ას-1165-1034-10 10 თებერვალი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ვ. გ-ოვი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. ს-ძე (მოპასუხე)

დავის საგანი – მესაკუთრედ ცნობა და სამკვიდრო მოწმობაში ცვლილებების შეტანა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 ივნისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხალახლა განსახილველად დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ვ. გ-ოვმა მ. ნ-ოვისა და გ. ს-ძის მიმართ მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, 1964 წლის 19 აპრილს გარდაეცვალა ბებია (მამის დედა) - მ. ნ-ოვა. საჯარო რეესტრის მონაცემების თანახმად, მის სახელზე ირიცხებოდა უძრავი ქონება, საცხოვრებელი სახლი, მდებარე ქ. თბილისში, ... ქუჩა ¹31-ში. ბებიის გარდაცვალების შემდეგ, სამკვიდრო ქონება მიიღეს მისმა შვილებმა – ი. გ-ოვმა (მოსარჩელის მამა), ს. ნ-ოვამ და ე. ნ-ოვმა (შვილები პირველი ქორწინებიდან). სამივე შვილი შეუდგა სამკვიდროს ფლობას. თითოეულს ერგო 1/3 ნაწილი, რომელიც იმთავითვე იზოლირებული იყო. მოსარჩელის განმარტებით, მამამისი რეგისტრირებული იყო თავის საცხოვრებელ ბინაში და იგი წარმოადგენდა ქონების ფაქტობრივ მფლობელს. მოსარჩელეც აღნიშნულ მისამართზე დაიბადა, რეგისტრირებულია და ცხოვრობს ამ მისამართზე. 1987 წელს, ს. ნ-ოვამ, დანარჩენ მემკვიდრეებთან შეთანხმების გარეშე, კანონის დარღვევით, მიმართა ნოტარიუსს, რომელმაც, ასევე კანონის დარღვევით, გასცა სამკვიდრო მოწმობა მთელ სახლზე, რის შესახებაც არც მოსარჩელემ და არც მამამისმა არაფერი იცოდნენ. მოსარჩელის მამა 2007 წლის 13 ნოემბერს გარდაიცვალა. მისი გარდაცვალების შემდეგ მან ჯერ ფაქტობრივი ფლობით მიიღო სამკვიდრო, ხოლო შემდეგ მიმართა ნოტარიუსს სამკვიდრო მოწმობის მისაღებად, თუმცა უძრავ ქონებაზე ნოტარიუსმა სამკვიდრო მოწმობა არ გასცა, რადგან საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, სადავო ქონებაზე მესაკუთრეებად რეგისტრირებულნი არიან მოპასუხეები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვ. გ-ოვმა მოითხოვა საჯარო რეესტრში გ. ს-ძის სახელზე რეგისტრირებულ _ თბილისში, ... ქუჩა ¹31-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/3 წილის მესაკუთრედ აღიარება, ნოტარიუს ი. ბ-ძის მიერ 1987 წლის 18 ივლისს მ. ნ-ოვას სამკვიდრო ქონებაზე ს. ნ-ოვას სახელზე გაფორმებული კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობისა და ნოტარიუს ე. ყ-შვილის მიერ 2007 წლის 24 იანვარს ს. ნ-ოვას სამკვიდრო ქონებაზე გ. ს-ძის სახელზე გაცემული კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა.

მოპასუხე მხარემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ვინაიდან ვ. გ-ოვის მამამ _ ი. გ-ოვმა, დედის სამკვიდრო ქონებიდან მის კუთვნილ წილზე უარი თქვა დის _ ს. ნ-ოვას სასარგებლოდ, არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი და ამასთან, სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმული იყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილებით ვ. გ-ოვის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მამკვიდრებელ მ. ნ-ოვას სახელზე, როელიც გარდაიცვალა 1964 წლის 19 აპრილს, გარდაცვალების დროისათვის ირიცხებოდა თბილისში, ... ქუჩა ¹31-ში მდებარე უძრავი ქონება. მას დარჩა სამი პირველი რიგის მემკვიდრე, შვილები: ს. ნ-ოვა, ე. ნ-ოვი და ი. გ-ოვი.

ს. ნ-ოვა, 1987 წლის 18 ივლისს ნოტარიუსის მიერ გაფორმებული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, თბილისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროში 1987 წელს აღირიცხა სადავო ქონების მესაკუთრედ;

ე. ნ-ოვის შვილი მ. ნ-ოვი, 1989 წლის 2 ნოემბრის სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე, ცნობილ იქნა მ. ნ-ოვას მემკვიდრედ და მესაკუთრედ, გაუგრძელდა სამკვიდროს მიღების ვადა და 1/3 ნაწილში გაუქმდა ს. ნ-ოვას სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა.

აღნიშნული გადაწყვეტილებით მ. ნ-ოვი აღირიცხა სადავო ქონების 1/3 ნაწილის მესაკუთრედ, ხოლო 2/3 ნაწილის მესაკუთრედ, ს. ნ-ოვას გარდაცვალების შემდეგ, 2007 წლის 24 იანვარს ნოტარიუსის მიერ გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, აღრიცხა ს. ნ-ოვას შვილი _ გ. ს-ძე;

მოსარჩელე ვ. გ-ოვის მამას _ ი. გ-ოვს დედის სამკვიდრო მიღებული ჰქონდა ფაქტობრივი ფლობით, ვინაიდან იგი გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა და ფლობდა თბილისში, ... ქუჩის ¹31-ში მდებარე უძრავ ქონებას.

