¹ას-1070-1337-09 3 თებერვალი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუ. კვანტალიანი

სხდომის მდივანი _ ლ. სანიკიძე

კასატორი (მოსარჩელე) _ შპს “ს-ა”, წარმომადგენელი ირაკლი ნაცვლიშვილი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ შპს “მ-ა”, წარმომადგენელი ხ. ს-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 იანვრის განჩინება

დავის საგანი _ სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 8 მაისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს “ს-ამ” მოპასუხე შპს “მ-ის” მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სახელშეკრულებო ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო მოპასუხისათვის 172 230.80 ლარის დაკისრება.

სარჩელში აღნიშნულია, რომ შპს “ს-ა” წარმოადგენს სს “ელ-ისა” და შპს “ე-ა-2000-ის” უფლებამონაცვლეს და შექმნილია მათი შერწყმის შედეგად. შპს “მ-ა” წარმოდგენს შპს “ბ-ს” უფლებამონაცვლეს.

სს “ელ-სა” და შპს “ბ-ს” შორის 2000 წლის 21 მარტს გაფორმდა ურთიერთანგარიშსწორების ბუღალტრული შედარების აქტი, რომლის თანახმად, შპს “ბ-ს” დავალიანებამ ელ-ის წინაშე 2000 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით შეადგინა 47 342.50 ლარი.

2002 წლის 1 მარტს სს “ელ-სა” და შპს “ბ-ს” შორის გაფორმდა ხელშეკრულება “ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების შესახებ”, რომლის მიხედვით მომსახურების ღირებულების გადახდის სახელშეკრულებო ვადების დარღვევის შემთხვევაში ყოველი გადაცილებული დღისათვის გათვალისწინებული იყო დამატებით საურავის დარიცხვა გადასახდელი თანხის 0,2%-ის ოდენობით. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული იყო ვალდებულებების უფლებამონაცვლეობით გადასვლაც. ხელშეკრულებამ მოიცვა 2002 წლის 1 მარტიდან 2003 წლის 31 დეკემბრამდე პერიოდი.

მოსარჩელის მითითებით, შპს “მ-ის” დავალიანება 2007 წლის 1 აპრილისათვის შეადგენდა 172 230.80 ლარს, რაც სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, მე-400 და 403-ე მუხლების საფუძველზე ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა (ტომი I, ს.ფ. 1-4).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს “ს-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა მხარეთა შორის ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების შესახებ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე 2003 წლამდე მიწოდებული ელექტროენერგიის ღირებულების მოპასუხისათვის დაკისრება. 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილით, რომელიც სს “ს-ას” ჩაჰბარდა 2004 წლის 3 მაისს, მოპასუხე შპს “მ-ის” დირექტორმა აღიარა ვალის არსებობა კრედიტორის წინაშე.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე ითხოვდა ელექტროენერგიის ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ფულადი ვალდებულების შესრულებას. მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი იყო სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევა. შესაბამისად, უნდა გამოყენებულიყო სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლით გათვალისწინებული სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადა. სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის შესაბამისად ხანდაზმულობის ვადის ათვლა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. ვინაიდან სს “ელ-სა” და შპს “ბ-ს” შორის დადებული ხელშეკრულების მოქმედების ვადად განისაზღვრა 2003 წლის 31 დეკემბერი, შესაბამისად, მოსარჩელის (შპს “ს-ა”) მიმართ მოპასუხის (შპს “ბ-ს” უფლებამონაცვლე შპს “მ-ა”) ბოლო შესასრულებელი ვალდებულება წარმოიშვა 2003 წლის 31 დეკემბერს. ამდენად, მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა იწყებოდა სწორედ ამ დღიდან. შპს “ს-ას” მოთხოვნის უფლება უნდა გამოეყენებინა 2003 წლის 31 დეკემბრამდე. სარჩელის აღძვრის დროისათვის გასული იყო ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, მართალია, სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლის შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში 2004 წლის 3 მაისიდან (2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილის მიღებიდან) ადგილი ჰქონდა ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტას, კერძოდ, აღნიშნული ვადა შეწყდა 2003 წლამდე არსებულ დავალიანებაზე და სამოქალაქო კოდექსის 141-ე მუხლის შესაბამისად მისი ათვლა დაიწყო 2004 წლის 4 მაისიდან, მაგრამ ვინაიდან შპს “ს-ამ” შპს “მ-ის” მიმართ სარჩელი აღძრა 2007 წლის 8 მაისს, ხანდაზმულობის ვადა ამ შემთხვევაში მაინც გასული იყო (ტომი I, ს.ფ. 103-106).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს-ამ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

