საქმე ¹ას-1151-1414-09 3 თებერვალი, 2010 წელი.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს “ .. ..” (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. მ-იანი (მოსარჩელე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება

დავის საგანი _ საწარმოო ბრალით მუშაკის გარდაცვალებით გამოწვეული ზიანის, სარჩოსა და დაკრძალვის ხარჯების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. მ-იანმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს “.. ..ის” მიმართ ე. მ-იანის გარდაცვალებით გამოწვეული ზიანის _ 10 წლის სამსახურებრივი სარგოს 32160 ლარის, მარჩენალის გარდაცვალების გამო, მისი საშუალო ხელფასის გათვალისწინებით სარჩოს სახით ორი წლის განმავლობაში გადასახდელი თანხის _ 6168 ლარისა და დაკრძალვის ხარჯების _ 3000 ლარის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის მამა _ ე. მ-იანი მუშაობდა შპს “.. ..ის” ფილიალის “სადგურ თბილისის მახარისხებელში” მატარებლის შემდგენლის თანამდებობაზე. მას პროფესიული სწავლება ჩაუტარდა 1988 წლის 21 იანვრიდან 11 მარტამდე. 2006 წლის 15 მარტს მექანიზირებული გორაკის ¹203-ე ისართან ¹3002 ვაგონის გაფორმების დროს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას ე. მ-იანიმა მიიღო სხეულის დაზიანება, რის შედეგადაც გარდაიცვალა. აღნიშნულზე შესდგა წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის შესახებ აქტი, რომლითაც დასტურდება, რომ ავტოგადასაბმელი მოწყობილობა იყო გაუმართავი. მოსარჩელე არის მეორე ჯგუფის ინვალიდი, იგი იმყოფებოდა მამის კმაყოფაზე, მოპასუხემ კი სათანადო სარჩოსა და კომპენსაციის გადახდაზე უარი განაცხადა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: “წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის გამოკვლევისა და აღრიცხვის შესახებ” საქართველოს სოციალური დაცვის, შრომისა და დასაქმების სამინისტროს 1997 წლის 4 აპრილის დებულების, ასევე საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების შესაბამისად, სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას პირის მიერ მიღებული ტრავმის გამო დამსაქმებლისათვის სარჩოსა და კომპენსაციის დასაკისრებლად აუცილებელია, დადგინდეს დამსაქმებელს ბრალეულობის საკითხი. მოცემული უბედური შემთხვევის გამო შედგენილი ტ-1 აქტით კი ირკვევა, რომ საწარმოს მომხდარში ბრალი არ მიუძღვის.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 12 იანვრის გადაწყვეტილებით გ. მ-იანის სარჩელი მოპასუხე შპს “.. ..ის” მიმართ ერთჯერადი დახმარების სახით გარდაცვლილი მუშაკის _ ე. მ-იანის ათი წლის სამსახურებრივი სარგოს _ 32160 ლარის, ორი წლის განმავლობაში ყოველთვიური სარჩოს _ თვეში 257 ლარის, მთლიანობაში _ 6168 ლარისა და დაკრძალვის ხარჯების _ 3000 ლარის დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება გ. მ-იანმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. მ-იანის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და გ.მ-იანის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს “.. ..ს” გ. მ-იანის სასარგებლოდ დაეკისრა ერთჯერადი დახმარების _ 30958 ლარისა და დაკრძალვის ხარჯების _ 3000 ლარის, სულ 33958 ლარის ანაზღაურება, გ. მ-იანის სარჩელი ყოველთვიური სარჩოს დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ე. მ-იანი მუშაობდა შპს „.. ..