ას-1159-1421-09 17 ივნისი, 2010 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს ქ.ბ. რ. კ. ს. (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ვ-შვილი (მოსარჩელე)

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

გასაჩივრებული სასამართლო გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 11 მარტს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მომართა გ. ვ-შვილმა მოპასუხე შპს ქ.ბათუმის რესპუბლიკური კლინიკური საავადმყოფოს წინააღმდეგ და მოითხოვა, ბათილად იქნეს ცნობილი შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. დირექტორ მ. ნ-ძის მიერ 2009 წლის ¹02/02/11 გამოცემული ბრძანება და იგი აღდგენილ იქნას დაკავებულ თანამდებობაზე, ასევე აუნაზღაურდეს იძულებითი განაცდური, რომელიც ხელფასის სახით თვეში შეადგენს 3500 ლარს.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 2009 წლის 9 თებერვალს შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. დირექტორ მ. ნ-ძის მიერ შეწყვეტილ იქნა შრომითი ურთიერთობა გ. ვ-შვილთან. შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის მოტივი კი, მისთვის დღემდე უცნობია. გ. ვ-შვილმა, როგორც ექიმმა, შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. მთავარი ექიმის – გ. ც-ძისა და აჭარის ჯანდაცვის სამინისტროს ერთობლივი გადაწყვეტილებით მუშაობა დაიწყო 2004 წელს, მას როგორც ნეიროქირურგს, ერთი წლის განმავლობაში გაკეთებული აქვს 260-მდე ოპერაცია, რის შედეგადაც კლინიკურ საავადმყოფოს ბიუჯეტში შეტანილია მის მიერ მთლიანად 338,442 ლარი.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მოპასუხე მ. ნ-ძის მიერ გ. ვ-შვილის მიმართ გამოცემულია დაუსაბუთებელი და ყოველგვარ საფუძველს მოკლებული ბრძანება, კერძოდ, საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლების 9 ქვეპუნქტებიდან არც ერთ არ არის მითითებული ბრძანებაში, რაც საფუძველი გახდებოდა გ. ვ-შვილის სამსახურიდან დათხოვნისა. ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი კი უფლებამოსილი არ არის, თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებსა ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი მის მიერ. შპს ქ.ბათუმის რესპუბლიკური კლინიკური საავადმყოფოს წესდების 6.1 პუნქტის თანახმად, შპს-ს თანამშრომელთა შრომითი ურთიერთობები რეგულირდება საკონტრაქტო საფუძელზე, ასევე 7.2-ე პუნქტის მიხედვით დირექტორი უშუალოდ მართავს შპს-ს თავისი კომპეტენციის ფარგლებში, განაგებს ქონებასა და ფინანსურ სახსრებს, დებს ხელშეკრულებებს. იგი საკონტრაქტო წესით ნიშნავს და ათავისუფლებს მუშაკებს. მოსარჩელის განმარტებით, ფაქტობრივად ეს წესები კლინიკაში არ მოქმედებს.

სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოსარჩელემ და მისმა წარმომადგენელმა მხარი დაუჭირეს სასარჩელო განცხადებას და მოითხოვეს ბათილად იქნეს ცნობილი შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. დირექტორ მ. ნ-ძის მიერ 2009 წლის 9 თებერვალს გამოცემული ბრძანება ¹02/02/11 და აღდგენილ იქნას დაკავებულ თანამდებობაზე, ასევე აუნაზღაურდეს იძულებითი განაცდური, რომელიც ხელფასის სახით თვეში შეადგენს 3500 ლარს, აღნიშნულ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე და აღსრულებამდე.