აპელანტი მიუთითებდა, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის მასალებში წარდგენილი მტკიცებულებები, კერძოდ, 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილი, რომელიც შპს “ს-ას” ჩაჰბარდა 2004 წლის 3 მაისს. ამ წერილით შპს “მ-ის” დირექტორმა აღიარა ვალის არსებობა კრედიტორის (შპს “ს-ა”) წინაშე. მიუხედავად ამისა, სასამართლომ სარჩელი არ დააკმაყოფილა, რასაც საფუძვლად დაუდო შპს “ს-ის” მიერ სახელშეკრულებო ვალდებულებებისათვის დადგენილი სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადის გაშვება. ამ შემთხვევაში სასამართლომ სრულყოფილად არ გამოიკვლია 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილის შინაარსი. აღნიშნული წერილის დასკვნითი ნაწილის თანახმად, შპს “მ-ა” შპს “ს-ის” მიმართ არსებული დავალიანების დაზუსტება-დაფარვას განახორციელებდა იმ პერიოდში მათ საზოგადოებებს შორის მიმდინარე სასამართლო დავების დასრულების შემდეგ. მითითებული სასამართლო პროცესი დასრულდა 2004 წლის 9 ივლისს, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის გადაწყვეტილებით, რომელიც კანონიერ ძალაში შევიდა 2004 წლის 9 აგვისტოდან. აქედან გამომდინარე, აპელანტი მიიჩნევდა, რომ ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა დაწყებულიყო არა 2004 წლის 4 მაისიდან, არამედ _ 2004 წლის 9 აგვისტოდან, საიდანაც სარჩელი ხანდაზმული არ იყო (ტომი I, ს.ფ. 112-122).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 იანვრის განჩინებით შპს “ს-ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილად იქნა მიჩნეული შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

შპს “საქართველოს ელექტროსისტემა” წარმოადგენს სს “ელ-ისა” და შპს “ე-ა-2000-ის” უფლებამონაცვლეს და შექმნილია ამ ორი საწარმოს შერწყმის შედეგად;

შპს “მ-ა” წარმოადგენს შპს “ბ-ს” უფლებამონაცვლეს;

სს “ელ-სა” და შპს “ბ-ს” შორის 2002 წელს გაფორმდა @23/57 ხელშეკრულება ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების შესახებ, რომლის თანახმად, სს “ელ-ს” უნდა გაეწია შპს “ბ-სათვის” ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურება ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის მიერ დადგენილი ტარიფით; ამავე ხელშეკრულების 4.3.2 პუნქტის თანახმად, მიმღებს _ შპს “ბ-ს” ეკისრებოდა ვალდებულება, შპს “საქართველოს ელექტროსისტემისათვის” გადაეხადა საანგარიშო პერიოდში მიღებული ელექტროენერგიის მომსახურების საფასური ანგარიშფაქტურის მიღებიდან ხუთი კალენდარული დღის განმავლობაში; ხელშეკრულების 6.1.2 პუნქტის მიხედვით, მომსახურების ღირებულების სახელშეკრულებო ვადების დარღვევის შემთხვევაში ყოველი გადაცილებული დღისათვის გათვალისწინებული იყო დამატებითი საურავის დარიცხვა 0.2%-ის ოდენობით; ხელშეკრულების 1.1.2 პუნქტი ითვალისწინებდა მხარეთა შორის არსებული ვალდებულებების უფლებამონაცვლეობით გადასვლას. ხელშეკრულების 10.1 პუნქტის შესაბამისად, მისი მოქმედების ვადად განისაზღვრა 2002 წლის 1 მარტიდან 2003 წლის 31 დეკემბრამდე პერიოდი.

