ას-1179-1044-10 23 დეკემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ დ. მ-ოვი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. ჭ-ია (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი _ უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობა, საზოგადოების წილის შემძენად და მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. ჭ-იამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში დ. მ-ოვისა და შპს “ი.-ს” მიმართ და მოითხოვა 2007 წლის 7 მარტის შპს “ი.-სა” და დ. მ-ოვს შორის დადებული შპს “ე.-ს” წილის გასხვისების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, შპს “ი.-სა” და გ. ჭ-იას შორის შპს “ე.-ს” წილის გასხვისების ხელშეკრულების დადებულად მიჩნევა და ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის შპს “ე.-ს” სარეგისტრაციო მონაცემებში აღრიცხვა.

შპს “ი.-მა” სარჩელი ცნო, ხოლო დ.მ-ოვმა მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე გ. ჭ-იას სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2007 წლის 7 მარტს შპს “ი.-სა” და დ. მ-ოვს შორის დადებული შპს “ე.-ს” წილის გასხვისების ხელშეკრულება დ. მ-ოვზე წილის გასხვისების ნაწილში, 2007 წლის 7 მარტის შპს “ე.-ში” წილის გასხვისების ხელშეკრულება დადებულად იქნა ცნობილი შპს “ი.-სა” და მოსარჩელე გ. ჭ-იას შორის და განხორციელდა შპს “ე.-ს” სარეგისტრაციო მონაცემებში შესაბამისი ცვლილებების რეგისტრაცია.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება დ. მ-ოვმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 მარტის განჩინებით მოცემულ საქმესთან ერთ წარმოებად გაერთიანდა სამოქალაქო საქმე, გ.ჭ-იას სარჩელის გამო, დ.მ-ოვის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და მესაკუთრედ ცნობის შესახებ, რომელზეც თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით გ. ჭ-იას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გ. ჭ-იას სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2006 წლის 17 მარტს გ. ს-ძესა და დ. მ-ოვს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, 2006 წლის 17 მარტის ნასყიდობა გარდაბნის რაიონში, წყნეთის სატყეო უბნის ¹00 კვარტალში მდებარე 0.38 ჰა ¹211 ნაკვეთსა და საცხოვრებელ სახლზე დადებულად იქნა ცნობილი გამყიდველ გ. ს-ძესა და მყიდველ გ. ჭ-იას შორის, ასევე განხორციელდა შესაბამისი რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში, დ. მ-ოვის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ სამოქალაქო პროცესში სასამართლო შებოჭილია არა მარტო მხარეთა სასარჩელო მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის ფარგლებით, არამედ მხარეთა მითითებებით, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.

ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმა ამომწურავად განსაზღვრავს მტკიცების საშუალებათა წრეს, რომლებიც შეიძლება გამოყენებულ იქნეს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტების დასადასტურებლად.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, პალატამ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებანი დადგინდა მხარეთა ახსნა-განმარტებებისა და მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე და დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება შპს “ი.-სა” და დ. მ-ოვს შორის წარმოადგენდა მოჩვენებით გარიგებას.