ი. გ-ოვის გარდაცვალების შემდეგ (2007 წლის 14 ნოემბერი) ვ. გ-ოვმა კანონით დადგენილი წესით მიიღო მამის სამკვიდრო;

ვ. გ-ოვის პოზიცია მასზე, რომ ი. გ-ოვს დედის სამკვიდროდან მიღებული თავისი წილი ქონება არ განუკარგავს დის _ ს. ნ-ოვას სასარგებლოდ, სასამართლომ არ გაიზიარა, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი 1988 წლის პირველ მარტს თბილისის 24-ე სახელმწიფო სანოტარო კანტორის ნოტარიუსის მიერ დამოწმებული ხელწერილით, დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. გ-ოვმა აღნიშნული წერილობითი თანხმობით, გამოხატა ნება დედის_ მ. ნ-ოვას კუთვნილი სახლი, გადაეფორმებინა თავის დას - ს. ნ-ოვას. მითითებული წერილობითი თანხმობის ნამდვილობა მხარეთა შორის სადავო არ გამხდარა.

ამდენად, საქალაქო სასამართლომ, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, მიიჩნია, რომ სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1923 წლის რედაქცია), 418-ე, 420-ე, 432-ე, 428-ე, 429-ე მუხლები, (1964 წლის რედაქცია) 268-ე, 269-ე, 239-ე მუხლები, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე, 1328-ე, 1421-ე, 1424-ე, 1433-ე მუხლები და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-103-ე მუხლები.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ვ. გ-ოვმა, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 ივნისის განჩინებით ვ. გ-ოვის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასებები და დამატებით აღნიშნა, რომ აპელანტი სააპელაციო საჩივრით სადავოდ ხდიდა მხოლოდ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომლითაც საქალაქო სასამართლოს მიერ, საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილით დადგენილ იქნა, რომ 1988 წლის პირველ მარტს, ი. გ-ოვმა ნოტარიულად დამოწმებული წერილობითი ფორმით, გამოხატა თანხმობა დედის - მ. ნ-ოვას კუთვნილი სახლი, გადაეფორმებინა თავის დას - ს. ნ-ოვას. აღნიშნული დოკუმენტის ნამდვილობა მოსარჩელე მხარეს სადავოდ არ გაუხდია და მან დაადასტურა, რომ აღნიშნული თანხმობა ი. გ-ოვმა დაწერა.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ნ-ოვას გარდაცვალების შემდეგ დარჩა სამი პირველი რიგის მემკვიდრე, შვილები - ს. ნ-ოვა, ე. ნ-ოვი და ი. გ-ოვი. სამივე მემკვიდრეს მიღებული ჰქონდა სამკვიდრო კანონით დადგენილი წესით და ი. გ-ოვს სამკვიდროზე უარი არ განუცხადებია, შესაბამისად, თითოეული მემკვიდრის წილი შეადგენდა 1/3 ნაწილს. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ საქალაქო სასამართლომ სწორად შეაფასა ხელწერილი, როგორც ი. გ-ოვის მიერ უკვე მიღებული და საკუთრებაში გადმოსული ქონების განკარგვად – უსასყიდლოდ გადაცემად და არა როგორც სამკვიდროს მიღებაზე უარად, ვინაიდან, მ. ნ-ოვა გარდაიცვალა 1964 წლის 19 აპრილს, ხოლო ხელწერილი დაწერილ იქნა 1988 წელს, რაც ცხადყოფდა, რომ ი. გ-ოვს, რომელსაც ფაქტობრივი ფლობით მიღებული ჰქონდა სამკვიდრო და სამოქალაქო სამართლის (1923 წლის რედაქცია) კოდექსის 428-ე მუხლის შენიშვნა ¹1-ის თანახმად, სანოტარო ორგანოსათვის სამი თვის განმავლობაში, სამკვიდროს გახსნის დღიდან, უარი არ განუცხადებია მემკვიდრეობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ი. გ-ოვმა ხელწერილით, როგორც მესაკუთრემ და ნების გამოვლენის სუბიექტმა, გამოხატა სურვილი უნაცვალგებოდ გადაეცა თავისი კუთვნილი ქონების ნაწილი დისათვის.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია მასზე, რომ, ვინაიდან სადავო ქონება, თანხმობის განცხადების დროს, უკვე აღრიცხული იყო ს. ნ-ოვაზე, ი. გ-ოვს არ შეეძლო რაიმე ნება გამოეხატა სადავო უძრავ ქონებაზე. პალატამ მიუთითა, რომ ს. ნ-ოვა, ნოტარიუს ი. ბ-ძის მიერ 1987 წლის 18 ივლისს მ. ნ-ოვას სამკვიდრო ქონებაზე მის სახელზე გაფორმებული კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე,აღირიცხა სადავო ქონების მესაკუთრედ, რომლის ბათილად ცნობა ი. გ-ოვს სიცოცხლეში არ მოუთხოვია და 1988 წლის ხელწერილით გამოხატა ნება თავის საკუთრებაში არსებული, მემკვიდრეობით მიღებული ქონება განეკარგა _ ეჩუქებინა დისთვის, რაც დაადასტურა საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი ფორმით შედგენილი თანხმობით.

