№633აპ-17 თბილისი

ლ-ა ს., 633აპ-17 8 მაისი, 2018 წელი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს

სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

პაატა სილაგაძე (თავმჯდომარე),

ნინო გვენეტაძე, გიორგი შავლიაშვილი

სხდომის მდივან – კონსტანტინე თოდრიას

პროკურორ – გოჩა ჯანყარაშვილის

ადვოკატების – ს. კ-ს, ს. მ-ს

მსჯავრდებულების – ს. ლ-ს, გ. ბ-ს

მონაწილეობით განიხილა მსჯავრდებულების - ს. ლ-სა და გ. ბ-ს ინტერესების დამცველი ადვოკატების - ს.კ-სა და ს. მ-ს საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 ოქტომბრის განაჩენზე.

აღწერილობითი ნაწილი:

1. სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 24 ოქტომბრის განაჩენით ს. ლ-ა, - დაბადებული 19.. წელს, ნასამართლობის არმქონე და გ. ბ-ი, - დაბადებული 19.. წელს, ნასამართლობის არმქონე, - ცნობილ იქნენ დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრათ 7-7 (შვიდ-შვიდი)წლით თავისუფლების აღკვეთა.

მსჯავრდებულებს - ს. ლ-სა და გ. ბ-ს სასჯელის მოხდის ვადაში ჩაეთვალათ პატიმრობაში ყოფნის დრო და სასჯელის მოხდის ათვლა დაეწყოთ დაკავების მომენტიდან - 2016 წლის 2 თებერვლიდან.

გაუქმდა მსჯავრდებულების - ს. ლ-სა და გ. ბ-ს მიმართ შეფარდებული აღკვეთის ღონისძიება - პატიმრობა.

2. აღნიშნული განაჩენით მსჯავრდებულებს მსჯავრი დაედოთ ყაჩაღობაში, ესე იგი თავდასხმაში სხვისი მოძრავი ნივთის მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, ჩადენილი სიცოცხლისათვის საშიში ძალადობის გამოყენების მუქარით, ჯგუფურად, რაც გამოიხატა შემდეგში:

2016 წლის 2 თებერვალს, დაახლოებით 03:00 საათზე, ….. რაიონის სოფელ ….. მიმდებარე ტერიტორიაზე, ს. ლ-ა და გ. ბ-ი თავს დაესხნენ ა. კ-ს და სიცოცხლისათვის საშიში ძალადობის გამოყენების მუქარით, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, დაეუფლნენ მის კუთვნილ 200 ლარსა და „….. ნოკიას“ ფირმის მობილურ ტელეფონს.

3. სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 24 ოქტომბრის განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დაცვის მხარემ. აპელანტებმა მოითხოვეს გამამატყუნებელი განაჩენის გაუქმება და მის ნაცვლად გამამართლებელი განაჩენის დადგენა, შემდეგი საფუძვლებით: პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენი არის უკანონო და დაუსაბუთებელი, ვინაიდან სასამართლოში გამოკვლეული მტკიცებულებები არ ადასტურებენ ს. ლ-სა და გ. ბ-ს ბრალეულობას; განაჩენი ეყრდნობა მხოლოდ დაზარალებულ ა. კ-ს გამოძიებაში მიცემულ ჩვენებას, რომელიც სასამართლოში კანონის უხეში დარღვევით გამოიკვლიეს, კერძოდ, სისხლის სამართლის საქმის მასალების მიხედვით, საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 1998 წლის 20 თებერვლის რედაქციის საფუძველზე, ა. კ-ა გამოძიებაში მოწმისა და დაზარალებულის სახით დაიკითხა 2016 წლის 2 და 3 თებერვალს. პირველი ინსტანციის სასამართლოში კი მისი ჩვენებები გამოქვეყნდა მოქმედი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 243-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, რომელიც არ აწესრიგებს საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 1998 წლის 20 თებერვლის რედაქციის საფუძველზე დაკითხული მოწმის ჩვენების სასამართლოში გამოქვეყნების საკითხს. ამასთანავე, მიუხედავად იმისა, რომ გამოძიებისათვის წინასწარ იყო ცნობილი, რომ დაზარალებული ქვეყნის ფარგლებს ტოვებდა, მათ არ მიიღეს ზომები საქართველოს სსსკ-ის 114-ე მუხლის შესაბამისად მისი მაგისტრატ მოსამართლესთან დაკითხვის მიზნით, რაც გახდებოდა მის მიერ გამოძიებისათვის მოწმისა და დაზარალებულის სახით დაკითხვის დროს მიცემული ჩვენებების აუდიო-ვიდეოჩანაწერის გამოქვეყნების სამართლებრივი საფუძველი.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 ოქტომბრის განაჩენით სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 24 ოქტომბრის განაჩენი დარჩა უცვლელად.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 ოქტომბრის განაჩენი საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მსჯავრდებულების - ს. ლ-სა და გ. ბ-ს ინტერესების დამცველმა ადვოკატებმა - ს. კ-მ და ს. მ-მ. კასატორები საჩივრით ითხოვენ გამამტყუნებელი განაჩენის გაუქმებასა და მის ნაცვლად გამამართლებელი განაჩენის გამოტანას იმავე სამართლებრივი საფუძვლებით, რაზეც უთითებდნენ სააპელაციო საჩივარში. კასატორები დამატებით აღნიშნავენ, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 ოქტომბრის განაჩენი დაადგინა სასამართლოს არაკანონიერმა შემადგენლობამ შემდეგ გარემოებათა გამო: განაჩენი გამოტანილია სასამართლოს შემდეგი კოლეგიური შემადგენლობით: თავმჯდომარე - კ. მ-ი, მოსამართლეები - მ. თ-ი, გ.კ-ე, თუმცა დაცვის მხარის სააპელაციო საჩივარს არსებითად იხილავდა მხოლოდ მოსამართლე კ. მ-ი და, შესაბამისად, არცერთ სასამართლო სხდომას მოსამართლეები - მ. თ-ი და გ. კ-ე არ დასწრებიან. ამდენად, დარღვეულია საქართველოს კონსტიტუციითა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს მიერ დადგენილი სამართლიანი სასამართლოს უფლება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

