ას-1153-1415-09 1 ივლისი 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ვ. მ-შვილი (მოსარჩელე), სსიპ სოფელ დიღმის ........... სახელობის საჯარო სკოლა (მოპასუხე)

ვ. მ-შვილის წარმოამადგენალი - ზ. ხ-იკი

მოწინააღმდეგე მხარე -- სსიპ სოფელ დიღმის ......... სახელობის საჯარო სკოლა, ვ. მ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა სამუშაოზე აღდგენა და განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილებით ვ. მ-შვილის დაზუსტებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა ვ. მ-შვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწვეტილებით ვ. მ-შვილის სარჩელის დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგ ფაქტობრივი გარემოებები:

დიღმის საშუალო სკოლის (ამჟამად სსიპ „ყოფელ დიღმის ........ სახელობის საჯარო სკოლა“) დირექტორის 1990 წლის 21 მაისის ¹146 ბრძანებით სკოლის გეოგრაფიის მასწავლებელი ვ. მ-შვილი დაინიშნა დირექტორის მოადგილედ აღმზრდელობით დარგში.

დიღმის საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის შ. შ-ანის 2008 წლის 21 მარტის ¹206 ბრძანებით დირექტორის მოადგილე აღმზრდელობით დარგში ვ. მ-შვილი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, დაკისრებულ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულების გამო.

აღნიშნულ ბრძანების ფაქტობრივი საფუძველი გახდა 2008 წლის 13 მარტს სკოლის ტერიტორიაზე საგაკვეთილო საათის მიმდინარეობის დროს ამავე სკოლის მოსწავლის ჯანმრთელობისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი. როგორც სადავო ბრძანებაში იქნა მითითებული, წინასწარი მონაცემებით მოსწავლეს მიყენებული ჰქონდა ჭრილობა ცივი იარაღით.

ბრძანებაში ასევე აღნიშნულია, რომ სკოლის შინაგანაწესით სწორედ ვ. მ-შვილს ევალებოდა კონტროლის გაწევა მოსწავლეთა უსაფრთხოების დაცვაზე.

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ადამიანის ჯანმრთელობის დაზიანება ცივი იარაღით უდავოდ წარმოადგენს სისხლის სამართლის დანაშაულის ნიშნების შემცველ ქმედებას. შესაბამისად, თუ ასეთს ადგილი ნამდვილად ჰქონდა, შს სამინისტროს შესაბამის ტერიტორიულ დანაყოფს ამ ფაქტზე უნდა დაეწყო წინასწარი გამოძიება. საქმეში მოსარჩელე მხარის მიერ წარდგენილია საქართველოს შსს ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს სამმართველოს მე-6 განყოფილების უფროსის 2008 წლის 15 აპრილით დათარიღებული წერილი, რომლიდანაც ირკვევა, რომ სოფელ დიღომში არსებული საჯარო სკოლის მიმდებარე ტერიტორიაზე ან თვით საჯარო სკოლაში 2008 წლის 1 იანვრიდან დღემდე რაიმე ინციდენტს ადგილი არ ჰქონია (ს.ფ. 15, ტ.1).

საქმეში არსებული სამედიცინო ბარათით (ავადმყოფის ისტორია) და სს აკად. ო.ღუდუშაურის სახ. ეროვნული სამედიცინო ცენტრის გენერალური დირექტორის წერილით დასტურდება, რომ 2008 წლის 13 მარტს მათთან მკურნალობა ჩაუტარდა 1991 წლის 4 ივლისს დაბადებულ მ. ქ-შვილს, რომელსაც დაესვა დიაგნოზი – მუცლის ღრუში შემავალი ჭრილობა, რომლის მიზეზი იყო სირბილის დროს ღობესთან შეჯახება. ამის გამო ფაქტის შესახებ არ ეცნობა შსს ორგანოებს (ს.ფ. 98, ტ.1).

დადგენილია ასევე ისიც, რომ ბრძანებაში აღნიშნული ფაქტის შესახებ შს სამინისტროს შესაბამისი სამსახურისათვის არც დიღმის საჯარო სკოლის დირექციას უცნობებია.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული ბრძანების ფაქტობრივ საფუძვლად მითითებულ ადგილი არ ჰქონია. პალატამ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სკოლის მოსწავლის დაზიანება გამოწვეული არ ყოფილა აღმზრდებლობით დარგში ამავე სკოლის დირექტორის მოადგილის ვ. მ-შვილის მხრიდან შინაგანაწესით სკოლის მოსწავლეებისათვის დადგენილ აკრძალვებზე კონტროლის განუხორციელებლობით (შინაგანაწესის 7.1807.24 პუნქტები).

