ას-1173-1039-2010 10 მარტი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს «...», ბ. ბ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ო. კ-ძე

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 სექტემბრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ო. კ-ძის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 9 ოქტომბერს ო. კ-ძემ სარჩელით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხე შპს ,,...სა” და ბ. ბ-ძის მიმართYდა მოითხოვა 2008 წლის 8 თებერვალს მას და შპს «...» შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების აღდგენა და ბ. ბ-ძისა და შპს «...სათვის», მის სასარგებლოდ, უსაფუძვლოდ მიღებული თანხის _ 5000 ლარის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:

მოსარჩელის განმარტებით, მასსა და შპს ,, ...» შორის, საერთო სამეწარმეო საქმიანობის განხორცილების მიზნით, საბანკო კრედიტის მიღების მისაღწევად, ე.წ გარიგების საფუძველზე მოხდა მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მოპასუხის საკუთრებაში დარეგისტრირება. აღნიშნული გარიგება, დაიდო ბანკისათვის მოსაჩვენებლად, რომლის მიზანი არ ყოფილა თანხის გადახდა და საკუთრების უფლების გადაცემა. მიუხედავად ამისა, მოპასუხემ, ხელშეკრულების დადების შემდეგ, მიწის ნაკვეთის მითვისება განიზრახა. კერძოდ, ბ. ბ-ძემ, რომელიც წარმოადგენს შპს «...ს» 100%-ის წილის მფლობელს, სცადა სადავო მიწის ნაკვეთის საკუთარ შვილზე (მ. ბ-ძეზე) გადაცემა, თუმცა აღნიშნული ვერ განახორციელა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ ხარვეზის დადგენისა და რეგისტრაციაზე უარის გამო. აღნიშნული ფაქტი ცხადყოფს, რომ ბ. ბ-ძე შპს «...» იყენებდა ყოველგვარი ბიზნესინტერესის გათვალისწინების გარეშე.

ამას გარდა, ე.წ. მივლინებისათვის ბ. ბ-ძეს მოსარჩელისგან მიღებული აქვს 5000 აშშ დოლარი, ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, რის გამოც მას გააჩნია აღნიშნული თანხის უკან დაბრუნების ვალდებულება.

ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ო. კ-ძემ მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილება.

მოპასუხე მხარემ სარჩელი არ ცნო და თავის შესაგებელში განმარტა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა, ასევე უსაფუძვლო იყო მოსარჩელის მოთხოვნა ბ. ბ-ძეზე 5000 აშშ დოლარის დაკისრებასთან დაკავშირებით.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილებით ო. კ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი შპს ,,...სა” და ო. კ-ძეს შორის 2008 წლის 8 თებერვალს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, მოსარჩელის მოთხოვნა 5000 აშშ დოლარის მოპასუხეზე დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

შპს ,,...” და ბ. ბ-ძემ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

რაც შეეხება ო. კ-ძეს, მან სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებითY შპს ,,...სათვის”, მის სასარგებლოდ, საპროცესო ხარჯების _ 4870 ლარის გადახდის დაკისრება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 15 სექტემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,...სა” და ბ. ბ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ო. კ-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც Pშპს ,,...” ო. კ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა 150 ლარის გადახდა და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს ,,...”, ო. კ-ძის სასარგებლოდ, დაეკისრა პირველი ინსტანციის სასამართლო წარმოებისათვის გადახდილი საპროცესო ხარჯების _ 2770 ლარის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 8 თებერვალს ო. კ-ძესა და შპს ,,...” შორის, ო. კ-ძის საკუთრებაში არსებულ, ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე, 3000 კვ.მ სასოფლო- სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე, დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის ფასი განისაზღვრა 1200 ლარით;

საჯარო რეეტრის ამონაწერის თანახმად, 2008 წლის 8 თებერვლის ნასყიდობის ხელშკრულების საფუძველზე, შპს ,,...” გახდა აღნიშნული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე.

მხარეთა ახსნა-განმარტებებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ო. კ-ძე და ბ. ბ-ძე, ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებამდე, იცნობდნენ ერთმანეთს, ჰქონდათ მეგობრული ურთიერთობა და ნასყიდობის დადების შემდგომაც, ო. კ-ძე ფლობდა და სარგებლობდა სადავო უძრავი ქონებით.

აუდიტორული დასკვნების მიხედვით, სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულება 2008 წლის 8 თებერვლის მდგომარეობით შეადგენდა 90 000 ლარს, ხოლო 2009 წლის თებერვლის თვის მდგომარეობით _ 50 000 ლარს.

საქმეში წარმოდგენილი ნასყიდობის ხელშკერულებით დადგენილ იქნა, რომ 2009 წლის 15 ივლისს, შპს ,,...ს” დირექტორ გ გ-ძესა და მ. ბ-ძეს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, ამ უკანასკნელმა, სადავო გამხდარი უძრავი ქონება შეიძინა 1000 ლარად. მ. ბ-ძეზე სადავო ქონების გასხვისების თანხმობა გასცა შპს ,,...ს” დამფუძნებელმა ბ. ბ-ძემ.

სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილებით, მ. ბ-ძის სახელზე არ განხორციელდა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია და შეჩერდა წარმოება დაუზუსტებელი მონაცემების წარდგენის გამო.

სააპელაციო პალატამ დამატებით განმარტა, რომ სააპელაციო საჩივარში აპელანტის, შპს ,,...სა” და ბ. ბ-ძის განმარტებით დადგენილია ფაქტი იმის თაობაზე, რომ ბ. ბ-ძე კარგი ურთიერთდამოკიდბულებით სარგებლობდა ბანკთან და თავისუფლად შეეძლო ბანკიდან კრედიტის გამოტანა.

პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებით, პალატამ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ შპს ,,...ს” დირექტორს, მის პარტნიორს _ ბ. ბ-ძესა და მოსარჩელე ო. კ-ძეს შორის შედგა შეთანხმება იმის თაობაზე, რომ ერთობლივ სამეწარმეო საქმიანობის წარმართვისათვის სახსრების მოპოვების მიზნით, ო. კ-ძის მიწის ნაკვეთის გამოყენებით, შპს ,,...ს” სახელით, ბ. ბ-ძე ბანკიდან გამოიტანდა სესხს, რის გამოც სადავო მიწის ნაკვეთი აღირიცხა კიდეც, შპს ,,...ს” სახელზე და, რომ მხარეებს ნება ნასყიდობაზე არ გამოუთქვამთ და არც ნასყიდობის ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული საფასური _ 1200 ლარის გადახდა არ მომხდარა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით, მათ შორის მოწმეთა ჩვენებებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ გარიგების დადების მიზანი იყო ერთობლივი საქმიანობის წარმართვისათვის, ო. კ-ძის უძრავი ქონების გამოყენებით, შპს ,,...ს” სახელით, საბანკო დაწესებულებიდან სესხის გამოტანა და არა უძრავ ქონებაზე ნასყიდობით, მყიდველისათვის საკუთრების უფლების გადაცემა და რომ მხარეთა შეთანხმებით, სესხის გამოტანისათვის აუცილებლობას წარმოადგენდა ამ ქონების შპს ,,...ს” სახელზე აღრიცხვა.

ამდენად პალატა მიიჩნია, რომ 2008 წლის 8 თებერვალს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რეალურად წარმოადგენდა, სესხის უზრუნველყოფის მიზნით, უძრავი ქონების გადაცემას, რაც სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის 2-ე ნაწილის შესაბამისად, მისი ბათილობის საფუძველი იყო.

შპს ,,...სა” და ბ. ბ-ძის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ გარიგების დადებისას მხარეთა მიერ გამოვლინდა ნება უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვაზე, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა, ვინაიდან აღნიშნა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის შესაბამისად, შპს «...ა» და ო. კ-ძეს შორის, 2008 წლის 8 თებერვალს დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებას, ნასყიდობასთან დაკავშირებული იურიდიული შედეგები არ მოჰყოლია (გაყიდულ უძრავ ქონებას დღემდე ფლობს, ო. კ-ძე, ხოლო საქმის მასალებით არ დასტურდება გამყიდველისათვის სადავო მიწის ნაკვეთის ფასის _ 1200 ლარის გადახდის ფაქტი). ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გარიგების დადების მიზანი იყო, ერთობლივი საქმიანობის წარმართვისათვის, სესხის იპოთეკით უზრუნველყოფა და არა მყიდველისათვის ანაზღაურების გადახდის სანაცვლოდ ქონების საკუთრებაში გადაცემა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული «ნასყიდობის საგნის საფასურის” აშკარა შეუსაბამობით, დასტურდებოდა, რომ მხარეთა შორის დადებული გარიგება, როგორც ნასყიდობა, მოკლებული იყო რეალობას, რაც მისი ბათილობის საფუძველს წარმოადგენდა. ამასთან, აპელანტების მოსაზრება, რომ შპს ,,ე--ი” მიერ 2009 წლის 24 ოქტომბერს შედგენილი დასკვნა, 2008 წლის 8 თებერვლის მდგომარეობით, ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე სადავო მიწის ნაკვეთის საბაზრო ღირებულების 90 000 ლარით განსაზღვრის თაობაზე არარეალური იყო, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა, ვინაიდან ამ მტკიცებულების სათანადო უარმყოფელი მტკიცებულებები აპელანტებს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენიათ.

აპელანტის მითითება შპს ,,...ს”, როგორც კეთილსინდისიერი შემძენის სტატუსზე, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ მოწმეთა ჩვენებების შესაბამისად, შპს ,,...ს” დირექტორისათვის, ხელშეკრულების დადებამდე, ცნობილი იყო გარიგების ხასიათისა და მოსარჩელის მიერ გამოვლენილი ნების თაობაზე, რაც რეალურად წარმოადგენდა ერთობლივი საქმიანობის წარმართვის მიზნით დაწესებულებიდან სესხის გამოტანისათვის განხორციელებულ ქმედებასა და არა ე.წ ,,შემძენისთვის” სადავო უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების გადაცემას.

