ბს-1083-926-კ-04 14 მარტი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბესიკ კობერიძე (თავმჯდომარე),

ნ. ქადაგიძე (მომხსენებელი),

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: პრივატიზაციის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 8 ოქტომბერს ცეკავშირის “ს-ის” დეპარტამენტმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ახალციხის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ ქონების მართვის სამინისტროს ახალციხის რაიონული სამმართველოსა და შპს “ა-ის” მიმართ ქონების პრივატიზაციის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს მთავრობის 1987წ. 19 მაისის ¹301 გადაწყვეტილებით რესპუბლიკის ყველა საკოლმეურნეო ბაზარი და, მათ შორის, ახალციხის ბაზარი უსასყიდლოდ გადაეცა ცეკავშირის გამგეობას.

1991წ. 7 მარტის ¹131 განკარგულებით ახალციხის ბაზარი ჩამოერთვა ცეკავშირს, მაგრამ მითითებული განკარგულება საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 1999წ. 23 თებერვლის ¹70-10 გადაწყვეტილებით არაკონსტიტუციურად იქნა ცნობილი და განისაზღვრა, რომ ბაზრები, რომლებიც არ იყვნენ პრივატიზებული და აქციონირებული, უნდა დაბრუნებოდა ცეკავშირს.

მოსარჩელის განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ცნობილი იყო ქონების მართვის სამინისტროსა და ახალციხის ადგილობრივი სამსახურებისთვის, აგრარული ბაზარი გაიყიდა საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა აგრარული ბაზრის პრივატიზაციის ბათილად ცნობას, რათა განხორციელებულიყო ქონებაზე ცეკავშირის გამგეობის, როგორც მისი მესაკუთრის, მფლობელობა.

რაიონულ სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა 1999წ. 7 დეკემბრის საპრივატიზაციო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ა-ის უკან დაბრუნება.

მოპასუხე ახალციხის ქონების მართვის სამმართველომ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მათ, პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, გადაცემული ჰქონდათ ახალციხის ბაზარი, რომელიც 1996წ. 12 დეკემბრის ხელშეკრულებით გადაეცა სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტების სარეალიზაციო სახაზინო საწარმოს დროებით ამხანაგობას, იჯარა გამოსყიდვის უფლებით. საქართველოს პარლამენტის 1994წ. 20 სექტემბრის “სახელმწიფო ქონების იჯარით გაცემის წესის თაობაზე დებულების დამტკიცების შესახებ” ¹555-1 დადგენილების შესაბამისად, ხელშეკრულება გაფორმდა ახალციხის რაიონულ გამგეობასა და ამხანაგობას შორის. აღნიშნული ხელშეკრულება “პრივატიზაციის კანონის” შესაბამისად, 1998წ. 25 ივნისს გაფორმდა ქონების მართვის სამინისტროს ახალციხის რაიონულ სამმართველოსა და ამხანაგობას შორის. ამხანაგობამ ობიექტის გამოსყიდვა დაამთავრა 1999წ. 6 დეკემბერს, ე.ი. საკონსტიტიუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღების დროს ობიექტი თითქოს გამოსყიდული იყო.

სარჩელი არ ცნო მეორე მოპასუხემ _ “ა-მაც” და განმარტა, რომ 1996წ. საიჯარო ხელშეკრულებით ნაკისრი მოვალეობები მათ შეასრულეს, ზუსტად და დროულად გადაიხადეს გამოსასყიდი თანხა _ 25328 აშშ დოლარი, რის გამოც 1999წ. 7 დეკემბერს გაფორმდა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც 2002წ. 25 ოქტომბერს გამოსყიდული ქონება საკუთრებაში იქნა აღრიცხული საჯარო რეესტრში.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 11 ივნისის განჩინებით შეწყდა წარმოება ცეკავშირის “ს-ის” დეპარტამენტის სარჩელის გამო მოპასუხე ქონების მართვის ახალციხის რაიონულ სამმართველოსა და ნ. ჟ-ის მიმართ პრივატიზაციის ბათილად ცნობის შესახებ ქონების უკან დაბრუნების ნაწილში.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 26 ივნისის გადაწყვეტილებით ცეკავშირის “ს-ის” დეპარტამენტის სარჩელი შპს “ა-ის” პრივატიზაციის გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 1999წ. 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით არაკონსტიტუციურად იქნა ცნობილი საქართველოს რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრის 1991წ. 7 მარტის ¹131 “გ” განკარგულება, რომლითაც საქართველოს ცეკავშირის სისტემიდან საკოლმეურნეო ბაზრები გადაეცა საქართველოს რესპუბლიკის ვაჭრობის სამინისტროს. ამასთან, აღნიშნული გადაწყვეტილება არ ვრცელდება საკოლმეურნეო ბაზრების სახელმწიფოსათვის გადაცემის შემდეგ უკვე პრივატიზებულ ან აქციონირებული ობიექტებზე.

