¹ას-1008-945-2010 10 იანვარი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ი. და ია. (უფროსი) გ-ძეები (მოპასუხე)

წარმომადგენელი – მ. ი-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარეები _ თ., ვ., ია. (უმცროსი) გ-ძეები (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული სასამართლო გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი _ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ქონების თანამესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ., ვ., ია. (უმცროსმა) გ-ძეებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ი. და ია. (უფროსის) გ-ძეების მიმართ 2008 წლის 11 ივლისს მოპასუხეთა შორის დადებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და უძრავი ნივთის 1/4¼-ის, ასევე სამკვიდრო ქონების – მოძრავი ნივთების ¼1/4-ის თანამესაკუთრედ თ., ვ. და ია. გ-ძეების ცნობის მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: ია. გ-ძე და ს. მ-შვილი რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებიან 1950 წლის 2 დეკემბრიდან. ს. მ-შვილმა მიიღო მეუღლის გვარი –გ-ძე. მხარეებს შეეძინათ ორი შვილი – გ. და ი.ი. ქორწინებიდან რამოდენიმე წლის შემდეგ ოჯახი საცხოვებლად გადავიდა ქ.თელავში. 1959 წლის 15 ივლისს ია. და ს. გ-ძეებმა შეიძინეს კერძო საკუთრების საცხოვრებელი სახლი ქ.თელავში, ... ქ. ¹65-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი. 2001 წლის 22 აპრილს გარდაიცვალა მოსარჩელე თ. გ-ძის დედამთილი და ია. და ვ. გ-ძეების ბებია ს. გ-ძე. იმის გამო, რომ მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ უფროსი ია. გ-ძე მარტო არ დარჩენილიყო, მისივე თხოვნით ზემოაღნიშნულ მისამართზე საცხოვრებლად გადავიდნენ გრ., თ., ია. და ვ. გ-ძეები. გარდა იმისა, რომ გრ. გ-ძე დედის გარდაცვალების შემდგომ მუდმივ საცხოვრებლად გადავიდა მამასთან მშობლების სახლში, დედის გარდაცვალებამდეც მუდმივი ურთიერთობა ჰქონდა მშობლების ოჯახთან, დიდ დროს მათთან ატარებდა და იქ იყო რეგისტრირებული. გრ. გ-ძე მუდმივად ცხოვრობდა ქ. მოსკოვში, იგი იყო რუსეთის მოქალაქე, ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა დედის წილ დანაშთ სამკვიდროს, როგორც თანამყოფი მემკვიდრე და მამისგან იცოდა, რომ მისი გარდაცვალების შემდეგ სახლ-კარი ია. გ-ძეს უნდა დარჩენოდა, რის გამოც სამკვიროს მისაღებად არ მიუმრთავს სანოტარო ბიუროსათვის. 2006 წლის 9 თებერვალს გარდაიცვალა გრ. გ-ძე, რის შემდგომ მოსარჩელეებმა დასახელებულ სახლში გააგრძელეს ცხოვრება და ამჟამადაც იქ ცხოვრობენ. ს. მ-შვილი-გ-ძის გარდაცვალებისთანავე მისი დანაშთი სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით 3 კანონისმიერი მემკვიდრეებიდან მიიღო ორმა – მამკვიდრებლის მეუღლემ - ია. გ-ძემ და მისმა შვილმა გრ. გ-ძემ. 2008 წლის 11 ივლისს უფროს ია. გ-ძესა და მის შვილ – ი. გ-ძეს შორის დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება ქ. თელავში, ... ქ. ¹65-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე, რომელშიც შედიოდა ს. მ-შვილის (გ-ძის) კუთვნილი წილი, რაც სამკვიდროს სახით მიღებული ჰქონდა გრ. გ-ძეს. უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის თანახმად, მოჩვენებითი გარიგებაა და ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

