ას-110-108-2011 28 მარტი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მ. სულხანიშვილი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ შპს «...»

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. ლ-უა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 26 აპრილს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ი. ლ-უამ მოპასუხე შპს «...ს» მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისაგან სახელფასო დავალიანების (2009 წლის მაისის თვიდან 2010 წლის აპრილის ჩათვლით მიუღებელი ხელფასი) ანაზღაურება 4800 ლარის ოდენობით. გარდა ამისა, ი. ლ-უამ მოითხოვა ანაზღაურების ყოველი გადაცილებული დღისათვის მოპასუხეს მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა დაყოვნებული თანხის 0.07%, რაც შეადგენდა 103.95 ლარს და ერთი თვის კომპენსაცია.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი 2007 წლის ოქტომბრის თვიდან მუშაობდა შპს «...» არქიტექტორის თანამდებობაზე. მისი ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 550 ლარს. ეს დასტურდებოდა თანამდებობაზე დანიშვნის შესახებ შესაბამისი ბრძანებით. 2009 წლის მაისის თვიდან ი. ლ-უას არ აუღია კუთვნილი ხელფასი, გარდა ერთჯერადად გადახდილი 1000 ლარისა და 500 აშშ დოლარისა. 2010 წლის 23 მარტს მოსარჩელემ დავალიანების დაფარვის მოთხოვნით მიმართა მოპასუხე ორგანიზაციას, თუმცა უშედეგოდ. მთლიანობაში სახელფასო დავალიანება შეადგენდა 4800 ლარს. 2010 წლის 5 მაისს მოსარჩელემ მოითხოვა ასევე ვადამდე გათავისუფლებისათვის ერთი თვის კომპენსაცია 550 ლარის ოდენობით, რამდენადაც 2010 წლის 26 აპრილის ბრძანების ჩაბარების შემდგომ ეცნობა, რომ იყო სამსახურიდან გათავისუფლებული (ტომი I, ს.ფ. 1-9, 54-57).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. ლ-უას სარჩელი დაკმაყოფილდა: შპს ,,...’’ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელფასო დავალიანება 4800 ლარის ოდენობით; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაევალა 2009 წლის მაისიდან 2010 წლის 26 აპრილამდე ანგარიშსწორების პერიოდის დაყოვნების ყოველი დღისთვის დაყოვნებული თანხის _ ყოველი თვის ხელფასის მიღების დღიდან სარჩელის აღძვრამდე თითოეული თვის ხელფასის ოდენობის 0.07%-ის _ 103.95 ლარის, აგრეთვე, ერთი თვის კომპენსაციის 550 ლარის, ჯამში 5453.95 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეზე დადგენილ შემდეგ უდავო ფაქტობრივ გარემოებებზე:

ი. ლ-უა 2007 წლის ოქტომბრის თვიდან მუშაობდა შპს ,,...’’ არქიტექტორის თანამდებობაზე, მისი ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 550 ლარს, რაც დასტურდებოდა დანიშვნის ბრძანებით;

2009 წლის მაისის თვიდან ი. ლ-უას ხელფასი არ აუღია, გარდა ერთჯერადად გადახდილი 1000 ლარისა და 500 აშშ დოლარისა. ეს გარემოება დასტურდებოდა მხარეთა ახსნა-განმარტებებით;

2010 წლის 26 აპრილს მიღებული ბრძანების შესაბამისად ი. ლ-უა გათავისუფლდა სამსახურიდან (ტომი I, ს.ფ. 25).