1. საკასაციო პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, შეამოწმა მსჯავრდებულების - ს. ლ-სა და გ. ბ-ს ინტერესების დამცველი ადვოკატების - ს. კ-სა და ს. მ-ს საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო განაჩენი უნდა დარჩეს უცვლელად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

2. დაზარალებულ ა. კ-ს გამოძიების დროს მიცემული ჩვენებებით დგინდება, რომ 2015 წლის 10 ნოემბერს უკრაინის რესპუბლიკიდან ჩამოვიდა მეუღლესთან ერთად საქართველოში და დროებით ცხოვრობდა დედის ძმასთან, ვ. ჯ-სთან ….. რაიონის სოფელ …... 2016 წლის 1 თებერვალს სტუმრად იმყოფებოდა ბიძასთან, ზ. მ-სთან ქ.თბილისში, ….., საიდანაც დაახლოებით 00:00 საათზე გადაწყვიტა ….. დაბრუნება. ….. მიმავალ საავტომობილო გზაზე გაუჩერა „ნისანის“ მარკის ავტომანქანამ, სახ. ნომრით ….., რომლის საჭესთან და წინა სავარძელზე ისხდნენ 20-25 წლის ახალგაზრდები. ისინი დასთანხმდნენ, რომ წაეყვანათ ….. 10 ლარად. იგი მოთავსდა მძღოლის უკან, სავარძელში და გაეცნო ავტომანქანაში მყოფებს. გზაზე შეიძინეს ენერგეტიკული სასმელი, მანქანაში ჰქონდათ ასევე ლუდი და ეტყობოდათ, რომ იყვნენ ნასვამები. ….., ….. გზატკეცილზე მდებარე „…..“ ავტოგასამართ სადგურზე შევიდნენ საწვავის ჩასასხმელად. მძღოლის გვერდზე მჯდომმა მამაკაცმა სთხოვა მიეცა 5 – ლარიანი, რადგან აკლდებოდა საწვავის თანხა, ხოლო დარჩენილ თანხას ადგილზე გამოართმევდნენ. სამივენი გადმოვიდნენ ავტომანქანიდან, მან ამოიღო ყავისფერი ტყავის საფულე, სადაც ჰქონდა 2 ასლარიანი კუპიურა და ერთი ხუთლარიანი კუპიურა და მძღოლის გვერდზე მჯდომს მიაწოდა 5 – ლარიანი. ჩაასხეს საწვავი, მან თავისი სურვილით გაწმინდა ა/მანქანის წინა მაშუქები, ავტოგასამართ სადგურზე ნახა ბიძის ნაცნობი, რომელსაც ესაუბრა ცოტა ხანს. ერთ-ერთმა მგზავრმა დალია ლუდი, ბოთლი ჩააგდო იქვე, ყუთში და გააგრძელეს გზა …..დან ….. მიმართულებით. როდესაც გასცდნენ ….. წრიულს, ზუსტად არ ახსოვს ადგილი, მძღოლის გვერდით მჯდომი მოტრიალდა მისკენ, შეაგინა და მოსთხოვა ყველაფერი, რაც ჰქონდა. მან უპასუხა, რომ საფულისა და ტელეფონის გარდა არაფერი ჰქონდა. მძღოლმა ავტომანქანა გააჩერა ხელმარჯვნივ, საავტომობილო გზის პირას, სავარძლის გვერდიდან ამოიღო გასაშლელი რკინის კეტი, რის შემდეგაც თვითონაც ჩამოვიდნენ ავტომანქანიდან. მძღოლმა წააქცია და დაიქნია რკინის გასაშლელი, ე.წ. „დუბინკა“, რომელიც გაიშალა ტკაცუნის ხმით და დაარტყა თავის არეში, თუმცა თავი არ დაუზიანდა. ამის შემდეგ მძღოლის გვერდზე მჯდომმა ახადა საბარგულს და ისევ დაბრუნდა. ემუქრებოდნენ სიცოცხლის მოსპობით, თანაც ფიქრობდა, რომ იარაღი ექნებოდათ და აუცილებოლად მოკლავდნენ, ამოიღო ყავისფერი ტყავის საფულე, რომელშიც ჰქონდა ორი ასლარიანი კუპიურა, მეუღლის სურათი, „…..ბანკის“ პლასტიკური ბარათი, მეტრომანი, ხატები, ასევე შავი ფერის „ნოკიას“ ფირმის მობილური ტელეფონი ….., სიმბარათით ….. და გადასცა მძღოლის გვერდზე მჯდომ მამაკაცს, რომელმაც ნივთები ჩაიდო ჯიბეში. მათ გააფრთხილეს, რომ აღნიშნული ფაქტის თაობაზე არავისთვის შეეტყობინებინა, თორემ მოძებნიდნენ და მოკლავდნენ, ემუქრებოდნენ სიცოცხლის მოსპობით, იყვნენ გავლენიანი პირები და არავისი ეშინოდათ. ამის შემდეგ დაქოქეს ავტომანქანა და წავიდნენ, თუმცა მან ვერ შეამჩნია, რომელ მხარეს გაეშურნენ. გამვლელმა ავტომანქანამ გაუჩერა და წაიყვანა …..საპატრულო პოლიციის განყოფილებაში, სადაც განაცხადა მომხდარის შესახებ.

