ას-1111-1375-09 19 თებერვალი, 2010 წელი

¹ ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ლ. ლაზარაშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები – ნ. ღ-ია, დ. ღ-ია, ნ. დ-ირი, მ. ჩ-ძე

კასატორების წარმომადგენელი: 1. ნ. ღ-იას, მ. ჩ-ძის და ნ. დ-ირის წარმომადგენელი- გ. კ-ძე

2. დ. ღ-იას და მ. ჩ-ძის წარმომადგენელი-ნ. ბ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ქ-ია

გასაჩივრებული განჩინება –თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილებით გ. ქ-იას სარჩელი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...“-ის მ. ჩ-ძის, ნ. ღ-იას და ნ. დ-ირის მიმართ, ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობის შესახებ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ 2007 წლის 6 დეკემბრის კრების ოქმი (რეესტრის ¹1-479), დამოწმებული 2008 წლის 23 იანვარს ნოტარიუს ხ. შ-შვილის მიერ) და ქ.თბილისში, ... ქ.25-ში, მე-6 კორპუსის ¹98 ¹99 და ¹100 ბინების თავზე განთავსებული სადავო უძრავი ქონება აღდგენილ იქნა პირვანდელ მდგომარეობაში.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ღ-იამ და მ. ჩ-ძემ და მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 ივლისის განჩინებით ნ. ღ-იას და მ. ჩ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2007 წლის 6 დეკემბერს ჩატარდა ბმა „...-ის“ კრება, რომლის მიხედვითაც ... ¹25, მე-6 კორპუსის მე-5 სადარბაზოს ¹98, ¹99 და ¹100 ბინების თავზე არსებული სხვენები ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაეცათ მ. ჩ-ძეს, ნ. ღ-იას და ნ. დ-ირს. აღნიშნულ კრების ოქმში მითითებულია, რომ კრებას ესწრებოდა 79% მესაკუთრე, თუმცა მათი რაოდენობა მითითებული არ არის. ხსენებული კრების უნომრო ოქმი ნოტარიუსის მიერ დამოწმებული იქნა 2008 წლის 23 იანვარს და იგი გახდა საფუძველი მოპასუხეების: მ. ჩ-ძის, ნ. ღ-იასა და ნ. დ-ირის სახელზე სხვენის საკუთრებაში აღრიცხვისა.

ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრება მოიწვია არა ამხანაგობის თავმჯდომარემ – შ. ა-შვილმა, არამედ მ. ჩ-ძემ.

მოსარჩელემ სასამართლოში წარადგინა მოპასუხეების მიერ შედგენილი დოკუმენტი, რომელშიც მითითებულია, რომ 2007 წლის 6 დეკემბერს კრებას დაესწრო 25 პირი, ხოლო 2008 წლის 24 დეკემბერს გამართულ სასამართლო სხდომაზე, მოსარჩელის წარმომადგენლის შეკითხვაზე მოპასუხეებმა განმარტეს, რომ 2007 წლის 6 დეკემბერს გამართულ ამხანაგობის კრებას ესწრებოდა დაახლოებით 52-55 პირი.

სასამართლოში წარდგენილ იქნა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ დამფუძნებელთა 2005 წლის კრების ოქმი, რომლითაც დგინდება, რომ ამხანაგობა მთლიანად ... ქ.¹25-ის ¹6 კორპუსზეა შექმნილი.

საჯარო რეესტრის თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ გაცემული ცნობით დგინდება, რომ სამსახურის ჩანაწერებით თბილისში, ... 25, კორპუსი ¹6-ში განხორციელებულია საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 95 უძრავ ნივთზე.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ გაცემული ინფორმაცია უძრავ ნივთებზე უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ, ადგენს, რომ ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემების შესაბამისად, ... ქუჩა ¹25, კორპუსი ¹6-ში აღრიცხულია 182 ინდივიდუალური საკუთრების საგანი. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ბმა „...-ს“ ჰყავს 182 ბინის მესაკუთრე.

