¹ას-1053-1321-09 4 თებერვალი 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

რ. ნადირიანი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები –თ. ც-ძე, ზ. ხ-ური, ბ. ჭ-ძე, მ. ო-ძე, დ. კ-შვილი, მ. მ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე- ი. დ-შვილი, ქ. მ-შვილი, ლ. გ-ძე, ლ. შ-შვილი, ი. ხ-ია, ი ს-შვილი, თ. მ-ძე, ნ. ც-ძე, ლ. ფ-ია

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 04 აგვისტოს გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი –არბიტრაჟის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების: ი. დ-შვილის, ქ. მ-შვილის, ლ. გ-ძის, ლ. შ-შვილის, ი. ხ-იას, ლ. ს-შვილის, თ. მ-ძის, ნ. ც-ძის, ლ. ფ-იას სარჩელი მოპასუხეების: თ. ც-ძის, მ. ო-ძის, ზ. ხ-ურის, დ. კ-შვილის, ბ. ჭ-ძის, მ. მ-შვილის მიმართ, საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმებისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 8 ოქტომბრის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება; შესაბამისად, ყადაღა მოეხსნა მ. ო-ძის, მ. მ-შვილის, ბ. ჭ-ძის, ზ. ხ-ურის და თ. ც-ძის სახელზე რეგისტრირებულ ¹126, ¹128, ¹112, ¹124, ¹121, ¹113, ¹119 და ¹129 (მშენებარე) ბინებს; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, შესაბამისად ყადაღა მოეხსნა დ. კ-შვილის სახელზე რეგისტრირებულ (მშენებარე) ¹120 ბინას.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს ი. დ-შვილმა, ქ. მ-შვილმა, ლ. გ-ძემ, ლ. შ-შვილმა, ი. ხ-იამ, ია ს-შვილმა, თ. მ-ძემ, ნ. ც-ძემ, ლ. ფ-იამ და მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 04 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო არსებითად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები საქმის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ უსაფუძვლოა მოწინააღმდეგე მხარეთა წარმომადგენელის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ამხანაგობა “--- 2”-ში მისი მარწმუნებლების: თ. ც-ძის, მ. ო-ძის, ზ. ხ-ურის, დ. კ-შვილის, ბ. ჭ-ძის და მ. მ-შვილის წევრობა არ დასტურდება. თავად მოწინააღმდეგე მხარეების მიერ საქმეში წარმოდგენილია 2005 წლის 14 მარტის საარბიტრაჟო შეთანხმება, რომლის მიხედვითაც ისინი წარმოადგენენ ხსენებული ამხანაგობის წევრებს.

საქმეში წარმოდგენილია ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “--- 2”-ის დაფუძნების შესახებ 2003 წლის 26 ნოემბრის ხელშეკრულება, რომლის პირველი მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, ამხანაგობის დამფუძნებლები იყვნენ ადრე არსებული ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “--- 2” და ინდმენაშენეთა ამხანაგობა “--- 91”

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საარბიტრაჟო განხილვის დროს ამხანაგობა “--- 2”-ის წარმომადგენელმა ამცნო არბიტრს იმის შესახებ, რომ სადავო ბინები ამხანაგობის კრების ოქმებით განაწილებული იყო მოსარჩელეებზე (აპელანტებზე)