აპელანტ ვ. გ-ოვის მოსაზრება მასზე, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმეზე არასწორად დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს ასევე არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა, სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე, 1504 მუხლებზე მითითებით არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ, რადგანაც მხარეთა შორის შეთანხმებას ნორმათა გამოყენებასთან დაკავშირებით ადგილი არ ჰქონია, საქალაქო სასამართლოს მიერ მართებულად იქნა გამოყენებული სარჩელში მითითებული სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი სამოქალაქო სამართლის (1923 წელის რედაქცია) კოდექსი, სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსი (1964 წლის რედაქცია) და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი (1997 წლის რედაქცია).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ვ. გ-ოვმა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორმა მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, როგორც პირველი ინსტანციის, ასევე სააპელაციო სასამართლომ უძრავ ნივთთან დაკავშირებით ნების გამოვლენის, ნივთის განკარგვის კანონისგან განსხვავებული წესი დაადგინა (ფაქტობრივად შეცვალა მატერიალური ნორმის შინაარსი). გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ ,,თანხმობის” შედგენამდე ერთი წლით ადრე მთელი სამკვიდრო აღრიცხულია ს. ნ-ოვაზე. სასამართლოებმა ვერ დაასაბუთეს და ვერც კანონის ნორმაზე მიუთითეს, რომელიც მემკვიდრეობის ფაქტობრივად მიმღებ პირს აძლევს საშუალებას სათანადო იურიდიული დოკუმენტის არ არსებობის პირობებში გააჩუქოს ფაქტობრივი ფლობით მიღებული ქონება, თანაც ნოტარიუსთან განცხადების წარდგენით. კასატორის განმარტებით, სასამართლოს საერთოდ არ აქვს შეფასებული ის გარემოება, რომ მამკვიდრებლის მ. ნ-ოვას გარდაცვალების შემდეგ ცოცხალი იყო მისი მეუღლე ივანე გ-ოვი, შესაბამისად, მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ სამკვიდრო უნდა გახსნილიყო ოთხ პირზე. აქედან გამომდინარე, ი. გ-ოვი წარმოადგენდა არა მარტო დედის, არამედ მამის მემკვიდრესაც და რომც ჩათვლილიყო, რომ მან თავის დას აჩუქა სადავო ფართი, იგი ვერ განკარგავდა მამის წილს, რომელიც იმ პერიოდისათვის ცოცხალი იყო. ასევე, სასამართლო არაფერს ამბობს 1985 წლის გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც მოსარჩელე ვ. გ-ოვს მიეკუთვნა ფართზე უფლება. ე.წ. ,,თანხმობის” დაწერის დროს იგი იყო არასრულწლოვანი და მამას - ი. გ-ოვს, როგორც მისი შვილის კანონიერ წარმომადგენელს, არ ჰქონდა უფლება დაედო ჩუქების ხელშეკრულება არასრულწლოვანი შვილის ინტერესების საწინააღმდეგოდ. კასატორის განმარტებით, გარიგებას აქვს რამდენიმე შემადგენელი ელემენტი, ერთ-ერთის არ რსებობა იწვევს გარიგების ბათილობას, კონკრეტულ შემთხვევაში კი, არ არსებობს გარიგების ნამდვილობისთვის აუცილებელი არც ერთი ელემენტი. ამ ხელწერილით არ ჩანს ნების გამოვლენა, იცოდა თუ არა ი. გ-ოვმა რა შედეგი შეიძლებოდა მოჰყოლოდა ამ ხელწერილს, არ ჩანს მიიღო თუ არა საჩუქარი ს. ნ-ოვამ და რა შედეგი მოჰყვა აღნიშნულ ხელწერილს. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ შეგნებულად აუარა გვერდი აქმეში არსებულ მტკიცებულებებს და მათ მოსაზრებებს, ვინაიდან ნოტარიუსის მიერ დამოწმდა ი. გ-ოვის ხელმოწერის ნამდვილობა და არა დადასტურებული გარიგება. ი. გ-ოვს არ შეეძლო განეკარგა ქონება, რომელიც ჯერ კიდევ არ იყო რეგისტრირებული მის სახელზე, ხოლო ქონების რეგისტრაცია ხელწერილის საფუძველზე, ყოველგვარ ლოგიკასაა მოკლებული, ვინაიდან ხელწერილი დაიწერა 1988 წელს და, შესაბამისად, აღნიშნული ხელწერილით რეგისტრაცია 1987 წელს ვერ მოხდებოდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით ვ. გ-ოვის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. გ-ოვის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. გ-ოვის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (500 ლარი) 70% _ 350 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ვ. გ-ოვის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (500 ლარი) 70% _ 350 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.