მოცემულ შემთხვევაში შპს “ს-ის” მოთხოვნას წარმოადგენდა მის მიმართ 2007 წლის 1 აპრილის მდგომარეობით არსებული დებიტორული დავალიანების _ 172 230.80 ლარის შპს “ბ-ს” უფლებამონაცვლის _ შპს “მ-ისათვის” დაკისრება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ შპს “ს-ის” მიერ შპს “ბ-ს” მიმართ დებიტორული დავალიანების მოთხოვნით სარჩელი აღძრული იყო სამწლიანი სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, შპს “ს-ა” ელექტროენერგიის გადაცემის მომსახურების ხელშეკრულებიდან წარმოშობილი დავალიანების გადახდის მოთხოვნის სამწლიანი სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დასაწყისს უკავშირებდა შპს “მ-ის” დირექტორის 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილს, რომელიც შპს “ს-ს” ჩაჰბარდა 2004 წლის 3 მაისს. მოსარჩელის შეფასებით, აღნიშნული წერილი წარმოადგენდა მოპასუხის მიერ მის წინაშე არსებული დავალიანების არსებობის აღიარებას. ამასთან, წერილის შინაარსის გათვალისწინებით მხარე მიჩნევდა, რომ ხანდაზმულობის ვადა ათვლილი უნდა ყოფილიყო არა 2004 წლის 4 მაისიდან, არამედ _ 2004 წლის 9 აგვისტოდან, როდესაც მხარეებს შორის დასრულდა მიმდინარე სასამართლო დავა და კანონიერ ძალაში შევიდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2004 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, იმ ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის, რომლითაც აღიარებულ იქნა ვალდებულებითი ურთიერთობის არსებობა (ვალის არსებობის აღიარება) აუცილებელია წერილობითი აღიარება. თუ სხვა ფორმაა გათვალისწინებული იმ ვალდებულებითი ურთიერთობის წარმოშობისათვის, რომლის არსებობაც აღიარებულ იქნა, მაშინ აღიარებაც მოითხოვს ამ ფორმას.

კონკრეტულ შემთხვევაში ვალის არსებობის აღიარების დასადგენად სააპელაციო სასამართლომ უწინარესად აუცილებლად მიიჩნია შემდეგი გარემოებების შეფასება: ა. შპს “მ-ის” 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილი, მისი შინაარსის გათვალისწინებით, წარმოადგენდა მოპასუხის მხრიდან ვალდებულების აღიარებას, სადაც მოვალე გამოხატავდა ნებას და იძლეოდა დაპირებას ვალდებულების შესრულებაზე, თუ ფაქტის აღიარებას, სადაც მოვალე ახდენდა მხოლოდ ვალდებულების ფაქტის კონსტატაციას; ბ. აღიარება განხორციელებული იყო თუ არა უფლებამოსილი პირის მიერ.

საქმეში არსებული შპს “მ-ის” დირექტორის 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილის შინაარსიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ სახეზე არ იყო მოპასუხის მხრიდან ვალდებულების აღიარება, რომლითაც მოვალე გამოხატავდა ნებას და იძლეოდა დაპირებას ვალდებულების შესრულების შესახებ. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული მტკიცებულება წარმოადგენდა სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლით გათვალისწინებულ ვალის არსებობის აღიარებას. ამავე დასაბუთებით სააპელაციო სასამართლომ ვალის არსებობის აღიარებად არ მიიჩნია საქმეში განთავსებული ¹77 ხელშეკრულების 2.8 პუნქტი.