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოცემულ საქმეზე სწორად დაადგინა მთელი რიგი ფაქტობრივი გარემოებანი, მან არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2003 წლის 26 ნოემბრის ახალი ამხანაგობის დაფუძნების შესახებ ხელშეკრულებით მოხდა საარბიტრაჟო შეთანხმება ამხანაგობის წევრებს შორის და არა ამხანაგობებს, როგორც წევრებისგან დამოუკიდებელ სუბიექტებს შორის. ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა არ არის იურიდიული პირი, იგი არ წარმოადგენს ცალკე სამართლებრივი ურთიერთობის სუბიექტს და ვერ იქნება განხილული მისი წევრებისგან დამოუკიდებელი ცალკე პირის სტატუსით. ამხანაგობის ცნებაში მოიაზრება ამხანაგობის მონაწილეთა ერთობლიობა, შესაბამისად სიტყვა “ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა” შინაარსობრივად მოიაზრებს პირთა ჯგუფს _ “ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობის” წევრებს. შესაბამისად ამხანაგობის თუნდაც ერთი წევრის მიერ აღძრული სარჩელი ამხანაგობის წინააღმდეგ გულისხმობს სარჩელის აღძვრას ამ წევრის მიერ ამ ამხანაგობის სხვა წევრების წინააღმდეგ. აღნიშნულიდან გამომდინარე საქალაქო სასამართლომ დაასკვნა, რომ საარბიტრაჟო განხილვაში მონაწილე ფიზიკური პირები მ. ო-ძე, ზ. ხ-ური და სხვები იყვნენ 2003 წლის 26 ნოემბრის საარბიტრაჟო შეთანხმების მხარეები. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ზემოაღნიშნული მოსაზრებას, რადგან საქმის მასალებით დგინდება, რომ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “--- 2”-ის დაფუძნების შესახებ 2003 წლის 26 ნოემბრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული იყო ამავე გარიგებიდან წარმოშობილი დავის გადასაწყვეტად გადაცემა მუდმივმოქმედი არბიტრაჟისათვის (ტ. I. ს.ფ. 164). მოცემული ხელშეკრულების მხარეებს კი წარმოადგენდნენ ამხანაგობა “--- 91”-ი და ამხანაგობა “--- 2”-ი (ტ. I. ს.ფ. 161).

2005 წლის 14 მარტის საარბიტრაჟო შეთანხმების მიხედვით, ერთის მხრივ ზ. ხ-ური, თ. ც-ძე, დ. კ-შვილი, ზ. ჭ-ძე, მ. ო-ძე, დ. ჭ-ძე, ა. ვ-შვილი, კ. კ-იანი და მეორეს მხრივ ამხანაგობა “--- 91”-ი ყოფილი თავმჯდომარე ქ. ჯ-ძე შეთანხმდნენ, რომ მხარეთა შორის შესაძლო სადაო საკითხები გადასაწყვეტად გადაცემოდა კერძო არბიტრაჟს (ტ. I. ს.ფ. 531). მოცემულ საარბიტრაჟო შეთანხმებით შპს “საქართველოს მუდმივმოქმედი არბიტრაჟს” არ ჰქონდა უფლება განეხილა სულ სხვა პირებს შორის არსებული დავა (ხსენებულ საარბიტრაჟო შეთანხმების მხარეს საერთოდ არ წარმოადგენდა ამხანაგობა “--- 2”).

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მიუხედავად იმისა რომ არსებობდა შესაბამისი საარბიტრაჟო შეთანხმება ამხანაგობა “--- 2”-სა და ხსენებულ პირებს შორის, საარბიტრაჟო სასამართლოს არ ჰქონდა უფლება “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის 36-ე მუხლის მე-4 პუნქტის მე-2 წინადადების თანახმად, რაიმე ვალდებულებების შესრულება დაეკისრებინა მე-3 პირებისათვის, მოცემულ შემთხვევაში აპელანტებისათვის

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტების წარმომადგენლების მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მოწინააღმდეგე მხარეებისგან განსხვავებით, აპელანტებსა და ამხანაგობას შორის ურთიერთობა დამყარდა არა ამხანაგობის დაფუძნების შესახებ 2003 წლის 26 ნოემბრის ხელშეკრულების საფუძველზე, არამედ დამოუკიდებელი ხელშეკრულებების საფუძველზე. აღნიშნული პირების ამხანაგობაში გაწევრიანებას წინ უძღოდა 2004-2005 წლებში ამხანაგობა “--- 2”-სა და ცალკეულ აპელანტებს შორის ხელშეკრულების დადება.