3. 2016 წლის 2 თებერვლის ბრალდებულის დაკავებისა და პირადი ჩხრეკის ოქმით დადგენილია, რომ ავტომობილის ჩხრეკის შემდეგ დააკავეს ს. ლ-ა. მას ჩაუტარდა პირადი ჩხრეკა. ჩხრეკის შედეგად ქურთუკის ჯიბიდან მან წარმოადგინა შავი ნაჭრის საფულე თეთრი ლოგოთი. საფულეში იდო ფულადი თანხა – 380 ლარი, 3(სამი)ცალი 100 (ას) ლარიანი, ერთი ცალი 50 (ორმოცდაათ) ლარიანი, ერთი ცალი 20 (ოც) ლარიანი და ერთი ცალი 10 (ათ) ლარიანი კუპიურები. ერთ-ერთ 100 (ას) ლარიან კუპიურაზე აღინიშებოდა ლურჯი ფერის წარწერა „…..“. ს. ლ-ს პირადი ჩხრეკის შედეგად ასევე ამოღებულ იქნა ვერცხლისფერი მობილური ტელეფონი სიმბარათით.

4. 2016 წლის 2 თებერვლის ობიექტის (საგნის) ამოცნობის ოქმებით დგინდება, რომ დაზარალებულმა ა. კ-მ ამოიცნო ს. ლ-ს ჩხრეკის შედეგად ამოღებული ერთ–ერთი 100 (ას) ლარიანი კუპიურა. წარდგენილი სამი ერთგვაროვანი 100 (ას) ლარიანი კუპიურიდან ერთ-ერთი კუპიურა ამოიცნო ლურჯი ფერის წარწერა „…..-ს“ მიხედვით.

5. 2016 წლის 2 თებერვლის ავტომობილის ჩხრეკის ოქმით დგიდება, რომ ქალაქ ….., ….. გზატკეცილზე, რესტორან „…..“ მიმდებარე ტერიტორიაზე, გ. ბ-ს მფლობელობაში არსებული „ნისანის“ მარკის ავტომობილის, სახელმწიფო ნომრით ….., ჩხრეკის შედეგად მძღოლის გვერდითა წინა სავარძლის ქვეშ ნანახი და ამოღებულ იქნა ყავისფერი ტყავის საფულე. საფულეში მოთავსებული იყო მეტრომანის ბარათი, „…..ბანკის“ პლასტიკური ბარათი, ხატი და ახალგაზრდა ქალის ფოტოსურათი. ავტომობილის ე.წ. „ბარიდან“ ამოღებულ იქნა შავი ფერის ბუდეში მოთავსებული რკინის გასაშლელი ხელკეტი.

6. 2016 წლის 2 თებერვლის ობიექტის (საგნის) ამოცნობის ოქმებით დგინდება, რომ დაზარალებულმა ა. კ-მ წარდგენილი სამი ერთგვაროვანი ნივთიდან ფერითა და შესაკრავი ღილაკით ამოიცნო ავტომობილის ჩხრეკის შედეგად ამოღებული მისი კუთვნილი ტყავის საფულე. მისივე ჩვენებით დგინდება, რომ საფულეში აღმოჩენილი ახალგაზრდა ქალის სურათი არის მისი მეუღლე.

7. „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2016 წლის 22 თებერვლის №….. ბიოლოგიური (გენეტიკური) ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, გენეტიკური კვლევისა და სტატისტიკური ანალიზის საფუძველზე დადგინდა, რომ პაკეტში, წარწერით: „ერთი ცალი ლითონის ხელკეტი, ავტომანქანის ჩხრეკის ფაქტი ნისანი ….. სახ: …..” მოთავსებულ შავი ფერის მეტალის ხელკეტის გამოსაშლელ ნაწილზე არსებული ბიომასალის (ობ.N2) გენეტიკური პროფილი და ა. კ-ს (ობ. N6, პაკეტი, წარწერით: „ა. კ-ს სისხლი“) გენეტიკური პროფილი იდენტურია. ამავე ხელკეტის ტარზე (ობ.N1) და პაკეტში, წარწერით „ა/მანქანიდან ამოღებული საფულე“ მოთავსებულ საფულეზე (ობ.N3) არსებული ბიომასალის გენეტიკური პროფილები, შერეული ობ. N1,3-ის გენეტიკური პროფილები, ….. გამოვლენილ ….. სიჭარბის გამო, გენეტიკური იდენტიფიკაციისათვის არაინფორმატიულია. პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხვისას აღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნის სისწორე დაადასტურა ექსპერტმა ვ. ო-მ.

8. „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2016 წლის 11 თებერვლის სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილია, რომ ა. კ-ა 2016 წლის 2 თებერვალს მიღებულ ტრავმასთან დაკავშირებით ….. სამედიცინო ცენტრში მკურნალობდა დიაგნოზით: თავის ტკივილი. სამედიცინო დოკუმენტების მიხედვით, მას აგრეთვე აღენიშნებოდა დაზიანება სისხლნაჟღენთის სახით კისრის მარცხენა ნახევარში, რომელიც მიყენებულია რაიმე მკვრივი, ბლაგვი საგნის მოქმედებით და მიეკუთვნება დაზიანებათა მსუბუქ ხარისხს, ჯანმრთელობის მოუშლელად.