რამდენადაც აპელანტი ვერ ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ მხარეთა შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გამომდინარე დებიტორული დავალიანების მოთხოვნით, მის მიერ სარჩელი აღძრული იყო სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლით გათვალისწინებულ სამწლიან ვადაში, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლობის გამო დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა (ტომი II, ს.ფ. 50-58).

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს-ამ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი. სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის, რომლითაც აღიარებულ იქნა ვალდებულებითი ურთიერთობის არსებობა (ვალის არსებობის აღიარება), აუცილებელია წერილობითი აღიარება. თუ სხვა ფორმაა გათვალისწინებული იმ ვალდებულებითი ურთიერთობის წარმოშობისათვის, რომლის არსებობაც აღიარებულ იქნა, მაშინ აღიარებაც მოითხოვს ამ ფორმას. მოცემულ შემთხვევაში შპს “მ-ის” დირექტორის 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილით ადგილი ჰქონდა მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი წესით ვალის არსებობის აღიარებას, კერძოდ, აღნიშნული წერილით შპს “მ-ის” დირექტორმა აღიარა შპს “ს-ის” წინაშე არსებული დავალიანება 164 159.04 ლარის ოდენობით, ნაცვლად მოთხოვნილი 173 230.77 ლარისა.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, შპს “მ-ის” დირექტორის 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილით მოპასუხემ მოახდინა არა მხოლოდ ვალდებულების ფაქტის კონსტატაცია შპს “ს-ის” წინაშე, როგორც სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაშია საუბარი, არამედ გამოხატა ნება და განახორციელა დაპირება, რომ მასა და მოპასუხეს შორის მიმდინარე სასამართლო დავის დამთავრებისთანავე მოეხდინა არსებული დავალიანების დაზუსტება. ამის ძირითად მიზანს წარმოადგენდა სწორედ აღიარებული, არსებული ვალდებულების შესრულება, ანუ შპს “ს-ისათვის” დაზუსტებული დავალიანების თანხის გადახდა, რაც აშკარად იკვეთებოდა შპს “მ-ის” წერილის შინაარსიდან. მხარეებს შორის არსებული სასამართლო პროცესი თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის გადაწყვეტილებით დასრულდა 2004 წლის 9 ივლისს, ხოლო აღნიშნული გადაწყვეტილება ძალაში შევიდა იმავე წლის 9 აგვისტოს. კასატორის მოსაზრებით, სწორედ აღნიშნულ თარიღს უნდა დაუკავშირდეს ხანდაზმულობის ვადის ათვლა (ტომი II, ს.ფ. 66-75).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საქმის სასამართლო განხილვის შედეგად მიიჩნევს, რომ უნდა გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო საჩივრის დავის საგანია შპს “ს-ის” სარჩელის ხანდაზმულობა, რომელიც შეეხება შპს “მ-ისათვის” დებიტორული დავალიანების _ 172 230.80 ლარის დაკისრებას. აღნიშნული დავალიანება (ძირითადი თანხა) წარმოშობილია 2000-2003 წლებში.

სარჩელი აღძრულია 2007 წლის 8 მაისს. მოსარჩელე შპს “ს-ა” მიიჩნევს, რომ სარჩელი აღძრულია სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლით გათვალისწინებულ სამწლიან ვადაში და არ არის ხანდაზმული. აღნიშნულთან დაკავშირებით მოსარჩელე ეყრდნობა შპს “მ-ის” დირექტორის 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილს და მიიჩნევს, რომ აღნიშნული წერილის საფუძველზე განხორციელდა მოვალის მიერ ვალდებულების აღიარება და შეწყდა ხანდაზმულობის ვადის დენა.

