ას-1080-1012-10 20 იანვარი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ი. ბ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარეები – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა “... 2577”, ლ. ქ-ძე

დავის საგანი – ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა, სარდაფის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა და იზოლირება

გასაჩივრებული განჩინება -- თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 24 მარტს ი. ბ-ძემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების: ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა “... 2577” და ლ. ქ-ძის მიმართ და მოითხოვა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2008 წლის 15 ნოემბრის კრების ოქმის ბათილად ცნობა, თბილისში, ..... გამზირის ¹191-ში მდებარე 4 კვ.მ სარდაფის მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა და ფართის იზოლირება შემდეგი საფუძვლებით: სარჩელის თანახმად, 1996 წლის 16 აგვისტოს ხელშეკრულებით, მოსარჩელემ შეიძინა ქ. თბილისში, ..... 191-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა და 4 კვ.მ სარდაფი. სარდაფი მის საკუთრებაში აღირცხა 2009 წლის 23 იანვარს. ამასთან, მრავალბიანიან საცხოვრებელ სახლს აქვს დიდი სარდაფი, რომელიც არ არის გამიჯნული და რეესტრში არსებული დოკუმენტებიდან არ ირკვევა თუ კონკრეტულად რა ნაწილში მდებარეობს მოსარჩელის მიერ მითითებული 4 კვ.მ სარდაფი. მოსარჩელის განმარტებით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა “...-2577”-მა 2008 წლის 15 ნოემბერს სარდაფის მთელი ფართი საკუთრებაში გადასცა მოპასუხე ლ. ქ-ძეს, რის გამოც მოითხოვა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან მისი კუთვნილი 4 კვ.მ-ის გამოთხოვა, ფართის იზოლირება და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2008 წლის 15 ნოემბრის ოქმის გაუქმება.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოელგიის 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ი. ბ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 25 მარტის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც ყადაღა დაედო ლ. ქ-ძის სახელზე რიცხულ უძრავ ქონებას _ თბილისში, ..... გამზირის ¹191-ში მდებარე 65,77 კვ.მ სარდაფს.

საქალაქო სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ბ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილებით ი. ბ-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილება კრების ოქმის ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ი. ბ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა “...-2577”-ის 2008 წლის 15 ნოემბრის კრების ოქმი, გადაწყვეტილება თბილისში, ..... გამზირის 191-ში მდებარე 4 კვ.მ სარდაფის მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვისა და ფართის იზოლირების მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ლ. ქ-ძის მეუღლემ, ვ. ჭ-ძემ 1992 წლის 3 აპრილს, პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, საკუთრებაში მიიღო ქ. თბილისში, ..... გამზირის 191-ში მდებარე ბინა ¹19, საცხოვრებელი ფართით _ 16 კვ.მ, საერთო ფართი_ 30 კვ.მ, სარდაფი 4 კვ.მ;

1996 წლის 16 აგვისტოს, ნასყიდობის ხელშეკრულებით, ვ. ჭ-ძემ მითითებული ბინა გაასხვისა მოსარჩელეზე, რომელმაც სადავო სარდაფი (4 კვ.მ) საკუთრებაში აღრიცხა 2009 წლის 23 იანვარს ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებისა და საცხოვრებელი ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე;

ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა “...-2577”-მა 2008 წლის 15 ნოემბრის კრების ოქმის საფუძველზე, 65,77 კვ.მ სარდაფი აღრიცხა ლ. ქ-ძის საკუთრებად. სადავო კრების ოქმის დღის წესრიგით გათვალისწინებულ საკითხზე თანხმობა განაცხადა 19-მა მობინადრემ, რომელთაგანაც 6 მობინადრე არ წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს _ ბინის მესაკუთრეს;

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი და სააპელაციო საჩივრით სადავოდ გამხდარი ფაქტობრივი გარემოებები იმის თაობაზე, რომ 1992 წლის 3 აპრილის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, ლ. ქ-ძის მეუღლის საკუთრებაში გადაცემული და შემდგომ აპელანტზე გასხვისებული 4 კვ.მ სარდაფის ფართი მდებარეობდა ..... გამზირის ¹191-ში მდებარე სახლის მე-3 სადარბაზოში მარჯვენა მხარეს სხვა მობინადრეებთან ერთად. ბინის გაყიდვის შემდგომ, ლ. ქ-ძე საცხოვრებლად გადავიდა იმავე მისამართზე მე-4 სადარბაზოში და ბინის გამოთავისუფლებისას გამოათავისუფლა მესამე სადარბაზოში ზემოაღნიშნული 4 კვ.მ სარდაფიც;