ის“ ფილიალ „სადგურ თბილისის-მახარისხებელში“ შემდგენლის თანამდებობაზე. მისი პროფესიის სწავლება ჩატარდა 1988 წლის 21 იანვრიდან 1988 წლის 11 მარტამდე. 2006 წლის 14 მარტს მექანიზირებული გორაკის ¹203-ე ისართან, ¹3002 მატარებლის განფორმირების დროს, სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას, ე. მ-იანმა მიიღო სხეულის დაზიანება, რის შედეგადაც იგი გარდაიცვალა. წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის შესახებ აქტით დგინდება, რომ მატარებლის განფორმირება (დაშლა) მახარისხებელი პარკის მექანიზირებული გორაკიდან დაიწყო 2 საათსა და 20 წუთზე. ე.მ-იანი ემსახურებოდა მატარებელთა განფორმირებას (ჩამოშლას) მექანიზირებულ გორაკზე. მატარებელი ¹3002-ის განფორმირების დროს ე.მ-იანი იმყოფებოდა ურთიერთგადაბმულ დახურულ ¹24050429 და ცემენტმზიდ ¹97139349 ვაგონებთან. ¹24050429 ვაგონს ავტოსაბმელი გადამხსნელი ლილვაკის ყური მოტეხილი ჰქონდა. აღნიშნულის გამო, ე.მ-იანს არ შეეძლო ამ ვაგონის გახსნა (განცალკევება). იგი შევიდა აღნიშნულ ვაგონებს შორის, რათა ხელით გადაეხსნა ისინი და რადიოკავშირის საშუალებით მისცა განკარგულება თბომავლის მემანქანე თ.მ-ძეს შემადგენლობის შეკვეცაზე, რადგან იგი დაჭიმული იყო და უშლიდა გადახსნას. მემანქანე თ.მ-ძემ მოახდინა ვაგონების შეკვეცა, რამაც საშუალება მისცა ე.მ-იანს, ხელით შემოებრუნებინა გადასახსნელი ლილვაკი. ვაგონების გადაიხსნა და დაეშვა გორაკიდან, ხოლო ე.მ-იანმა მიიღო მარცხენა ფეხისა და ხელის ტრავმა, ვინაიდან მოექცა ¹97139349 ცემენტმზიდი ვაგონის პირველი გოგორწყვილის ქვეშ. ე.მ-იანი გადაყვანილ იქნა საავადმყოფოში, სადაც ის გარდაიცვალა. წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის შესახებ აქტით უბედური შემთხვევის მიზეზად დადგენილია ე.მ-იანის გაუფრთხილებელი მოქმედება, რაც გამოიხატება შპს „.. ..ის“ 2001 წლის 12 თებერვალს დამტკიცებული საქართველოს სარკინიგზო ტრანსპორტის „მატარებელთა შემდგენელისა და მისი თანაშემწის, კონდუქტორის, ვაგონების მოძრაობის სიჩქარის მარეგულირებლის შრომის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის ტდ-გს ¹377 ინსტრუქციის“ მე-8 პუნქტისა და „მატარებელთა შემდგენელისა და მისი თანაშემწის თანამდებობრივი ¹ცდ 4772 ინსტრუქციის“ 5.4 პუნქტის მოთხოვნების დარღვევაში. ე.მ-იანის გარდაცვალების ფაქტზე მიმდინარეობდა წინასწარი გამოძიება თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული პროკურატურის მიერ. წინასწარი გამოძიებით ვერ დადგინდა ე.მ-იანის გარდაცვალებასთან დაკავშირებით ბრალეული პირი და აღნიშნული სისხლის სამართლის საქმე შეწყდა 2007 წლის 29 ნოემბრის ამნისტიის საფუძველზე. „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მესამე, მეხუთე და მეექვსე პუნქტების შესაბამისად პალატამ განმარტა, რომ მუშაკის გარდაცვალების შემთხვევაში დამქირავებელის პასუხისმგებლობის წარმოშობისათვის აუცილებელია ამ უკანასკნელის ბრალეულობის დადგენა. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად ჩათვალა, რომ ე.მ-იანმა დაარღვია შპს „.. ..ის“ 2001 წლის 12 თებერვალს დამტკიცებული საქართველოს სარკინიგზო ტრანსპორტის „მატარებელთა შემდგენელისა და მისი თანაშემწის, კონდუქტორის, ვაგონების მოძრაობის სიჩქარის მარეგულირებლის შრომის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის ტდ-გს ¹377 ინსტრუქციის“ მე-8 პუნქტის მოთხოვნა, რომლის შესაბამისად სამანევრო შემადგენლობის მოძრაობისას აკრძალულია ვაგონთა შორის სივრცეში შესვლა, ვაგონების გადახსნა ისრული გადამყვანების გადასასვლელების ფენილის სამუხრუჭე შემნელებლების ფარგლებში. ე.