ას-111-109-2011 21 მარტი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

პ. ქათამაძე, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ა. გ-შვილი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. შ-შვილი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული სასამართლო განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 26 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. შ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ა. გ-შვილის მიმართ ქ. თბილისში, ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე 27 კვ. მ საცხოვრებელი და 32 კვ. მ დამხმარე ფართის მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელემ 2009 წლის 19 ნოემბერს მოქალაქე დ. ა-სის მინდობილი პირისგან ი. ფ-ისაგან შეიძინა ქ. თბილისში, ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე უძრავი ქონება, რომელიც დაარეგისტრირა საჯარო რეესტრში. მოპასუხე უკანონოდ ფლობს მოსარჩელის კუთვნილ, როგორც საცხოვრებელ, ასევე დამხმარე ფართს.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით: 1998 წლის 8 ოქტომბერს ა. გ-შვილსა და მ. ტ-შვილს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების შესაბამისად, ა. გ-შვილმა გადაუფორმა მ. ტ-შვილს ქ. თბილისში, ... ქუჩა ¹15-ში არსებული მისი წილი 59 კვ.მ ანუ მხოლოდ 27 კვ. მ ერთი ოთახი, რაც რეალურად წარმოადგენდა გარიგებას ოთახის დროებით სარგებლობაში გადაცემაზე. აღნიშნული ხელშეკრულების შემდეგ მოპასუხე ამჟამადაც თავის ოჯახის წევრებთან ერთად ცხოვრობს სადავო ბინაში. გარდა ამისა, 2009 წლის 19 ნოემბერს დ. ა-სის წარმომადგენელ ი. ფ-ისა და გ. შ-შვილს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმებულია კანონის უხეში დარღვევით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილებით გ. შ-შვილის სარჩელი ა. გ-შვილის მიმართ დაკმაყოფილდა და ა. გ-შვილის მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თბილისში, ... ქუჩა ¹15-ში, I სართულზე მდებარე 27 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი და 32 კვ.მ დამხმარე ფართი და გადაეცა მოსარჩელეს, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ-შვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 26 ნოემბრის განჩინებით ა. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო პალატამ 2009 წლის 19 ნოემბერის ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და საჯარო რეესტრის ამონაწერის საფუძველზე დადასტურებულად ცნო, რომ გ. შ-შვილი წარმოადგენს თბილისში, ... ქუჩა ¹15-ში, I სართულზე, 27 კვ.მ ფართის (საკადასტრო მონაცემები _ ...) მესაკუთრეს. ქ. თბილისში, ... ქუჩა ¹15-ში, I სართულზე, 27 კვ.მ ფართი დამხმარე 32.00 კვ.მ ფართთან ერთად იმყოფება ა. გ-შვილის მფლობელობაში. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ა. გ-შვილმა ვერ დაადასტურა სადავო ფართის ფლობის სამართლებრივი საფუძვლის არსებობა. ასევე, პალატამ დადგენილად ცნო, რომ 1998 წლის 7 ოქტომბერს თბილისში, ... ქუჩა ¹15-ში, I სართულზე, 27 კვ.მ ფართის პრივატიზაცია ა. გ-შვილის სახელზე განხორციელდა 32.00 კვ.მ დამხმარე ფართთან ერთად. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება იმასთან დაკავშირებით, რომ 32.00 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი, რომელიც წარმოადგენს საცხოვრებელი ოთახის შესასვლელს _ კორიდორს, უნდა იქნეს განხილული, როგორც საცხოვრებელი ფართის არსებითი შემადგენელი ნაწილი. აქედან გამომდინარე, მიიჩნია, რომ საცხოვრებელ ფართზე განხორციელებული გარიგება ასევე მოიცავს დამხმარე ფართზე შეთანხმებას და დამხმარე ფართი არ შეიძლება, განხილულ იქნეს ცალკე უფლების ობიექტად. შესაბამისად, პალატამ არ გაიზიარა ა. გ-შვილის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ 1998 წლის 9 ოქტომბრის ხელშეკრულებით მან მ. ტ-შვილს მიჰყიდა თბილისში, ... ქუჩა ¹15-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან მხოლოდ საცხოვრებელი ფართი _ 27/77 წილი. პალატამ მიუთითა, რომ დასახელებული ხელშეკრულებით შეთანხმებული ნასყიდობის პირობები ასევე გავრცელდა დამხმარე 32.00 კვ.