2007 წლის ოქტომბრის თვიდან 2010 წლის 26 აპრილამდე ი. ლოგუა წარმოადგენდა შპს ...’’ თანამშრომელს, არქიტექტორს, 2009 წლის მაისის თვიდან მას არ მიუღია ხელფასი, გარდა ერთჯერადად გადახდილი 1000 ლარისა და 500 აშშ დოლარისა. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია თავად მხარეების განმარტებებისა და 2010 წლის 26 აპრილის გათავისუფლების ბრძანების შესაბამისად. სასამართლომ დადგენილ გარემოებად მიიჩნია ის, რომ გათავისუფლების ბრძანების მიღებამდე მოსარჩელე იმყოფებოდა შრომით სამართლებრივ ურთიერთობაში მოპასუხესთან, წინააღმდეგ შემთხვევაში იგი აღნიშნულ ბრძანებას გამოსცემდა უფრო ადრე. სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, ი. ლ-უას საწარმოს არქიტექტორის თანამდებობაზე ყოფნის ფაქტი ზემოაღნიშნულ პერიოდში, ასევე ის გარემოება, რომ ი. ლ-უა უსასყიდლოდ არ ასრულებდა აღნიშნულ მოვალეობას (ზ.რ-შვილს ¹... 29.09.2007 წლის ბრძანებით მას განესაზღვრა ყოველთვიური ხელფასი 550 ლარი). შესაბამისად, სასამართლომ დასაბუთებულად მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა არქიტექტორის თანამდებობაზე ყოფნის პერიოდში მიღებული ხელფასის მოპასუხისათვის დაკისრებასთან დაკავშირებით.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ხელფასის ოდენობა მითითებული იყო ზემოთ დასახელებულ ბრძანებაში, ხოლო ის რომ ხსენებულ პერიოდში ი. ლ-უას ხელფასი არ მიუღია, დადასტურებული იყო თავად მოპასუხის განმარტებით. ამდენად, სასამართლომ დაადგინა, რომ ი. ლ-უას მიუღებელი ხელფასი 2009 წლის მაისიდან 2010 წლის 26 აპრილამდე შეადგენდა 4800 ლარს (საწარმოს არქიტექტორად მუშაობის პერიოდში მიუღებელი ხელფასი _ ყოველთვიურად 550 ლარი X 12 თვეზე, ანუ 6600 ლარი, რასაც უნდა გამოკლებოდა 1000 ლარი და 500 აშშ დოლარი, რაც შეადგენდა 4800 ლარს).

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის სადავო გარემოება, რომ მხარეთა შორის შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობა არ შეწყვეტილა ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ე’’ ქვეპუნქტით, როგორც ეს მითითებულია გათავისუფლების ბრძანებაში, არამედ ურთიერთობა შეწყდა ხელშეკრულების მოშლით, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ’’ ქვეპუნქტის შესაბამისად. ურთიერთშეთანხმებით ხელშეკრულების მოშლისას აუცილებელია ორივე მხარის მიერ გამოვლენილი ნება აღნიშნულზე. ი. ლ-უას მხრიდან ასეთი ნების გამოვლენის დასადასტურებლად მოპასუხეს რაიმე სახის წერილობითი მტკიცებულება არ წარუდგენია, ამის დადასტურება არც მოსარჩელეს განუხორციელებია სასამართლო პროცესზე. ამიტომ, სასამართლომ მიიჩნია, რომ გათავისუფლება მოხდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის ,,დ’’ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ხელშეკრულების მოშლით.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია, რომ რადგან ი. ლ-უა არ ასრულებდა მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს, არ ცხადდებოდა სამსახურში და არანაირ მონაწილეობას არ იღებდა საწარმოს საქმიანობაში, მას არ ეკუთვნოდა ხელფასი. სასამართლოს განმარტებით, თუკი ი. ლ-უა არ ასრულებდა თავის მოვალეობას, საწარმოს დირექტორს სრული უფლება ჰქონდა, გაეთავისუფლებინა იგი თანამდებობიდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,გ’’ ქვეპუნქტის თანახმად, ანუ ხელშეკრულების პირობების დარღვევის გამო, დასაქმებულის მხრიდან ვალდებულების არაჯეროვნად განხორციელების საფუძველზე. სასამართლომ აღნიშნა, რომ არქიტექტორის მიერ თავისი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულება არ შეიძლებოდა გამხდარიყო მისთვის ხელფასის ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძველი, მაშინ როდესაც მხარეთა შორის არსებობდა შრომითი ურთიერთობა, შესაბამისად, არსებობდა დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულისათვის ხელფასის გადახდის ვალდებულება.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის პირველ მუხლზე, რომლის თანახმად, ეს კოდექსი აწესრიგებს საქართველოს ტერიტორიაზე შრომის და მის თანმდევ ურთიერთობებს, თუ ისინი განსხვავებულად არ რეგულირდება სხვა სპეციალური კანონით ან საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებებით; ასევე, _ შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობა არის შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისათვის სამუშაოს შესრულება ანაზღაურების სანაცვლოდ, ხოლო, მე-6 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, შრომითი ხელშეკრულება იდება წერილობით ან ზეპირი ფორმით. შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ’’ პუნქტის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა. შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის პირველი ნაწილით, მოშლა შეიძლება ერთ-ერთი მხარის ინიციატივით, ამ მუხლით დადგენილი წესით, ხოლო ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, შრომითი ხელშეკრულების დამსაქმებლის ინიციატივით მოშლის შემთხვევაში დასაქმებულს მიეცემა არანაკლებ ერთი თვის შრომის ანაზღაურება. შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, შრომის ანაზღაურება გაიცემა თვეში ერთხელ სამუშაო ადგილზე, ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით კი, დამსაქმებელი ვალდებულია ნებისმიერი ანაზრაურების თუ ანგარიშწორების დაყოვნების ყოველი დღისათვის გადაუხადოს დასაქმებულს დაყოვნებული თანხის 0.07%.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული, ანგარიშწორების დაყოვნების ყოველ დღეზე დასაქმებულისათვის დაყოვნებული თანხის 0.07 %-ის ანაზღაურების წინაპირობა, რის გამოც მოპასუხეს, მიუღებელი ხელფასის ოდენობის 4800 ლარის გათვალისწინებით უნდა დაკისრებოდა საურავის _ 103.95 ლარის გადახდა (ტომი 1, ს.ფ. 59-65).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «...», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 67-75).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 ნოემბრის განჩინებით შპს «...ს» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდნენ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას და, შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს.