მ-იანმა, რომელმაც გაიარა სწავლება და ცოდნის შემოწმება შრომის უსარფხთოების დაცვაში, ასევე იცნობდა მატარებლის შემდგენელის შრომის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის ინსტრუქციას და თანამდებობრივ ინსტრუქციას, დაარღვია აღნიშნული ინსტრუქციის მოთხოვნები, შევიდა ვაგონთა შორის სივრცეში, რაც ინსტრუქციის შესაბამისად აკრძალულია. პალატამ მიიჩნია, რომ შპს „.. ..მ“ დაარღვია “საქართველოს სარკინიგზო ტრანსპორტის ექსპლუატაციის წესების” მე-12 თავის 11.5, 12.1, 12.4 და 11.5 პუნქტები, ვინაიდან დადგენილია, რომ ¹3002 მატარებელში ჩართული იყო ¹24050429 ვაგონი, რომლის ავტოსაბმელის ლილვაკს მოწყვეტილი ჰქონდა გადამხსნელი ჯაჭვი და დახვეული იყო ავტოგადაბმულობის გადამხსნელ ბერკეტზე, რაც, ზემოხსენებულ ნორმათა მიხედვით, დაუშვებელია. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ უბედური შემთხვევის მიზეზია, როგორც ე.მ-იანის მხრიდან, ასევე შპს „.. ..ის“ მხრიდან შრომის დაცვის წესებისა და ნორმების დარღვევა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ გარდაცვლილი ე. მ-იანი წარმოადგენდა ოჯახის მარჩენალს, ვინაიდან დადგენილია, რომ გ. მ-იანი არის ომისა და სამხედრო ძალების ვეტერანი, მეორე ჯგუფის ინვალიდი, არ დასტურდება, რომ მას გააჩნია დამოუკიდებელი შემოსავალი. „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 39-ე პუნქტის საფუძველზე სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ.მ-იანის მოთხოვნა ნაწილობრივ დასაბუთებულია, მოსარჩელე ე.მ-იანის ბოლო სამი თვის საშუალო ხელფასი შეადგენდა რა 257,99 ლარს, ზემოაღნიშნული ნორმის შესაბამისად, შპს „.. ..ს“ მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 10 წლის სამსახურებრივი სარგოს _ 30 958 ლარის, ასევე ე.მ-იანის დაკრძალვის ხარჯები 3000 ლარის ოდენობით (მიცვალებულის ბალზამირების, სასახლის, კატაფალკის, გარდაცვლილის სამგლოვიარო სურათის დამზადების, განბანვის, საფლავისათვის მიწის ღირებულების, საფლავის გათხრის, სასაფლაოს ბეტონის ცოკოლით მოწყობის, საპანაშვიდე მუსიკის, სუდარის, დაკრძალვის ცერემონიის მონაწილეთათვის სატრანსპორტო და სხვა სარიტუალო მომსახურების აუცილებელი ხარჯების საერთო რაოდენობა, რაც არ უნდა აღემატებოდეს 1000 ლარს, დასაფლავებისას ქელეხის ხარჯები კი _ 1300 ლარს, ხოლო ორმოცისათვის გაწეული ხარჯები – 700 ლარს). საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 35-ე პუნქტის შესაბამისად პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელეს ზიანის ანაზღაურების უფლება არ გააჩნია, ვინაიდან საქმის მასალებით არ დგინდება, რომ გ.მ-იანი 18 წლის ასაკამდე დაინვალიდდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში შპს “.. ..მ” გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ე.