პალატამ განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობდა ვ. მ-შვილისათვის შინაგანაწესის პუნქტის საფუძველზე პასუხისმგებლობის დაკისრების წინაპირობები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრ ვ. მ-შვილმა და სსიპ სოფელ დიღმის ........... სახელობის საჯარო სკოლამ.

ვ. მ-შვილის განმარტებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა სრულად, მაგრამ სააპელაციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილებაში არ მიუთითა მისი მოთხოვნის 3 ნაწილის პირველი წინადადება რომელიც ამბობს „აგრეთვე დააკისროთ მოპასუხეს უკანონოთ განთავისუფლების გამო განაცდური ხელფასი სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე“ და მან მიუთითა მხოლოდ მე-3 ნაწილის მეორე წინადადება სადაც დაკონკრეტებული იყო კონკრეტულად რამდენს შეადგენდა განაცდური ხელფასი იმ ეტაპისათვის. რაც თავისთავად გულისხმობს, რომ სააპელაციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილებით დაარღვია კანონის მოთხოვნები, რადგან სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილება გულისხმობს აპელანტის სააპელაციო საჩყივრის მოთხოვნის სრულ დაკმაყოფილებას. ასეთ შემთხვევაში მხოლოდ მაშინ შეიძლება არ დაკმაყოფილდეს რომელიმე ნაწილი, როდესაც აპელანტი ამცირებს ან ხსნის თავის მოთხოვნას და ან სასამართლო ნაწილობრივ დააკმაყოფილებს სააპელაციო საჩივარს, რასაც კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორმა ვ. მ-შვილმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილბრივ გაუქმება.

სსიპ სოფელ დიღმის ......... სახელობის საჯარო სკოლის განმარტებით სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო ის გარემოება, რომ აპელანტი სააპელაციო საჩივარში იშველიებს სკოლის შინაგანაწესის 8.13 პუნქტის მე-4 აბზაცს (თუმცა არ ითვალისწინებს ამავე პუნქტის მე-6 აბზაცს). და თითქოსდა ამ პუნქტის თანახმად დირექტორს იგი კი არ უნდა გაენთავისუფლებინა, არამედ უნდა გამოეცხადა საყვედური ან სასტიკი საყვედური, რითაც იგი ფაქტობრივად აღიარებს, რომ მისი მხრიდან ადგილი ჰქონდა დაკისრებული მოვალეობების შეუსრულებობას.

სასამართლო მხედველობაში არ იღებს „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონს. სააპელაიო სასამართლო აპელანტის მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებაში აღნიშნავს, რომ სკოლაში 2008 წლის 13 მარტს მომხდარი ინციდენტის თაობაზე შს სამინისტროს შესაბამისი სამსახურისათვის სკოლის დირექციას არ უცნობებია.

კასატორის განმარტებით სასაამართლო უდავოდ დადგენილდა მიიჩნევს, რომ მოსწავლის დაზიანება გაწვეული არ ყოფილა ვ. მ-შვილის მხრიდან მოვალეობის უპასუხისმგებლო დამოკიდებულებით, სადავოდ არ ხდის იმ ფაქტს, რომ მისი როგორც დირექციის წევრი სკოლის შინაგანაწესის თანახმად პასუხისმგებელმა პირმა საეჭვოდ არ მიჩნია მოსწავლის დაზიანების ფაქტი და საკუთარი ბრალეულობის დაფარვის და პასუხისმგებლობის აცილების მიზნით არ შეატყობინა შესაბამის ორგანოებს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორმა სსიპ სოფელ დიღმის ..........ის სახელობის საჯარო სკოლამ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

პალატამ განიხილა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და თვლის, რომ ვ. მ-შვილისა და სსიპ “სოფელ დიღმის .......... სახელობის საჯარო სკოლის” საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