სააპელაციო საჩივარში აპელანტი სადავოდ ხდიდა მოსარჩელის მიერ სამსახურეობრივი მოვალეობების არაჯეროვანი შესრულების ფაქტს. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული ფაქტის დადგენა განაპირობებდა გათავისუფლების ბრძანების საფუძვლის კვალიფიკაციას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებს და შესაგებელს. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე არ ადასტურებდა მის მიერ შრომითი მოვალეობების არაჯეროვანი შესრულების ფაქტს. აპელაციის საფუძვლად მითითებული ფაქტის მხარდასაჭერად მოპასუხე, როგორც პირველი ინსტანციის, ისე სააპელაციო სასამართლოში, შემოიფარგლა მარტოოდენ ახსნა-განმარტებით. მას სასამართლოსთვის არ წარუდგენია სხვა რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მოსარჩელის მიერ შრომითი ხელშეკრულების დარღვევას.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო სამართალში მოქმედებს პრინციპი «აფფირმანტი, ნონ ნეგატი, ინცუმბიტ პრობატიო” _ «მტკიცების ტვირთი ეკისრება მას, ვინც ამტკიცებს და არა მას, ვინც უარყოფს”. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში დაუშვებელი იყო ამ პრინციპის საპირისპიროდ, მტკიცების ტვირთის მოსარჩელეზე გადაკისრება, როგორც ამას სააპელაციო საჩივრით აპელანტი მოითხოვდა, რადგან საკითხი შეეხებოდა ისეთ ნეგატიურ გარემოებას, რაც მტკიცებადი იყო სწორედ მოპასუხის მიერ. განსახილველ შემთხვევაში დამსაქმებელს გააჩნდა უპირატესობა, სასამართლოსათვის წარედგინა მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები იმასთან დაკავშირებით, რომ მისმა მუშაკმა დაარღვია შრომითი მოვალეობები, რაც კონკრეტულ ქმედებებში გამოიხატა, ვიდრე მუშაკს დაედასტურებინა, რომ მისი მხრიდან ადგილი არ ჰქონია არამართლზომიერ მოქმედებებს. ამდენად, სადავო გარემოებასთან დაკავშირებით მოწინააღმდეგე მხარის მტკიცება არადამაკმაყოფილებელი იყო, მტკიცების ტვირთის რეალიზება უნდა მოეხდინა სწორედ მოპასუხე (აპელანტ) მხარეს, რაც მას კანონით დადგენილი წესით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 მუხლის შესაბამისად არ განუხორციელებია.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ფაქტი იმის შესახებ, რომ მოსარჩელემ დაარღვია სამსახურეობრივი მოვალეობები, ანუ, არაჯეროვნად შეასრულა ისინი, არ დასტურდებოდა.

სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდა ურთიერთშეთანხმებით. მისი განმარტებით, ფაქტის ამგვარად დადგენისათვის ვერ გამოდგებოდა აპელანტის მიერ მითითებული მტკიცებულება, კერძოდ, შპს ,,...ს’’ დირექტორის 2010 წლის 8 აპრილის წერილი, რომლის მიხედვით, კომპანიისათვის ამ წერილის მიღებიდან 2 კვირის განმავლობაში პასუხის გაუცემლობის შემთხვევაში (რომლითაც ი. ლ-უას უნდა გამოეხატა კომპანიაში მუშაობის გაგრძელების სურვილი), მოპასუხე მოსარჩელის დუმილს მიიჩნევდა მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტაზე თანხმობად. ამ გარემოების ფაქტობრივ მხარესთან დაკავშირებით სასამართლომ აღნიშნა, რომ მითითებული წერილი მოსარჩელეს ჩაჰბარდა 15 აპრილს (ტომი 1, ს.ფ. 15), ხოლო სამუშაოდან იგი დაითხოვეს პასუხის გასაცემად მიცემული 2 კვირიანი ვადის ამოწურვამდე, ანუ, 2010 წლის 26 აპრილს. გარდა ამისა, მხარეები ერთმანეთთან იმყოფებოდნენ შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობაში, შესაბამისად, დამსაქმებელს აღარ სჭირდებოდა ოფეტის გაკეთება დასაქმებულისათვის (სამოქალაქო კოდექსის 329-ე მუხლი). ამგვარი შეთავაზება პირებს შორის ხორციელდება მომავალში ხელშეკრულების დადების მიზნით. განსახილველ შემთხვევაში კი მხარეთა შორის უკვე არსებობდა შრომითი ხელშეკრულება. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ სწორად მიიჩნია შრომითი ხელშეკრულება დამსაქმებლის მხრიდან, ამ უკანასკნელის ინიციატივით მოშლილად.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების სამართლებრივი შეფასება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვა (ტომი II, ს.ფ. 35-42).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,...’’, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, მოსარჩელე ი. ლ-უას 2009 წლიდან არ შეუსრულებია სამსახურებრივი მოვალეობა. იგი ბოლო 6 თვის მანძილზე, ანუ 2009 წლის დეკემბრიდან, საერთოდ არ გამოცხადებულა სამსახურში. ამის გამო მოპასუხე ორგანიზაცია იძულებული გახდა სხვა პიროვნება აეყვანა არქიტექტორის თანამდებობაზე.

კასატორი აღნიშნავს, რომ 2009 წლის მაისიდან ნოემბრის ჩათვლით შპს ,,...’’ არ დარიცხვია ხელფასები საომარი მდგომარეობიდან წარმოშობილი კრიზისის გამო. მოსარჩელე ამ დროის განმავლობაში სარგებლობდა მის მფლობელობაში არსებული კომპიუტერით, სადაც ახორციელებდა თავის კერძო საქმიანობას. ამით ორგანიზაციამ მნიშვნელოვანი ზიანი მიიღო. მიუხედავად ამისა, მოპასუხემ ი. ლ-უას ნაღდი ანგარიშსწორებით გადაუხადა 2009 წლის ბოლოს 500 აშშ დოლარი და 1000 ლარი, ხოლო 2010 წლის თებერვალსა და მარტში _ 500 ლარი. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ეს გარემოება და მოპასუხეს მოსარჩელისათვის თანხების ანაზღაურება მაინც დაავალა (ტომი II, ს.ფ. 47-53).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 2 მარტის განჩინებით შპს ,,...ს’’ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ,,...ს’’ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს ,,...ს’’ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ შპს ,,...’’ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.