შპს ,,ე-ი მიერ, 2009 წლის 24 ოქტომბერს შედგენილი დასკვნის გათვალისწინებით, რომლის თანახმად, სადავო საგნის საბაზრო ღირებულება სარჩელის წარდგენის დროისათვის შეადგენდა 50 000 ლარს, სსსკ-ის 39-ე მუხლის თანახმად, მითითებული ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებულ სარჩელზე, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა განისაზღვრა 1500 ლარით (50 000 ლარის 3%-ი არის 1500 ლარი). ვინაიდან ო. კ-ძის სასარჩელო მოთხოვნა ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე დაკმაყოფილდა, ამასთან მის მიერ გადახდილ იქნა სახელმწიფო ბაჟი 1500 ლარის ოდენობით, სსსკ-ის 53-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელის მოთხოვნა, დაკმაყოფილებული მოთხოვნის პროპორციულად სარჩელთან დაკავშირებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 1500 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების თაობაზე საფუძვლიანად მიიჩნია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 47-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მოცემულ დავაზე, ადვოკატისისათვის გადასახდელი თანხის ოდენობა სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა განსაზღვრულიყო არა უმეტეს 2000 ლარით ( 50 000-ის 4%-ით _ 200 ლარი) და, რადგანაც საქმეზე წარმოდგენილი იყო მხოლოდ 1000 ლარის გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულება, ო. კ-ძის მოთხოვნა მოპასუხე მხარისათვის, მის სასარგებლოდ, ადვოკატის მომსახურეობის ხარჯის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, მხოლოდ 1000 ლარის დაკისრების თაობაზე მიიჩნია დასაბუთებულად

იმის გათვალისწინებით, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობით არსებითად სწორი გადაწყვეტილება გამოიტანა, პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება სსსკ-ის 386 მუხლის შესაბამისად, ამ ნაწილში გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებისა და შპს ,,...სა” და ბ. ბ-ძის სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის საფუძველი იყო, ხოლო, ვინაიდან რაიონულმა სასამართლომ არასწორად გაანაწილა მხარეთა შორის საპროცესო ხარჯები და მიუხედავად 50 000 ლარის საბაზრო ღირებულების მქონე საგნის ნასყიდობის ხელშეკრულებისა, მხარეს არ დააკისრა ამ თანხიდან გამომდინარე წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 1500 ლარისა და სხვა საპროცესო ხარჯების ანაზღაურება, შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ ო. კ-ძის სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა, საპროცესო ხარჯების ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილების თაობაზე, ნაწილობრივ საფუძვლიანი იყო.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა შპს ,...”, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ო. კ-ძის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, პალატამ უტყუარ მტკიცებულებად ჩათვალა შპს ,,ე--ი” მიერ 2009 წლის 24 ოქტომბერს შედგენილი დასკვნა სადავო ქონების საბაზრო ღირებულებასთან დაკავშირებით და აპელანტის მითითებები დასკვნის არასათანადოობაზე მხედველობაში არ მიიღო იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულებები მათ მიერ წარმოდგენილი არ ყოფილა, მაშინ როდესაც, სასამართლოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე მუხლის საფუძველზე, თავისი ინიციატივით უნდა დაენიშნა სასამართლო ექსპერტიზა, რათა გადაწყვეტილება შემდგომში დაეფუძნებინა უტყუარ მტკიცებულებათა ერთობლიობაზე.

როგორც პირველმა ინსატნციის სასამართლომ ისე სააპელაციო პალატამ არ გამოიკვლიეს ფაქტობრივი გარემოება მასზე, ბ. ბ-ძეს თუ მართლაც კარგი ურთიერთობა ჰქონდა ბანკთან, მაშინ, უძრავი ქონების საკუთრების უფლება რატომ გააფორმა შპს «...ს» სახელზე და არა თავის სახელზე.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ მიაქცია ყურადღება იმ გარემოებას, რომ ო. კ-ძის სასარჩელო მოთხოვნას არ წარმოადგენდა პირველი ინსტანციის სასამართლოში სასამართლოს გარეშე ხარჯების დაკისრება და, შესაბამისად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის თნახმად, სასამართლოს გადაწყვეტილება მოთხონის ადეკვატური იყო და არ არსებობდა მისი გაუქმების საფუძველი.

ყოველივე ზემოაღიშნულიდან გამომდინარე, კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და ახალი გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდეს მოწინააღმდეგე მხარის მოთხოვნა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 დეკემბრის განჩინებით შპს «...ს» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «...ს» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს «...ს» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს «...ს» საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს ე. თ-რის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.