სკოლის დირექტორის მოადგილის თანამდებობიდან ვ. მ-შვილის გათავისუფლების თაობაზე ბრძანებას საფუძვლად დაედო, სკოლის ტერიტორიაზე საგაკვეთილო საათის მიმდინარეობისას ამავე სკოლის ტერიტორიაზე სკოლის მოწაფის ჯანმრთელობისათვის ზიანის მიყენება. ბრძანებაში მითითებულია, რომ წინასწარი მონაცემებით მოსწავლეს მიყენებული ჰქონდა ჭრილობა ცივი იარაღით. როგორც სააპელაციო სასამართლო უთითებს, ვ. მ-შვილი ბრძანებას სადავოდ ხდიდა იმ საფუძვლით, რომ ბრძანებაში მითითებულ ფაქტს ადგილი არ ჰქონია. მოსარჩელემ წარმოადგინა შსს ქ. თბილისის მე-6 განყოფილების წერილი, რომლის თანახმადაც, სკოლის ტერიტორიაზე რაიმე ინციდენტს მითითებული პერიოდისათვის სკოლაში ადგილი არ ჰქონია. სასამართლომ აღნიშნული დოკუმენტი ვ. მ-შვილის პასუხისგებლობის გამომრიცხავ მტკიცებულებად მიიჩნია და ბრძანება უკანონოდ იქნა ცნობილი. აღნიშნულ მოსაზრებას ვერ გაიზიარებს საკასაციო სასამართლო.

პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ შეფასება არ მისცა იმ გარემოებას, რომ აპელანტს ბავშვის დაზიანების ფაქტი სადავოდ არ გაუხდია. უფრო მეტიც, სასამართლოს არ უმსჯელია საქმეში წარმოდგენილ სტაციონარის ავადმყოფის სამედიცინო ბარათის თაობაზე. ეს გარემოებები გამორიცხავს სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ ბრძანებაში მითითებულ ფაქტებს ადგილი არ ჰქონია. რაც შეეხება ცეცხლსასროლი იარაღით ჭრილობის მიყენების ფაქტს, გასაჩივრებულ ბრძანებაში აღნიშნულია, რომ ამ კონკრეტული გარემოების მიმართ სკოლას მხოლოდ წინასწარი მონაცემები აქვს. ანუ ვ. მ-შვილის გათავისუფლებას საფუძვლად დაედო ის გარემოება, რომ გაკვეთილების მიმდინარეობის დროს ბავშვის ჯანმრთელობა დაზიანდა და არა ის, რომ ეს დაზიანება გამოწვეული იყო ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენების შედეგად.

პალატა მიიჩნევს, რომ მოსწავლის ჯანმრთელობისათვის უსაფრთხო გარემოს შექმნა არ გულისხმობს მხოლოდ დანაშაულის პრევენციას. სკოლა ვალდებულია აღკვეთოს ნებისმიერი გარემოება, რაც საშიშროებას უქმნის მოსწალეთა ჯანმრთელობას. პასუხისმგებლობა უნდა დადგეს მიუხედავად იმისა, იარაღით მიადგება ბავშვს დაზიანება თუ სხვა რაიმე მოქმედებით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე პალატა მიიჩნევს, რომ ბრძანებაში მითითებულ ფაქტს_სკოლის მოსწავლისათვის ჯანმრთელობის დაზიანებას, ნამდვილად HHHჰქონდა ადგილი სკოლის ტერიტორიაზე, მაგრამ ამ ფაქტის გამო ვ. მ-შვილის განთავისუფლების მართლზომიერებაზე სასამართლოს არ უმსჯელია. სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დაგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ სკოლის მოსწავლის დაზიანება გამოწვეული არ ყოფილა აღმზრდელობით დარგში ამავე სკოლის დირექტორის მოადგილის მხრიდან შინაგანაწესით სკოლის მოსწავლეებისათვის დადგენილი აკრძალვებზე კონტროლის განუხორციელებლობით. გადაწყვეტილებიდან საერთოდ არ ირკვევა, თუ რა აკრძალვები იგულისხმება განსახილველ შემთხვევაში. საგულისხმოა ის გარემოებაც, რომ სასამართლოს სააპელაციო საჩივარში მითითებულ საფუძვლები საერთოდ არ გაუხდია მსჯელობის საგნად.

ზემოაღნიშნულ მიზეზთა გამო პალატა მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რის გამოც საქმე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, ხელახლა უნდა იქნეს განხილული.

საქმის ხელახალი განხილვისას სასმართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების შეფასებით უნდა დაადგინოს თუ რა ვალდებულებები ეკისრებოდა ვ. მ-შვილს საჯარო სკოლაში და რამდენად განაპირობა მისმა ქმედებამ დამდგარი შედეგი. აღნიშნული საკითხის გარკვევა_გადაწყვეტამდე შეუძლებელია იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე ვ. მ-შვილის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე მსჯელობა, ამიტომ მითითებული მოთხოვნაც ხელახლა უნდა იქნეს განხილული სასამართლოს მიერ.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ვ. მ-შვილისა და სსიპ “სოფელ დიღმის ......... სახელობის საჯარო სკოლის” საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.