მოცემულ შემთხვევაში სარჩელის ხანდაზმულობის გასარკვევად გადამწყვეტია შპს “მ-ის” დირექტორის 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილში გამოხატული მხარის ნების სწორად განმარტება _ აღნიშნული წერილი უნდა შეფასდეს მოვალის მიერ ვალდებულების აღიარებად თუ არა.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ შპს “მ-ის” დირექტორის 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილის შინაარსის განმარტებას იმგვარად, რომ იგი წარმოადგენს მარტოოდენ ვალდებულების არსებობის ფაქტის კონსტატაციას.

შპს “მ-ის” დირექტორი კრედიტორ ს-ისადმი გაგზავნილ 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილში სადავოდ ხდის დავალიანების ოდენობას და აღნიშნავს: “რაც შეეხება დავალიანების 10 დღის ვადაში დაფარვას, შეგახსენებთ, რომ ჩვენს შორის დასრულების ფაზაშია სასამართლო პროცესი, რომელიც ითვალისწინებს თქვენს მიერ ჩვენდამი არსებული დავალიანების დაფარვის მოთხოვნას და მისი დამთავრების შემდეგ იქნება შესაძლებელი ურთიერთდაზუსტებულ დავალიანებებზე საუბარი”... საკასაციო სასამართლო აღნიშნული წერილის შინაარსის ანალიზის საფუძველზე მიიჩნევს, რომ მასში გამოხატული მხარის ნება სცილდება დავალიანების შესახებ ფაქტის ინფორმაციული დაფიქსირების ფარგლებს. აღნიშნულ წერილში შპს “მ-ის” დირექტორი გამოხატავს არსებული დავალიანების ოდენობის დაზუსტების სურვილს, ნებას და აღნიშნულ ნებას უკავშირებს გარკვეული ფაქტის (პირობის) დადგომას _ სასამართლო პროცესის დასრულებას, რომლითაც შპს “მ-ისადმი” ს-ის დავალიანების საკითხი უნდა გადაწყდეს. ამდენად, მოვალემ ამ წერილით გამოხატა ნება სასამართლო პროცესის შედეგების საფუძველზე დავალიანების ოდენობის დაზუსტებაზე, და, ფაქტობრივად, ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვაზე, რამდენადაც ვალდებულების ოდენობის დაზუსტებას სწორედ ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვისთვის ჰქონდა მნიშვნელობა. ვალდებულების დაზუსტებაზე თანხმობის გამოხატვა კი ნიშნავდა მოთხოვნის არსებობის აღიარებას. კერძოსამართლებრივი ურთიერთობების მონაწილეებს, რომლებიც მოქმედებენ სახელშეკრულებო თავისუფლებისა და მხარეთა ავტონომიურობის პრინციპებით, არ ეკრძალებათ, შეთანხმდნენ ვალდებულების შესრულების განსხვავებულ დროზე, ფორმასა და საშუალებებზე, ვიდრე ეს მათ შორის თავდაპირველად იყო შეთანხმებული, მათ შორის, ვალდებულების შესრულება დაუკავშირონ გარკვეული პირობის დადგომას. ასეთი შეთანხმება ნიშნავს, რომ ვალდებულება უნდა შესრულდეს უკვე ახალი, შეთანხმებული პირობებით.

სასამართლო პროცესი, რომელზეც შპს “მ-ის” დირექტორის 2004 წლის 27 აპრილის ¹53 წერილშია საუბარი და რომელსაც მხარეებმა ურთიერთვალდებულებათა ოდენობის დაზუსტების დრო დაუკავშირეს, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის გადაწყვეტილებით დასრულდა 2004 წლის 9 ივლისს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სწორედ ამ საქმეზე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან უნდა მოხდეს სადავო ურთიერთობაში ხანდაზმულობის ვადის ათვლა, რისი გათვალისწინებითაც, სამოქალაქო კოდექსის 137-ე, 144.3 მუხლების შესაბამისად, სარჩელი ხანდაზმული არ არის.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახალი განხილვისას არსებითად უნდა განიხილოს შპს “ს-ის” სარჩელის მოთხოვნის საფუძვლიანობის საკითხი და გადაწყვიტოს დავა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 იანვრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.