მოპასუხე შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. წარმომადგენელმა რ. შ-ძემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოცემულ შრომით დავაზე მოპასუხის მიერ არ ყოფილა დარღვეული დღეს მოქმედი საქართველოს შრომის კოდექსი, გ. ვ-შვილი გათავისუფლდა სამუშაოდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის შესაბამისად, ასევე მას აუნაზღაურდა, ამავე კოდექსის თანახმად ერთი თვის ხელფასიც, რის გამოც მოპასუხის წარმომადგენელს მიაჩნია, რომ სარჩელი უსაფუძვლოა და მის დაკმაყოფილებაზე უნდა ეთქვას უარი.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 10 აპრილის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით გ. ვ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე საჩივარი შეიტანა შპს ქ.ბათუმის რესპუბლიკურმა კლინიკურმა საავადმყოფომ და მოითხოვა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 10 აპრილის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმება.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 13 მაისის საოქმო განჩინებით შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 19 აპრილის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და განახლდა საქმის წარმოება.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით გ. ვ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გ. ვ-შვილს უარი ეთქვა 2009 წლის 9 თებერვლის ¹02-02/11 ბრძანების გაუქმებაზე, სამუშაოზე აღდგენასა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურებაზე.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა გ. ვ-შვილმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით გ. ვ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; გ. ვ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. დირექტორის 2009 წლის 9 თებერვლის ¹02-02/11 ბრძანება გ. ვ-შვილის განთავისუფლების თაობაზე და გ. ვ-შვილი აღდგენილ იქნა დაკავებულ თანამდებობაზე; შპს ქ.ბათუმის რესპუბლიკური კლინიკური საავადმყოფოს დაეკისროს გ. ვ-შვილის სასარგებლოდ ყოველთვიური 3500 ლარის განაცდური ხელფასის ანაზღაურება 2009 წლის 9 მარტიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო, რომ გ. ვ-შვილი 2005 წლის 5 იანვრის ¹202/კ ბრძანებით დაინიშნა შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. ტრავმატოლოგია-ორთოპედიის განყოფილებაში ექიმ ნეიროქირურგად და მისი ყოველთვიური ანაზღაურება შეადგენდა 3500 ლარს. 2009 წლის 9 თებერვალს შპს ქ.ბათუმის რესპუბლიკური კლინიკური საავადმყოფოს დირექტორის - მ.ნ-ძის ¹02-02/11 ბრძანებით გ. ვ-შვილს შეუწყდა შრომითი ურთიერთობა. გ.ვ-შვილმა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შემდეგ მიიღო ერთი თვის შრომის ანაზღაურება. გ.ვ-შვილის განთავისუფლების შესახებ ბრძანებაში განთავისუფლების სამართლებრივი საფუძველი მითითებული არ არის.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ გ.ვ-შვილი დამსაქმებელთან მუშაობდა 2005 წლის 5 იანვრის ბრძანების საფუძველზე, რაც თავისი შინაარსით წარმოადგენს დამსაქმებლის ნებას. შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, დამსაქმებლის ნების გამოხატვა წარმოადგენს შრომით ხელშეკრულებას. განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანია გათავისუფლების შესახებ ბრძანების კანონშესაბამისობა. 2009 წლის 9 თებერვლის ¹01-01/11 ბრძანებაში სამართლებრივ საფუძვლად არ არის მითითებული რაიმე სამართლებრივი ნორმა.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ დამსაქმებელი არ არის ვალდებული, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის მიზეზი მიუთითოს განთავისუფლების შესახებ ბრძანებაში.

სააპელაციო პალატამ განმარტა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილი და მიუთითა, რომ, მართალია კანონმდებელი არ მიუთითებს ბრძანებაში განთავისუფლების მიზეზის აღნიშვნის ვალდებულებას, თუმცა ამის გარეშე შეუძლებელია, გაირკვეს და დადგინდეს ნამდვილად კანონშესაბამისად შეწყდა თუ არა ხელშეკრულება.