გამომდინარე აქედან, რაიონული სასამართლოს მოსაზრებით, საკონსტიტუციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება არ ეხება შპს “ა-ს”, ვინაიდან იგი უკვე პრივატიზებულად ითვლებოდა საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გამოტანის მომენტისათვის, მიუხედავად იმისა, რომ გამოსყიდვა დასრულებული არ იყო.

რაიონული სასამართლოს ზემოთ მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა “ს-ის” დეპარტამენტის მიერ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ 1996წ. 27 დეკემბერს ახალციხის გამგეობის მიერ აგრარული ბაზარი გაიცა იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულებით. შემდეგ აღნიშნული ხელშეკრულება 1998წ. 26 ივნისს გაფორმდა ახალციხის ქონების მართვის სამმართველოსა და ბაზრის კოლექტივს შორის.

ნასყიდობის ხელშეკრულება და საკუთრების მოწმობა გაფორმებულია 1999წ. 7 დეკემბერს საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების შემდეგ.

აპელანტის მითითებით, ის გარემოება, რომ საიჯარო ხელშეკრულება არაკანონიერად იყო დადებული, დასტურდებოდა ქონების მართვის სამინისტროს გენერალური ინსპექციის 2002წ. 12 მაისის ¹80-83 დასკვნით, რომლის თანახმად, იჯარის ხელშეკრულება და მათთან დაკავშირებული თანხმობრივი შენატანები განხორციელებულია კანონის დარღვევებით.

აპელანტის განმარტებით, სასამართლოს მოსაზრება, რომ ახალციხის ბაზარი, როგორც ქონებრივი ნივთი, პრივატიზებულად ითვლება იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულების გაფორმების დღიდან, გაზიარებული ვერ იქნება ვინაიდან, თუ შესყიდვის პირობა ჯერ კიდევ შესრულებული არ არის, ქონება (ნივთი) პრივატიზებულად ვერ ჩაითვლება და მასზე მფლობელობის შედეგების წარმოშობის შემთხვევაში, ასეთი ქონება (ნივთი) თავისი საიჯარო უფლებებითა და მოვალეობებით უნდა გადავიდეს ძირითადი (ახალი) მესაკუთრის გამგებლობაში.

გამომდინარე აქედან, ახალციხის აგრარული ბაზარი საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილებიდან გამომდინარე და სამოქალაქო კანონმდებლობის მოთხოვნათა საფუძველზე 1999წ. 23 თებერვლის შემდეგ მოქცეული უნდა ყოფილიყო მისი მესაკუთრის _ ცეკავშირის გამგებლობაში.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 26 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო მოთხოვნის დამაყოფილებას.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს აპელანტი _ ცეკავშირის “ს-ის” დეპარტამენტი მიჩნეულ იქნა არასათანადო მოპასუხედ და შეიცვალა სათანადო მოპასუხით _ “ც-ით”, შპს “ს-ის” დეპარტამენტი დარჩა საქმეში მესამე პირის სტატუსით.

სათანადო მოსარჩელემ, რომელმაც შეიძინა აპელანტის სტატუსი, მხარი დაუჭირა სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

სააპელაციო საჩივარს ასევე მხარი დაუჭირა მესამე პირმა _ შპს “ს-ის” დეპარტამენტმა და მოითხოვა მისი დაკმაყოფილება.

