ას-1055-989-2010 20 იანვარი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. მ-ძე
მოწინააღმდეგე მხარეები – ლ. ჩ-ია, ბ. გ-ავა
დავის საგანი – ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება
გასაჩივრებული განჩინება -- ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით ლ. ჩ-იას მეუღლეს _ ბ. გ-ავას მ. მ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა 10000 აშშ დოლარის გადახდა, რის გამოც 2006 წლის 7 ივნისს სამეგრელო-ზემო-სვანეთის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებელმა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს მიერ გაცემული ¹2-257 სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, აღსრულების უზრუნველსაყოფად, მოახდინა ლ. ჩ-იასა და ბ. გ-ავას ოჯახში ქონების აღწერა და დაყადაღება.
ლ. ჩ-იამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: მ. მ-ძისა და ბ. გ-ავას მიმართ და მოითხოვა დაყადაღებული ქონების აღწერის სიიდან მის პირად საკუთრებაში არსებული ნივთების ყადაღის სიიდან ამორიცხვა, ვინაიდან აღმასრულებელმა დააყადაღა არა მოვალე ბ. გ-ავას, არამედ თავისი კუთვნილი ქონება, რითაც დაირღვა კონსტიტუციით მისთვის მინიჭებული საკუთრების უფლება და ასევე, “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-17, 44-ე მუხლები.
მოპასუხე ბ. გ-ავამ სარჩელი ცნო და განმარტა, რომ დაყადაღებული ნივთები ეკუთვნოდა ლ. ჩ-იას, რომელიც მისმა მშობლებმა რამდენიმე ათეული წლის წინ მოსარჩელეს, მზითვის სახით, გადასცეს.
მოპასუხე მ. მ-ძემ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ არ არსებობდა რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ დაყადაღებული ქონება ლ. ჩ-იას საკუთრებას წარმოადგენდა.
ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილებით ლ. ჩ-იას სარჩელი დაკმაყოფილდა, სამეგრელოსა და ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროს 2006 წლის 7 ივნისის მოვალე ბ. გ-ავას ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტიდან ამოირიცხა და ყადაღისაგან გათავისუფლდა შემდეგი დასახელების ნივთები: საძინებელი გარნიტური, მისაღები ოთახის გარნიტური, ფერადი ტელევიზორი, მაცივარი, ელექტრო-ღუმელი, წიგნების კარადა, კედლის წიგნების კარადა და სამზარეულოს გარნიტური.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთაA პალატის 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილებით მ. მ-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც სამეგრელოსა და ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროს 2006 წლის 7 ივნისის მოვალე ბ. გ-ავას ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტიდან ამოირიცხა და ყადაღისაგან გათავისუფლდა შემდეგი დასახელების ნივთები: ელექტროღუმელი, წიგნების კარადა და კედლის წიგნების კარადა, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, მ. მ-ძეს სახელმწიფო ბაჟის სახით დაეკისრა 156.60 ლარის გადახდა, ხოლო ლ. ჩ-იას - 150 ლარი.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების თანახმად, დადასტურებულად მიიჩნია, რომ 2006 წლის 17 აპრილს ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს მიერ გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, ყადაღა დაედო ბ. გ-ავას იურიდიულ და ფაქტობრივ მისამართზე არსებულ მოძრავ ქონებას.
მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ლ. ჩ-იას მშობლებისგან მზითევის სახით გადაცემული ჰქონდა მისაღები გარნიტური, სამზარეულო, საძინებელი, ტელევიზორი და მაცივარი. ხოლო წიგნების კარადის, ელექტრონული ღუმელისა და კედლის წიგნების კარადის შესახებ მოწმეთა ჩვენებები, სასამართლომ მეტად ზოგადად მიიჩნია და ჩათვალა, რომ მათი მზითვის სახით ლ. ჩ-იასათვის მიღება ერთმნიშვნელოვნად არ დასტურდებოდა, რის გამოც მითითებულ ნაწილში სარჩელი გაზიარებული ვერ იქნებოდა.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებითა და სამოქალაქო კანონმდებლობის პრინციპიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ლ. ჩ-ია არ იყო ვალდებული, პასუხი ეგო მეუღლის ვალდებულებაზე თავისი კუთვნილი ნივთებით.
სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 21.1-ე მუხლი, “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონის 32.1-ე 44.1-ე, 45-ე, 40-ე მუხლები, ასევე, სამოქალაქო კოდექსის 158-ე, 1158-ე, 1161-ე მუხლები.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებისა და სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში და საქმის ხელახლა განსახილევლად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის იმ საფუძვლით, რომ გადაწყვეტილების მიღებისას სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიუთითა, რომ აპელანტმა ვერ დაადასტურა დაყადაღებული ნივთების ნაწილის ლ. ჩ-იას საკუთრება. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა მისთვის კანონით მინიჭებული უფლებამოსილება _ მტკიცებულებების შინაგანი რწმენით შეფასების უფლება. საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება არ ეფუძნება სასამართლო სხდომაზე განხილული მტკიცებულებების ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტური განხილვის შედეგად გამოტანილ დასკვნას. კასატორის აზრით, სასამართლომ არაობიექტურად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და გადაწყვეტილება მიიღო მხოლოდ გაყალბებული სხდომის ოქმზე დაყრდნობით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით მ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
“სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის “მ1” მუხლის შესაბამისად, კასატორი მ. მ-ძე გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. მ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