9. მსჯავრდებულებმა – ს. ლ-მ და გ. ბ-მ თავი არ ცნეს დამნაშავედ და განმარტეს შემდეგი: …. მიმართულებით მგზავრობისას მათ გზაზე შეხვდათ ა. კ-ა, რომელიც ღამის საათებში იდგა თბილისის გასასვლელთან და ცდილობდა ავტომობილის გაჩერებას, დამგზავრების სურვილით. მათ გაუჩერეს მანქანა და ანაზღაურების გარეშე გაიყოლეს სოფელ ….. მიმართულებით. მიიყვანეს კიდეც სოფელ ….., ერთ-ერთ სახლში. მისივე თხოვნით დაელოდნენ მას, რადგან სახლიდან გამოსული ა. კ-ა უნდა ჩაეყვანათ სოფლის ბოლოში. გზაში ა. კ-მ მათთან ერთად მოისურვა ….. გამგზავრება, სადაც ისინი მეგობრის სანახავად მიდიოდნენ. მათ უარი უთხრეს, გაუჩერეს ავტომანქანა და მოსთხოვეს გადასვლა, რის გამოც მოუხდათ სიტყვიერი შეკამათება. კატეგორიული თხოვნის შემდეგ, ა. კ-ა ჩავიდა მანქანიდან, ხოლო მათ გააგრძელეს გზა …... ისინი თავს არ დასხმიან ა. კ-ს, არ დამუქრებიან, არ მოუთხოვიათ და არ წაურთმევიათ მისთვის რაიმე ქონება.

10. პირველ რიგში, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ არ იზიარებს დაცვის მხარის პოზიციას, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 ოქტომბრის განაჩენი გამოიტანა სასამართლოს არაკანონიერმა შემადგენლობამ შემდეგ გარემოებათა გამო:

11. საქართველოს სსსკ-ის 22-ე მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, ნაკლებად მძიმე და მძიმე კატეგორიის დანაშაულთა სისხლის სამართლის საქმეებზე რაიონული (საქალაქო) სასამართლოების განაჩენებისა და სხვა შემაჯამებელი სასამართლო გადაწყვეტილებების გამო საჩივრები შესაძლებელია, სააპელაციო წესით ერთპიროვნულად განიხილოს სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის მოსამართლემ. განსახილველი საქმე განეკუთვნება მძიმე დანაშაულთა კატეგორიას და, შესაბამისად, მოსამართლე უფლებამოსილი იყო, საქმე განეხილა ერთპიროვნულად.

12. წარმოდგენილი საქმის მასალებით დადგენილია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე კ. მ-მ ს. ლ-სა და გ. ბ-ს მსჯავრდების საქმე განიხილა ერთპიროვნულად, მაგრამ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 ოქტომბრის განაჩენს ხელს აწერს მოსამართლეთა კოლეგია - მოსამართლე კ. მ-სა (თავმჯდომარე) და მოსამართლეების - მ.თ-სა და გ. კ-ს შემადგენლობით.

13. შესაბამისად, დადგენილია, რომ განაჩენს ხელს აწერს სწორედ ის მოსამართლე - კ. მ-ი (სხდომის თავმჯდომარე), რომელმაც განიხილა მოცემული სისხლის სამართლის საქმე, ხოლო რაც შეეხება დანარჩენი ორი მოსამართლის ხელმოწერას, ეს წარმოადგენს მხოლოდ ტექნიკურ ხარვეზს, რაც არ შეიძლება შეფასდეს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის არსებით დარღვევად. ნიშანდობლივია ის გარემოება, რომ რომელიმე მოსამართლეს განსხვავებული აზრი, რომელიც შესაძლოა, განაჩენის კანონიერების საეჭვოდ მიჩნევის საფუძველი გამხდარიყო, არ წარმოუდგენია. ამასთან, მოსამართლე კ. მ-ს მიერ გამოცხადებული სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსი სრულად არის თანხვდენილი განაჩენის სამოტივაციო ნაწილთან. ამდენად, მითითებულ განაჩენზე დამატებით ორი მოსამართლის ხელმოწერის არსებობა ვერ იქნება მიჩნეული იმის საფუძვლად, რომ განაჩენი გამოტანილია სასამართლოს უკანონო შემადგენლობის მიერ.

14. საკასაციო პალატა ასევე ვერ გაიზიარებს დაცვის მხარის კიდევ ერთ ძირითად არგუმენტს დაზარალებულ ა. კ-ს გამოძიებაში მიცემული ჩვენების სასამართლო სხდომაზე გამოქვეყნებასთან დაკავშირებით, რაც კასატორებს მიაჩნიათ როგორც საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კანონის, ისე -ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის მე-3 პარაგრაფის „დ“ ქვეპუნქტის დარღვევად, ვინაიდან სახელმწიფო ორგანოებმა, მიუხედავად იმისა, რომ ჰქონდათ ინფორმაცია, რომ მოწმე საზღვარგარეთ მიემგზავრებოდა, თავდაპირველად არ მიიღეს მის გამგზავრებამდე მაგისტრატი მოსამართლის წინაშე, ხოლო მოგვიანებით – საქმის არსებითი განხილვის სხდომაზე მისი დისტანციური წესით დაკითხვისათვის აუცილებელი შესაბამისი ზომები. აღნიშნულთან მიმართებით საკასაციო პალატა აღნიშნავს შემდეგს:

15. ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ მოწმის ჩვენების სასამართლო სხდომაზე გამოქვეყნებასთან დაკავშირებით თავის გადაწყვეტილებებში განმარტა:

16. მოთხოვნა, რომლის შესაბამისადაც, მოწმის დაუსწრებლობის საფუძვლიანი მიზეზი უნდა არსებობდეს, პირველ რიგში უნდა იქნეს გათვალისწინებული, კერძოდ კი მანამდე, სანამ იმაზე დაიწყება მსჯელობა, კონკრეტული მტკიცებულება იყო თუ არა ერთადერთი ან გადამწყვეტი. როდესაც მოწმე არ ესწრება სასამართლო პროცესს ჩვენების უშუალოდ მიცემის მიზნით, არსებობს ვალდებულება, რომლის შესაბამისადაც, შესწავლილ უნდა იქნეს მოწმის გამოუცხადებლობის საფუძვლიანი მიზეზები („ალ-ხავაჯა და ტაჰერი გაერთიანებული სამეფოს წინააღმდეგ“ Al-Khawaja and Tahery v. the United Kingdom [დიდი პალატა], N 26766/05; 22228/06, § 120, 15.12.2011.); როდესაც ბრალდებულის მიერ მოწმის დაკითხვა შეუძლებელია მისი სასამართლოში გამოუცხადებლობის გამო, ხელისუფლებამ გონივრულ ძალისხმევას უნდა მიმართოს, რათა უზრუნველყოს მისი სასამართლოში გამოცხადება („კარპენკო რუსეთის წინააღმდეგ“ Karpenko v. Russia, N 5605/04), § 62, 24.09.2012); გარკვეულ გარემოებებში შეიძლება მიზანშეწონილად იქნეს მიჩნეული საგამოძიებო ეტაპზე ჩამორთმეულ ჩვენებებზე დაყრდნობა, მაგალითად, თუ მოწმე გარდაიცვალა („მიკა შვედეთის წინააღმდეგ“, Mika v. Sweden, N 31243/06 § 37, 27.01.2009), დუმილის უფლებით ისარგებლა („კრაქსი იტალიის წინააღმდეგ“ Craxi v. Italy, N 34896/97, § 86, 05.03.2003), ან როდესაც მთავრობის მიერ მოწმის სასამართლოში გამოცხადებისთვის მიმართული ძალისხმევის მიუხედავად, იგი არ გამოცხადდა სასამართლოში („მირილაშვილი რუსეთის წინააღმდეგ“, Mirilashvili v. Russia, N 6293/04, § 217, 05.06.2009); მაშინაც კი, როდესაც სხვის სიტყვებზე დაფუძნებით მიცემული ჩვენება მოპასუხის წინააღმდეგ არსებული ერთადერთი ან გადამწყვეტი მნიშვნელობის ჩვენებაა, მისი დასაშვებად ცნობა ავტომატურად არ წარმოადგენს მუხლი 6 § 1-ის დარღვევას. მიუხედავად ამისა, ის გარემოება, რომ მოპასუხის მსჯავრდება ძირითადად, ან უმეტესწილად, იმ მოწმის მიერ მიცემულ ჩვენებას ეყრდნობა, რომელიც სასამართლოში არ გამოცხადებულა, ძალიან მნიშვნელოვან ფაქტორად იქნება მიჩნეული მასთან დაკავშირებული საკმარისი დამაბალანსებელი ფაქტორები, მათ შორის ძლიერი პროცესუალური გარანტიების არსებობა. ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში უნდა შეფასდეს, არსებობდა თუ არა საკმარისი დამაბალანსებელი ფაქტორები, მათ შორის – მტკიცებულებების სანდოობისა და სარწმუნოობის შეფასებისკენ მიმართული სამართლიანი და სათანადო ზომები. ასეთი მტკიცებულებების მნიშვნელობის გათვალისწინებით, მათზე დაყრდნობით, მსჯავრდება მხოლოდ იმ შემთხვევაშია დასაშვები, თუ მტკიცებულება საკმარისად სარწმუნოა („ალ-ხავაჯა და ტაჰერი გაერთიანებული სამეფოს წინაღმდეგ“ Al-Khawaja and Tahery v. the United Kingdom [დიდი პალატა], N 26766/05; 22228/06, § 147, 15.12.2011).

17. საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს სააპელაციო პალატის მოტივაციას, კერძოდ: საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის გარდამავალი და დასკვნითი დებულებების 332-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, 2016 წლის 20 თებერვლამდე გამოძიებისას დაკითხვა წარიმართება საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 1998 წლის 20 თებერვლის რედაქციის საფუძველზე. კანონმდებელმა აღნიშნულ თარიღზე მიუთითა იმ გარემოებიდან გამომდინარე, რომ საქართველოს სსსკ-ის 114-ე მუხლით გათვალისწინებული მოწმედ დაკითხვის წესი ამოქმედდა სწორედ 2016 წლის 20 თებერვლიდან, შესაბამისად, ა. კ-ა 2016 წლის 2 და 3 თებერვალს მაგისტრატი მოსამართლის წინაშე ვერ დაიკითხებოდა ამ დროისთვის ძალაში არშესული სამართლებრივი ნორმის საფუძველზე.

18. რაც შეეხება იმ ფაქტს, თუ რატომ გამოქვეყნდა ა. კ-ს მიერ გამოძიებაში მიცემული ჩვენებები, სააპელაციო პალატა ამ შემთხვევაშიც მართებულად მიუთითებს, რომ მოწმის საქართველოში არყოფნისას მისი ჩვენების საჯაროდ წაკითხვის, ან ჩვენების აუდიო-ვიდეოჩანაწერის მოსმენის წესს ითვალისწინებდა საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 1998 წლის 20 თებერვლის რედაქციაც და ითვალისწინებს ამჟამად მოქმედი რედაქციაც. ამასთანავე, წარმოდგენილი საქმის მასალებით დადგენილია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ დააკმაყოფილა დაცვის მხარის შუამდგომლობა დაზარალებულ ა. კ-ს დისტანციური წესით დაკითხვის თაობაზე, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი სასამართლოსა და საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს შორის მიმოწერითაც. თუმცა დაცვის მხარემ ვერ უზრუნველყო თავისი მოთხოვნის რეალიზება, ისევე, როგორც სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, რა დროსაც სააპელაციო პალატამ ასევე, დააკმაყოფილა დაცვის მხარის ანალოგიური შუამდგომლობა და იმ მიზნით, რომ მას გამოეყენებინა თავისი უფლება და თანაბარ პირობებში დაეკითხა მისთვის სასურველი მოწმე, რამდენიმე სასამართლო სხდომა გადადო, მაგრამ დაცვის მხარემ ვერც ამ შემთხვევაში უზრუნველყო მოწმის დაკითხვა.