მ-იანი გარდაიცვალა რა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს, მხოლოდ ეს გარემოება მოსარჩელის დაკმაყოფილების ცალსახა საფუძველს არ წარმოადგენს. საქართველოს სოციალური დაცვის შრომისა და დასაქმების სამინისტროს 1997 წლის 4 აპრილს დამტკიცებული წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის გამოკვლევისა და აღრიცხვის დებულების თანახმად, მხოლოდ უბედური შემთხვევის შესახებ ტ-1 აქტის არსებობა არ ნიშნავს იმას, რომ მუშაკის დასახიჩრებაში ბრალი საწარმოს მიუძღვის. საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულებით დამტკიცებული “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის” პირველი თავის მე-3 პუნქტის თანახმად, საჭიროა ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში გაირკვეს, თუ ვისი ბრალით იქნა გამოწვეული უბედური შემთხვევა. საქმეში წარმოდგენილი 2006 წლის 6 აპრილს შედგენილი უბედური შემთხვევის შესახებ აქტის მიხედვით, საწარმოო ტრავმის მიზეზია ე.მ-იანის მხრიდან 2001 წლის 12 თებერვლის „მატარებელთა შემდგენლისა და მისი თანაშემწის, კონდუქტორის, ვაგონების მოძრაობის სიჩქარის მარეგულირებლის შრომის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის ტდ-გს ¹377 ინსტრუქციის“ მე-8 პუნქტისა და „მატარებლის შემდგენლისა და მისი თანაშემწის თანამდებობრივი @ცდ 4772 ინსტრუქციის“ 5.4 პუნქტის დარღვევა. აღნიშნული დოკუმენტის შესაბამისად, ე.მ-იანის გარდაცვალებაში საწარმოს არ მიუძღვის არავითარი ბრალი. სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა, რომ გ.მ-იანს ტ-1 ფორმის აქტში მითითებული გარემოებები სადავოდ არ გაუხდია. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას. საკასაციო სასამართლომ 2002 წლის 22 თებერვლის ¹3კ\273-02, 2002 წლის 19 ივლისის ¹3კ\782-02, 2004 წლის 20 თებერვლის ¹ას-51-361-04, ასევე 2007 წლის 28 ნოემბრის ¹ას-510-857-07 განჩინებებში მიუთითა, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, უბედურ შემთხვევასთან დაკავშირებული გარემოებების, მათ შორის, ბრალის დადგენის ერთ-ერთი მთავარი მტკიცებულებაა ტ-1 ფორმის აქტი და ამ დოკუმენტს ენიჭება საწარმოო ტრავმისას ბრალეულობის დადასტურების ტვირთი. მის გასაბათილებად საჭიროა აქტის გასაჩივრება, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ მომხდარა. ამასთან, სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ მიღებულ რეკომენდაციებსაც. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლო გასცდა უბედური შემთხვევის შესახებ აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და თვითონ შეეცადა ბრალეულობის დადგენას. სააპელაციო პალატამ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ შპს „.. ..მ“ დაარღვია “საქართველოს სარკინიგზო ტრანსპორტის ექსპლუატაციის წესების” მე-12 თავის 11.5, 12.1, 12.4 პუნქტების მოთხოვნები, თუმცა აღნიშნულთან დაკავშირებით 2006 წლის 6 აპრილის სპეციალური გამოკვლევის აქტში განმარტებულია, რომ მატარებელზე უწესივრობა აღმოჩდა მხოლოდ მისი სადგურში შესვლის შემდგომ და ვაგონის ავტოგადაბმულობაზე არსებული უწესივრობა მოძრაობის უსაფრთხოებაზე ვერ იმოქმედებდა, ვინაიდან ორივე ვაგონის ავტოგადამბმელები სრულად იყო გადაბმული. სააპელაციო პალატის მიერ მითითებულ გარემოებას მატარებელში მოძრავი შემადგენლობის უწესივრობით ჩართვის შესახებ მომხდარი უბედური შემთხვევა არ გამოუწვევია და ეს გარემოება არვითარ მიზეზობრივ კავშირში არ არის ე.მ-იანის გარდაცვალებასთან. სადავო უბედური შემთხვევის მიზეზია ე.მ-იანის მიერ ¹3002 მატარებლის განფორმირებისას საქართველოს სარკინიგზო ტრანსპორტის „მატარებელთა შემდგენლისა და მისი თანაშემწის, კონდუქტორის, ვაგონების მოძრაობის სიჩქარის მარეგულირებლის შრომის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის ტდ-გს ¹377 ინსტრუქციის“ მე-8 პუნქტის დარღვევა. ე.