მ ფართზე, ვინაიდან დადასტურებულად არ მიიჩნია, ის გარემოება, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ გამყიდველს, ა. გ-შვილს, საკუთრების უფლება სადავო ქონების რაიმე ნაწილზე შეუნარჩუნდა. კერძოდ, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილება _ ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე დადგენილად ცნო, რომ ა. გ-შვილს უარი ეთქვა ... ქ. ¹15-ში მდებარე უძრავ ნივთის (კერძოდ, 27 კვ საცხოვრებელ ფართზე, საერთო ფართი _ 59 კვ.მ) საკუთრების უფლების რეგისტრაციაზე და მისი მოთხოვნა ნაწილობრივაც არ იქნა დაკმაყოფილებული, მათ შორის, დამხმარე ფართის საკუთრებაში გადაცემასთან დაკავშირებით.

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებებს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლების გამოყენებასთან დაკავშირებით და მიუთითა, რომ მოსარჩელემ დაადასტურა დავის საგანზე საკუთრების უფლების არსებობა, ხოლო მოპასუხე მხარემ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ვერ დაადასტურა, რომ იგი წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის 160-162-ე მუხლებით დაცული უფლების მქონე პირს _ მართლზომიერ მფლობელს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ-შვილმა და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით: 1998 წლის 9 ოქტომბერს ა. გ-შვილსა და მ. ტ-შვილს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების შესაბამისად, ა. გ-შვილმა მიჰყიდა მ. ტ-შვილს ქ.თბილისში, ... ქ. ¹15-ში მდებარე მის საკუთრებაში აღრიცხული უძრავი ქონებიდან - 59 კვ. მ-დან ნაწილი 27 კვ. მ ფართი. რეალურად ა. გ-შვილსა და მ. ტ-შვილს შორის მოხდა გარიგება 27 კვ. მ ერთი ოთახის მ. ტ-შვილის სახელზე დროებით სარგებლობაში გადაცემაზე. აღნიშნული ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ ა. გ-შვილმა გააგრძელა კუთვნილი ფართის ფლობა. ის გარემოება, რომ ა. გ-შვილმა მ. ტ-შვილს მიჰყიდა მხოლოდ 27 კვ. მ ფართი, დასტურდება მ. ტ-შვილის 2004 წლის 20 აპრილის ანდერძით, რომლის მიხედვითაც მ. ტ-შვილი თანახმაა, ა. გ-შვილს გადაუფორმოს ამ უკანასკნელისგან 1998 წლის 9 ოქტომბრის გარიგებით მიღებული ფართი. სადავო ფართში არც დან ასინასს და არც ი. ფ-ის არ უცხოვრიათ. მ. ტ-შვილის სიცოცხლეშიც და ამჟამადაც მთლიანი ფართის მფლობელია მოსარჩელე. 2009 წლის 19 ნოემბერს დან აინასის წარმომადგენელსა და გ. შ-შვილს შორის ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმებულია კანონის უხეში დარღვევით და არსებობს ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი. ამასთან, არარეალურია ნასყიდობის თანხაც.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 მარტის განჩინებით ა. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ეფუძნება სამოქალაქო კოდექსის 160-162-ე, 170-ე და 172-ე მუხლებს, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ა. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ა. გ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს 2011 წლის 24 თებერვალს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის - 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ა. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ა. გ-შვილს დაუბრუნდეს 2011 წლის 24 თებერვალს თ. ხ-ძის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.