სააპელაციო პალატამ განმარტა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილი.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ, დამსაქმებლის მიერ არ არის მითითებული, კონკრეტულად რამ გამოიწვია და რა დაედო საფუძვლად შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტას, შესაბამისად, ბრძანება განთავისუფლების შესახებ დაუსაბუთებელია, ვინაიდან შეუძლებელია ფაქტობრივი გარემოების დადგენა, ნამდვილად იქნა თუ არა დარღვეული მხარის მიერ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლში მითითებული მოთხოვნები.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ შრომის კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, შრომის ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს ეს კოდექსი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სახელშეკრულებო ურთიერთობების ცალმხრივად შეწყვეტის შედეგად მოსარჩელის მიზანია, მიიღოს სათანადო დაკმაყოფილება მოპასუხისაგან, რაც მოქმედი შრომის კოდექსის პირობებში შესაძლებელია მხოლოდ სამოქალაქო კოდექსის ნორმებიდან გამომდინარეობდეს. ვინაიდან ბრძანება განთავისუფლების შესახებ კანონის დარღვევითაა გამოცემული და ბათილია, მხარეთა შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა არ შეწყვეტილა და იგი გრძელდება, შესაბამისად, დამსაქმებელმა უნდა გააგრძელოს შრომითი ურთიერთობების შესრულება საწარმოში და ამით შესრულდეს 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის ის პუნქტი, რაც პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას შეეხება.

სააპელაციო პალატამ განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 409-ე მუხლი და მიუთითა, რომ იმის გათვალისწინებით, რომ მიყენებული ზიანის მხოლოდ ნატურით ანაზღაურება, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა, ვერ უზრუნველყოფს დამსაქმებლის მიერ გაცდენილ პერიოდში მისაღები თანხის ანაზღაურებას, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში გამოყენებულ უნდა იქნეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 409-ე მუხლი და მიუღებელი თანხა უნდა დაეკისროს დამსაქმებელს, როგორც, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის მიუხედავად, მიყენებული ზიანის ფულადი ანაზღაურება.

სააპელაციო პალატის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა შპს ბათუმის რესპუბლიკურმა კლინიკურმა საავადმყოფომ.

კასატორმა მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმად შრომითი ურთიერთობა წარმოიშობა მხარეთა თანასწორუფლებიანობის საფუძველზე ნების თავისუფალი გამოვლენის შედეგად მიღწეული შეთანხმებით. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ დამსაქმებელი და დასაქმებული შრომით ურთიერთობაში თანასწორი არიან, რაც არასწორია. კასატორის აზრით, შრომითი ურთიერთობა არის შრომის ორგანიზებული მოწესრიგების პირობებში დასაქმებულის მიერ დამსაქმებელისათვის სამუშაოს შესრულება ანაზღაურების სანაცვლოდ, რაც წარმოიშობა მხარეთა თანასწორუფლებიანობის საფუძველზე ნების თავისუფალი გამოვლენის შედეგად მიღწეული შეთანხმებით, ასევე სააპელაციო სასამართლო გასცდა სააპელაციო მოთხოვნას და შეცვალა დავის საგანი და კასატორს დააკისრა ზიანის ანაზღაურება. გ. ვ-შვილს არ მოუთხოვია ზიანის ანაზღაურება და გაუგებარია, რატომ გასცდა სააპელაციო მოთხოვნას სასამართლო.

კასატორის მოსაზრებით, გ. ვ-შვილის მიერ 14-დღიანი ვადის დარღვევით იყო შეტანილი სააპელაციო საჩივარი, კერძოდ, გ. ვ-შვილმა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო სასამართლოში გაასაჩივრა 2009 წლის 22 ივნისს. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ წარმოებაში მიიღო ვადაგასული სააპელაციო საჩივარი, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 63-ე და 369-ე მუხლის მოთხოვნები.

კასატორი მიუთითებს, რომ შრომის კოდექსი არ ავალდებულებს დამსაქმებელს დასაქმებულის განთავისუფლებისას მიუთითოს და დაასაბუთოს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის მიზეზები. საკასაციო საჩივარში, ასევე აღნიშნულია, რომ დამსაქმებელს არ ევალა მოშლის საფუძვლად რაიმე მიზეზის მითითება, შრომითი ხელშეკრულების მოშლის ინიციატორის ნება თავისუფალია.