მოპასუხეებმა ია. და ი. გ-ძეებმა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი საფუძვლებით: გრ. გ-ძეს დაქორწინების შემდეგ არ უცხოვრია სადავო ბინაში. სამოქალაქო რეესტრის თელავის სამსახურის 2009 წლის 25 მარტის გაცემული საინფორმაციო ბარათითა და საბინაო წიგნით დადასტურებულია, რომ 1985 წლის 22 მაისიდან იგი ამოწერილი იქნა სადავო ბინიდან. ამდენად, არასწორია მოსარჩელის მითითება იმის თაობაზე, რომ გრ. გ-ძე მშობლების სახლშია რეგისტრირებული. ია. გ-ძესა და ს. მ-შვილს პატრონობდა და მატერიალურად ეხმარებოდა უმცროსი ვაჟიშვილი – ი. გ-ძე, რომელიც ცხოვრობდა მოსკოვში. ს. მ-შვილის გარდაცვალებისას, ვინაიდან ი. გ-ძე დროულად ვერ ახერხებდა ჩამოსვლას რუსეთ-საქართველოს შორის სავიზო სამსახურის შეჩერების გამო, მამას გამოუგზავნა დაკრძალვის თანხა. ი. გ-ძე 2001 წლის ზაფხულში ჩამოვიდა მოსკოვიდან, შემდეგაც პერიოდულად ახერხებდა სახლში ჩამოსვლას და სისტემატურად უგზავნიდა ფულს ია. გ-ძეს, რომლითაც მოსარჩელეებიც სარგებლობდნენ. სინამდვილეს არ შეესაბამება მოსარჩელეთა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ თითქოს ს. მ-შვილის გარდაცვალებით სამკვიდრო სამი კანონისმიერი მემკვიდრიდან მიიღო ორმა. ს. მ-შვილის სახელზე სამკვიდრო ქონება არ არსებობს და ასეთის არსებობის შემთხვევაშიც კი, მის (მოპასუხის) მიერ სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობის ფაქტი უდავო იქნებოდა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილებით თ., ვ. და ია. გ-ძეების სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2008 წლის 11 ივლისს ია. (უფროსი) და ი. გ-ძეებს შორის დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშერულება ს. გ-ძის (მ-შვილის) დანაშთი ქონების მთლიანად გასხვისების ნაწილში და თ., ვ. და ია. (უმცროსი) გ-ძეები ცნობილი იქნენ აწ გარდაცვლილ გრ. გ-ძის დედის - ს. მ-შვილ-გ-ძის დანაშთი უძრავი და მოძრავი ქონების 1/3 წილის მესაკუთრედ. მოპასუხეებს ია. (უფროსი) და ი. გ-ძეებს მოსარჩელეების საარგებლოდ დაეკისრათ 100 ლარის გადახდა, ნაწილობრივ გაუქმდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 16 მარტის განჩინება და ი. გ-ძის სახელზე აღრიცხული სახლის 3/4 ნაწილს მოეხსნა ყადაღა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თ., ვ., ია. (უმცროსი) გ-ძეებმა და ია. (უფროსი) და ი. გ-ძეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით თ., ვ., ია. (უმცროსი) გ-ძეების სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ასევე ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ია. (უფროსი) გ-ძისა და ი. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც თ. გ-ძის, ვ. გ-ძისა და ია. (უმცროსი) გ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ია. გ-ძესა (პირადი ¹20001005099) და ი. გ-ძეს (პირადი ¹65002004266) შორის 2008 წლის 11 ივლისს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება – ქ.თელავში, ... ქ.¹63-ში მდებარე უძრავ ქონების 3/16 ნაწილში. თ. გ-ძე (პირადი ¹20001050850), ვ. გ-ძე (პირადი ¹20001042751) და ია. გ-ძე (პირადი ¹20001050836) ცნობილ იქნენ უძრავი ქონების, ქ.თელავში, ... ქ. ¹63-ში 3/16 ნაწილის მესაკუთრეებად. თ. გ-ძე (პირადი ¹20001050850), ვ. გ-ძე (პირადი ¹20001042751) და ია. (უმცროსი) გ-ძე (პირადი ¹20001050836) ცნობილ იქნენ მოძრავი ქონების – სამზარეულოს, საძინებლის, ე.წ კედლის, სასადილო გარნიტურისა და 2 ბროლის ჭაღის - 3/16 ნაწილის მესაკუთრეებად. დანარჩენ ნაწილში თ. გ-ძის, ვ. გ-ძისა და ია. (უმცროსი) გ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამრთლომ დადასტურებულად ცნო, რომ ია. (უფროსი) გ-ძე და ს. მ-შვილი რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ 1950 წლის 2 დეკემბრიდან. დაქორწინებისას ს. მ-შვილმა მიიღო მეუღლის გვარი გ-ძე. მათ შეეძინათ ორი შვილი: გრ. და ი. გ-ძეები. ია. (უფროსი) გ-ძემ და ს. მ-შვილ-გ-ძემ რეგისტრირებული ქორწინების პერიოდში, 1959 წლის 15 ივლისს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინეს საცხოვრებელი სახლი, მდებარე ქ.