¹ას-1148-1411-09 18 იანვარი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ ი. კ-იუკი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ გ. ბ-ძე, ვ. ბ-ძე (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ ფულადი ვალდებულების შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 8 მაისს ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ი. კ-იუკმა და ლ. კ-აიამ მოპასუხეების _ გ. ბ-ძისა და ვ. ბ-ძის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მოპასუხისათვის სესხად გაცემული თანხის დარჩენილი ნაწილის _ 23 000 აშშ დოლარისა და დარიცხული საპროცენტო დავალიანების _ 180 211 აშშ დოლარის, მთლიანობაში 203 210 აშშ დოლარის დაკისრება.

მოპასუხეებისათვის ზემოთ დასახელებული თანხების დაკისრების საფუძვლად მოსარჩელეებმა მიუთითეს აჭარის ა/რ-ის უმაღლესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე. მათი განმარტებით, ამ გადაწყვეტილებით დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ 1999 წელს გ. ბ-ძემ ლ. კ-აიასა და ი. კ-იუკისაგან აიღო სესხი 60 000 აშშ დოლარის ოდენობით, 4.02%-იანი თვიური საპროცენტო სარგებლით. 60 000 აშშ დოლარიდან მოპასუხეებს გადასახდელად დარჩენილი ჰქონდათ 23 000 აშშ დოლარი. შპს “აუდიტსერვისის” 14.04.2003წ. დასკვნით დასტურდებოდა, რომ მოპასუხის დავალიანება (პროცენტების გათვალისწინებით) 1999 წლის 31 დეკემბრიდან 2002 წლის 25 ოქტომბრამდე შეადგენდა 41 136 აშშ დოლარს, რაც სარჩელის წარდგენის დროისათვის იყო 180 211 აშშ დოლარი. ეს თანხა მოიცავდა 2002 წლის ნოემბრიდან 2007 წლის მაისამდე პერიოდს. პროცენტის ყოველთვიური თანხა მოსარჩელეებმა განსაზღვრეს 2 565 აშშ დოლარის ოდენობით (23 000 აშშ დოლარს + 41 136 აშშ დოლარის 4%).

მოსარჩელეებმა ასევე მიუთითეს 2002 წლის 5 ოქტომბერს მათ მიერ გ. და ვ. ბ-ძეების მიმართ აღძრულ სარჩელზე გამოტანილ, ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე და დასახელებულ საქმეზე უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებაზე და აღნიშნეს, რომ 2002 წლის 5 ოქტომბრიდან 2005 წლის 28 ივნისის ჩათვლით ადგილი ჰქონდა ხანდაზმულობის ვადის შეწყვეტას. შესაბამისად, ისინი მიიჩნევდნენ, რომ განსახილველი სარჩელის მოთხოვნებზე ხანდაზმულობით უარის თქმის საფუძვლები არ არსებობდა (ტომი 1, ს.ფ. 1-2).

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 17 მაისის განჩინებით ი. კ-იუკისა და ლ. კ-აიას განცხადების საფუძველზე ყადაღა დაედო ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ურეხში გ. ბ-ძის საკუთრებაში არსებულ 2500კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და მასზე განლაგებულ 442.3კვ.მ ფართის შენობას (ტომი 1, ს.ფ. 38).

რაიონულ სასამართლოში საქმის განხილვისას მოპასუხეების წარმომადგენელმა გიორგი წაქაძემ იშუამდგომლა ი. კ-იუკისა და ლ. კ-აიას სარჩელის განუხილველად დატოვების თაობაზე იმ მოტივით, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს წარმოებაში იმყოფებოდა საქმე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით (ტომი 1, ს.ფ. 44).

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 2 ივლისის განჩინებით ი. კ-იუკისა და ლ. კ-აიას სარჩელი დარჩა განუხილველი, ამავე განჩინებით გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 17 მაისის განჩინება, ყადაღა მოეხსნა ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ურეხში მდებარე გ. ბ-ძის საკუთრებაში არსებულ 0.25ჰა მიწის ნაკვეთს და მასზე განლაგებულ 442.3კვ.მ ფართის შენობას (ტომი 1, ს.ფ. 57).