მ-იანი აღნიშნულ ინსტრუქციას გაეცნო. აღნიშნული ვაგონების გადახსნა მას შეეძლო ¹97139349 ვაგონის გამართული ავტოგადასაბმელის მეშვეობით, რისთვისაც იგი „მატარებელთა შემდგენლისა და მისი თანაშემწის თანამდებობრივი ¹ცდ 4772 ინსტრუქციის“ 5.4 პუნქტით დადგენილი წესით უნდა გადასულიყო ვაგონის გადასასვლელ ბაქანზე და მეორე მხრიდან გადაეხსნა ვაგონები. თუ ვერც მეორე მხრიდან გადახსნიდა ვაგონებს, მაშინ უნდა გამოეძახა სადგურის ვაგონების ტექნიკური მომსახურების პუნქტის მუშაკები, რაც ე.მ-იანს არ განუხორციელებია. სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ ე.მ-იანის სხეულის დაზიანების ფაქტზე თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულმა პროკურორმა ჩაატარა წინასწარი გამოძიება, რაც პროკურორის დადგენილებით შეწყდა. ამასთან, ე.მ-იანის გარდაცვალებაში ბრალეული პირი არ გამოვლენილა. ნიშანდობლივია, რომ მოსარჩელეს აღნიშნული დადგენილება არ გაუსაჩივრებია. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის მიხედვით, დელიქტური ვალდებულების წარმოშობისა და ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებლობის დაკისრებისათვის აუცილებელია, დადგინდეს მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით მიყენებული ზიანის არსებობა, ასევე ზიანსა და დამდგარ შედეგს შორის უნდა არსებობდეს მიზეზობრივი კავშირი. მოცემულ შემთხვევაში ზემოხსენებული ნორმის მოთხოვნების დაცვით კასატორის ბრალეულობა ე.მ-იანისათვის მიყენებულ ზიანში არ დადასტურებულა. სასამართლომ არასწორად განმარტა “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის” მე-3 მუხლი, ვინაიდან მ-იანის გარდაცვალებაში დამქირავებელს ბრალი არ მიუძღვის. დაუსაბუთებელია სააპელაციო პალატის მიერ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაკრძალვის ხარჯის _ 3000 ლარის ანაზღაურების დაკისრებაც, ვინაიდან პალატას არ მიუთითებია კონკრეტულ მტკიცებულებებზე, რითაც უტყუარად დადასტურდება, თუ რა ხარჯი გაიღო მ-იანის ოჯახმა მის დაკრძალვაში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით შპს “.. ..ის” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს “.. ..ის” საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხს უკავშირებს გარკვეულ შეზღუდვებს და ადგენს იმ დავათა კატეგორიებს, რომლებზეც შეტანილი საკასაციო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნული დანაწესები მოცემულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლში.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები მითითებული ნორმით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია მუშაკის მიერ შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მომხდარი უბედური შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მართლზომიერება. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ეფუძნება „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 39-ე პუნქტს. აღნიშნული პრაქტიკა ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს “.. ..ს” უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2009 წლის 18 ნოემბერს გადახდილი 1697,90 ლარის 70% _ 1188,53 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს “.. ..ის” საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

შპს “.. ..ს” დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟი _ 1188,53 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.