სააპელაციო საჩივარი არ ცნო მოპასუხე _ შპს “ა-მა” და მოითხოვა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 26 ივნისის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 7 ივნისის გადაწყვეტილებით “ც-ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 26 ივნისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც “ც-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა;

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ ეხება იმ ბაზრებს, რომელთა პრივატიზების შესახებ (კონკურსის ან იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით), სახელმწიფო მართვის ორგანოებს საიჯარო ხელშეკრულებებისა და სახელშეკრულებო ვალდებულებების საფუძველზე მიღებული ჰქონდათ გადაწყვეტილება საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღებამდე, მიუხედავად იმისა, რომ ქონების განვადებით გამოსყიდვა საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღების დროს დასრულებული არ იყო.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ვინაიდან ახალციხის ქონების მართვის ორგანომ გააფორმა იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება ბაზრის შრომითი კოლექტივის დროებით ამხანაგობასთან, მან მიიღო გადაწყვეტილება საწარმოს პრივატიზების შესახებ და მიუხედავად იმისა, რომ საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების მიღების მომენტისათვის საწარმოს გამოსყიდვის პროცესი დასრულებული არ იყო, საწარმო ითვლება პრივატიზებულად.

პალატის მითითებით, გათვალისწინებული უნდა იქნეს ის გარემოებაც, რომ ა-ის პრივატიზება დაწყებული იყო კანონიერი საფუძვლებით, ვინაიდან სახელმწიფო 1991 წლიდან 1999 წლამდე უფლაბამოსილების ფარგლებში ახდენდა საკოლმეურნეო ბაზრების პრივატიზებას სხვადასხვა ფორმით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, 1991წ. 7 მარტის ¹131 განკარგულების მოქმედების პერიოდში შპს “ა-ის” პრივატიზაციის განხორციელება კანონიერია, ვინაიდან საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით ¹131 განკარგულება გამოცხადდა ძალადაკარგულად, რაც არ იწვევს არსებული სამართლებრივი შედეგების გაუქმებას.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, დავის გადაწყვეტისას გათვალისწინებულ უნდა იქნეს ის გარემოებაც, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. 6 დეკემბრის ¹747 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა მთავრობის 1987წ. 19 მაისის ¹301 დადგენილება, რომლითაც ცეკავშირს საკოლმეურნეო ბაზრები უსასყიდლოდ გადაეცა სახელმწიფოსაგან. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ცეკავშირის მოთხოვნას, შპს “ა-ის” პრივატიზაციის გაუქმების თაობაზე, 1996წ. 6 დეკემბრის ¹647 ბრძანებულებამ გამოაცალა სამართლებრივი საფუძველი.

რაც შეეხება მოსარჩელის მიერ აღძრულ აღიარებით სარჩელს, სააპელაციო პალატის მითითებით, მოსარჩელის ინტერესი, მის მიერ აღძრული აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილებით დაიბრუნოს ა-ის ქონება, არ არის კანონიერი, ვინაიდან ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 11 ივნისის განჩინებით შეწყვეტილ იქნა წარმოება ქონების უკან დაბრუნების მოთხოვნაზე იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელეს თბილისის საოლქო სასამართლოს 2001წ. 26 ივნისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა ა-ის დაბრუნებაზე. ამდენად, სააპელაციო პალატის აზრით, ვინაიდან მოსარჩელის იურიდიული ინტერესები აღძრული სარჩელის მიმართ არ არის კანონიერი, სარჩელი უსაფუძვლოა და არ ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა “ც-მა”.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, სააპელაციო პალატის მიერ არასწორად იქნა განმარტებული, რომ იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულების გაფორმებისთანავე საწარმო ითვლება პრივატიზებულად. აღნიშნული დასკვნის გამოტანისას სასამართლომ არ გაითვალისწინა სახელმწიფო ქონების “პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლის “ბ” პუნქტი, მე-6 მუხლის მე-4 პუნქტი, მე-10 მუხლის მე-3 პუნქტით დადგენილი ნორმები, რომლის თანახმადაც, პრივატიზაცია ნიშნავს სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლების შეძენას, რის შემდეგაც სახელმწიფო კარგავს პრივატიზებული ქონების მართვის და განკარგვის უფლებას. სახელმწიფო ქონების იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით გაყიდვის მიზანია გამოსყიდვამდე მატერიალური ფასეულობის ვადიანი და სასყიდლიანი მფლობელობა და სარგებლობა საქმიანობის დამოუკიდებლად წარმართვისათვის. პრივატიზაციის საკუთრების უფლება გადადის საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის შემდეგ, ხოლო საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა გაიცემა თანხის მთლიანად გადახდის დადასტურებიდან 30 დღის ვადაში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მითითებით, საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღების დროისათვის საკოლმეურნეო ბაზარი არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო პრივატიზებულად.