სარჩელის განუხილველად დატოვების შესახებ ზემოაღნიშნული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრეს ი. კ-იუკმა და ლ. კ-აიამ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის არსებითად განხილვა (ტომი 1, ს.ფ. 60).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 სექტემბრის განჩინებით ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 2 ივლისის განჩინება გაუქმდა, მოპასუხეების შუამდგომლობა სარჩელის განუხილველად დატოვების შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: ი. კ-იუკისა და ლ. კ-აიას სარჩელი გ. და ვ. ბ-ძეების მიმართ განუხილველად იქნა დატოვებული მოპასუხეთათვის სესხის ძირითადი თანხის, 23 000 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრების ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველი სარჩელით ი. კ-იუკი და ლ. კ-აია ითხოვდნენ მოპასუხეების _ გ. და ვ. ბ-ძეებისათვის სესხად აღებული თანხის, 23 000 აშშ დოლარის, აგრეთვე სარჩელის აღძვრამდე პერიოდისათვის საპროცენტო სარგებლის გადახდის დაკისრებას.

ამასთან, საქმეზე დგინდებოდა, რომ 2002 წლის ოქტომბერში ი. კ-იუკმა და ლ. კ-აიამ სარჩელი აღძრეს გ. ბ-ძისა და ვ. ბ-ძის წინააღმდეგ და მოითხოვეს მოპასუხეებისაგან სესხად აღებული თანხის _ 23 000 აშშ დოლარის ანაზღაურება; ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული საქმის აჭარის ა/რ-ის უმაღლეს სასამართლოში განხილვისას მოსარჩელეებმა გაზარდეს სასარჩელო მოთხოვნა, კერძოდ, მათ მოითხოვეს სესხის ძირითად თანხასთან ერთად მოპასუხეებისათვის საპროცენტო სარგებლის გადახდის დაკისრება; აჭარის ა/რ-ის უმაღლესი სასამართლოს 2004 წლის 2 ნოემბრის განჩინებით ი. კ-იუკის სააპელაციო საჩივარი გაზრდილი დავის საგნის თაობაზე დარჩა განუხილველი, რაც საბოლოოდ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 28 ივნისის განჩინებით დატოვებულ იქნა უცვლელად.

იმის გათვალისწინებით, რომ თავდაპირველად აღძრულ, ზემომითითებულ სარჩელზე სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილება არ ჰქონდა მიღებული, ანუ სხვა სასამართლოს წარმოებაში იყო ი. კ-იუკისა და ლ. კ-აიას სარჩელი გ. და ვ. ბ-ძეების მიმართ სესხის ძირითადი თანხის დაბრუნების თაობაზე, ამიტომ სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი სესხის ძირითადი თანხის _ 23 000 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში განუხილველად დატოვებას ექვემდებარებოდა (ტომი 1, ს.ფ. 75-78).

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 17 დეკემბრის განჩინებით მოცემული საქმის წარმოება შეჩერდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოში მიმდინარე ძირითადი საქმის განხილვამდე. აღნიშნული განჩინება უცვლელად იქნა დატოვებული ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 თებერვლის განჩინებით (ტომი 1, ს.ფ. 110, 119-123).

მას შემდგომ, რაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2009 წლის 12 იანვრის განჩინებით დასრულდა წარმოება სესხად გაცემული თანხის დაბრუნების მოთხოვნით ი. კ-იუკისა და ლ. კ-აიას სარჩელით აღძრულ საქმეზე, ხელვაჩაურის რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნული საქმის წარმოება განაახლა (ტომი 1, ს.ფ. 133, 147-150).

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. კ-იუკის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ამავე გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 3 000 ლარის ოდენობით ბაჟის გადახდა.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლზე, რომლის მიხედვით, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ. ამავე მუხლიდან გამომდინარე, ასეთს განეკუთვნება ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმის განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ.

