¹ას-1081-1013-2010 31 იანვარი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ შპს ,,ს.»

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს ,,ფ.»

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს

სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 13 აპრილს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა შპს ,,ფ.-მ’’ მოპასუხე შპს ,,ს.-ს’’ მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მისი კუთვნილი ქონებით სარგებლობის სანაცვლოდ მოპასუხისაგან ზიანის ანაზღაურება 20 000 ლარის ოდენობით.

სარჩელის თანახმად, თბილისში ... ¹115-ში მდებარე შენობა 1997 წლიდან წარმოადგენდა შპს «ფ.-ს» საკუთრებას, ხოლო მოპასუხე წლების განმავლობაში ქირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე სარგებლობდა მოსარჩელის ნივთით. მხარეთა შორის ბოლო ხელშეკრულება დაიდო 2004 წლის 1 აპრილს, რომლის საფუძველზე მოპასუხემ მოსარჩელისაგან დროებით სარგებლობაში მიიღო 32 კვ.მ. ფართი. ხელშეკრულების თანახმად, შპს «ს.» ვალდებული იყო გაერემონტებინა სარგებლობის უფლებით მიღებული ნივთი და მოსარჩელისთვის უფასოდ მიეწოდებინა წამალი ს..

მოსარჩელის მითითებით, სახელშეკრულებო ვალდებულებების შეუსრულებლობის გამო შპს «ს.-ს» მოსთხოვეს დაკავებული ფართის დაცლა. მიუხედავად ამისა, მოპასუხეს ამ დრომდე უკანონოდ აქვს დაკავებული მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული 71 კვ.მ ფართი. ამასთან, შპს «ს.» წლების განმავლობაში არ იხდიდა ნივთით სარგებლობისათვის გათვალისწინებულ ქირას (ტომი 1, ს.ფ. 5-16).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს ,,ფ.-ს’’ სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს ,,ს.-ს’’ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 20 000 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

მხარეები არ დავობდნენ, რომ თბილისში ... ¹115-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართიდან შპს ,,ს.-ს’’ რეალურად აქვს დაკავებული 71 კვ.მ ფართი;

შპს ს.ს 2005 წლის აპრილიდან მოსარჩელისათვის შენობით სარგებლობის სანაცვლოდ თანხა არ გადაუხდია;

შპს ,,ფ.-სა’’ და შპს ,,ს.-ს’’ შორის ქირავნობის ბოლო ხელშეკრულება დაიდო 2004 წლის 1 აპრილს, ქირავნობის საგანი განისაზღვრა 32 კვ. მეტრით, ხელშეკრულება დაიდო 1 წლის ვადით უსასყიდლოდ, თუმცა დამქირავებლის ვალდებულებას წარმოადგენდა მიღებული ფართის გარემონტება და საჭიროების შემთხვევაში წამალ ს.ს უფასოდ მიწოდება;

თბილისში ... ¹115-ში მდებარე 3838 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული 596.2 კვ.მ შენობა-ნაგებობები, მათ შორის, შპს «ს.-ს» მიერ დაკავებული ფართიც, წარმოადგენს შპს «ფ.-ს» საკუთრებას;

მხარეთა შორის 2005 წლის 1 აპრილამდე არსებობდა ქირავნობის სახელშეკრულებო-სამართლებრივი ურთიერთობა. მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის არსებული ყველა ქირავნობითი სახელშეკრულებო ურთიერთობები შეწყვეტილია, კერძოდ, მხარეთა შორის პირველი ხელშეკრულება დადებული იყო 1997 წლის 1 აპრილს და მოპასუხეს ამავე პერიოდიდან უწყვეტად ჰქონდა დაკავებული მოსარჩელის არასაცხოვრებელი ფართი;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 9 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დგინდებოდა, რომ 2005 წლის 1 აპრილიდან შპს «ფ.-სა» და შპს «ს.-ს» შორის ქირავნობითი სახელშეკრულებო ურთიერთობები აღარ არსებობდა.