19. ამდენად, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება ა. კ-ს სასამართლო სხდომაზე გამოცხადებისა და მისი დაკითხვის შეუძლებლობა, რის გამოც მისი ჩვენებები სხდომაზე გამოქვეყნდა კანონიერად და, შესაბამისად, მათი გამოკვლევისას სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობის მოთხოვნები, ისევე როგორც ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციითა და პრეცედენტული სამართლით დადგენილი სტანდარტები, არ დარღვეულა.

20. დაცვის მხარე საკასაციო საჩივარში მსჯავრდებულების უდანაშაულობის დასადასტურებლად უთითებს შემდეგ გარემოებებზე:

ü დაზარალებულის მიერ 100 – ლარიანი კუპიურის ამოცნობა საქართველოს სსსკ-ის 131-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნათა აშკარა დარღვევით ჩატარდა, ვინაიდან მსჯავრდებულ ს. ლ-ს საფულიდან ამოღებულ 100 –ლარიან კუპიურასთან ერთად, რომელზეც იყო რუსულენოვანი წარწერა „…..“, ა. კ-ს ამოსაცნობად წარედგინა აშკარად განსხვავებული ორი 100 –ლარიანი კუპიურა, რომლებზეც ანალოგიური შინაარსის წარწერა არ იყო შესრულებული.

ü ბიოლოგიური ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, მსჯავრდებულების ავტომანქანის ჩხრეკისას ამოღებულ საფულესა და გასაშლელ ხელკეტზე არსებული ბიომასალის გენეტიკური პროფილი არ დაემთხვა ს. ლ-სა და გ. ბ-ს გენეტიკურ პროფილს, რაც, თავის მხრივ, ადასტურებს მათ უდანაშაულობას.

ü დაცვის მხარის მოწმის – მ. ლ-ს ჩვენებით დგინდება, რომ რომ ის არის მსჯავრდებულ ს. ლ-ს დედა. 2016 წლის 1 თებერვალს მისმა შვილმა სთხოვა 200 ლარის სესხება. მან აღნიშნული თანხა გამოიტანა სავალუტო ჯიხურიდან, რომელიც მდებარეობს მათი საცხოვრებელი ბინის ახლოს და ეკუთვნის მისი მეუღლის მეგობრებს. ერთ 100 – ლარიან კუპიურას რაღაც წარწერა ჰქონდა, რაზეც ყურადრება არ გაუმახვილებია. მისმა შვილმა სთხოვა, რომ კუპიურა გამოეცვალა, მაგრამ არ გამოცვალა.

ü დაცვის მხარის მოწმის – ვ. ჯ-ს ჩვენებით დადგენილია, რომ ის არის დაზარალებულ ა. კ-ს ბიძა, რომელიც უკრაინიდან ჩამოსვლის შემდეგ თავის მეუღლესთან ერთად მის სახლში ცხოვრობდა. მოწმემ დაადასტურა, რომ 2016 წლის 1 თებერვლის საღამოს ა. კ-ა დაბრუნდა თბილისიდან და სთხოვა ფულის სესხება, რაზეც უარი უთხრა. როდესაც ეზოში გაჰყვა, დაინახა, რომ მას ელოდებოდა მანქანა, რომელშიც ორი მამაკაცი იჯდა. ა. კ-ა მათ ჩაუჯდა მანქანაში და წაჰყვა. მეორე დღეს იგი დაბრუნდა სახლში და უთხრა, რომ დააყაჩაღეს და ფული წაართვეს, რაც მან არ დაიჯერა, ვინაიდან მის დისშვილს ფული არ ჰქონდა. მოწმემ დაზარალებული უარყოფითად დაახასიათა.

21. აღნიშნულ არგუმენტებთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატის განაჩენში დეტალური მსჯელობაა წარმოდგენილი, რასაც საკასაციო პალატაც იზიარებს და მიუთითებს შემდეგს:

22. საქართველოს სსკ-ის 131-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ამომცნობს ამოსაცნობი ობიექტი უნდა წარედგინოს ორ ერთგვაროვან საგანთან ერთად. ამომცნობს სთავაზობენ მიუთითოს ობიექტი, რომლის ამოცნობაც შეუძლია და განმარტოს, რა ნიშან-თვისებებით ამოიცნო იგი. საგნის ერთგვაროვნება დამოკიდებულია იმ კონკრეტულ ნიშან-თვისებაზე, რომლითაც ის ამომცნობმა პირმა უნდა განასხვაოს სხვა, გვარობითად მსგავსი ნივთისაგან.

23. ამოცნობის ოქმით დგინდება, რომ დაზარალებულმა ა. კ-მ წარდგენილი სამი ერთგვაროვანი 100 (ას) ლარიანი კუპიურიდან ამოიცნო ერთ-ერთი კუპიურა, ლურჯი ფერის წარწერა - „…..-ს“ მიხედვით.

24. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო პალატამ მართებულად მიუთითა, რომ დაზარალებულს სწორედ ერთგვაროვან 100 – ლარიან კუპიურებთან ერთად წარედგინა ამოსაცნობი 100 – ლარიანი კუპიურა, რადგან აღნიშნული საგნები ერთმანეთისგან არ განსხვავდებოდა იმ პარამეტრებით, რაც საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ არის დადგენილი. რაც შეეხება კუპიურაზე არსებულ რუსულენოვან წარწერა - „…..-ს“, იგი სწორედ ის მაინდიტიფიცირებელი ნიშანი იყო, რომლითაც ამოიცნო ა. კ-მ კუპიურა და რომლის შესახებ, დაზარალებულის ჩვენებიდან გამომდინარე, გამოძიებისთვის მსჯავრდებულების დაკავებამდე იყო ცნობილი. კასატორების მითითება, რომ დანარჩენ კუპიურებზეც ანალოგიური წარწერა უნდა შესრულებულიყო და ისე ჩატარებულიყო ამოცნობა, უსაფუძვლოა, ვინაიდან გამოძიების მხრიდან ამგვარი ქმედება საეჭვოს გახდიდა საგნის ამოცნობის ოქმის, როგორც მტკიცებულების, სანდოობას.

25. რაც შეეხება ბიოლოგიური ექსპერტიზის დასკვნას, ამ დასკვნით, როგორც აღინიშნა, დადგენილია, რომ მეტალის ხელკეტის გამოსაშლელ ნაწილზე არსებული ბიომასალის გენეტიკური პროფილი და ა. კ-ს გენეტიკური პროფილი იდენტურია, ხოლო საფულესა და ხელკეტზე არსებული ბიომასალის გენეტიკური პროფილი არ დაემთხვა მსჯავრდებულების გენეტიკურ პროფილებს. აღნიშნულთან დაკავშირებით მოწმის სახით დაიკითხა დასკვნის გამცემი ექსპერტი - ვ. ო-ა, რომელმაც განმარტა, რომ ხელკეტის ტარზე არსებული გენეტიკური პროფილის განსაზღვრა ვერ მოხერხდა, ვინაიდან ტარზე ამოვიდა ძალიან შერეული პროფილი, რაც არ გამორიცხავს და არც ადასტურებს კონკრეტული პირის საგანთან შეხების ფაქტს. რაც შეეხება გასაშლელ ნაწილზე დაზარალებულის გენეტიკური პროფილის იდენტური ბიომასალის გენეტიკური პროფილის არსებობის ფაქტს, ექსპერტმა განმარტა, რომ ის შეიძლება გადასულიყო დარტყმითაც (იხ. სასამართლო სხდომის ოქმი 24.05. 16 - 13:30:09-13:32:22).

26. ამასთანავე, დაცვის მხარემ ვერ ახსნა, თუ საიდან აღმოჩნდა ავტომანქანაში დაზარალებულის საფულე და განაცხადა, რომ შესაძლებელია, ა. კ-ს საფულე მანქანიდან გადასვლის დროს დაუვარდა, რაც წარმოადგენს ვარაუდს და ეწინააღმდეგება ავტომანქანის ჩრეკის ოქმს, რომლის მიხედვით დადგენილია, რომ საფულე ამოღებულ იქნა მძღოლის გვერდით არსებული წინა სავარძლის ქვემოდან, მაშინ, როდესაც დაზარალებული უკანა სავარძელზე იჯდა. რაც შეეხება, გასაშლელ ხელკეტს, რომელსაც, მსჯავრდებულების განმარტებით, დაზარალებული ათამაშებდა ხელში, ის ჩხრეკის ოქმის თანახმად, ამოიღეს ავტომანქანის წინა ორ სავარძელს შორის არსებული ე.წ „ბარიდან“. ხაზი უნდა გაესვას იმ ფაქტსაც, რომ მსჯავრდებულების ჩვენების მიხედვით, ა. კ-მ სახლში შესვლამდე გამოიტანა და მანქანაში დატოვა „შავ პარკში“ ჩადებული რაღაც ნივთი, რომელიც შემდეგ გასაშლელი ხელკეტი აღმოჩნდა, თუმცა ჩხრეკის დროს ასეთი „შავი პარკი“ ვერ ნახეს, ხოლო თავად ხელკეტი მოთავსებული იყო პატარა ზომის ბუდეში. ასევე ნიშანდობლივია ის გარემოებაც, რომ ბიოლოგიური ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ხელკეტის ტარსა და საფულეზე გამოკვეთილად არც ა. კ-ს გენეტიკური პროფილი ამოსულა, მაშინ, როდესაც მსჯავრდებულები თავიანთ ჩვენებებში მიუთითებენ, რომ დაზარალებულმა აღნიშნული ხელკეტი სახლში შესვლამდე გამოიტანა და შემდეგ მანქანაში ხელში ეკავა, შლიდა და კეცავდა. ამდენად, მხოლოდ ის ფაქტი, რომ ხელკეტსა და საფულეზე არ არმოჩნდა მსჯავრდებულთა გენეტიკური პროფილები, მითითებული მსჯელობიდან და ექსპერტ ვ. ო-ს ჩვენებიდან გამომდინარე, ვერ იქნება მიჩნეული მსჯავრდებულების უდანაშაულობის დამადასტურებელ მტკიცებულებად.

27. რაც შეეხება მსჯავრდებულთა ჩვენებებს, რომ მათ არანაირი დანაშაული არ ჩაუდენიათ, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს, ვინაიდან მათი ჩვენებები მიზნად ისახავს სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობისგან თავის არიდებას, ისინი არადამაჯერებელია და ეწინააღმდეგება როგორც დაზარალებულ ა. კ-ს ჩვენებას, ისე – საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს.

