¹ას-1-1-2011 28 თებერვალი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ლ. ბ-ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ბ. ფ-შვილი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული სასამართლო განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ბ. ფ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე ლ. ბ-ძის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელემ 2009 წლის ნოემბერში საკუთარი საცხოვრებელი ბინის იპოთეკით დატვირთვის გზით 4500 აშშ დოლარის სესხების მიზნით მიმართა თავის ნაცნობს - ნ. მ-ძეს, რომელმაც გააცნო და დააკავშირა მოპასუხე ლ. ბ-ძეს, რომელიც მოქალაქეებს სესხს აძლევდა ქონების უზრუნველყოფით. ვინაიდან, მისი ბინა იმ დროისათვის უკვე იყო დატვირთული იპოთეკით, ლ. ბ-ძემ, სესხის გაცემის სანაცვლოდ, უზრუნველყოფის მიზნით მოითხოვა საცხოვრებელ ბინაზე ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმება სამი თვის ვადით გამოსყიდვის უფლებით. მოსარჩელე დაეთანხმა აღნიშნულ წინადადებას და მხარეები შეთანხმდნენ, რომ 4500 აშშ დოლარის სამი თვის ვადით სარგებლობისათვის ბ. ფ-შვილი ლ. ბ-ძეს გადაუხდიდა აღნიშნულ თანხასთან ერთად დამატებით პროცენტს – 1350 დოლარს, ანუ სამი თვის შემდეგ ლ. ბ-ძეს დაუბრუნებდა 5850 აშშ დოლარს, რის შემდეგაც ბინა კვლავ დარეგისტრირდებოდა ისევ მის (მოსარჩელის) საკუთრებაში. 2009 წლის 17 ნოემბერს მოპასუხემ მას (მოსარჩელეს) 10% სარგებლის პირობით ასესხა 4500 აშ დოლარი და ძირი თანხისა და, პროცენტის უზრუნველყოფის მიზნით, იმავე დღეს მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის გაფორმდა სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით, რომლის თანახმადაც ქ.ბათუმში, ... ქ.¹127-ში მდებარე ¹4 ბინა, რომლის რეალური ღირებულება შეადგენს დაახლოებით 95000 აშშ დოლარს, მოპასუხემ გაიფორმა 5850 აშშ დოლარად. ხელშეკრულება რომ არ იყო რეალური, ამას მოწმობს ისიც, რომ, ბინა აღირიცხა მოპასუხის სახელზე, მაგრამ იქ დღემდე თვითონ ცხოვრობს. 2010 წლის თებერვალში კი, მან მიაკითხა ლ. ბ-ძეს, ვინაიდან სურდა ბინის უკან დაბრუნება, მაგრამ მოპასუხემ მოსთხოვა 15 000 აშშ დოლარის გადახდა, წინააღმდეგ შემთხვევაში აღარ დაუბრუნებდა ბინას.

მოპასუხე ლ. ბ-ძემ არ ცნო სარჩელი შემდეგი საფუძვლებით: სადავო ხელშეკრულება არ წარმოადგენს არც თვალთმაქცურ და არც მოჩვენებით გარიგებას, ვინაიდან მხარეები ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის სრულად აცნობიერებდნენ შედეგს და სურდათ კიდეც ასეთი შედეგის დადგომა. მხარეები თავიდანვე შეთანხმდნენ, რომ თუ სამი თვის ვადაში ვერ დაუბრუნებდა ბ. ფ-შვილი თანხას, ბინა დარჩებოდა მოპასუხის საკუთრებაში, შესაბამისად, ბ. ფ-შვილისათვის თავიდანვე იყო ცნობილი, თუ რა მოჰყვებოდა მის მიერ თანხის დაუბრუნებლობას და ამიტომაც მხარეებს შორის არ არსებობს თვალთმაქცური გარიგებისათვის დამახასიათებელი გარემოებები, რის გამოც მოპასუხემ მიიჩნია, რომ მოთხოვნა არის უსაფუძვლო და ბ. ფ-შვილს უარი უნდა ეთქვას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილებით ბ. ფ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბ. ფ-შვილსა და ლ. ბ-ძეს შორის 2009 წლის 17 ნოემბერს ქ.ბათუმში, ... ქ. ¹127-ში მდებარე ¹4 ბინაზე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით და აღნიშნული ბინა აღირიცხა ბ. ფ-შვილის საკუთრებაში და დაიტვირთა იპოთეკით ბ. ფ-შვილსა და ლ. ბ-ძეს შორის 2009 წლის 17 ნოემბერს 4500 აშშ დოლარზე დადებული სესხის ხელშეკრულების უზრუნველსაყოფად.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ბ-ძემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით ლ. ბ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქლაქო სასამართლოს 2010 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, კერძოდ, დადგენილად ცნო, რომ მოპასუხე ლ. ბ-ძემ მოსარჩელე ბ. ფ-შვილს 2009 წლის 17 ნოემბერს ასესხა 4500 აშშ დოლარი სამი თვის ვადით ყოველთვიური 10%-ის დარიცხვით. აღნიშნული სესხის უზრუნველსაყოფად კი მხარეები შეთანხმდნენ, რომ მათ შორის გაფორმებულიყო ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით, ქ.