კასატორი აღნიშნავს, რომ პაციენტებს საზოგადოების წინაშე დავალიანებები გადახდილი ჰქონდათ მოსარჩელესათვის და არა საზოგადოებისათვის, ეს ფაქტები გავრცელებული იყო პერსონალში და ჩაითვალა მმართველობის არასრულყოფილებად და სხვა პერსონალთან ერთად მოსარჩელეს გამოეცხადა სიტყვიერი გაფრთხილება. ერთ-ერთ ასეთ ფაქტის არსებობისას გ. ვ-შვილმა საავადმყოფოს ხელმძღვანელის კაბინეტში სამედიცინო პერსონალის თანდასწრებით შეურაცხყოფა მიაყენა, რაც საბოლოოდ საფუძველი გახდა მისი სამსახურიდან დათხოვნისა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივარს და მიიჩნევს, რომ შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 ოქტომბრის გადაწყვეტილება შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. გ. ვ-შვილის სასარგებლოდ გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველთვიურად 3500 ლარის დაკისრების ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას, დანარჩენ ნაწილში ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 ოქტომბრის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელი შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. ვ-შვილი 2005 წლის 5 იანვრის ¹202/კ ბრძანებით დაინიშნა შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. ტრავმატოლოგია-ორთოპედიის განყოფილებაში ექიმ ნეიროქირურგად და მისი ყოველთვიური ანაზღაურება შეადგენდა 3500 ლარს.

2009 წლის 9 თებერვალს შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. დირექტორ მ. ნ-ძის ¹02-02/11 ბრძანებით გ. ვ-შვილს შეუწყდა შრომითი ურთიერთობა. გ. ვ-შვილმა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შემდეგ მიიღო ერთი თვის შრომის ანაზღაურება. გ. ვ-შვილის განთავისუფლების შესახებ ბრძანებაში განთავისუფლების სამართლებრივი საფუძველი მითითებული არ არის.

არ შეიძლება გაზიარებულ იქნეს კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ გ. ვ-შვილის მიერ 14-დღიანი ვადის დარღვევით იყო შეტანილი სააპელაციო საჩივარი, რადგან ის და მისი წარმომადგენელი ესწრებოდნენ 2009 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილების გამოცხადებას, ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ, მიუხედავად იმისა, რომ საქმეში არ მოიპოვება გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი, 2009 წლის 22 მაისს, ე.ი გადაწყვეტილების გამოცხადების დროს სასამართლომ გამოაცხადა გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი. აღნიშნული გარემოება დასტურდება 2009 წლის 19 მაისის საოქმო განჩინებით, რომლითაც განისაზღვრა გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადების დარიღი (2009 წლის 22 მაისი 10.30) საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257-ე მუხლის თანახმად. ამდენად, გადაწყვეტილების გასაჩივრების ვადა აითვლება არა სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადებიდან, არამედ დასაბუთებული გადაწყვეტილების ჩაბარების მომენტიდან.

არ შეიძლება, ასევე გაზიარებულ იქნეს კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ გ. ვ-შვილმა სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ფიზიკურ პირის - მ. ნ-ძის წინააღმდეგ და არა შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. წინააღმდეგ.

ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სათანადო მხარის განსაზღვრისას მნიშვნელოვანია იმის დადგენა, თუ რამდენად პროცესუალური მხარე წარმოადგენს განსახილველი მატერიალურ-სამართლებრივი დანაწესებით მოწესრიგებული ურთიერთობის სუბიექტს. აქედან გამომდინარე, მნიშვნელოვანია იმის გარკვევა, მოსარჩელის მიერ მითითებულ მოპასუხეს ევალება თუ არა, მოსარჩელის მოთხოვნას გასცეს პასუხი. კონკრეტული შემთხვევის გათვალისწინებით, უნდა აღინიშნოს, რომ შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. დირექტორი, ამ დაწესებულების წარმომადგენელია მ. ნ-ძე. ამდენად, გ. ვ-შვილის მიერ აღძრულ მოთხოვნას პასუხი უნდა გასცეს მ. ნ-ძემ, როგორც იურიდიული პირის წარმომადგენელმა, რაც არ ნიშნავს იმის, რომ სადავო ურთიერთობაში მოსარჩელეს მოპასუხედ მითითებული ჰყავს მ. ნ-ძე. საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ დასძენს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში მოპასუხეა შპს ქ. ბ. რ. კ. ს., რომლის წარმომადგენელია მ. ნ-ძე.