პალატამ ასევე გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებაც, რომლის ძალითაც სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 56-ე, 477-ე მუხლებით.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია, რაც მისი გაუქმების სამართლებრივ საფუძველს წამოადგენს, კერძოდ:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 9 მარტის განჩინებით გ. ჭ-იას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 ნოემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო პალატის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ, რომელიც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის თანახმად ასევე საქმის არსებითად განმხილველი სასამართლოა, პირველი ინსტანციის სასამართლოს საქმე უკან უნდა დაუბრუნოს მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევებში, როდესაც მას თავად რეალურად გაუჭირდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა ან მნიშვნელოვნად დაირღვა საპროცესო ნორმები, რაც ართულებს საქმის განხილვას სააპელაციო სასამართლოში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით საქმის პირველ ინსტანციაში დაბრუნების საფუძვლად მიეთითა, რომ სრულად და ობიექტურად არ იყო გამოკვლეული საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები: თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 18 მაისის განაჩენი, მოსარჩელე გ. ჭ-იასა და მოპასუხე გ. ს-ძის ახსნა-განმარტებები, მოწმეთა ჩვენებები, ასევე დ. მ-ოვის მიერ გ. ჭ-იასათვის 2008 წლის 3 იანვარს გაგზავნილი ელექტრონული წერილი. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ საქმის ხელახლა განმხილველ სასამართლოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით სათანადოდ უნდა გამოეკვლია საქმეში არსებული მტკიცებულებები საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების დადგენის მიზნით და მხოლოდ მას შემდეგ უნდა ემსჯელა, არსებობდა თუ არა სადავო გარიგების ბათილობისა და სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრედ გ. ჭ-იას ცნობის საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძველი.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოებები, რასაც სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად უთითებს, არ განეკუთვნება ისეთ გარემოებებათა რიცხვს, რომლის გამოც გამართლებული იქნებოდა მოცემულ შემთხვევაში საქმის უკან გადაგზავნა. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლომ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ სრულად და ობიექტურად არ იყო გამოკვლეული საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები და საქმე დაბრუნდა მხოლოდ იმ მითითებით, რომ სააპელაციო სასამართლოს თვითონ შეემოწმებინა და გამოეკვლია საქმეში არსებული მტკიცებულებები.

სააპელაციო პალატამ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის საფუძველზე, გამოიკვლია და შეაფასა მოსარჩელე გ. ჭ-იასა და მოპასუხე გ. ს-ძის ახსნა-განმარტებები, ასევე მოწმეთა _ ზ. ჯ-შვილის, პ. ზ-შვილის, ო. მ-შვილისა და ვ. გ-ძის ჩვენებები და დადგენილად მიიჩნია, რომ 2007 წლის 17 მარტს გ. ს-ძესა და დ. მ-ოვის სახელით მის წარმომადგენელ ზ. ჯ-შვილს შორის გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით, გამყიდველის _ გ. ს-ძის უძრავი ქონების გასხვისების თაობაზე გამოხატული ნება მიმართული იყო გ. ჭ-იასადმი და ხელშეკრულების არსებით პირობებზე შეთანხმება განხორციელდა გ. ჭ-იასთან. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ნასყიდობის ფასი გადახდილ იქნა გ. ჭ-იას მიერ.

აღნიშნულ უძრავ ქონებას ხელშეკრულების გაფორმებიდან დღემდე ფლობს და სარგებლობს გ. ჭ-ია. შესაბამისად, უძრავი ქონების, გარდაბნის რაიონში, წყნეთის სატყეო უბანში მდებარე 0.38 ჰექტარი მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული საცხოვრებელი სახლის რეალურ შემძენს წარმოადგენს გ. ჭ-ია.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა დ.მ-ოვის წარმომადგენლის პოზიცია, რომ მხარეთა ახსნა-განმარტებები და მოწმეთა ჩვენებები არ უნდა იქნეს გაზიარებული. პალატამ მიუთითა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის დანაწესის საფუძველზე მხარეთა ახსნა-განმარტებები და მოწმეთა ჩვენებები წარმოადგენს მტკიცებულებათა სახეს, რომელთა საფუძველზეც სასამართლო ადგენს სადავო გარემოებებს.

პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების ანალიზიდან გამომდინარე, მოჩვენებითი და თვალთმაქცური გარიგების დადებისას მხარეებს არ სურთ იმ შედეგის დადგომა, რაც მათ შორის დადებული გარიგებიდან გამომდინარეობს. რაც შეეხება თვალთმაქცურ გარიგებას, აღნიშნული იმ შემთხვევაში არსებობს, თუ დადებული გარიგებით იფარება სხვა გარიგება. თვალთმაქცური გარიგების ბათილობის საკითხის გადაწყვეტისათვის უნდა გაირკვეს დაფარული გარიგების ხასიათი და მისი ბათილობის საფუძვლები, ვინაიდან ამ დროს გამოიყენება დაფარული გარიგების მიმართ მოქმედი წესები.