კასატორის მოსაზრებით, ასევე არამართებულია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის თაობაზე, რომ საკონსტიტუციო სასამართლოს 1999წ. 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით ქონების მართვის სამმართველოს მიეცა უფლება, განეხორციელებინა საკოლმეურნეო ბაზრებზე მესაკუთრის უფლებები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოპასუხე-ქონების მართვის სამმართველოს აღარ გააჩნდა არანაირი სამმართლებრივი უფლება, საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების შემდეგ, გაეგრძელებინა საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხების მიღება და აღნიშნულ ქონებაზე გაეფორმებინა ნასყიდობის, ამჯერად, პრივატიზაციის ხელშეკრულება.

ასევე არასწორია სააპელაციო პალატის განმარტება იმის თაობაზე, რომ ა-ის პრივატიზაციის გაუქმების თაობაზე პრეზიდენტის 1996წ. 6 დეკემბრის ¹647 ბრძანებულებით მოთხოვნას გამოეცალა სამართლებრივი საფუძველი. კასატორის მითითებით, აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ მეტყველებს საქმეში არსებული საკონსტიტუციო სასამართლოს 2002წ. 21 ივლისის განჩინება და იუსტიციის სამინისტროს წერილობითი განმარტება, სადაც ნათლად არის განმარტებული, რომ პრეზიდენტის ბრძანებულებას არ შეუძლია შეცვალოს საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, ამასთან, საქართველოს პრეზიდენტის მიერ ¹301 დადგენილების იმ ნუსხაში შეტანა, რომლითაც მოხდა საქართველოს მთავრობის მიერ 1962-95 წწ. მიღებულ დადგენილებათა ძალადაკარგულად ჩათვლა არ ნიშნავს “ც-ისათვის” საკუთრების უფლების ჩამორთმევას.

კასატორის განმარტებით, ვინაიდან მათი მოთხოვნა იყო მოპასუხესა და თანამოპასუხეს შორის 1999წ. 7 დეკემბერს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაუქმება და მათ შორის საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღებამდე უკვე არსებობდა საიჯარო ხელშეკრულება, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სკ-ის 572-ე, 581(2)-ე მუხლებით დადგენილი ნორმები, რითაც აღსდგებოდა საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღების მომენტისათვის მხარეებს შორის არსებული მდგომარეობა და ხელშეკრულებაში ქონების მმართვის სამინისტროს ახალციხის სამმართველოს ნაცვლად, დაფიქსირდებოდა საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივის ეროვნული ალიანსი “ც-ი”.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით ქონების მართვის სამინისტროს ახალციხის სამმართველოსა და თანამოპასუხე შპს “ა-ს” შორის 1999წ. 7 დეკემბერს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაუქმებას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1987წ. 19 მაისის ¹301 გადაწყვეტილებით რესპუბლიკის საკოლმეურნეო ბაზრები, მათ შორის, ახალციხის ბაზარიც, უსასყიდლოდ გადაეცა ცეკავშირის გამგეობას.

საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 1991წ. 7 მარტის ¹131 განკარგულებით ახალციხის ბაზარი სხვა ბაზრებთან ერთად ჩამოერთვა ცეკავშირს და ბალანსიდან ბალანსზე უსასყიდლოდ გადაეცა საქართველოს ვაჭრობის სამინისტროს.

საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 1999წ. 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით არაკონსტიტუციურად იქნა ცნობილი ზემოაღნიშნული გაკნარგულების I პუნქტის “დ” ქვეპუნქტი და განისაზღვრა, რომ გადაწყვეტილების სამართლებრივი შედეგი არ გავრცელდებოდა იმ საკოლმეურნეო ბაზრებზე, რომელიც გადაწყვეტილების მიღების მომენტისთვის იყო აქციონირებული ან პრივატიზებული პრივატიზების სხვადასხვა ფორმით.

1996წ. 27 დეკემბერს ახალციხის რაიონის გამგეობასა და ახალციხის სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტების სარეალიზაციო სახაზინო საწარმოს შრომით კოლექტივთან შექმნილ დროებით ამხანაგობას შორის გაფორმდა ხელშეკრულება იჯარა-გამოსყიდვის უფლებით.

1998წ. 26 ივნისს, იმავე პირობებით, საიჯარო ხელშეკრულება გააფორმა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ახალციხის რაიონის სამმართველოსა და შრომითი კლექტივის დროებით ამხანაგობას შორის.

1999წ. 7 დეკემბერს გაიცა საკუთრების მოწმობა და 2002წ. 25 ოქტომბერს სადავო ქონება დარეგისტრირდა შპს “ა-ს” საკუთრებად.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან კანონის არასწორი განმარტებისა და საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მცდარი ინტერპრეტაციის თაობაზე და მიიჩნევს, რომ კასატორის პრეტენზია უსაფუძვლოა და გაზიარებული ვერ იქნება.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და ადასტურებს, რომ საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ვერ გავრცელდება იმ ბაზარზე, რომელთა პრივატიზაციის შესახებ გადაწყვეტილების საფუძველზე წარმოშობილია შესაბამისი სახელშეკრულებო-ვალდებულებითი ურთიერთობა.

დადგენილია, რომ ა-ის პრივატიზაცია დაწყებულია კანონიერი საფუძვლებით. სახელმწიფომ ბაზრის პრივატიზაცია განახორციელა საკუთარი უფლებამოსილების ფარგლებში იჯარა-გამოსყიდვის უფლებით. “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის I ნაწილის შესაბამისად, პრივატიზება ხდება კონკურსის, აუქციონის, იჯარა-გამოსყიდვის და პირდაპირი მიყიდვის ფორმით ქონების შესყიდვით. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, სახელმწიფო ქონების იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით გაყიდვის მიზანია გამოსყიდვამდე მატერიალური ფასეულობის ვადიანი და სასყიდლიანი მფლობელობა და სარგებლობა სამეურნეო საქმიანობის დამოუკიდებლად წარმართვისათვის. ამ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს კასატორის მსჯელობას და ადასტურებს, რომ იჯარა-გამოსყიდვის დროს ქონებაზე საკუთრების უფლება გადადის მხოლოდ თანხის სრულად გადახდისა და საკუთრების მოწმობის გადაცემის შემდეგ, მაგრამ იმავდროულად კასატორის ყურადღებას მიაქცევს თავად იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზაციის თავისებულებაზე და განმარტავს, რომ პრივატიზაციის მითითებული ფორმა შედგება რამდენიმე ეტაპისაგან. პრივატიზაცია იწყება ხელშეკრულების დადებით და სრულდება თანხის სრული გადახდითა და საკუთრების მოწმობის გაცემით, რაც თავისი სამართლებრივი ბუნებით, ფაქტობრივად, წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ განვადებით ნასყიდობას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის მომენტისათვის ა-ის პრივატიზაცია იყო განხორციელებული, თუმცა პრივატიზაციის პროცესი არ იყო დასრულებული.

შესაბამისად, უსაფუძვლოა კასატორის პრეტენზია საკონსტიტუციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე მისთვის ქონების დაბრუნების შესახებ.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 408-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივის ეროვნული ალიანსის _ “ც-ის” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 7 ივლისის გადაწყვეტილება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.