საქალაქო სასამართლომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი 2009 წლის 19 მარტის აუდიტორიული შეფასების ანგარიშის მიხედვით დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ... ¹115-ში მდებარე მოსარჩელის კუთვნილი შენობა-ნაგებობების გაქირავების შედეგად მისაღები ქირის ოდენობა ერთ კვადრატულ მეტრზე წლების მიხედვით შეადგენდა: 2005 წელს _ 72 ლარს, 2006 წელს _ 10 ლარს, 2007 წელს _ 12 ლარს, 2008 წელს _ 13 ლარს, 2009 წელს _ 18 ლარს. დასახელებული აუდიტორიული შეფასების გათვალისწინებით, შპს «ს.-ს» მიერ დაკავებული 71 კვ.მ ფართის გაქირავების შედეგად 2005-2009 წლებში შპს «ფ.» მიიღებდა 49756 ლარს.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს «ფ.-სა» და შპს «ს.-ს» შორის ვალდებულებითი ურთიერთობები წარმოიშვა ზიანის მიყენების საფუძველზე. მოპასუხის მხრიდან მოსარჩელისთვის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით ზიანის მიყენების ფაქტი დგინდებოდა, რამდენადაც შპს «ს.» 2005 წლის 1 აპრილიდან მოსარჩელის კუთვნილი ნივთით სარგებლობას აგრძელებდა სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, მესაკუთრის ნების საწინააღმდეგოდ. სასამართლომ საგულისხმოდ მიიჩნია ისიც, რომ მოპასუხეს მის მიერ დაკავებული 71 კვ. მეტრიდან 39 კვ. მეტრის ფართის ფლობის საფუძველი არც მხარეთა შორის 2004 წლის 1 აპრილს დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე გააჩნდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების შედეგად მიიჩნია, რომ მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენება, რაც გამოხატული იყო მესაკუთრის ნების საწინააღმდეგო მის საკუთრებაში არსებული ფართით სარგებლობაში, გამოწვეული იყო მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედებით.

სასამართლოს შეფასებით, შპს «ფ.-ს» მიუღებელ შემოსავალს წარმოადგენდა ის თანხა, რომელსაც მოსარჩელე მოპასუხის ხელშეშლის არარსებობის პირობებში მიიღებდა მის სახელზე რიცხუ 71 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის გაქირავების შედეგად. როგორც სასამართლომ დაადგინა მოსარჩელისადმი მიყენებული ზიანის ოდენობა 2005-2009 წლებში შეადგენდა 49756 ლარს, ხოლო მხარე მოითხოვდა ზიანის ანაზღაურებას 20000 ლარის ოდენობით.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის საფუძველზე მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო, მოითხოვა ვალდებულების შესრულება, ხოლო მოპასუხეს მის წინაშე ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების შესასრულებლად უნდა დაკისრებოდა 20000 ლარი (ტომი 1. ს.ფ. 213-219).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,ს.-მ’’, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს «ფ.-ს» სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 1, ს.ფ. 224-234).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 ივლისის განჩინებით შპს ,,ს.-ს’’ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მოცემულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, აგრეთვე, მათი სამართლებრივი შეფასება.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მსჯელობა, თითქოს მის მიერ დაკავებული ფართი არ შედიოდა მოსარჩელის საკუთრებაში. საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდებოდა რომ შპს «ფ.» წარმოადგენდა თბილისში, ... ¹115-ში მდებარე 3838.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთის და შენობა-ნაგებობების (საერთო ფართი 596.20კვ.მ) მესაკუთრეს. თბილისში, ... ¹115-ში შპს «ს.-ს» სახელზე საკუთრების უფლებით არავითარი ქონება არ ირიცხებოდა. საქმეში არ მოიპოვებოდა არანაირი მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა ამ მისამართზე შპს «ფ.-ს» გარდა სხვა პირის საკუთრებას.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლო გასცდა სარჩელის ფარგლებს. მოცემულ შემთხვევაში სარჩელში ნათლად და არაორაზროვნად არის ჩამოყალიბებული მხარის მოთხოვნა: მოპასუხე შპს «ს.-ს» დაეკისროს შპს «ფ.-ს» სასარგებლოდ მოსარჩელის კუთვნილი ქონებით სარგებლობის სანაცვლოდ ზიანის ანაზღაურების სახით 20000 ლარის გადახდა. ამდენად, აღნიშნულ საქმეში დავის საგანს წარმოადგენდა ზიანის ანაზღაურება. პირველი ინსტანციის სასამართლომ დააკმაყოფილა სარჩელი და მხარეს მიაკუთვნა ის, რასაც ითხოვდა.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მითითებას, რომ შპს ,,ფ.-სა’’ და შპს ,,ს.-ს’’ შორის ვალდებულებითი ურთიერთობები წარმოიშვა ზიანის მიყენების საფუძველზე. მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით ზიანის მიყენების ფაქტი დგინდებოდა, ვინაიდან შპს «ს.» 2005 წლის 1 აპრილიდან მოსარჩელის კუთვნილი ნივთით სარგებლობას აგრძელებდა სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, მესაკუთრის ნების საწინააღმდეგოდ. სააპელაციო სასამართლომ ასევე გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა, რომ მოპასუხეს მის მიერ დაკავებული 71 კვ. მეტრიდან 39 კვ.მ ფართის ფლობის საფუძველი არც მხარეთა შორის 2004 წლის 1 აპრილს დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე გააჩნდა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სწორი იყო ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ სარჩელი უნდა დაკმაყოფილებულიყო, ვინაიდან მოპასუხეს 2005 წლის 1 აპრილიდან საფუძვლის გარეშე, მოსარჩელის ნების საწინააღმდეგოდ ეკავა შპს «ფ.-ს» საკუთრება, რომელსაც მოსარჩელე იყენებდა სამეწარმეო საქმიანობისთვის და მისი გაქირავებით იღებდა შემოსავალს. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელეს მიადგა ზიანი, რაც გამოიხატა მისი საკუთრების გამოყენების ხელშეშლის გამო მიუღებელ შემოსავალში.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენება გამოწვეული იყო მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედებით, ვინაიდან მოპასუხეს, რომელიც მესაკუთრის ნებართვის გარეშე აგრძელებდა ნივთით სარგებლობას, უნდა გაეთვალისწინებინა, რომ მოსარჩელე ვერ ისარგებლებდა მის საკუთრებაში არსებული ფართით და მისი გაქირავებით შემოსავალს ვერ მიიღებდა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე დასტურდებოდა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვის დროს მოპასუხეს სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხი არ დაუსვამს. მან აღნიშნულზე მიუთითა მხოლოდ სააპელაციო საჩივარში, მისი მიუთითებლობის საპატიო მიზეზის დასახელების გარეშე. სამოქალაქო კოდექსის 380-ე მუხლის თანახმად კი, სააპელაციო სასამართლო არ მიიღებს ახალ ფაქტებსა და მტკიცებულებებს, რომელიც მხარეს შეეძლო წარედგინა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, მაგრამ არასაპატიო მიზეზით არ წარადგინა.

