ას-1007-944-2010 10 იანვარი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ნ. ნ-ია

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. დ-ევი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 2 აგვისტოს განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ სამკვიდრო ქონების მესაკუთრედ ცნობა, სამკვიდრო მოწმობაში ცვლილების შეტანა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 15 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ლ. დ-ევმა მოპასუხე ნ. ნ-იას მიმართ და მოითხოვა: ა. 1993 წლის 26 ივლისს გარდაცვლილი ი. მ-ძის დანაშთი სამკვიდროს, კერძოდ, ქ.თბილისში, ... ქ.¹71-ში მდებარე უძრავი ქონების მისთვის მიკუთვნება; ბ. 2008 წლის 14 იანვარს ნოტარიუს ი. ჩ-იანის მიერ ნ. ნ-იას სახელზე გაცემულ ¹2-7 სამკვიდრო მოწმობაში ცვლილების შეტანა (ტომი I, ს.ფ. 1-10, 108-113).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით ლ. დ-ევის სარჩელი დაკმაყოფილდა, იგი ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, ... ქ.¹71-ში მდებარე, 1993 წლის 27 ივლისს გარდაცვლილი ი. მ-ძის დანაშთი სამკვიდრო ქონების მესაკუთრედ, რაც შეადგენს მთელი უძრავი ნივთის 1/2 ნაწილს; ამ ნაწილში ცვლილება შევიდა ნოტარიუს ი. ჩ-იანის მიერ 2008 წლის 14 იანვარს ნ. ნ-იას სასარგებლოდ გაცემულ ¹2-7 სამკვიდრო მოწმობაში.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ უდავო ფაქტობრივ გარემოებებზე:

1993 წლის 26 ივლისს გარდაიცვალა მამკვიდრებელი ი. მ-ძე, რომლის საკუთრებაშიც გარდაცვალების დროისათვის ირიცხებოდა ქ.თბილისში, ... ქ.¹71-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი;

სამკვიდროს გახსნის დღისათვის ი. მ-ძის მემკვიდრეებს წარმოადგენდნენ შვილები ლ. მ-ძე და ა. ბ-შვილი. ა. ბ-შვილს დედისაგან, ს. ბ-შვილისაგან მემკვიდრეობით მიღებული ჰქონდა ამავე მისამართზე - ქ.თბილისში, ... ქ.¹71-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი;

2008 წლის 16 იანვარს ლ. ი.-ს ძე მ-ძემ შეიცვალა გვარი და გახდა ლ. ი.-ს ძე დ-ევი;

ა. ბ-შვილი 1997 წლის 23 აგვისტოს დაქორწინდა ნ. ნ-იაზე;

2002 წლის 31 ივლისს ა. ბ-შვილი გარდაიცვალა. 2002 წლის 2 ოქტომბერს ნ. ნ-იამ მიმართა სანოტარო ბიუროს მეუღლის სამკვიდროს მისაღებად. 2008 წლის 14 იანვარს ნოტარიუს ი.ჩ-იანის მიერ გაიცა სამკვიდრო მოწმობა, რომლითაც ნ. ნ-ია ცნობილ იქნა მეუღლის სამკვიდრო ქონების მემკვიდრედ. სამკვიდრო ქონებას წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ... ქ.¹71-ში მდებარე უძრავი ქონების ა. ბ-შვილის კუთვნილი 1/2 ნაწილი და ამავე მისამართზე მდებარე ა. ბ-შვილის მამის ი. მ-ძის სახელზე რიცხული 1/2 ნაწილი, რომლის მიღებაც ვერ მოასწრო ა. ბ-შვილმა;

ზემოაღნიშნული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე ნ. ნ-ია საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ქ.თბილისში, ... ქ.¹71-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრედ.

საქალაქო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების (მოწმეების: რ. ა-იანის, ს. ხ-იანის, გ. ხ-იანის ჩვენებები, აგრეთვე, კომუნალური გადასახადების გადახდის დამადასტურებელი ქვითრები) საფუძველზე საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ ლ. დ-ევი მამის გარდაცვალების შემდეგ ფაქტობრივად დაეუფლა მის დანაშთ ქონებას. გარდა ამისა, სასამართლომ საქმეზე დაადგინა, რომ ქ.თბილისში, ... ქ.¹71-ში მდებარე უძრავი ქონების _ საზიარო საგნის მონაწილეთა (ი. მ-ძე, ა. ბ-შვილი) მიერ, ჯერ კიდევ ი. მ-ძის სიცოცხლეში განსაზღვრული იყო შესაბამის ქონებაზე (როგორც შენობაზე, ასევე მიწაზე) თავიანთი წილების ფლობისა და სარგებლობის წესი. თითოეული მათგანის წილი გამიჯნული იყო ერთმანეთისაგან და მათ ინდივიდუალურ სარგებლობაში იმყოფებოდა, კერძოდ, ჰქონდა დამოუკიდებელი შესასვლელი, ერთმანეთისაგან იზოლირებულად მოწყობილი ოთახები. აღნიშნული წილებით იზოლირებულად სარგებლობის წესი შენარჩუნებულია ამ დრომდე. ა. ბ-შვილი მამის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას არ დაუფლებია.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემული დავა ექვემდებარებოდა 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსით მოწესრიგებას. აღნიშნული სასამართლომ იმით დაასაბუთა, რომ წარდგენილი სარჩელით ლ. დ-ევი მოითხოვდა თავისი მამის, 1993 წლის 26 ივლისს გარდაცვლილი ი. მ-ძის სამკვიდრო ქონების მიკუთვნებას, ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 1504-ე, 1507.1 მუხლების მოთხოვნებიდან გამომდინარე, სამკვიდროს მიღებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხები უნდა მოწესრიგდეს სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) შესაბამისი ნორმებით.

