¹ ას-1014-951-2010 13 იანვარი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ნ. ბ-შვილი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. გ-შვილი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ გარიგების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. გ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ბ-შვილის მიმართ და მოითხოვა მხარეთა შორის მოსარჩელის კუთვნილ ბინაზე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების, როგორც თვალთმაქცური გარიგების ბათილად ცნობა, ვინაიდან რეალურად მხარეებმა დადეს 3000 აშშ დოლარის სესხის ხელშეკრულება.

მოპასუხემ სარჩელი ცნო.

ყვარლის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2005 წლის 25 ოქტომბრის უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, დადგინდა, რომ მხარეთა შორის დაიდო 3000 აშშ დოლარის სესხის ხელშეკრულება, რომლის დაბრუნების ვადად განისაზღვრა 2006 წლის 1 იანვარი, ქ.ყვარელში, ... ქუჩის პირველი შესახვევის ¹2-ში მდებარე ბინა აღირიცხა ნ. გ-შვილის სახელზე და მოპასუხის სესხისა და მისი პროცენტის _ სულ 10 000 ლარის უზრუნველსაყოფად დაიტვირთა იპოთეკით.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ. ბ-შვილმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით.

სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მხარეთა შორის დაიდო არა სესხის ხელშეკრულება, არამედ უძრავი ქონების ნასყიდობა გამოსყიდვის უფლებით.

სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ 2005 წლის 28 ოქტომბერს მხარეთა შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით, რომლის გამოსყიდვის ვადად განისაზღვრა 2006 წლის 1 იანვარი. მოპასუხე ნ. ბ-შვილის მიერ შედგენილი 2006 წლის 21 მარტის ხელწერილით დასტურდება, რომ მან 2006 წლის 21 მარტს ნანული გ-შვილისაგან მიიღო ნოემბერ-დეკემბრის თვენახევრის პროცენტი _ 900 აშშ დოლარი.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ სინამდვილეში მხარეთა შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება, რომელიც დაიფარა ნასყიდობის ხელშეკრულებით (გამოსყიდვის უფლებით), ვინაიდან, წინააღმდეგ შემთხვევაში, 2006 წლის 21 მარტის ნოემბერ-დეკემბრის თვენახევრის პროცენტს _ 900 აშშ დოლარს მოპასუხე მოსარჩელისაგან არ მიიღებდა, რადგან ნასყიდობა გამოსყიდვის უფლებით არ ითვალისწინებს სარგებლის გადახდას.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ 2006 წლის 21 მარტის ხელწერილით დასტურდება სხვა სასესხო ურთიერთობიდან გამომდინარე პროცენტის მოსარჩელისაგან მიღების ფაქტი, ვინაიდან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, აპელანტს აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი და მართებულად დააკმაყოფილა სარჩელი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ნ. ბ-შვილმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით: სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, რაც იმაში გამოიხატა, რომ მხარეთა შორის არსებული ნასყიდობა პალატამ თვალთმაქცურ გარიგებად ჩათვალა და დაადგინა მათ შორის სესხის ხელშეკრულების არსებობის ფაქტი. სასამართლომ არ გაითვალისწინა თავად მოსარჩელის აღიარება, რომ მოპასუხისაგან ისესხა 3000 აშშ დოლარი თვეში 20%-ის დარიცხვით. ამდენად, სააპელაციო პალატამ არასწორად განსაზღვრა მოსარჩელის მიერ დასაბრუნებელი თანხის ოდენობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის განჩინებით ნ. ბ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. ბ-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხს უკავშირებს გარკვეულ შეზღუდვებს და ადგენს იმ დავათა კატეგორიებს, რომლებზეც შეტანილი საკასაციო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნული დანაწესები მოცემულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლში.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები მითითებული ნორმით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია ნასყიდობის ხელშეკრულების, როგორც თვალთმაქცური გარიგების ბათილად ცნობის მართლზომიერება. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ეფუძნება სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლს. აღნიშნული პრაქტიკა ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ნ. ბ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 1878,85 ლარის 70% _ 1315,19 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. ბ-შვილის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

კასატორ ნ. ბ-შვილს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟი _ 1315,19 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.