თელავი, ... ¹65, ხსენებული უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით აღირიცხა ია. (უფროსი) გ-ძის სახელზე. აწ გარდაცვლილი გრ. გ-ძე და თ. ლ-შვილი 1974 წლიდან ფაქტობრივ, ხოლო 1985 წლიდან – რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ. დაქორწინებისას თ. ლ-შვილმა მიიღო მეუღლის გვარი გ-ძე. მათ შეეძინათ ორი შვილი: ვ. და ია. (უმცროსი) გ-ძეები. გრ. გ-ძე თავისი ოჯახით ცხოვრობდა მშობლებისაგან დამოუკიდებლად, ქ.თელავში, კავკასიონის ქუჩაზე მდებარე საცხოვრებელ სახლში. 2001 წლის 22 აპრილს გარდაიცვალა ს. მ-შვილ-გ-ძე. 2006 წლის 9 თებერვალს გარდაიცვალა გრ. გ-ძე. მოპასუხე ი. გ-ძე 1993 წლიდან ცხოვრობდა ქ.მოსკოვში, ხოლო 2008 წლიდან ცხოვრობს მამასთან, ია. (უფროსი) გ-ძესთან ერთად. 2008 წლის 11 ივლისს ია. (უფროსი) გ-ძემ თავის შვილს, ი. გ-ძეს მიჰყიდა სადავო უძრავი ქონება, მდებარე ქ.თელავში, ... ქ.¹69-ში. მითითებული უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში აღრიცხულია ი. გ-ძის სახელზე. გრ. გ-ძე დედის გარდაცვალების შემდეგ ოჯახით საცხოვრებლად გადავიდა მამასთან ქ.თელავში, ... ქ.¹63-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში და აქვე ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე (2006 წლამდე), ხოლო გ.ს ოჯახმა (მოსარჩელეებმა), ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგაც გააგრძელა ცხოვრება სადავო სახლში, რაც სადავოდ არ გაუხდიათ მოპასუხეებს. ი. გ-ძეს დედის სამკვიდრო არ მიუღია არც ფაქტობრივი ფლობით და არც ნოტარიუსისათვის განცხადებით მიმართვის გზით. სამკვიდროს მიღების დამადასტურებელი მტკიცებულებები მოპასუხე ი. გ-ძეს არ წარმოუდგენია, გარდა საკუთარი ახსნა-განმარტებისა, რომელსაც სასამართლომ საკმარის მტკიცებულებად არ მიიჩნია, ვინაიდან მოსარჩელეები უარყოფენ ამ გარემოების არსებობას.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების – ია. (უფროსი) გ-ძისა და ი. გ-ძის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ, ვინაიდან ს. მ-შვილ-გ-ძეს თავის სიცოცხლეში თანასაკუთრების წილი საჯარო რეესტრში არ დაურეგისტრირებია, ამიტომ გარდაცვალების შემდეგ მას სამკვიდრო არ დარჩენია. პალატამ აღნიშნა, რომ, როგორც სადავო სახლის შეძენის დროს მოქმედი საქორწინო და საოჯახო კოდექსი, ასევე დღეს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსი, მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებას მათ საერთო ქონებად, თანასაკუთრებად მიიჩნევს. იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიიჩნია, რომ უძრავ ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების წარმოშობის საფუძველია მეუღლეთა მიერ ამ ქონების შეძენა ქორწინების განმავლობაში და არ არის აუცილებელი, შეძენილი ქონება ორივე მეუღლის სახელზე აღირიცხოს საკუთრების უფლებით. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილად, რომ სადავო სახლი შეძენილია ია. (უფროსი) გ-ძისა და ს. მ-შვილ-გ-ძის რეგისტრირებული ქორწინების პერიოდში და, შესაბამისად, იგი წარმოადგენს მათ თანასაკუთრებას. ის გარემოება, რომ ს. მ-შვილ-გ-ძემ თავის სიცოცხლეში თანასაკუთრების წილი საჯარო რეესტრში არ დაარეგისტრირა, არ ნიშნავს იმას, რომ მან დაკარგა თანასაკუთრების უფლება სადავო სახლზე.