რაიონულმა სასამართლომ ასევე მიუთითა პრეიუდიციული მნიშვნელობის მქონე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილებასა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 12 იანვრის განჩინებაზე, რომლებითაც დადგენილია, რომ გ. ბ-ძეს ი. კ-იუკისა და ლ. კ-აიასაგან სესხის სახით მიღებული ჰქონდა 50 000 აშშ დოლარი, ხოლო დაბრუნებული _ 57 000 აშშ დოლარი.

რამდენადაც მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხეებს ი. კ-იუკის მიმართ ნაკისრი ვალდებულება შესრულებული ჰქონდათ, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 427-ე მუხლის საფუძველზე მხარეებს შორის ვალდებულებითი ურთიერთობა აღარ არსებობდა. შესაბამისად, სარჩელი დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა (ტომი 1, ს.ფ. 160-162).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ი. კ-იუკმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოპასუხეებისათვის 320 626 აშშ დოლარის დაკისრება (ტომი 1, ს.ფ. 164-172).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ი. კ-იუკის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება ი. კ-იუკისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ნაწილში, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ.

მოცემულ შემთხვევაში საქმეზე დგინდებოდა, რომ იმავე მხარეების მონაწილეობით სასამართლომ განიხილა რამდენიმე დავა.

თავდაპირველად სასამართლომ განიხილა დავა ი. კ-იუკისა და ლ. კ-აიას სარჩელისა გამო გ. ბ-ძის მიმართ, სადაც მოსარჩელეები მოითხოვდნენ მოპასუხისათვის სესხის ძირითადი თანხის დაკისრებას. ამ ნაწილში გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა ნაწილობრივ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 28 ივნისის განჩინებით, რომლითაც უცვლელი დარჩა აჭარის ა/რ-ის უმაღლესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2005 წლის 2 ნოემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა სარჩელი, მთლიანობაში კი _ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 12 იანვრის განჩინებით, რომლითაც ი. კ-იუკის საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 10 ივლისის განჩინებაზე დაუშვებლად იქნა ცნობილი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემული საქმის განხილვისათვის პრეიუდიციული მნიშვნელობა გააჩნდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 10 ივლისის განჩინებით დადგენილ ფაქტებს, რამდენადაც სწორედ ამ გადაწყვეტილებით გადაწყდა, არსებითად, მხარეთა შორის არსებული დავა სესხის ძირითადი თანხის დაბრუნების თაობაზე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილების თანახმად, გ. ბ-ძემ კრედიტორების მიმართ სასესხო ვალდებულება სრულად შეასრულა 2001 წლის 6 სექტემბრის ჩათვლით და სამოქალაქო კოდექსის 427-ე მუხლის თანახმად, ამ დროს შეწყდა მხარეთა შორის არსებული ვალდებულებითი ურთიერთობა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, 2001 წლის 6 სექტემბრის შემდეგ მხარეები ერთმანეთთან ვალდებულებით ურთიერთობებში აღარ იმყოფებოდნენ და სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, 2001 წლის 6 სექტემბრის შემდეგ გ. ბ-ძისათვის ვალდებულების შესრულების დაკისრების საფუძველიც არ არსებობდა.

რაც შეეხებოდა აპელანტის მოთხოვნას გ. ბ-ძისათვის 1999 წლის 1 ივნისიდან 2001 წლის 6 სექტემბრამდე პერიოდისათვის საპროცენტო სარგებლის დარიცხვის თაობაზე, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული მოთხოვნა იყო ხანდაზმული. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, ამავე კოდექსის 130-ე მუხლზე და განმარტა, რომ ხანდაზმულობის ვადა იმ მოთხოვნებისა, რომლებიც წარმოიშობა პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებებიდან, სამი წელია; ხანდაზმულობა იწყება იმ მომენტიდან, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. რამდენადაც მოცემულ შემთხვევაში საქმე შეეხებოდა პერიოდულად შესასრულებელ ვალდებულებას, კერძოდ, სარგებელს, რომელიც გადახდილი უნდა ყოფილიყო ყოველთვიურად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის უფლებები ირღვეოდა 1999 წლის 1 ივნისიდან 2001 წლის 6 სექტემბრამდე პერიოდში, ყოველთვიურად სარგებლის გადაუხდელობის შემთხვევაში და ამ პერიოდიდან დაიწყო ხანდაზმულობის დენა. აპელანტის უფლებები ბოლოს დაირღვა 2001 წლის 6 სექტემბერს. შესაბამისად, მას მოთხოვნა ამ პერიოდში წარმოშობილი ვალდებულების შესრულების თაობაზე უნდა დაეყენებინა არაუგვიანეს 2004 წლის 6 სექტემბრისა.