სასამართლოს მთავარ სხდომაზე დაკითხულმა მოწმეებმა დაადასტურეს, რომ კრება ჩატარდა ერთხელ, დეკემბრის თვეში, ერთ-ერთი მოპასუხის დედის – ლ. უ-იას ბინაში. მოწმეთაგან კრებაზე დამსწრეებმა დაადასტურეს, რომ ბინაში 130 პირი ნამდვილად არ იმყოფებოდა, თუმცა ზუსტი რიცხვის მითითება ვერ მოხერხდა. დადგენილია და სადავო არ არის, რომ მოსარჩელე და მოპასუხეები ბინების მესაკუთრეებს და შესაბამისად ამხანაგობის წევრებს წარმოადგენენ.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოებაც, რომ ამხანაგობის წევრი და საერთო ქონების თანამესაკუთრე გ. ქ-ია, 2007 წლის 6 დეკემბერს გამართულ ამხანაგობის კრებაზე არ ყოფილა მიწვეული.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსის – სხვენის, მათთვის გადაცემის საკითხის ამხანაგობის კრებაზე განხილვისას, გადაწყვეტილება უნდა მიღებულიყო იმ კვორუმით, რაც გათვალისწინებულია ამხანაგობა ,,...-ის“ დებულების მე-12 მუხლის მე-8 პუნქტით. რომლის Gთანახმად, გადაწყვეტილების მისაღებად საჭირო იყო ამხანაგობის წევრების ნახევარზე მეტის, ანუ 92 წევრის თანხმობა; სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ დებულება მიღებული იყო 2005 წელს, ე.ი. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის ამოქმედებამდე (აღნიშნული კანონი ამოქმედდა 2007 წლის 1 აგვისტოდან.) ამ კანონის შესაბამისად, თუ ამ კანონის ამოქმედებამდე სამი თვის ვადაში მიღებული არ იქნება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდება, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საქმიანობა ხორციელდება ამ კანონის მეხუთე თავით დადგენილი წესებით, ვიდრე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები არ მიიღებენ ახალ წესდებას; აღნიშნულიდან გამომდინარე პალატამ განმარტა, რომ ცალსახა იყო, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის ამოქმედების შემდეგ ამხანაგობის მიერ მიღებული უნდა ყოფილიყო ახალი წესდება, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საქმიანობა განხორციელდებოდა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მეხუთე თავით.

შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში აპელანტებისათვის თბილისში, ... ქუჩის 25-ე კორპუსში, მათი კუთვნილი ბინების თავზე მდებარე სხვენის მათთვის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე გადაწყვეტილდება მიღებული უნდა ყოფილიყო ამხანაგობა „...-ის“ წევრთა 2\3-ის თანხმობით, როგორც ეს ზემოხსენებული კანონითაა გათვალისწინებული. იმის გათვალისწინებით, რომ ამხანაგობის წევრთა რაოდენობაა 182, მოცემული საკითხის გადასაწყვეტად საჭირო იყო ამხანაგობის 121 წევრის თანხმობა;

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ბინათმესაკუთრეთა 2\3-ის მიერ სხვენის მოსარჩელეთათვის საკუთრებაში გადაცემა, არ წარმოადგენდა გარიგების შემდგომ მოწონებას. პალატამ განმარტა, რომ მითითებულ საკითხთან დაკავშირებით აპელანტების პოზიცია იმის თაობაზე, რომ მათთვის სხვენის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ თანხმობა გაცემული იყო ამხანაგობის წევრთა ნახევარზე მეტის მიერ, არ წარმოადგენდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს, რადგან როგორც აღინიშნა, ამ საკითხზე უნდა არსებობდეს ამხანაგობის წევრთა 2\3-ის თანხმობა.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ღ-იას, მ. ჩ-ძის, ნ. დ-ირის წარმომადგენელმა გ. კ-ძემ და დ. ღ-იას და მ. ჩ-ძის წარმომადგენელმა ნ. ბ-შვილმა.