28. ასევე არადამაჯერებელი და არათანმიმდევრულია დაცვის მხარის მოწმეების – მ. ლ-სა და ვ. ჯ-ს ჩვენებები. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ დაცვის მხარემ პირველი ინსტანციის სასამართლოში ვერ ან არ წარმოადგინა ის მტკიცებულებები, რომლებიც უტყუარად დაადასტურებდა მ. ლ-ს მიერ სავალუტო ჯიხურიდან თანხის სესხების ფაქტს, რომელიც, თავის მხრივ, გაამყარებდა მოწმის ჩვენების მტკიცებულებით ძალას და შესძენდა მეტ სანდოობას. მოცემულ შემთხვევაში კი მოწმის ჩვენება გამყარებული არ არის სხვა მტკიცებულებით. რაც შეეხება მოწმე ვ. ჯ-ს ჩვენებას, იგი ფაქტობრივად მიმართული იყო იმისკენ, რომ რაც შეიძლება უარყოფით კონტექსტში წარმოეჩინა თავისი დისშვილი, დაზარალებული ა. კ-ა. მან თავის ჩვენებაში რანდენჯერმე გაამახვილა ყურადღება ისეთ ფაქტებზე, რომლებიც შეესაბამებოდა მსჯავრდებულების ჩვენებებს და ადასტურებდა, რომ შემთხვევის დღეს დაზარალებულს ახლდა ორი პირი, რომლებთან ერთადაც ის წავიდა და მას თანხა საერთოდ არ ჰქონია. კიდევ უფრო თვალშისაცემი იყო ის ფაქტი, როდესაც მოწმემ სასამართლოში განაცხადა, რომ დარწმუნებული იყო მსჯავრდებულების უდანაშაულობაში. თუმცა, როდესაც ბრალდების მხარემ შეკითხვები დაუსვა სხვა გარემოებებთან დაკავშირებით, რომლებიც შეეხებოდა შემთხვევის დღემდე და მას შემდეგ დაზარალებულის სახლში ყოფნის ფაქტს, მან რამდენჯერმე შეცვალა ჩვენება და თავიდან ითხოვა ჩვენების დაწყება, რაც განსაკუთრებით გამოჩნდა მაშინ, როდესაც კითხვა დაისვა მომხდარი ფაქტის შემდეგ ა. კ-ს სახლში დაბრუნებასთან დაკავშირებით. მოწმემ ჯერ განაცხადა, რომ პოლიციის თანამშრომლებმა მისი დისშვილი სახლში მოიყვანეს მეორე დღეს, დილით, შემდეგ შეცვალა ჩვენება და განაცხადა, რომ მოიყვანეს საღამოთი, ხოლო ბოლოს დაცვის მხარის შეკითხვაზე ორჯერ გაიმეორა, რომ პოლიციის თანამშრომლებმა ა.კ-ა მოიყვანეს 2-3 დღის შემდეგ. საყურადღებოა ის ფაქტიც, რომ მოწმის ჩვენებით, იმ საღამოს, როდესაც ა. კ-ა მასთან სახლში მივიდა, თვითონ იყო ნასვამი.

29. ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ საქმეში „ფეოდოროვი მოლდოვის წინააღმდეგ” (Feodorov v. The Republic of Moldova, N 42434/ 06, 29.01.2014.) განმარტა, რომ საქმის გარემოებების დასადგენად, სასამართლო ითვალისწინებს ,,გონივრულ ეჭვს მიღმა’’ სტანდარტს, რომ ასეთი მტკიცებულება წარმოიქმნება მხოლოდ შეთანხმებული, საკმარისად ძლიერი, აშკარა და დამაჯერებელ დასკვნებით ან გაუბათილებელი პრეზუმფციით.

30. საქართველოს კონსტიტუციის მე-40 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გამამტყუნებელი განაჩენი უნდა ემყარებოდეს მხოლოდ უტყუარ მტკიცებულებებს. საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მე-13 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, გამამტყუნებელი განაჩენი უნდა ეფუძნებოდეს მხოლოდ ერთმანეთთან შეთანხმებულ, აშკარა და დამაჯერებელ მტკიცებულებათა ერთობლიობას, რომელიც გონივრულ ეჭვს მიღმა ადასტურებს პირის ბრალეულობას.

31. საკასაციო პალატამ ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად შეამოწმა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, შეაფასა თითოეული მათგანი საქმესთან მათი რელევანტურობის, დასაშვებობისა და უტყუარობის თვალსაზრისით და მიაჩნია, რომ ბრალდების მხარის მიერ წარმოდგენილი და სასამართლო განხილვის დროს გამოკვლეული უტყუარი და ურთიერთთავსებადი მტკიცებულებების ერთობლიობით გონივრულ ეჭვს მიღმა დასტურდება მსჯავრდებულების - ს. ლ-სა და გ. ბ-ს ბრალეულობა საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით შერაცხულ ბრალდებებში.

32. რაც შეეხება სასჯელებს, საკასაციო პალატას საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 39-ე მუხლისა და ამავე კოდექსის 53-ე მუხლის მოთხოვნების გათვალისწინებით, მიაჩნია, რომ მსჯავრდებულებისათვის შეფარდებული სასჯელები მათი პიროვნებისა და ჩადენილი დანაშაულის სიმძიმის თანაზომიერი და პროპორციულია და, ამდენად, მათ მიმართ განსაზღვრული სასჯელების სახე და ზომა არის სამართლიანი.

33. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 ოქტომბრის განაჩენი არის კანონიერი და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სსსკ-ის 301-ე მუხლით, 307-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით, მე-2, მე-3 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მსჯავრდებულების - ს. ლ-სა და გ. ბ-ს ინტერესების დამცველი ადვოკატების - ს. კ-სა და ს. მ-ს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 ოქტომბრის განაჩენი მსჯავრდებულების - ს. ლ-სა და გ. ბ-ს მიმართ დარჩეს უცვლელად.

3. განაჩენი საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. სილაგაძე

მოსამართლეები: ნ. გვენეტაძე

გ. შავლიაშვილი