კასატორი საკასაციო საჩივარში უთითებს, რომ შრომის კოდექსი არ ავალდებულებს დამსაქმებელს დასაქმებულის განთავისუფლებისას მიუთითოს და დაასაბუთოს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის მიზეზები. საკასაციო საჩივარში, ასევე აღნიშნულია, რომ დამსაქმებელს არ ევალა მოშლის საფუძვლად რაიმე მიზეზის მითითება, შრომითი ხელშეკრულების მოშლის ინიციატორის ნება თავისუფალია.

აღნიშნულთან მიმართებაში საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის მოთხოვნათა გათვალისწინებით, შრომითი ხელშეკრულების მოშლის ინიციატორის ნების თავისუფლებაში არ უნდა გავიგოთ ხელშეკრულების მოშლის ინიციატორის ყოველგვარი თვითნებობა. კონკრეტულ შემთხვევაში ხელშეკრულების მოშლის შესახებ დამსაქმებლის ნება არ უნდა არღვევდეს საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების, ასევე შრომითი ხელშეკრულების ანდა შრომის პირობებით დაცულ მოთხოვნებს.

მით უმეტეს, აღსანიშნავია კასატორის განმარტება, რომლითაც იგი უთითებს ხელშეკრულების მოშლის საფუძველზე, მაგრამ ვერ ადასტურებს მას, კერძოდ, კასატორი აღნიშნავს, რომ პაციენტებს საზოგადოების წინაშე დავალიანებები გადახდილი ჰქონდათ მოსარჩელესათვის და არა საზოგადოებისათვის, ამის შესახებ იცოდა პერსონალმა და ჩაითვალა მმართველობის ხარვეზად და სხვა პერსონალთან ერთად მოსარჩელეს გამოეცხადა სიტყვიერი გაფრთხილება. ერთ-ერთ ასეთ ფაქტის არსებობისას გ. ვ-მა საავადმყოფოს ხელმძღვანელის კაბინეტში სამედიცინო პერსონალის თანდასწრებით შეურაცხყოფა მიაყენა, რაც საბოლოო საფუძველი გახდა მისი სამსახურიდან განთავისუფლებისA.

ამასთან დაკავშირებით საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ კასატორი ვერ უთითებს ვერც ერთ მტკიცებულებაზე, რომლითაც დადგინდებოდა ზემოაღნიშნული საფუძველი, რაც უნდა გამოეკვლია და არ გამოიკვლია ან არასათანადოთ გამოიკვლია სააპელაციო სასამართლომ.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ წარმოდგენილი არ არის დასაბუთებული პრეტენზია. კონკრეტულ შემთხვევაში დასაშვებ და დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება და სამართლებრივ-მატერიალური ნორმის არასწორად გამოყენება ან განმარტება.

რაც შეეხება სააპელაციო გადაწყვეტილებას გ.ვ-შვილის სასარგებლოდ შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. ყოველთვიურად 3500 ლარის გადახდის დაკისრებას გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ამ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება, რაც, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტის თანახმად, ამ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენს.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ, საქმეში არსებული მასალების მიხედვით უნდა გამოიკვლიოს და დაასაბუთოს თუ რა მტკიცებულებების საფუძველზე დგინდება, რომ მოსარჩელის ყოველთვიური ხელფასი 3500 ლარია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 ოქტომბრის გადაწყვეტილება შპს ქ. ბ. რ. კ. ს. გ. ვ-შვილის სასარგებლოდ გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველთვიურად 3500 ლარის დაკისრების ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას;

დანარჩენ ნაწილში ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 ოქტომბრის გადაწყვეტილება დარჩეს უცლელი;

სასამართლო ხარჯები განისაზღვროს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.