სააპელაციო სასამართლომ სარჩელის ხანდაზმულობაზე მსჯელობა უსაფუძვლოდ მიიჩნია იმ თვალსაზრისითაც, რომ მოსარჩელე ითხოვდა ბოლო სამი წლის მანძილზე მიყენებულ ზიანზე (შპს «ფ.-ს» მიერ მიუღებელ შემოსავალზე) ნაკლებ თანხას, ანუ ამ პერიოდისათვის ითხოვდა შემცირებულ თანხას.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ დავის სამართლებრივი შეფასება სასამართლოს კომპეტენციაა და მიუხედავად იმისა, მხარე რა შეფასებას აძლევს სადავო ურთიერთობას, სასამართლო ვალდებულია, თავისი გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცეს. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ გამოიყენა ის ნორმები, რომლებზეც მოსარჩელე სარჩელში არ უთითებდა (ტომი 2, ს.ფ. 45-56).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,ს.-მ’’, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი. მოსარჩელე თავისი მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად სარჩელში მიუთითებდა სამოქალაქო კოდექსის 567-ე მუხლზე, სასამართლომ თავისი ინიციატივით იმსჯელა ზიანის ანაზღაურებაზე სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის საფუძველზე, როგორც დელიქტის შედეგად წარმოშობილ ვალდებულებით ურთიერთობაზე, რაც მოსარჩელეს არ მოუთხოვია. კასატორს მიაჩნია, რომ ამით სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის მოთხოვნა. კასატორი აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული 2004 წლის 1 აპრილის ¹111 ხელშეკრულებით ქირა ფულადი სახით არ დადგენილა. ზემომითითებული მუხლი კი ზიანის ანაზღაურებას დაყოვნების განმავლობაში დადგენილი ქირის გადახდისათვის ითვალისწინებს, რომელიც ამ შემთხვევაში დადგენილი არ ყოფილა.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, საქმეზე წარმოდგენილ იქნა მოსარჩელის 2005 წლის 4 აპრილით დათარიღებული წერილი, რომელშიც აღნიშნულია, რომ 2005 წლის 1 აპრილს ამოიწურა ხელშეკრულების ვადა. ეს წერილი შპს ,,ს.-ს’’ არ მიუღია, მოწინააღმდეგე მხარემ ვერ წარადგინა მისი შპს ,,ს.-სათვის» ჩაბარების დამადასტურებელი რაიმე საბუთი. ეს იმას ნიშნავს, რომ მოსარჩელეს არ მოუთხოვია უვადოდ დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლა, მას ასევე არ მოუთხოვია ნივთის ხელშეშლის აღკვეთა.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. სასამართლო გადაწყვეტილებაში უთითებს, რომ შპს ,,ს.’’ 2005 წლის 1 აპრილიდან აყენებს ზიანს მოსარჩელეს, მაშინ როდესაც სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლის მიხედვით დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლების ხანდაზმულობის ვადა შეადგენს 3 წელს. მოსარჩელემ სასამართლოს მიმართა 2009 წელს. სამოქალაქო კოდექსის 144-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ ვალდებული პირი უფლებამოსილია უარი თქვას მოქმედების შესრულებაზე.

კასატორს მითითებით, სასამართლომ უგულებელყო ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოწინააღმდეგე მხარესთან იმყოფებოდა სახელშეკრულებო ურთიერთობაში, რასთან დაკავშირებითაც სასამართლო დავა 2009 წლის დეკემბერში დასრულდა (ტომი 2, ს.ფ. 61-68).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით შპს «ს.-ს» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «ს.-ს» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს «ს.-ს» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1000 ლარი) 70% _ 700 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს «ს.-ს» საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ შპს «ს.-ს» დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1000 ლარი) 70% _ 700 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.