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, მასზე, რომ ი. ბ-ძის კუთვნილი 4 კვ.მ სარდაფი შედიოდა ამხანაგობის კრების სადავო ოქმით ლ. ქ-ძისათვის გადაცემულ 65,77 კვ. ფართში, ვინაიდან აღნიშნა, რომ აღნიშნული არ დასტურდებოდა საქმეში არსებული საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ გაცემული ინფორმაციით, უძრავ ნივთზე უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ და გეგმა-ნახაზით.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწნებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისში, ..... გამზირის 191-ში მდებარე 4 კვ.მ სარდაფის მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვისა და ფართის იზოლირების მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გადაწყვეტილება გაუქმებას არ ექვემდებარებოდა, ვინაიდან არ დასტურდებოდა მოსარჩელის კუთვნილი 4 კვ.მ ფართის მქონე სარდაფის მოპასუხის საკუთრებაში გადაცემისა და ლ. ქ-ძის მიერ მისი ფაქტობრივი მფლობელობის გარემოებები, რაც ცხადყოფდა, რომ არ არსებობდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 170-172-ე მუხლების საფუძველზე, სარჩელის აღნიშნული მოთხოვნების დაკმაყოფილების წინაპირობები.

სააპელაციო სასამართლომ მიუხედავად იმისა, რომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება მასზე, რომ სადავო კრების გადაწყვეტილებით განიკარგა მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული 4 კვ.მ სარდაფი, მიიჩნია, რომ კრების ოქმის ბათილად ცნობის მიმართ გამოკვეთილი იყო ი. ბ-ძის, როგორც ამხანაგობის წევრის, იურიდიული ინტერესი. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა ოქმის ბათილად ცნობის მიმართ მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის არარსებობის მოტივით, სარჩელის უსაფუძვლოდ მიჩნევის თაობაზე, არ გაიზიარა და ჩათვალა, რომ აღნიშნულ ნაწილში საქალაქო სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლი.

იმის გათვალისიწნებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში ამხანაგობა შედგებოდა 24 წევრისაგან და დადგენილი იყო ის გარემოება, რომ განსახილველ საკითხს მხარი დაუჭირა 19-მა პირმა, რომელთაგან 6 ბინის მესაკუთრეს არ წარმოადგენდა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ფართის ამხანაგობის ერთ-ერთი წევრის _ ლ. ქ-ძის მიერ მფლობელობის ფაქტის დადასტურების, მის ინდივიდუალური საკუთრების საგნად მიჩნევისა და საკუთრებაში გადაცემის საკითხი გადაწყვიტა მხოლო 13 მესაკუთრემ (ამხანაგობის წევრმა), რაც ნაკლებია “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4 მუხლით გათვალისწინებულ 2/3-ზე. ამდენად, სააპელაციო პალატის განმარტებით, მითითებული დარღვევით შეიზღუდა აპელანტის, როგორც ამხანაგობის წევრისა და ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებაზე უფლების მქონე პირის, კანონიერი ინტერესი, რის გამოც მიიჩნია, რომ ამხანაგობის კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილება სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად, ბათილად უნდა ცნობილიყო, ვინაიდან გადაწყვეტილება, თავისი არსით, გარიგებას წარმოადგენდა და მასზე ვრცელდებოდა სამოქალაქო კოდექსის ზოგადი ნაწილით გათვალისწინებული ნორმები გარიგებათა შესახებ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. ბ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით გასაჩივრებულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, არასწორია სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ მისი კუთვნილი 4 კვ.მ სარდაფი საერთო სარდაფში მდებარეობდა, ვინაიდან საერთო სარგებლობის ფართი _ 16 კვ.მ, რომელზეც სასამართლო უთითებს არანაირი მონაცემით, ..... გამზირის ¹191-ში არ არსებობს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 ნოემბრის განჩინებით ი. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.