სამოქალაქო კოდექსის 477-ე, 327-ე მუხლების შესაბამისად და იმის გათვალისწინებით, რომ განსახილველ შემთხვევაში უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების არსებით პირობებზე შეთანხმება და ნასყიდობის ფასის გადახდა განხორციელდა გ. ჭ-იას მიერ, პალატამ მიიჩნია, რომ არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლით გათვალისწინებული გარიგების ბათილობის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება დ. მ-ოვმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით:

უკანონოა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ორი სამოქალაქო საქმის წარმოების გაერთიანების შესახებ. პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილი და არასწორად გამოიყენა 182-ე მუხლის მეოთხე ნაწილი, რომელიც ვრცელდება მხოლოდ პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას.

აღსანიშნავია, რომ მოცემულ საქმეთა გაერთიანებაზე გ.ჭ-ია შუამდგომლობდა ჯერ კიდევ პირველი ინსტანციის სასამართლოში. მისი შუამდგომლობა არ დაკმაყოფილდა, რაც მხარეს არ გაუსაჩივრებია.

სააპელაციო პალატამ თავისი გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მესამე ნაწილის “გ” ქვეპუნქტი და არ იხელმძღვანელა ამავე კოდექსის 389-ე მუხლით, რომელიც უნდა გამოეყენებინა.

სამართლებრივად დაუსაბუთებელია სააპელაციო პალატის მოსაზრება, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები. მოცემულ შემთხვევაში სადავო არგუმენტის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე და 105-ე მუხლებით დასაბუთება მიზანშეუწონელია, რადგან დასახელებული ნორმები ზოგადი ხასიათისაა.

პალატამ სწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 56-ე და 477-ე მუხლები, თუმცა ფაქტობრივი გარემოებების მცდარად დადგენის გამო არასწორად განმარტა ისინი.

სასამართლოს სამართლებრივად არ დაუსაბუთებია გარიგების ნაწილობრივ ბათილად ცნობასა და ნასყიდობის ხელშეკრულებების გ.ჭ-იასთან დადების, შესაბამისად, ამ გარიგებებში მყიდველად გ.ჭ-იას დაფიქსირების ფაქტი.

სააპელაციო პალატამ არასწორად მიიჩნია, რომ უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების არსებით პირობაზე შეთანხმდა და ნასყიდობის ღირებულება გადაიხადა გ.ჭ-იამ, რის გამოც არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლით გათვალისწინებული გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველი. აღნიშნული გარემოება საქმის მასალებიდან არ გამომდინარეობს და საკასაციო სასამართლოს მითითების მიუხედავად, პალატას დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებები სათანადოდ არ გამოუკვლევია.

სააპელაციო პალატამ არასწორად წარმოაჩინა მხარის პოზიცია, რომ მოწმეთა ჩვენებებისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების საფუძველზე დაუშვებელი იყო მათ საფუძველზე გადაწყვეტილების მიღება. ფაქტობრივად, მხარე პრეტენზიას გამოთქვამდა არა უშუალოდ მტკიცებულებათა სახეობების მიმართ, არამედ მიიჩნევდა, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტა მარტოოდენ ზემოხსენებული მტკიცებულებების საფუძველზე არ უნდა მომხდარიყო. სასამართლომ ვერ დაასაბუთა, თუ რატომ არ შეაფასა დ.მ-ოვის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები.