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 556-ე მუხლი მემკვიდრეობის უფლების რეალიზაციისათვის აუცილებლად მიიჩნევს ორი პირობიდან ერთ-ერთის შესრულებას _ სამკვიდროს ფაქტობრივ დაუფლებას (მართვას), ან სანოტარო ორგანოში განცხადების წარდგენას. ამასთან, აღნიშნული მოქმედება განხორციელებულ უნდა იქნეს სამკვიდროს გახსნიდან ექვსი თვის ვადაში. დადგენილი ვადის გაშვების შემთხვევაში მემკვიდრე, როგორც წესი, კარგავს სამკვიდროს მიღების უფლებას.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში საქმეზე დგინდებოდა, რომ ი. მ-ძის გარდაცვალების შემდეგ მის სამკვიდროს დაეუფლა შვილი ლ. დ-ევი. მეორე შვილს ა. ბ-შვილს მამის სამკვიდროს მიღების მიზნით ნოტარიუსისათვის კანონით დადგენილ ვადაში არ მიუმართავს და არც ფაქტობრივი ფლობით დაუფლებია სამკვიდროს.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის არგუმენტი იმასთან დაკავშირებით, რომ ა. ბ-შვილმა სამკვიდრო ფაქტობრივად მიიღო, რამდენადაც მამის გარდაცვალების შემდეგ იგი ფლობდა ქ.თბილისში, ... ქ.¹71-ში მდებარე მამკვიდრებლის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლს. სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელემ აღნიშნული გარემოება სადავოდ გახადა, მოპასუხემ კი ვერ წარადგინა ამ გარემოების დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულებები. სასამართლომ განმარტა, რომ მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს მიღება ნიშნავს მის მიერ ისეთი მოქმედებების განხორციელებას, რაც მიუთითებს მემკვიდრის ნებაზე დაეუფლოს სამკვიდროს, ეს შეიძლება გამოიხატოს სამკვიდრო ქონების მოვლაში, შენახვასა და ზრუნვაში, გადასახადების გადახდაში და ა.შ. სასამართლოს მოსაზრებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-103-ე მუხლებით გათვალისწინებული მტკიცების ტვირთიდან გამომდინარე, მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების დადასტურების ვალდებულება მოპასუხეს ეკისრებოდა.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 561-ე მუხლის პირველი აბზაცის თანახმად, თუ კანონისმიერმა ან ანდერძისმიერმა მემკვიდრემ სამკვიდრო არ მიიღო, მისი სამემკვიდრეო წილი მემკვიდრეებად მოწოდებულ დანარჩენ კანონისმიერ მემკვიდრეებზე გადადის და მათ შორის თანასწორად ნაწილდება.