პალატამ მიიჩნია, რომ ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ამხანაგობის წევრობა, თუნდაც იგი ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა იყოს, ავტომატურად არ ნიშნავს იმას, რომ ამხანაგობაში გაწევრიანებულმა პირმა აუცილებლად უნდა მიიღოს ბინა, შესაძლოა მას სხვა სახის ქონებრივი ინტერესი ამოძრავებდეს, ანუ თავიდანვე არ იყოს დათქმული, რომ მას ბინა კი არ გადაეცემა, არამედ ფულადი თანხა (ამხანაგობის წევრი შეიძლება მშენებელი იყოს რომელიც მრავალბინიანი სახლის აშენებაში მონაწილეობს). პირველი ინსტანციის სასამართლოს მხედველობიდან გამორჩა ის გარემოება, რომ მოცემულ შემთხვევაში საუბარი არაა ინდივიდუალურ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობაზე, რომელიც ცალკე “ინდივიდუალურ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონით წესრიგდება და რომლის მიხედვითაც პირი ამხანაგობის წევრი ვერ იქნება თუ მას მრავალბინიან სახლში საკუთრებაში ინდივიდუალური ბინა არ გააჩნია და პირიქით, თუ ბინა გააჩნია, ავტომატურად ითვლება, რომ ინდივიდუალურ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრია.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ აპელანტები: ი. ხ-ია, ლ. ფ-ია, ლ. შ-შვილი, ქ. მ-შვილი, თ. მ-ძე, ნ. ც-ძე და ლ. გ-ძე, საერთო საქმიანობის ამხანაგობა “----2”-ში გაერთიანდნენ 2007 წელს ხოლო ბინები მათ უნდა გადაცემოდათ ყველაზე გვიან 2006 წლის დეკემბრის თვეში. ამრიგად, ნათელია, რომ აპელანტების ქონებრივი უფლებები ამხანაგობა “----2”-ში წარმოიშვა არა მათი ამხანაგობაში გაერთიანებიდან, ანუ 2007 წლიდან, არამედ 2004-2005 წლებში ამხანაგობასთან ინდივიდუალური ხელშეკრულებების დადების შედეგად.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ აპელანტები წარმოდგენილნი იყვნენ არბიტრაჟში ამხანაგობა “--- 2”-ის თავმჯდომარის სახით. როგორც ზემოთ ითქვა, აპელანტებმა ქონებრივი უფლებები სადაო ბინებზე მოიპოვეს არა ამხანაგობის წევრობით, არამედ გაცილებით ადრე 2004-2005 წლებში ამხანაგობასთან ინდივიდუალური ხელშეკრულებების დადებით.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით საფუძვლიანია, მოსარჩელეების მოთხოვნა იმის შესახებ, რომ შპს “საქართველოს მუდმივმოქმედი არბიტრაჟის” 2007 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს, რადგან არბიტრაჟის მიერ დარღვეულია “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის 36-ე მუხლის მე-4 პუნქტის მოთხოვნები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 04 აგვისტოს გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა თ. ც-ძემ, ზ. ხ-ურმა, ბ. ჭ-ძემ, მ. ო-ძემ, დ. კ-შვილმა, მ. მ-შვილმა და მოითხოვეს მისი გაუქმება.

კასატორების მოსაზრებით, მიუხედავად იმისა, რომ სააპელაციო სასამართლომ საბოლოო ჯამში დადგენილად ჩათვალა საარბიტრაჟო შეთანხმების არსებობა ამხანაგობა „--- 2-სა“ და მათ შორის, მიიჩნია, რომ კერძო არბიტრაჟმა თავისი გადაწყვეტილებით გარკვეული ვალდებულების შესრულება დააკისრა მოსარჩელე ფიზიკურ პირებს. რადგან 2004-2005 წლებში მოსარჩელეებმა სასამართლოს განმარტებით ამხანაგობაში გაწევრიანებამდე გააფორმეს ინდივიდუალური ხელშეკრულებები უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით, შესაბამისად ისინი სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობით სარგებლობდნენ გარკვეული უპირატესობით.

კერძო არბიტრაჟში დავის საგანს წარმოადგენდა თბილისში, ქავთარაძის ქუჩასა და ვაჟა-ფშაველას გამზირს შორის, ამიერკავკიის სამხედრო მუზეუმის დასავლეთით მდებარე კორპუსის ¹112, ¹113, ¹119, ¹120, ¹121, ¹123, ¹124, ¹126, ¹128, ¹129 ბინებზე გარკვეული სანივთო უფლების მოპოვება, მაშინ როდესაც ამხანაგობის მიერ 2004-2005 წლებში მოსარჩელეებთან დადებულ წინარე ხელშეკრულებებში არ არის მითითებული ძირითადი ხელშეკრულების საგნის მახასიათებლები კერძოდ ბინის ნომერი, არამედ საუბარია გარკვეულ ფართობებზე, რაზეც უნდა დადებულიყო ძირითადი ხელშეკრულება. შესაბამისად აღნიშნული ხელშეკრულებებით არათუ სანივთო უფლება კონკრეტულ ბინაზე, რომლებიც მათ გადაეცათ არბიტრაჟის გადაწყვეტილებით, არამედ მოსარჩელე პირებს კონკრეტულ სადავო ბინებზე ძირითადი ხელშეკრულების დადების მოთხოვნის უფლებაც არ წარმოშობიათ.