სააპელაციო პალატამ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის პირველი ნაწილი და მიუთითა, რომ აწ გარდაცვლილი ს. მ-შვილ-გ-ძის სამკვიდროში შედის ქ.თელავში, ... ქ.¹63-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/2 ნაწილი. ს. მ-შვილ-გ-ძის პირველი რიგის მემკვიდრეებს წარმოადგენენ: მეუღლე – ია. (უფროსი) გ-ძე და შვილები – გრ. გ-ძე და ი. გ-ძე. თითოეული მათგანი ითვლება მემკვიდრედ თანასწორი წილის უფლებით (სკ-ის 1336-ე მუხლი). გრ. გ-ძემ ფაქტობრივი ფლობით მიიღო დედის სამკვიდრო.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელეების მოსაზრება, მოპასუხე ი. გ-ძის მიერ დედის სამკვიდროს მიღების ფაქტთან დაკავშირებით, კერძოდ, იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 1424-ე და 1320-ე მუხლებით და მიუთითა, რომ ი. გ-ძეს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდა მის მიერ სამკვიდროს გახსნის დღიდან 6 თვის განმავლობაში სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების ან სანოტარო ორგანოსათვის განცხადებით მიმართვის ფაქტს. მართალია, აპელანტი ი. გ-ძე უთითებს იმ გარემოებაზე, რომ იგი დედის გარდაცვალებიდან 6 თვის განმავლობაში ჩამოვიდა ქ.მოსკოვიდან საქართველოში და ფაქტობრივი ფლობით მიიღო დედის სამკვიდრო, მაგრამ აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე 103-ე მუხლების შესაბამისად, აპელანტს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარემ უარყო მითითებული გარემოების არსებობა. ამდენად, მიიჩნია, რომ აწ გარდაცვლილი ს. მ-შვილ-გ-ძის სამკვიდრო ქონება – ქ.თელავში, ... ქ.¹63-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/2½ ნაწილი თანაბარწილად მიიღეს გარდაცვლილის მეუღლემ – ია. (უფროსი) გ-ძემ და შვილმა – გრ. გ-ძემ, შესაბამისად, თითოეულის წილი შეადგენს მთელი საცხოვრებელი სახლისა და სადავო მოძრავი ნივთების 1/4-ს.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ გრ. გ-ძე გარდაიცვალა 2006 წლის 9 თებერვალს, შესაბამისად, მის მიერ ფაქტობრივი ფლობით მიღებული დედის სამკვიდრო ქონებაზე – ქ.თელავში, ... ქ.¹63-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/4¼ ნაწილზე გაიხსნა სამკვიდრო. აწ გარდაცვლილი გრ. გ-ძის სამკვიდრო ქონება ფაქტობრივი ფლობით თანაბარწილად მიიღეს გარდაცვლილის პირველი რიგის მემკვიდრეებმა: მამამ – ია. (უფროსი) გ-ძემ, მეუღლემ – თ. გ-ძემ და შვილებმა – ვ. გ-ძემ და ია. (უმცროსი) გ-ძემ, შესაბამისად, თითოეულმა მიიღო მთელი საცხოვრებელი სახლის და სადავო მოძრავი ნივთების 1/4¼-ის 1/4¼ ნაწილი, რაც თითოეულისათვის შეადგენს ქ.თელავში, ... ქ.¹63-ში მდებარე მთელი საცხოვრებელი სახლის 1/16 ნაწილს. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეების მიერ მიღებული სამკვიდრო ქონება შეადგენს მთელი საცხოვრებელი სახლის 3/16 ნაწილს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ მოპასუხე ია. (უფროსი) გ-ძე არ იყო უფლებამოსილი, 2008 წლის 11 ივლისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე განეკარგნა სადავო უძრავი ქონების (მდებარე, ქ.თელავში, ... ქ.