ამდენად, საქალაქო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების შეფასების შედეგად მიიჩნია, რომ რამდენადაც ა. ბ-შვილს სამკვიდროს გახსნის დღიდან 6 თვის ვადაში განცხადებით არ მიუმართავს სანოტარო მოქმედების შემსრულებელი ორგანოსათვის და არც ფაქტობრივად შედგომია სამკვიდროს ფლობასა და მართვას, მას სამკვიდრო არ მიუღია. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ ჩათვალა, რომ საფუძვლიანი იყო ლ. დ-ევის სარჩელის მოთხოვნმა ი. მ-ძის დანატოვარი სამკვიდრო ქონების მიკუთვნებისა და 2008 წლის 14 იანვარს ნ. ნ-იას სახელზე გაცემულ სამკვიდრო მოწმობაში ცვლილების შეტანის შესახებ იმ ნაწილში, რომელიც ლ. დ-ევს ეკუთვნოდა (ტომი I, ს.ფ. 131-138).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ნ-იამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 148-157).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 2 აგვისტოს განჩინებით ნ. ნ-იას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი ხასიათის საპროცესო დარღვევების გარეშე, ამასთან, არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი იმის შესახებ, რომ მოსარჩელე ლ. დ-ევმა ვერ შეძლო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სადავო სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დადასტურება. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეზე მოსარჩელის ინიციატივით დაკითხული მოწმეების: რ. ა-იანის, ს. ხ-იანის, გ. ხ-იანის ჩვენებებით ერთმნიშვნელოვნად დასტურდებოდა ლ. დ-ევის მიერ სადავო სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტი, რაც გამოიხატა სადავო სახლში მოსარჩელისა და მისი ოჯახის წევრების ცხოვრებით, როგორც მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდე, ისე მის შემდგომ. დასახელებული მოწმეების ჩვენებებით ასევე დასტურდებოდა, რომ ნ. ნ-იას ამჟამად გარდაცვლილ ქმარს, ი. მ-ძის მეორე ვაჟიშვილ ა. ბ-შვილს მამის სამკვიდროსთან კავშირი გაწყვეტილი ჰქონდა და მას სადავო სამკვიდრო ქონება არ მიუღია. აღნიშნულის უარმყოფელი მტკიცებულებები მოპასუხეს არ წარუდგენია.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ვინაიდან ლ. დ-ევი 1995 წელს სამუშაოდ წავიდა ჩრდილოეთ ოსეთში, ამიტომ მას მამის სამკვიდრო არ მიუღია. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ი. მ-ძე (მამკვიდრებელი) გარდაიცვალა 1993 წლის 26 ივლისს, შესაბამისად, 1995 წელს უკვე გასული იყო სამკვიდროს მიღების კანონით დადგენილი ექვსთვიანი ვადა და მოსარჩელეს ამ დროისათვის ფაქტობრივი ფლობით უკვე მიღებული ჰქონდა მამის სამკვიდრო ქონება (ტომი III, ს.ფ. 54-61).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ნ-იამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები სადავო ქონების ლ. დ-ევის მიერ ფაქტობრივი ფლობითYმიღების თაობაზე მცდარია და არ გამომდინარეობს საქმის გარემოებების ყოველმხრივი გამოკვლევიდან. სასამართლომ მოწმეთა ჩვენებებზე დაყრდნობით არასწორად შეაფასა აღნიშნული ფაქტი. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის არგუმენტი იმასთან დაკავშირებით, რომ მითითებული მოწმეები წარმოადგენდნენ მოსარჩელის მიერ დასახელებულ პირებს, რომლებიც ბუნებრივია მის სასარგებლო ჩვენებებს მისცემდნენ.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მიხედვით, გარემოებები, რომლებიც უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. კასატორის მოსაზრებით, მოცემული საქმის გადაწყვეტისას მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მოწმეების გაზიარება დაუშვებელია, ვინაიდან წარმოიშობა დასაბუთებული ეჭვი იმასთან დაკავშირებით, რომ ეს მოწმეები მოსარჩელის მიერ წინასწარ იქნებოდნენ მომზადებულნი მისი სასარგებლო ჩვენების მისაცემად. მოწმეებმა აღნიშნეს, რომ ისინი იყვნენ ლ. დ-ევის მეზობლები და ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ ამ უკანასკნელთან და მისი ოჯახის წევრებთან. ასეთ ვითარებაში სასამართლოს მოწმეთა ჩვენებებისათვის არსებითი მნიშვნელობა არ უნდა მიენიჭებინა და უნდა დაყრდნობოდა სხვა სახის მტკიცებულებებს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მოსარჩელეს არ გააჩნია არანაირი წერილობითი მტკიცებულება, რომელიც მოწმეთა ჩვენებებიდან გამომდინარე დოკუმენტალურად დაადასტურებს მის მიერ სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტს. კერძოდ, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულებები სამკვიდროს გახსნის დროისათვის და მის შემდგომ ლ. დ-ევის მიერ გადასახადების გადახდის, სადავო მისამართზე მისი რეგისტრაციის შესახებ და სხვა.

კასატორი საგულისხმოდ მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელის მიერ დასახელებულმა ერთმა მოწმემ, გულნაზი ბანძელაძემ, მოსარჩელისა და მისი ოჯახის წევრების სადავო სახლში ცხოვრებასთან დაკავშირებით მისცა სრულიად საწინააღმდეგო ჩვენება. ამ მოწმემ პირდაპირ მიუთითა, რომ იგი როგორც ა. ბ-შვილის ოჯახის მეგობარი ხშირად სტუმრობდა მის ოჯახს და სადავო სახლში არავინ ცხოვრობდა.

კასატორი არ იზიარებს სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ ა. ბ-შვილს კავშირი გაწყვეტილი ჰქონდა მამის ოჯახთან და სამკვიდრო არ მიუღია. მოცემულ შემთხვევაში უწინარესად მოსარჩელემ უნდა დაამტკიცოს მისი უფლება სადავო სამკვიდროსთან მიმართებით, რაც მას არ განუხორციელებია. რაც შეეხება ა. ბ-შვილს, იგი ცხოვრობდა სადავო მისამართზე და იურიდიულად (საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად) იყო მისი 1/2 ნაწილის მესაკუთრე. ა. ბ-შვილი ფლობდა, სარგებლობდა და მართავდა სამკვიდროს როგორც მამის სიცოცხლეში, ისე მისი გარდაცვალების შემდგომ. საქმის მასალებით, მათ შორის იმავე მოწმეების ჩვენებებით ირკვევა, რომ ა. ბ-შვილის გამოსვენება მოხდა სადავო საცხოვრებელი სახლიდან. (ტომი III, ს.ფ. 69-78).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით ნ. ნ-იას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ნ-იას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ნ-იას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (550 ლარი) 70% _ 385 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ნ-იას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ ნ. ნ-იას დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (550 ლარი) 70% _ 385 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.