¹ას-1057-1324-09 4 თებერვალი, 2010წ. 28 ნოემბერი, 2008 წ.

ქ. თბილისი ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

რ. ნადირიანი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – თ. ძ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. მ-იანი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 აგვისტოს განჩინება

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილებით ა. მ-იანის სარჩელი მოპასუხე თ. ძ-ძის მიმართ თანხის დაკისრების თაობაზე დაკმაყოფილდა, თ. ძ-ძეს ა. მ-იანის სასრგებლოდ დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხის _ 162 000 აშშ დოლარისა და პირგასამტეხლოს სახით 40 180 აშშ დოლარის გადახდა.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო ის გარემოება, რომ 2005 წლის 22 სექტემბერს ა. მ-იანსა და თ. ძ-ძეს შორის სანოტარო წესის დაცვით გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, თ. ძ-ძემ ა. მ-იანისაგან სესხის სახით აიღო 162 000 აშშ დოლარი;

სასამართლომ არ გაიზიარა თ. ძ-ძის მსჯელობა მასზედ, რომ მას ა. მ-იანისაგან სესხის სახით 162 000 აშშ დოლარი არ მიღია და ადგილი ჰქონდა მოჩვენებით გარიგებას, ვინაიდან მოპასუხემ, გარდა ზეპირი განმარტებისა, ვერ წარმოადგინა რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ 2005 წლის 22 სექტემბრის სესხის ხელშეკრულებით განსაზღვრული 162 000 აშშ დოლარი თ. ძ-ძეს კი არ მიუღია, არამედ წარმოადგენდა სს მ-ის” ვალს. ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მარნეულის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილების ტანახმად, სს “მარენულის პურპროდუქტების კომბინატს” ვალი წარმოეშვა შპს “ჯ-თან” 2005 წლის 20 ივნისს და არა ორ ფიზიკურ პირს შორის 2005 წლის 22 სექტემბერს გაფორმებულ სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებიდან;

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოპასუხის წარმომადგენლის განმარტება იმის თაობაზე, რომ თ. ძ-ძეს ა. მ-იანისათვის დაბრუნებული ჰქონდა სესხის ნაწილი _ 100 000 აშშ დოლარი, ვინაიდან სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოაპსუხემ ვერ წარმოადგინა სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრული ვალის ნაწილობრივ გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტი;

სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე, 361-ე, და 623-ე მუხლები.

ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მითითებული სესხის ხელშეკრულების მე-4 პუნქტის შესაბამისად, მხარეების შეთანხმდნენ, რომ ხელშეკრულებით დადგენილ ვადაში სესხის დაუბრუნებლობის შემთხვევაში, სესხის თანხას დაერიცხებოდა საურავი, ყოველი ვადაგადაციებული თვისთვის 2%-ის ოდენობით, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 417-ე და 418-ე მუხლების თანახამდ, სასამართლომ მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ პირგასამტეხლოს სახით დააკისრა 40 180 აშშ დოლარის გადახდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ძ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და მისთვის ერთი წლის ვადით 162 000 აშშ დოალრის გადახდის გადავადება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 აგვისტოს განჩინებით თ. ძ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებების მიმართ მის მიერ გაკეთებული სამართლებრივი დასკვნები და შეფასებები და ჩათვალა, რომ არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 აგვისტოს განჩინება პირგასამტეხლოს დაკისრების ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ძ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო ძირითადი თანხის გადახდის ერთი წლის ვადით განაწილვადება.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ განჩინების გამოტანისას არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონის, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 დეკემბრის განჩინებით თ. ძ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 5 დღის ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

თ. ძ-ძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე, საკასაციო სასამართლოში მოწინააღმდეგე მხარემ წარმოადგინა მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ძ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. ძ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ამასთან, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ ზედმეტად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 2585 ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ. ძ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორს დაუბრუნდეს ზედმეტად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 2585 ლარი.

2. კასატორს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 3415 ლარის 70% _ 2390.5 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.