კასატორთა წარმომადგენლის ნ. ბ-შვილის აზრით, იმის გათვალისწინებით, რომ გ.ქ-იას წილი ამხანაგობის თანასაკუთრებაში შეადგენს მხოლოდ რამდენიმე კვ. მეტრს, კრების ოქმის ბათილობა და სხვენის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა შეეძლო მოეთხოვა მხოლოდ ამხანაგობას და არა მის რიგით წევრს.

კასატორთა წარმადგენლის გ. კ-ძის განმარტებით, საჯარო რეესტრის მონაცემთა მიხედვით ... ქ. ¹25-ში იყო მხოლოდ 95 ბინა. შესაბამისად, მისი მარწმუნებლები ვარაუდობდნენ, რომ სხვენის საკუთრებაში გადასაცემად კვორუმი უნდა გამოთვლილიყო 95 წევრისგან.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ 2007 წლის 6 დეკემბრს კრებას არ ესწრებოდა ამხანაგობის 79%, არამედ დაახლოებით 52-55 ადამიანი. ასეთ შემთხვევაში კასატორის წარმომადგენელის აზრით, ვინაიდან რეესტრში აღრიცხული იყო მხოლოდ 95 ბინა, ხოლო 95-ის ნახევარზე მეტი არის 48, ამხანაგობის დებულების შესაბამისად კრება იყო გადაწყვეტილებაუნარიანი და მას შეეძლო გადაწყვეტილება მიეღო სხვენის განკარგვაზე.

კასატორის წარმომადგენელი განმარტავს, რომ ის არ იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის სესახებ” კანონის ამოქმედების შემდეგ ამხანაგობა ვალდებული იყო ხელახლა მიეღო წესდება და ვინაიდან ასეთი წესდება არ მიუღია, საჭირო იყო წევრთა 2/3-ის თანხმობა. კასატორის წარმომადგენელმა აქვე დასძინა, რომ 2/3 –ზე მეტი მესაკუთრის ხელმოწერა იყო დაფიქსირებული 122 კაციან სიაში.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე. კასატორთა წარმომადგენლებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ღ-იას, ნ. დ-ირის და მ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ღ-იას, ნ. დ-ირის და მ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს _ ნ. ღ-იას, ნ. დ-ირს, მ. ჩ-ძეს უნდა დაუბრუნდეს დ. ღ-იას მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ამასთან პალატა აღნიშნავს, რომ დ. ღ-იას საკასაციო საჩივარი უნდა დარჩეს განუხილველი შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 287-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად თუ სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის საფუძველი გამოვლინდება ამ სარჩელის წარმოებაში მიღების შემდეგ, მაშინ იმის მიხედვით თუ როგორია ეს საფუძველი, სასამართლო შეწყვეტს საქმის წარმოებას ან სარჩელს განუხილველად დატოვებს. ამავე კოდექსის 399-ე მუხლის თანახმად საქმის განხილვა საკასაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რომლებიც დადგენილია სააპელაციო სასამართლოში საქმეთა განხილვისთვის, თავის მხრივ სააპელაციო სასამართლოში საქმის წარმოება პირველი ინსტანციის სასამართლოსთვის დადგენილი წესებით წარმოებს.

მოცემულ შემთხვევაში საქმის განხილვის ეტაპზე აღმოჩნდა, რომ დ. ღ-ია განსახილველ საქმეში არ იყო ჩართული მხარედ, რის გამოც იგი არ იყო უფლებამოსილი საკასაციო საჩივრით გაესაჩივრებინა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 ივლისის განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401, მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ნ. ღ-იას, ნ. დ-ირის და მ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

კასატორებს _ ნ. ღ-იას, ნ. დ-ირს, მ. ჩ-ძეს დაუბრუნდეს დ. ღ-იას მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი;

დ. ღ-იას საკასაციო საჩივარი დაუშვებლობის გამო, დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.