ბათუმში, ... ქ.¹127-ში მდებარე ¹4 ბინაზე. 2009 წლის 17 ნოემბერს ლ. ბ-ძესა და ბ. ფ-შვილს შორის საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურში გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით, რომლის თანახმად ბ. ფ-შვილმა ლ. ბ-ძემ მიჰყიდა მის საკუთრებაში აღრიცხული უძრავი ქონება ქ.ბათუმში, ... ქ.¹127, ბინა ¹4-ში გამოსყიდვის უფლებით, სამი თვის ვადით. ხელშეკრულების მიხედვით ნასყიდობის საგანი გაიყიდა 5850 აშშ დოლარად და ამავე ფასად უნდა გამოსყიდულიყო. 2009 წლის 17 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ქ.ბათუმში, ... ქ.¹127-ში მდებარე ბინა ¹4 საჯარო რეესტრში აღირიცხა ლ. ბ-ძის საკუთრებაში. ბ. ფ-შვილს არ შეუწყვეტია დასახელებულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონების ფლობა და იგი დღემდე ცხოვრობს სადავო საცხოვრებელ სახლში. ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებამდე სადავო ბინა დატვირთული იყო იპოთეკით და იპოთეკარს წარმოადგენდა გ. ქ-ძე.

სააპელაციო პალატა ასევე დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ლ. ბ-ძესა და ბ. ფ-შვილს შორის 2009 წლის 17 ნოემბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით რეალურად არ იყო ორიენტირებული ნასყიდობის სამართლებრივი შედეგების დადგომასთან, რადგანაც ხელშეკრულების გაფორმების მიზანი იყო ბ. ფ-შვილის მიერ ლ. ბ-ძისაგან აღებული სესხისათვის გარანტიის შექმნა და მხარეთა განზრახვას არ წარმოადგენდა ხელშეკრულების შესაბამისად გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულება, რასაც მოწმობს ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ლ. ბ-ძეს მოსარჩელისათვის არ გადაუცია სადავო ბინის ნასყიდობის ფასი 5850 აშშ დოლარი. სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ აღნიშნული თანხა წარმოადგენდა ლ. ბ-ძის მიერ ნასესხებ 4500 აშშ დოლარს და, აღნიშნული სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე სამი თვის პროცენტს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა მხოლოდ იმ მიზნით, რომ მოპასუხეს სჭირდება მყარი გარანტია სესხის ხელშეკრულების უზრუნველსაყოფად, ე.ი დაიფარა სხვა გარიგება.

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის მე-2 ნაწილის გამოყენებასთან დაკავშირებით და დადასტურებლად მიიჩნია, რომ მხარეთა განზრახვას არ წარმოადგენდა ნასყიდობის ხელშეკრულების დადება, რადგან, მოსარჩელის განმარტებით, მას არ სურდა, გაეყიდა ბინა და, შესაბამისად, მას არც კი გადაუცია იგი მოპასუხისათვის სწორედ იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ სესხის დაბრუნების შემდეგ ბინას უკან გადმოიფორმებდა. ნასყიდობის ხელშეკრულებით კი, გამყიდველი მოვალეა, გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი, ხოლო მყიდველი მოვალეა, გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიიღოს ნაყიდი ქონება, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ განხორციელებულა. დადგენილად ცნო ასევე, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლი არ გაუთავისუფლებია მოსარჩელეს და იგი დღემდე ფლობს სადავო ფართს, რაც ადასტურებს გარიგების მხარეთა მხრიდან ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისადმი მოჩვენებით დამოკიდებულებას. მხარეთა შორის ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა სწორედ სესხისათვის მყარი გარანტიის შექმნის მიზნით, ხოლო სინამდვილეში მათ შორის არსებობდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ურთიერთობები. მხარეების განზრახვა იყო სესხის ხელშეკრულების გაფორმება და მისი შესრულების უზრუნველყოფა, მაგრამ მათ შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით დაიფარა აღნიშნული გარიგება. ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ხელშეკრულებით მხარეებს არ სურდათ ბინის გასხვისება და აღნიშნული გარიგება წარმოადგენდა გარანტიას, რითაც დადგენილად ცნო, რომ არსებობდა დაფარული გარიგებისათვის დამახასიათებელი სამართლებრივი ურთიერთობები.

სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლით და 477-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიიჩნია, რომ იმისათვის, რომ სადავო გარიგება ჩაითვალოს ნასყიდობად, აუცილებელია, დადგინდეს, რომ გარიგებით მხარეებმა გამოხატეს უძრავ ქონებაზე ბ. ფ-შვილის საკუთრების დაკარგვისა და ლ. ბ-ძის მიერ საკუთრების მოპოვების ნება, მხარეები შეთანხმდნენ გარიგების ფასზე და აპელანტის მიერ გადახდილი თანხა წარმოადგენდა, სწორედ ნასყიდობის საზღაურს. პალატამ მიუთითა, რომ საქმის მასალებით აღნიშნული არ დასტურდება, ვინაიდან დადგენილად ცნო, რომ 2009 წლის 17 ნოემბერს მხარეთა შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება 3 თვის ვადით, რომლის საფუძველზე, ლ. ბ-ძემ ბ. ფ-შვილს გადასცა 4500 აშშ დოლარი, ყოველთვიურად 10% სარგებლით. აპელანტს ხელშეკრულების დადებისთანავე და მას შემდეგ, ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე, არ უცდია, დაუფლებოდა უძრავ ქონებას; აპელანტს არ გადაუხდია ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მითითებული თანხა, 5850 აშშ დოლარი. სინამდვილეში, ეს თანხა წარმოადგენდა სესხისა და მასზე დარიცხული საპროცენტო სარგებლის ჯამს (4500+4500/10X3=5850) და აპელანტმა მოწინააღმდეგე მხარეს გადასცა მხოლოდ 4500 აშშ დოლარი. ამასთან, მიუთითა, რომ მხარეთა მიერ ხელშეკრულებაში მითითებული ნასყიდობის ფასი არ შეესაბამება ნივთის საბაზრო ღირებულებას, კერძოდ, აუდიტორული დასკვნაზე დაყრდნობით დადასტურებულად ცნო, რომ სადავო ქონების ღირებულება შეადგენს 95000 აშშ დოლარს. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით და მიუთითა, რომ გარიგებით განსაზღვრული ფასი ძალზე შეუსაბამო და არაგონივრულია ნივთის საბაზრო ფასთან შედარებით, რაც იმის დამადასტურებელია, რომ გარიგებაში მითითებული ფასი იყო არა ნასყიდობის საზღაური, არამედ უზრუნველყოფილი ვალდებულების მოცულობა. ამდენად, მიიჩნია, რომ გარიგებით მხარეთა მიერ გამოვლენილი ნება მიმართული იყო, ერთი მხრივ, ბ. ფ-შვილის მიერ ქონებაზე საკუთრების დაკარგვისაკენ და, მეორე მხრივ, ამ ქონებაზე ლ. ბ-ძის საკუთრების უფლების წარმოშობისაკენ. პალატამ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სინამდვილეში, სადავო ხელშეკრულება დაიდო სესხის ხელშეკრულების უზრუნველყოფის მიზნით. ამ ხელშეკრულებით დაიფარა იპოთეკის ხელშეკრულება და ეს მოხდა იმიტომ, რომ ქონება ერთხელ უკვე იყო დატვირთული იპოთეკით და კრედიტორს არ სურდა დარეგისტრირებულიყო მეორე რიგის იპოთეკარად.

პალატამ არ გაიზიარა ააპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ იგი ქონების მესაკუთრეა, ვინაიდან, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-300 მუხლის პირველი და მეორე ნაწილის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, მიიჩნია, რომ ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმებული იყვნენ, ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, იპოთეკის საგნის კრედიტორის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე. პალატამ მიუთითა, რომ სადავო ხელშეკრულებაში არ არის აღნიშნული, რომ ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, მოვალის კუთვნილი უძრავი ქონება პირდაპირ გადავიდოდა კრედიტორის საკუთრებაში, ამიტომ, ამ ხელშეკრულების საფუძველზე, აპელანტის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია არასწორად მიიჩნია.