კასატორების განმარტერბით კერძო არბიტრაჟის მიერ მიკუთვნებული საცხოვრებელი ბინები მოსარჩელე პირებზე განაწილდა ამხანაგობის კრების ოქმით 2007 წლის მეორე ნახევარში და პრაქტიკულად აღნიშნული გახდა კერძო არბიტრაჟისათვის ამხანაგობის მიერ საარბიტრაჟო პრეტენზიით მომართვის წინა პირობა დადებული ხელშეკრულების გაუქმების მოთხოვნით, რადგან ხსენებული ბინები უნდა განაწილებულიყო კასატორებზე შესაბამისად მათთან ხელშეკრულების გაუქმებამდე ვერ მოხდებოდა მათი განკარგვა სხვა ფორმით, რასაც მოჰყვა შეგებებული საარბიტრაჟო პრეტენზიის წარდგენა.

2004 წლის დასაწყისიდან 2007 წლამდე მთლიანად შენობა და შემდგომ შენობის 11-12 სართულები იყო დაყადაღებული, ყადაღა თავის მხრივ რეგისტრირებული იყო საჯარო რეესტრში. აქედან გამომდინარე, საინტერესოა საერთოდ რატომ დადეს ხელშეკრულება შენობის 11-12 სართულებთან დაკავშირებით მოსარჩელეებმა, მათ სრული შესაძლებლობა ჰქონდათ გადაემოწმებინათ საჯარო რეესტრის მეშვეობით მათთვის საინტერესო უძრავი ქონების უფლებრივი მდგომარეობა.

კასატორებისთვის გაუგებარია თუ რა მოტივით იმსჯელა სასამართლომ მოსარჩელეთა მხრიდან შესრულებულ ფულად ვალდებულებასთან დაკავშირებით, მითუმეტეს, რომ საქმის მასალებით გადახდა ამხანაგობის სასარგებლოდ მათი მხრიდან არ დასტურდება, რადგან საქმის მასალებში არსებულ ქვითრებთან დაკავშირებით მხოლოდ ორი თუ სამი ქვითრით დასტურდება გადახდა ამხანაგობის ანგარიშზე და ისიც მცირე თანხის, დანარჩენ ქვითრებში მიმღებად და თანხის მესაკუთრედ მითითებული რუიზან ბადაშვილი, მიმინოშვილი და სხვები და არა ამხანაგობა.

აღნიშნული კატეგორია საერთოდ არ უნდა გამხდარიყო მსჯელობის საგანი, რადგან დავის საგანს ამ ნაწილში არბიტრაჟის კომპეტენცია წარმოადგენდა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, კასატორებს ამხანაგობაში შენატანის სახით ფულად თანხებთან ერთად შეტანილი აქვთ უძრავი ქონება დაწყებული მშენებლობით, ანუ ის ტერიტორია სადაც მდებარეობს სადავო ქონება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორებმა თ. ც-ძემ, ზ. ხ-ურმა, ბ. ჭ-ძემ, მ. ო-ძემ, დ. კ-შვილმა, მ. მ-შვილმა მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 აგვისტოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ც-ძის, ზ. ხ-ურის, ბ. ჭ-ძის, მ. ო-ძის, დ. კ-შვილის, მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. ც-ძის, ზ. ხ-ურის, ბ. ჭ-ძის, მ. ო-ძის, დ. კ-შვილის, მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორებს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს _ თ. ც-ძეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% -210 ლარი, კასატორს- ბ. ჭ-ძეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% -210 ლარი, კასატორს მ. ო-ძეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% -210 ლარი, კასატორს მ. მ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% -210 ლარი, კასატორს ზ. ხ-ურს უნდა დაუბრუნდეს მ. მ-შვილის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% -210 ლარი,

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

თ. ც-ძის, ზ. ხ-ურის, ბ. ჭ-ძის, მ. ო-ძის, დ. კ-შვილის, მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

კასატორს _ თ. ც-ძეს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 210 ლარი;

კასატორს- ბ. ჭ-ძეს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 210 ლარი,

კასატორს მ. ო-ძეს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 210 ლარი;

კასატორს მ. მ-შვილს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 210 ლარი;

კასატორს ზ. ხ-ურს დაუბრუნდეს მ. მ-შვილის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 210 ლარი

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.