მართალია, საქმის მასალების თანახმად ი. კ-იუკმა 2002 წელს აჭარის ა/რ-ის უმაღლეს სასამართლოში მოითხოვა მოპასუხისათვის სარგებლის გადახდის დაკისრება, მაგრამ აჭარის ა/რ-ის უმაღლესი სასამართლოს 2004 წლის 2 ნოემბრის განჩინებით მისი სარჩელი ამ ნაწილში დარჩა განუხილველი. ეს განჩინება კანონიერ ძალაში შევიდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 28 ივნისის განჩინებით.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, თუ სარჩელის განუხილველად დატოვებიდან ექვსი თვის ვადაში ი. კ-იუკი შეიტანდა ახალ სარჩელს, სამოქალაქო კოდექსის 140-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარე ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილად ჩაითვლებოდა პირველი სარჩელის შეტანის დროიდან, ანუ 2002 წლიდან.

იმის გათვალისწინებით, რომ ი. კ-იუკმა სასამართლოს სარჩელით ხელახლა მიმართა 2007 წლის 8 მაისს, ანუ სარჩელის განუხილველად დატოვებიდან თითქმის ორი წლის გასვლის შემდეგ, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელის შეტანას ხანდაზმულობის ვადის შეწყვეტა არ გამოუწვევია, შესაბამისად, აპელანტის მოთხოვნა ხანდაზმული იყო.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა ისიც, რომ რაიონულმა სასამართლომ ი. კ-იუკს შეცდომით დააკისრა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის გადახდა, რამდენადაც “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის “მ” ქვეპუნქტის საფუძველზე აპელანტი სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან გათავისუფლებული იყო (ტომი 2, ს.ფ. 36-41).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. კ-იუკმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და იმავე სასამართლოში საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნება.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს პოზიციას ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტებისათვის პრეიუდიციული მნიშვნელობის მინიჭების თაობაზე, ვინაიდან ამ გადაწყვეტილებით განხილულ იქნა მხარეთა ურთიერთობა მოპასუხისათვის მხოლოდ ძირითადი ვალის და არა საპროცენტო სარგებლის დაკისრებაზე. მისი აზრით, დასახელებული გადაწყვეტილების კანონსაწინააღმდეგობაზე მიუთითებდა ისიც, რომ 2008 წლის ოქტომბერში სააპელაციო სასამართლო ი. კ-იუკის სააპელაციო საჩივრის განხილვაზე არაუფლებამოსილი იყო, რამდენადაც უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 28 ივნისის განჩინებით ზემოაღნიშნულ საქმეზე აჭარის ა/რ-ის უმაღლესი სასამართლოს 2004 წლის 2 ნოემბრის განჩინება ძალაში დარჩა. აქედან გამომდინარე, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ 2008 წლის ოქტომბერში გადაწყვეტილების გამოტანისას, საქმის საკუთარი ინიციატივით განხილვის გამო, დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 368-ე მუხლის მე-5 ნაწილისა და 370-ე მუხლის მოთხოვნები.

კასატორი ასევე არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო კოდექსის 140-ე მუხლის გამოყენებას და აღნიშნავს, რომ კანონის მითითებულ ნორმაში საუბარია სარჩელის განუხილველად დატოვების სამართლებრივ შედეგებზე, მაშინ როდესაც ი. კ-იუკთან მიმართებით ადგილი ჰქონდა სააპელაციო საჩივრის განუხილველად დატოვებას (ტომი 2, ს.ფ. 53-61).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. კ-იუკის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ი. კ-იუკის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. კ-იუკის საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.