¹63-ში) 3/16 ნაწილი. შესაბამისად, მითითებულ ნაწილში ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. და ია. (უფროსი) გ-ძეებმა და მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ია. (უფროსი) და ი. გ-ძის მტკიცებულება იმასთან დაკავშირებით, რომ ს. მ-შვილ-გ-ძეს თავის სიცოცხლეში თანასაკუთრების წილი საჯარო რეესტრში არ დაურეგისტრირებია და, შესაბამისად არც სამკვიდრო არ დარჩენია. არასწორიაPპალატის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მეუღლეთა ერთად ცხოვრება საკმარისია, რათა ერთად ცხოვრების პერიოდში შეძენილი ქონება ჩაითვალოს მეუღლეთა თანასაკუთრებად, თუნდაც იგი არ იყოს დარეგისტრირებული კერძო საკუთრებად.Pპალატამ მიიჩნია, რომ ი. გ-ძეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულება იმას თაობაზე, დედის – ს. მ-შვილის გარდაცვალებიდან ექვსი თვის განმავლობაში არ დაეუფლა დედის დანაშთ ქონებას ფაქტობრივი ფლობით, რაც არასწორია. სასამართლო პროცესზე ი. გ-ძემ აღნიშნა, რომ იგი დედის გარდაცვალებიდან 4 თვის შემდეგ ჩამოვიდა საქართველოში ცხინვალის გზით, მოუხდა რამდენიმე ტანსპორტით მგზავრობა, ვინაიდან სავიზო რეჟიმის გამო მოძრაობა შეფერხებული იყო. ი. გ-ძე მოსკოვიდან ეხმარებოდა მშობლებს, ხოლო დედის გარდაცვალების - შემდეგ მამას. გრ. გ-ძე სწორედ იმ მიზნით შესახლდა მამასთან, რომ დაპატრონობოდა ი. გ-ძის გამოგზავნილ თანხებს. Gმოსარჩელეებმა ვერ შესძლეს იმის დამალვა, რომ ი. გ-ძე აგზავნიდა თანხებს და გრ. გ-ძის გარდაცვალების ხარჯების დიდი ნაწილიც მისი გაღებულია. სააპელაციო სასამართლომ ს. მ-შვილ-გ-ძე მიიჩნია რა თელავში, ... ქუჩა ¹65-ში მდებარე ქონების თანამესაკუთრედ, არ იმსჯელა ანდერძის შესახებ, რომლითაც ს. მ-შვილი თავისი ქონების მემკვიდრედ ასახელებდა ი. გ-ძეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით ი. და ია. (უფროსი) გ-ძეების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ი. და ია. (უფროსი) გ-ძეების საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხს უკავშირებს გარკვეულ შეზღუდვებს და ადგენს იმ დავათა კატეგორიებს, რომლებზეც შეტანილი საკასაციო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნული დანაწესები მოცემულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლში.

მოცემული დავის საგანია ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ქონების თანამესაკუთრედ ცნობა. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ეფუძნება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლს, 1328-ე მუხლის პირველი ნაწილს, 1421-ე მუხლის პირველ ნაწილს, 1424-ე და 1320-ე მუხლებს. იგი ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები მითითებული ნორმით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ი. და ია. (უფროსი) გ-ძეებს უნდა დაუბრუნდეთ 2010 წლის 4 ოქტომბერს ტ. ა-ავასა და 2010 წლის 8 ნოემბერს მ. ი-შვილის მიერ ი. და ია. (უფროსი) გ-ძეების საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 422 ლარის 70% _ 295.4 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ი. და ია. (უფროსი) გ-ძეების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ი. და ია. (უფროსი) გ-ძეებს დაუბრუნდეთ 2010 წლის 4 ოქტომბერს ტ. ა-ავასა და 2010 წლის 8 ნოემბერს მ. ი-შვილის მიერ ი. და ია. (უფროსი) გ-ძეების საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 422 ლარის 70% _ 295.4 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.