სააპელაციო პალატას არ შეუსრულებია საკასაციო სასამართლოს მითითება და სამართლებრივად არ შეუფასებია 2008 წლის 3 იანვრის ელექტრონული წერილი.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, რომ სადავო გარიგებაში _ შპს „ე.-ს“ საწესდებო კაპიტალის 80%-ის ნასყიდობის ხელშეკრულების სუბიექტს წარმოადგენს არა დ. მ-ოვი, რომელიც ხელშეკრულებაშია მითითებული მყიდველად, არამედ მოსარჩელე გ. ჭ-ია. საგულისხმოა, რომ აღნიშნული გარემოების დადგენისას საქალაქო სასამართლო დაეყრდნო შემდეგ მტკიცებულებებს: მოსარჩელის განმარტებას, 2008 წლის 3 იანვრის ელექტრონულ წერილს, მოპასუხე შპს „ი.-ს“ წარმომადგენლის ახსნა-განმარტებასა და მოწმეთა _ ზ. ჯ-შვილისა და ლ. ბ-ძის ჩვენებებს.

სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ საგამოძიებო ორგანოებთან დაძაბული ურთიერთობა არ უზღუდავდა გ. ჭ-იას უფლებას, დაფიქსირებულიყო წილის შემძენად ან ყოფილიყო რომელიმე სხვა სამოქალაქო-სამართლებრივი გარიგების მონაწილე სუბიექტი. სისხლის სამართალწარმოების დროს მსგავს აკრძალვას ან ასეთ შეზღუდვას კანონმდებლობა არ იცნობს.

ფაქტობრივად, დ.მ-ოვს მოსარჩელისათვის არავითარი ელექტრონული წერილი არ გაუგზავნია და აღნიშნული ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულება მოპასუხის წარმომადგენელმა წარადგინა.

გ. ჭ-იას მხრიდან ასეთ ქმედებას ვერ დაადასტურებს ვერც საინფორმაციო-ტექნოლოგიების სპეციალისტი და ვერც სხვა პროფესიის პირის დასკვნები და შეხედულებები. სადავო წერილი არ აკმაყოფილებს არც ჩვეულებრივი და არც ელექტრონული დოკუმენტის რაიმე მოთხოვნას. მას არ გააჩნია ხელმოწერა, ბეჭედი და არც სხვა რეკვიზიტები, რომლებიც ჩვეულებრივი დოკუმენტისთვისაა დამახასიათებელი.

„ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის თანახმად, ციფრული ხელმოწერის გარეშე ელექტრონული ფოსტით გაგზავნილი დოკუმენტის გამგზავნთან კავშირისა და შემხებლობის დადგენა მოცემულ შემთხვევაში შეუძლებელია.

აღნიშნული ელექტრონული დოკუმენტის შეფასებისას სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 134-ე მუხლის მეორე ნაწილი და 135-ე მუხლი, ასევე „ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლი, რაც ფაქტობრივად და სამართლებრივად დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილების გამოტანის ერთ-ერთი წინაპირობა გახდა.

შპს „ი.-ს“, რომელიც წარმოდგენილი იყო დირექტორის გ. ს-ძის სახით სურდა შპს „ე.-ში“ 80% წილის გასხვისება და გაასხვისა კიდეც. მითითებული წილი შეიძინა დ. მ-ოვმა წარმომადგენლის _ ზ. ჯ-შვილის მეშვეობით. გამყიდველმა სრულად მიიღო და მყიდველმა სრულად გადაიხადა ნასყიდობის თანხა და მყიდველი პარტნიორად აღირიცხა საზოგადოების შესაბამის სარეგისტრაციო მონაცემებში.

სასამართლომ არ გამოარკვია, რომ მოსარჩელე და მოპასუხე შპს „ი.“ საერთო ინტერესების მატარებელ ერთ მხარეს წარმოადგენენ და მიზანმიმართულად ცდილობენ, ხელი შეუშალონ დ. მ-ოვს საკუთრების უფლების რეალიზებაში.

აღნიშნულის გათვალისწინებით სადავო საკითხის გასარკვევად სასამართლოსათვის განსაკუთრებული მნიშვნელობის არ უნდა ყოფილიყო შპს „ი.-ს“ მიერ განხორციელებული საპროცესო მოქმედებები და სასამართლო განხილვაზე გამოთქმული მოსაზრებები.

პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ გ. ჭ-ია, გ. ს-ძე და ზ. ჯ-შვილი დიდი ხნის მეგობრები არიან, რაც მათ სასამართლო განხილვის დროს არაერთხელ დაადასტურეს და ერთმანეთთან მჭიდრო საქმიანი და ოჯახური ურთიერთობა გააჩნიათ. ამდენად, სასამართლოს უნდა ემსჯელა, რა აუცილებლობას წარმოადგენდა მოსარჩელის მეუღლის მიერ სადავო ქონების ნასყიდობის თანხის ზ. ჯ-შვილისათვის გადაცემა, რომელიც სადავო გარიგებაში მინდობილობის საფუძველზე და დ.მ-ოვის სახელით მოქმედებდა. მოსარჩელის მეუღლეს პირდაპირ შეეძლო ნასყიდობის თანხის შპს „ი.-ს“ სალაროში შეტანა.

გაურკვეველია, თუ როგორ უნდა დაყრდნობოდა სასამართლო ზ. ჯ-შვილის ზეპირ განცხადებას, როცა საქმეში წარმოდგენილია მისი ხელმოწერილი ხელშეკრულება, სადაც იგი გამოდის როგორც დ. მ-ოვის წარმომადგენელი. სალაროს შემოსავლის ორდერები, რომლის მიხედვითაც მან თანხა გადაიხადა როგორც მ-ოვის წარმომადგენელმა და მინდობილობა მის სახელზე გაცემულია მოპასუხის დ.მ-ოვის მიერ და ხელშეკრულებაში მითითებულია, რომ ნასყიდობის თანხა გადახდილია სრულად.

სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილი, რადგან საზოგადოების მართვაში აქტიური მონაწილეობა არ შეიძლება დადგინდეს მოწმეთა ჩვენებით.

ყოველივე ზემოთ მითითებული ადასტურებს იმას, რომ დ.მ-ოვის მიერ გამოვლენილი ნება, როგორც გარეგანი გამოხატვით, ასევე შინაარსით ნამდვილი იყო. მას სურდა უძრავი ქონების შეძენა და შეიძინა კიდეც წარმომადგენლის მეშვეობით, გადაიხადა ნასყიდობის თანხა და აღირიცხა მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში, მიიღო მშენებლობის ნებართვა და ახორციელებს ქმედებებს, რომელიც მხოლოდ ნამდვილი და არა ფორმალური შემძენისათვის არის დამახასიათებელი. შესაბამისად, დ.მ-ოვის მხრიდან მოჩვენებითი გარიგების გაფორმების ნება საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადასტურებული არ არის. არ დასტურდება ასევე მ-ოვის მხრიდან რაიმე სხვა გარიგების დაფარვაც, მისი ნების მოჩვენებითი ხასიათის დადასტურება კი აუცილებელია, რადგან მოჩვენებითი გარიგების დროს მოსაჩვენებლად იქცევა გარიგების მონაწილე ნების გამოვლენის ყველა სუბიექტი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით დ. მ-ოვის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა დ. მ-ოვის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხს უკავშირებს გარკვეულ შეზღუდვებს და ადგენს იმ დავათა კატეგორიებს, რომლებზეც შეტანილი საკასაციო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნული დანაწესები მოცემულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლში.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები მითითებული ნორმით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის, უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობის, საზოგადოების წილის შემძენად და მესაკუთრედ ცნობის მართლზომიერება. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ დ. მ-ოვს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით 2010 წლის 29 ივლისს ირაკლი ალხაზაშვილის მიერ გადახდილი 6000 ლარის 70% _ 4200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დ. მ-ოვის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

კასატორ დ. მ-ოვს დაუბრუნდეს ირაკლი ალხაზაშვილი მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 4200 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.