტი გადაწყვეტილების ფარგლებს, ხოლო აღნიშნული გადაწყვეტილება მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებულ ნაწილში (ეზოსა და სარდაფის ნაწილში) და მითითებული სახით იძლევა სარეზოლუციო ნაწილის განმარტების შესაძლებლობას, როგორც ზემოთ აღინიშნა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ო. ხ-შვილისა და ო. კ-ძის კერძო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 20 ივლისის განჩინება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.