პალატა არ დაეთანხმება ასევე აპელანტის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ქონება აპელანტის საკუთრებაში უნდა აღრიცხულიყო, რადგანაც მოწინააღმდეგე მხარემ ვალდებულება არ შეასრულა. პალატამ დადგენილად ცნო, რომ სესხის ხელშეკრულება დაიდო 3 თვის ვადით და, შესაბამისად, ხელშეკრულების ვადა გავიდა 2010 წლის 17 თებერვალს. აპელანტმა ხელშეკრულება მოშალა ხელშეკრულების ვადის გასვლისთანავე. 2010 წლის 22 თებერვალს, ანუ ხელშეკრულების ვადის გასვლიდან 5 დღეში, ლ. ბ-ძემ განცხადებით მიმართა შინაგან საქმეთა სამინისტროს და მოითხოვა ქონებაზე უკანონო ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთა, ამდენად, მიიჩნია, რომ ამ დროისათვის აპელანტი ხელშეკრულებიდან გასული იყო. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 311-ე მუხლით და მიუთითა, რომ აპელანტი მოვალე იყო მოწინააღმდეგე მხარისათვის განესაზღვრა დამატებითი ვადა ვალდებულებისDშესასრულებლად და, ვინაიდან, მან ეს ვალდებულება დაარღვია, მის მიერ ხელშეკრულების მოშლა კანონსაწინააღმდეგო იყო. ამასთან მიუთითა, ვინაიდან აპელანტს სადავო ნივთზე ფაქტობრივად გააჩნია არა საკუთრების, არამედ იპოთეკის უფლება, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება საჯარო რეესტრში მონაცემებში ცვლილებების შეტანის შესახებ კანონიერია.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ლ. ბ-ძემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო პალატამ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი, რაც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, დაუსაბუთებელია სასამართლოს მოსაზრება, თუ რატომ წარმოადგენს სადავო ხელშეკრულება მოჩვენებით და თვალთმაქცურ გაროგებას და რა გარიგება დაიფარა მხარეთა მიერ ამ გარიგებით, მაშინ, როდესაც მხარეებმა აღიარეს მათ შორის სასესხო ვალდებულებათა შესახებ ზეპირი ხელშეკრულების არსებობა. გამოსყიდვის უფლებით ნასყიდობის ხელშეკრულებაც არ შეიძლება მიიჩნეულ იქნეს სასესხო ვალდებულებათა შესახებ ზეპირი ხელშეკრულების უზრუნველყოფის საშუალებად, ვინაიდან სესხის უზრუნველყოფის მიზნით ლ. ბ-ძეს თავისუფლად შეეძლო, ბ. ფ-შვილის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ნივთი დაეტვირთა იპოთეკით და მეორე იპოთეკარის სამართლებრივი სტატუსითაც მიაღწევდა ბ-ძე სესხის სახით გაცემული თანხის სრულად უკან დაბრუნებას. ამდენად, არასწორია სააპელაციო პალატის მითითება იმის თაობაზე, რომ მხარეთა შორის წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობა ფაქტობრივად თითქოს წარმოადგენდა იპოთეკას. სააპელაციო პალატამ, ერთი მხრივ, სადავო ხელშეკრულება ცნო თვალთმაქცურ გარიგებად, ხოლო, მეორე მხრივ, მიუთითებს ნასყიდობის ხელშეკრულებისათვის კანონით გათვალისწინებული წესების დაუცველობაზე და საკუთრების რეგისტრაციის არამართლზომირებაზე, რისთვისაც გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რაც არ უნდა გამოეყენებინა. სააპელაციო სასამართლოს არ გამოიყენა ამავე მუხლის მეორე ნაწილის “ა” პუნქტი, რომლის თანახმად არ არის აუცილებელი დამატებითი ვადის დაწესება და გაფრთხილება, თუ აშკარაა, რომ მას არავითარი შედეგი არ ექნება. მოცემულ შემთხვევაში ლ. ბ-ძე ბ. ფ-შვილს აფრთხილებდა, შეესრულებინა ნაკისრი ვალდებულებები, ანალოგიური გაფრთხილება მიეცა მას ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდგომაც, მაგრამ უშედეგოდ. სააპელაციო პალატას უნდა გამოეყენებინა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლი, რაც არ გამოიყენა და უსაფუძვლოდ არ მიიჩნია სადავო ხელშეკრულება ნასყიდობად. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ სადავო გარიგებით მხარეებმა მართლაც გამოხატეს უძრავ ქონებაზე ბ. ფ-შვილის საკუთრების დაკარგვისა და ლ. ბ-ძის მიერ საკუთრების მოპოვების თავისუფლად გამოხატული და დადასტურებული ნება. ამასთან, უგულებელყო ის გარემოებაც, რომ სადავო გარიგებით მხარეები შეთანხმდნენ გარიგების ფასზე და ლ. ბ-ძის მიერ გადახდილი თანხა წარმოადგენდა სწორედ ნასყიდობის საზღაურს. სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა ასევე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 509-ე, 510-ე, 319-ე, 327-ე მუხლები და არ გამოიყენა. ამასთან, გამოიყენა ამავე კოდექსის 50-ე, 52-ე, 68-ე მუხლები, 319-ე მუხლის პირველი ნაწილი, თუმცა ისინი არასწორად განმარტა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 იანვრის განჩინებით ლ. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა)საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის გამოყენების კანონიერება. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ლ. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ლ. ბ-ძეს უნდა დაუბრუნდეს 2011 წლის 21 იანვარს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 407 ლარისა და 25 თეთრის 70% _ 285.075 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ლ. ბ-ძეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 407 ლარისა და 25 თეთრის 70% _ 285.075 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.