¹ას-1163-1425-09 1 თებერვალი, 2010წ.

ას-1163-1425-09 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ გ. ტ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “გ-ო” (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 ივნისის განჩინება

დავის საგანი _ მიუღებელი კომპენსაციის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 6 იანვარს გორის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა გ. ტ-შვილმა მოპასუხე შპს “გ-ოს” მიმართ არანაკლებ ერთი თვის შრომის ანაზღაურებისა და გამოუყენებელი შვებულების კომპენსაციის მოთხოვნით.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ 2006 წლის 4 მაისიდან 2008 წლის 11 დეკემბრამდე მუშაობდა იურისტად შპს “გ-ოში”. 2008 წლის 13 ნოემბერს საწარმოს ახალმა დირექტორმა მოსვლისთანავე ყველა თანამშრომელს მოსთხოვა სამსახურიდან წასვლის შესახებ განცხადების დაწერა, ისე, რომ მასში არ მიეთითებინათ განცხადების თარიღი. მოსარჩელემ, ისევე როგორც ყველა თანამშრომელმა, მათი სურვილის საწინააღმდეგოდ დაწერა განცხადება სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. მოსარჩელის განმარტებით, ახალი დირექტორის დანიშვნამდე რამოდენიმე დღით ადრე მან დაწერა განცხადება და ითხოვა შვებულებაში გაშვება. 2008 წლის დეკემბრის თვეში ჩატარდა თათბირი, სადაც დირექტორმა განაცხადა, რომ გ. ტ-შვილი გათავისუფლდა სამსახურიდან, მაგრამ არ დაუსახელებია გათავისუფლების მიზეზი. დირექტორმა მოსთხოვა მის მიერ გათავისუფლების განცხადებაზე თარიღის დაწერა, რაზეც მოსარჩელემ უარი განაცხადა. გათავისუფლებიდან რამდენიმე დღის შემდეგ მიმართა დირექტორს და ითხოვა საბოლოო ანგარიშსწორება იმის გათვალისწინებით, რომ არ იყო ნამყოფი 2008 წლის კუთვნილ შვებულებაში. მიუხედავად ამისა, მიიღო მხოლოდ 2008 წლის დეკემბრის თვის 11 დღის ანაზღაურება. მოსარჩელის განმარტებით, 2008 წლის 11 დეკემბრით დათარიღებულ გათავისუფლების ბრძანებაში მითითებულია, რომ გ. ტ-შვილი სამსახურიდან გათავისუფლდა მხარეთა შეთანხმებით, პირადი განცხადების საფუძველზე, რაც არ შეესაბამება სინამდვილეს. დირექტორმა სამსახურიდან გაათავისუფლა თავისი ინიციატივით, მოსარჩელის ნების საწინააღმდეგოდ, რის შესანიღბად ფსიქიკური ზემოქმედების შედეგად დაწერილი განცხადება გამოიყენა (ტ.1, ს.ფ. 1-11).

გორის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. ტ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის არგუმენტაცია, რომ მისი სამსახურიდან გათავისუფლება მოხდა დამსაქმებლის ინიციატივით, რადგან მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანებას საფუძვლად დაედო გ. ტ-შვილის პირადი განცხადება. აღნიშნული ბრძანება არ გაუსაჩივრებია მოსარჩელეს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს შრომის კოდექსის 25-ე მუხლის საფუძველზე მინიჭებული ჰქონდა ანაზღაურებადი შვებულებით სარგებლობის უფლება, ხოლო ამ უფლების რეალიზაციის შემთხვევაში შესაბამისი ანაზღაურების მიღება. უდავოა ის გარემოება, რომ მოსარჩელე სამსახურიდან გათავისუფლების დროისათვის შვებულებაში არ იმყოფებოდა, მოქმედი შრომის კოდექსი კი არ ითვალისწინებს დამსაქმებლის მიერ გამოუყენებელი შვებულების თანხის ანაზღაურებას. სასამართლომ მიიჩნია, რომ, რადგან მოსარჩელის გათავისუფლება არ მომხდარა დამსაქმებლის ინიციატივით, საფუძველს მოკლებული იყო მოსარჩელის მოთხოვნა არანაკლებ ერთი თვის შრომის ანაზღაურების გაცემაზეც (ტ.1, ს.ფ. 48-52).

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ტ-შვილმა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა. აპელანტი მიუთითებდა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია, სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები. შრომის კოდექსი, მართალია, არ ითვალისწინებდა დამსაქმებლის მიერ გამოუყენებელი ანაზღაურებადი შვებულების თანხის ანაზღაურებას სამუშაოდან გათავისუფლების შემთხვევაში, მაგრამ არც კრძალავდა მას (ტ.1, ს.ფ. 59-69).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 ივნისის განჩინებით გ. ტ-შვილის სააპელაციო საჩივრი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გორის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტი ვერ ასაბუთებდა მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლიანობას, იგი ვერ ადასტურებდა პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ მისი სამსახურიდან გათავისუფლება მოხდა დამსაქმებლის ინიციატივით. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტის მსჯელობა, რომ საწარმოს ადმინისტრაციის 2008 წლის 11 დეკემბრის ¹36 ბრძანება მის მიერ გასაჩივრდა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები საქმესთან დაკავშირებით (ტ.2, ს.ფ. 30-36).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ტ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება ხელახლა განსახილველად. კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლო არასწორად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას. კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არასწორად ჩათვალა დაუსაბუთებლად მოსაზრება, საწარმოს ადმინისტრაციის 2008 წლის 11 დეკემბრის ბრძანების მის მიერ გასაჩივრების თაობაზე, მართალია მას არ გაუსაჩივრებია აღნიშნული ბრძანება მისი გაუქმების მოთხოვნით, მაგრამ იგი გაასაჩივრა მისი უმართებულობის ჩვენების, მისი გასწორებისა და შესაბამისი კანონიერი კომპენსაციის მიღების მიზნით, რაც სწორად არ შეაფასა სასამართლომ (ტ.2, ს.ფ. 43-501).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ტ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, გ. ტ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. ტ-შვილის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 ივნისის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.