ას-108-106-2011 14 აპრილი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – დ. გ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «რ-ა», ი. ა-შვილი

დავის საგანი – მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ოქტომბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოს განსჯადი პალატისათვის

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

დ. გ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი. ა-შვილისა და შპს «რ-ას» მიმართ და მოითხოვა მოპასუხე ი. ა-შვილისათვის მის სასარგებლოდ მატერიალური ზიანის სახით _ 3900 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარისა და ჯანმრთელობის მდგომარეობის მოშლით გამოწვეული ზიანის სახით _ 3900 ლარის დაკისრება, ხოლო შპს «რ-ასთვის», მის სასარგებლოდ, მატერიალური ზიანის ანაზღაურება _ 3900 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის ოდენობით შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელის თანახმად, 2005 წლის 20 ნოემბერს საგარეჯოს რაიონის სოფელ წყაროსთავთან მოსარჩელეს დაეჯახა გადაჭარბებული სიჩქარით მომავალი ავტომანქანა, რომელსაც მართავდა ი. ა-შვილი. ავტოავარიის შედეგად დ. გ-შვილმა მიიღო ტვინის შერყევა, დროებით მოეშალა ჯანმრთელობა, რითაც მიადგა 3900 ლარის ზიანი, ასევე დაუზიანდა ავტომანქანა, რის შედეგადაც განიცადა 3900 აშშ დოლარის (ეკვივალენტი ლარში) მატერიალური ზიანი. ავტოსაგზაო შემთხვევის შემდეგ, მოსარჩელის ავტომანქანა გადაყვანილ იქნა შპს «რ-ას» კუთვნილ ავტოსადგომზე, რომელმაც, მიუხედავად მისი არაერთი მოთხოვნისა, დროუალდ არ გაატანა ავტომანქანა. აღნიშნულის გამო მას მიადგა 15 405 აშშ დოლარის ზიანი, თუმცა იგი მოითხოვს შპს «რ-ას» დაეკისრო მხოლოდ 3900 აშშ დოლარის გადახდა.

მოპასუხე ი. ა-შვილმა სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ ავტოსაგაზაო შემთხვევა მოსარჩელის ბრალით მოხდა, რომელმაც უგულებელყო ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 27-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების მოთხოვნები.

მოპასუხე შპს «რ-ამ» სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ მას მოსარჩელისათვის რაიმე სახის ქმედებით ზიანი არ მიუყენებია და აღნიშნული ფაქტი არც სამეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 3 თებერვლის გადაწყვეტილებით დ. გ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, დ. გ-შვილს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ, დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 519.50 ლარის ოდენობით.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა დ. გ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიისათვის.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დ. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 3 თებერვლის გადაწყვეტილების მეორე პუნქტი და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, დ. გ-შვილს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ, დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 402.50 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლოს გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2005 წლის 20 ნოემბერს საგარეჯოს რაიონის სოფელ ...სთან დ. გ-შვილის კუთვნილ მანქანას „ვაზ 21213“ სახელმწიფო ¹GIA 161 შეეჯახა ი. ა-შვილის კუთვნილი „ბმვ“-ს მარკის ავტომანქანა სახელმწიფო ნომრით .... აღნიშნულის გამო, დ. გ-შვილის კუთვნილი ავტომანქანა იმავე დღეს გადაყვანილ იქნა შპს „რ-ას“ ავტოსადგომზე;

ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად, დ. გ-შვილმა მიიღო მსუბუქი ხარისხის დაზიანება ჯანმრთელობის ხანმოკლე მოშლით;

საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის კახეთის სამმართველოს 2005 წლის 20 ნოემბრით დათარიღებული ¹... დადგენილებით დ. გ-შვილს აეკრძალა მართვის უფლება 6 თვის ვადით, რაც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა სააპელაციო პალატის 2008 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი; კახეთის საოლქო პროკურატურის 2006 წლის 16 მარტის დადგენილებით შეწყდა წინასწარი გამოძიება სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედების არარსებობის გამო ¹... სისხლის სამართლის საქმეზე ო. ა-ოვას ჯანმრთელობის დაზიანების ფაქტზე.

მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებითა და სამოქალაქო საპროცესო კდოექსის 106-ე მუხლის «გ» ქვეპუნქტის შესაბამისად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2005 წლის 20 ნოემბრის ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალი მიუძღვოდა დ. გ-შვილს. აღნიშნულთან მიმართებაში, სასამართლომ მიუთითა ასევე საქმეში წარმოდგენილი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს 2006 წლის 17 იანვრის ექსპერტიზის დასკვნაზე, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ დ. გ-შვილის მოქმედება არ შეესაბამებოდა საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების შესახებ საქართველოს კანონის 27-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 პუნქტების მოთხოვნებს, რომელთა დაცვის შემთხვევაში მას შეეძლო მომხდარი შემთხვევის თავიდან აცილება, ხოლო ავტომანქანა ბმვ-ს მძღოლს საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევის თავიდან აცილება არ შეეძლო და მის მოქმედებაში საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების შესახებ საქართველოს კანონის მოთხოვნათა შეუსრულებლობა არ აღინიშნებოდა.

ამდენად, სასამართლომ მოსარჩელის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალი მიუძღვდა ი. ა-შვილს, რაც დასტურდებოდა საქართველოს ეროვნული აკადემიის იურიდიული მომსახურების საერთაშორისო ცენტრის ექსპერტიზის დასკვნით, სასამართლომ არ გაიზიარა.

იმის გათვალისწინებით, რომ გარდა ახსნა-განმარტებისა, მოსარჩელეს რაიმე მტკიცებულება იმასთან დაკვშირებით, რომ მას ი. ალაადაშვილმა მიაყენა 3900 ლარისა და 3900 აშშ დოლარის ზიანი, არ წარმოუდგენია, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ დ. გ-შვილის მოთხოვნა ი. ა-შვილის მიმართ უსაფუძვლო იყო.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „რ-ამ“ დ. გ-შვილს კუთვნილი ავტომანქანა გადასცა იმ მდგომარეობაში, როგორშიც ჩაიბარა მიღება-ჩაბარების აქტით.

სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ საქმეში გარდა ახსნა-განმარტებისა წარმოდგენილი არ იყო არც ერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა ფაქტს, რომ შპს „რ-ამ“ ვერ უზრუნველყო ჩაბარებული ავტომანქანის შენახვა იმ მდგომარეობაში, რომელშიც მას გადაეცა ავტოსაგზაო შემთხვევის შემდეგ, ისევე როგორც ვერ ადასტურებდა ზიანის 3900 აშშ დოლარის ოდენობის მიყენების ფაქტს. ამასთნ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას წარმოადგენდა, რომ საპატრულო პოლიციის გამომძიებლის ნებართვის შემდეგ შპს „რ-ამ“ დაუყოვნებლივ გადასცა ავტომანქანა დ. გ-შვილს, ხოლო იმის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება, რომ დ. გ-შვილის მიერ საპატრულო პოლიციიდან ნებართვის წარდგენის შემდეგ შპს „რ-ა“ არ ატანდა კუთვნილ ავტომანქანას, საქმეში არ მოიპოვებოდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნია, რომ დ. გ-შვილმა ვერ შეძლო თავისი მტკიცებულების ტვირთის სათანადოდ რეალიზება და ვერ წარადგინა მის მიერ მითითებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები.

ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების საწინააღმდეგოდ აპელანტი მიუთითება საქართველოს ეროვნული აკადემიის იურიდიული მომსახურების საერთაშორისო ცენტრის 2006 წლის 22 აგვისტოს ექსპერტის დასკვნაზე, რომლის თანახმადაც ავტომობილ „ნივის მძღოლს დ.გ-შვილს საგზაო სატრანსპორტო შემთხვევის თავიდან აცილება არ შეეძლო და მისი მხრიდან საქართველოს კანონის „საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების შესახებ“ მოთხოვნათა უგულებელყოფას ადგილი არ ჰქონია. საგზაო სატრანსპორტო შემთხვევა გამოიწვია ბმვ-ს მძღოლ ი.ა-შვილის მხრიდან საქართველოს კანონის „საგზაო მოძრაობი ს უსაფრთხოების შესახებ“ მოთხოვნათა შეუსრულებლობამ, რომელიც პირდაპირ კავშირშია დამდგარ შედეგთან, პალატამ არ გაიზიარა და აღნიშნულთან მიმართებაში განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლის თანახმად, ექსპერტის დასკვნა სასამართლოსათვის სავალდებულო არ არის და მისი შეფასება ხდება 105-ე მუხლით დადგენილი წესით. განსახილველ შემთხვევაში კი, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორედ ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი ყველა მტკიცებულება და მიიღო შესაბამისი გადაწყვეტილება.

ამასთან, პალატამ მიუთითა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა სააპელაციო პალატის 2008 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილებით (რომელზეც დ. გ-შვილი აპელირებდა) დადგენილი იყო დ. გ-შვილის ბრალეულობა, ხოლო რაც შეეხება საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის კახეთის სამმართველოს 2005 წლის 20 ნოემბრის ¹... დადგენილების ბათილობას, აღნიშნულის საფუძველი გახდა ადმინისტრაციული სახდელის დადების ერთთვიანი ვადის დარღვევა, რაც მოცემულ შემთხვევაში ვერ გააბათილებდა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

სააპელაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და სწორად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე, 992-ე მუხლებით.

პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია საქმის ადმინისტრაციულ განსჯადობასთან დაკავშირებით, ვინაიდან აღნიშნა, რომ წარმოდგენილი სარჩელი არ წარმოადგენდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მეორე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ სარჩელს, ასევე მოცემული დავის საგანი არ გამომდინარეობდა ადმინისტრაციული კანონმდებლობიდან.

რაც შეეხება გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში, პალატამ მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეფყენებინა, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე აღნიშნულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 03 თებერვლის გადაწყვეტილებით დ. გ-შვილს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟი 519.50 ლარის ოდენობით (3900 ლარზე სახელმწიფო ბაჟს 117 ლარს + 7800 აშშ დოლარზე სახელმწიფო ბაჟი 402,5 ლარი (234 აშშ დოლარი X 1,72).

განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან მოსარჩელის ერთ-ერთ მოთხოვნას წარმოადგენდა ჯანმრთელობის დაზიანებით გამოწვეული ზიანის _ 3900 ლარის ანაზღაურება, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ პუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან თავისუფლდებიან მოსარჩელეები – დასახიჩრებით ან ჯანმრთელობის სხვა დაზიანებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების სარჩელებზე, ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს არ უნდა დაკისრებოდა სახელმწიფო ბაჟის სახით 117 ლარი – ჯანმრთელობის დაზიანებით გამოწვეული ზიანის 3900 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა დ. გ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატისათვის შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტილება, რომელიც გამოტანილია მითითებულ საქმეზე, უწყებრივად განმხილველ სასამართლოს არ ექვემდებარებოდა, ვინაიდან თავდაპირველად მისი სასარჩელო მოთხოვნის პირველ მოპასუხეს წარმოადგენდა შსს საპატრულო პოლიციის კახეთის მხარის სამმართველო, რომლის მიმართაც თელავის რაიონულმა სასამართლომ საქმე ადმინისტრაციული წესით განიხილა, შესაბამისად, ვინაიდან პირველი მოპასუხის მიმართ საქმე ადმინისტრაციული წესით იქნა განხილული, ამიტომ სარჩელი მეორე და მესამე მოპასუხეების მიმართაც (ი. ა-შვილი და შპს «რ-ა») უნდა განხილულიყო ადმინისტრაციული წესით თელავის რაიონულ სასამართლოში. ამასთან, ვინაიდან ი. ა-შვილი თბილისში ცხოვრობდა, ხოლო შპს «რ-ა» საგარეჯოში მდებარეობდა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-20 მუხლის საფუძვლეზე, საქმე უნდა განეხილა იმ სასამართლოს, რომელსაც მოსარჩელე აირჩევდა. გარდა ამისა, ვინაიდან ავტოავარია გამომდინარეობდა ი. ა-შვილის მხრიდან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევიდან, შესაბამისად, ზიანის მართლზომიერება და ადმინისტრაციული გადაცდომა ადმინისტრაციული კანონმდებლობის შესაბამისად უნდა განხილულიყო.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ საქმე განიხილა შპს «რ-ას» კანონიერი წარმომადგენლის გარეშე, ვინაიდან საქმეში არ არსებობდა მინდობილობა, რომელიც შპს «რ-ამ» გადასცა ა. ხუციშვილს და არც რაიმე საბუთი, რითაც პროცესის წარმართვის მართლზომიერება ცნო.

კასატორის აზრით, გადაწყვეტილების გამოტანისას, სასამართლომ ბაჟი არ გაანაწილა მხარეთა შორის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-54-ე მუხლების შესაბამისად. ამასთან, სასამართლომ საქმის განხილვისას დაარღვია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 თებერვლის და 4 მარტის განჩინებებით დ. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, განსახილევლ დავასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შედეგს და დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ მ. წ-ის მიერ განხორციელებული სარემონტო სამუშაოები არ ეწინააღმდეგებოდა მეპატრონის ნებას, შეესაბამებოდა მის ინეტერსებს და ი. კ-შვილისათვის ცნობილი იყო გაქირავებულ ფართში რემონტის მიმდინარეობის თაობაზე, რაზეც მას პრეტენზია არ გამოუთქვამს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დ. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (685.82 ლარი) 70% _ 480.074 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დ. გ-შვლის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ დ. გ-შვილს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (685.82 ლარი) 70% _ 480.074 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.