¹ას-1184-1445-09 1 მარტი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები (მოპასუხეები) _ ი. ჭ-უა, ი. მ-ძე (წარმომადგენელი თ. ი-ძე)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ თ. ი-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 3 ნოემბრის განჩინება

დავის საგანი _ თანამესაკუთრედ ცნობა, ანდერძის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 2 ივნისს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა კ. კ-ძემ (წარმომადგენელი დ. ჭ-ძე) მოპასუხეების _ ი. ჭ-უასა და ი. მ-ძის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა: ბათუმში, ... ქ. ¹34/40-ში მდებარე ¹8 ბინის თანამესაკუთრედ ცნობა, აგრეთვე, მ. მ-ძის მიერ 2000 წლის 12 ივლისს ი. ჭ-უას სახელზე შედგენილი ანდერძის ბათილად ცნობა.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ სარჩელით მოთხოვნილი ქონება შეძენილი იყო მ. მ-ძესთან მისი რეგისტრირებულ ქორწინებაში ყოფნის პერიოდში, პრივატიზაციის გზით. მართალია, საცხოვრებელი სახლი საკუთრების უფლებით თავის დროზე აღირიცხა მეუღლის სახელზე, მაგრამ ეს არ ნიშნავდა, რომ ქონებაზე მას არ გააჩნდა თანასაკუთრების უფლება. საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-5 პუნქტის თანახმად, პრივატიზაციის განხორციელებისას ყველა ადამიანი, ვინც იმ დროისათვის დამქირავებლის ოჯახის წევრს წარმოადგენს, ითვლება ბინის პოტენციურ თანამესაკუთრედ, მიუხედავად იმისა, თუ ოჯახის რომელი წევრის სახელზე მოხდება ბინის პრივატიზება. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეს, როგორც სადავო საცხოვრებელი ბინის დამქირავებელს, ეკუთვნოდა წილი პრივატიზებული ქონებიდან. შესაბამისად, იგი ცნობილი უნდა ყოფილიყო ბათუმში, ... ქ. ¹34/40-ში მდებარე ¹8 ბინის თანამესაკუთრედ.

გარდა ამისა, მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მ. მ-ძის მიერ 2000 წლის 12 ივლისს შედგენილი ანდერძი, რომლითაც ამ უკანასკნელმა სადავო ბინა უანდერძა შვილიშვილს _ ი. ჭ-უას, ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას, ვინაიდან ანდერძი მოიცავდა კ. კ-ძის კუთვნილ წილსაც. ამ შემთხვევაში მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელემ დაასახელა სამოქალაქო კოდექსის 1404-ე მუხლი (ს.ფ. 1-11).

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და წარდგენილ შესაგებელში განმარტეს, რომ ბათუმში, ... ქ. ¹34/40-ში მდებარე ¹8 ბინა მ. მ-ძემ მიიღო ბათუმის მშრომელ დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1974 წლის 25 იანვრის ¹55 გადაწყვეტილებით, რის შემდგომაც მასზე გაიცა ორდერი. 1995 წლის 29 აგვისტოს, მ. მ-ძის მიერ ბინის პრივატიზაციისას, მისმა მეუღლე კ. კ-ძემ წერილობით თანხმობა განაცხადა, რომ ბინის მესაკუთრე გამხდარიყო მ. მ-ძე. ამდენად, მოსარჩელემ თანამესაკუთრეობაზე საკუთარი ნებით სანოტარო ორგანოში განაცხადა უარი. შესაბამისად, მ. მ-ძე უფლებამოსილი იყო, თავის საკუთრებაში არსებული ქონება დაეტოვებინა შვილიშვილის, ი. ჭ-უასათვის (ს.ფ. 32-40).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილებით კ. კ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელე ცნობილ იქნა მეუღლის, მ. მ-ძის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ქონების, ბათუმში, ... ქ. ¹34/40-ში მდებარე ¹8 ბინის 1/2 წილის თანამესაკუთრედ, 1/2 ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი მ. მ-ძის 2000 წლის 12 ივლისის ანდერძი ი. ჭ-უას სახელზე.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

კ. კ-ძე და მ. მ-ძე რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ 1970 წლის 15 დეკემბრიდან;

მ. მ-ძე გარდაიცვალა 2005 წლის 13 თებერვალს;

ამ დროისათვის ბათუმში, ... ქ. ¹34/40-ში მდებარე ¹8 ბინა ირიცხებოდა მ. მ-ძის სახელზე;

1995 წლის 29 აგვისტოს პრივატიზაციის ხელშეკრულების თანახმად ზემომითითებული ბინა მ. მ-ძეს გადაეცა საკუთრებაში;

პრივატიზაციის დროისათვის საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ ცნობის თანახმად (ფორმა ¹1) ბინის დამქირავებლებს წარმოადგენდნენ კ. კ-ძე და მ. მ-ძე;

ბათუმის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1974 წლის 25 იანვრის ¹55 გადაწყვეტილებით მ. მ-ძეს გამოეყო ერთოთახიანი ბინა და მასზე გაიცა ორდერი ¹6422, სადაც ოჯახის შემადგენლობაში მითითებულია მეუღლე კ. კ-ძე და მეუღლის და კ. კ-ძე;

2000 წლის 12 ივლისის ანდერძის თანახმად მ. მ-ძემ მთელი თავისი ქონება დაუტოვა შვილიშვილს, ი. ჭ-უას.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე მიიჩნია, რომ კ. კ-ძე ცნობილი უნდა ყოფილიყო ბათუმში, ... ქ. ¹34/40-ში მდებარე ¹8 ბინის 1/2 წილის მესაკუთრედ.

იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო ბინის პრივატიზაცია განხორციელდა 1995 წელს, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე, საქალაქო სასამართლომ, სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის შესაბამისად, მოცემული დავის გადასაწყვეტად გამოიყენა საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის ნორმები.

საბინაო კოდექსის 62-ე მუხლის თანახმად, დამქირავებლის ოჯახის წევრები, რომლებიც მასთან ერთად ცხოვრობენ, დამქირავებლის თანაბრად სარგებლობენ ყველა უფლებით და ეკისრებათ საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ყველა მოვალეობა. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, დამქირავებლის ოჯახის წევრებს განეკუთვნებიან მასთან ერთად მუდმივად მცხოვრები დამქირავებლის მეუღლე, მათი შვილები და მშობლები. დამქირავებლის ოჯახის წევრებად შეიძლება ცნობილ იქნენ აგრეთვე სხვა ნათესავები და შრომისუუნარო კმაყოფაზე მყოფნი, თუ ისინი მუდმივად ცხოვრობენ დამქირავებელთან და მასთან ერთად ეწევიან საერთო მეურნეობას.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, “საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების შესაბამისად, იმ პირებს, რომლებიც პრივატიზების დროს იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად ჩაწერილები იყვნენ ბინაში, იყვნენ დამქირავებლის ოჯახის წევრები და ფაქტობრივად ფლობდნენ საპრივატიზაციო ბინას, წარმოეშვათ უფლება საკუთრებაში მიეღოთ სახელმწიფოს მიერ უსასყიდლოდ გადაცემული საცხოვრებელი ბინა. სხვა ოჯახის წევრების არსებობის შემთხვევაში მხოლოდ ერთ-ერთი დამქირავებლის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია პრივატიზაციის ხელშეკრულების არ ნიშნავდა სახელმწიფოს მიერ მხოლოდ მასზე საკუთრების უფლების გასხვისებას. პრივატიზაციის განხორციელება ოჯახის ერთი წევრის სახელზე და ამის შედეგად ოჯახის ერთ წევრზე ბინის საკუთრებაში აღრიცხვა ადასტურებდა სახელმწიფოსაგან ბინის საკუთრებაში გადაცემას და ამგვარი რეგისტრაციით უზრუნველყოფილი იყო ოჯახის სხვა წევრების საკუთრების უფლება ამ ბინაზე. პრივატიზაციის განხორციელებაზე ყველა ოჯახის წევრის ნების არსებობა, მათ შორის, პრივატიზაციაზე თანხმობის მიცემა ოჯახის ერთი წევრისათვის, გულისხმობდა საკუთრების უფლების მოპოვებას ოჯახის ყველა წევრის სასარგებლოდ, მიუხედავად იმისა, რომ საკუთრების უფლება რეგისტრირდებოდა მხოლოდ ერთ დამქირავებელზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ დაასკვნა, რომ რამდენადაც სადავო ბინაში მისი პრივატიზების დროს კანონმდებლობით დადგენილი წესით რეგისტრირებული იყო ორი პირი, თითოეულ მათგანს წარმოეშვა შესაბამის წილზე საკუთრების მოთხოვნის უფლება. ამდენად, მოსარჩელე ცნობილი უნდა ყოფილიყო სადავო ბინის 1/2 წილის მესაკუთრედ.

რაც შეეხებოდა ანდერძის ნაწილობრივ ბათილად ცნობას, სარჩელის დასახელებული მოთხოვნის დაკმაყოფილება საქალაქო სასამართლომ შემდეგნაირად დაასაბუთა:

სამოქალაქო კოდექსის 1344-ე მუხლის თანახმად, ფიზიკურ პირს შეუძლია სიკვდილის შემთხვევისათვის თავისი ქონება ან მისი ნაწილი ანდერძით დაუტოვოს ერთ ან რამდენიმე პირს. ამ მუხლის მიხედვით, მოანდერძეს შეუძლია ანდერძით გადასცეს მხოლოდ მის საკუთრებაში არსებული ქონება. სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლიდან გამომდინარე, მოსარჩელეს კანონის საფუძველზე, კერძოდ, “საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების თანახმად წარმოეშვა საერთო საკუთრების უფლება სადავო ბინაზე პრივატიზაციის მომენტიდან. შესაბამისად, ამ მომენტიდან იგი მიიჩნეოდა ბინის თანამესაკუთრედ. აქედან გამომდინარე კი, მ. მ-ძის მიერ დატოვებული ანდერძი ი. ჭ-უას მიმართ, ბინის 1/2 ნაწილზე, ცნობილი უნდა ყოფილიყო ბათილად (ს.ფ. 70-74).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ი. ჭ-უამ და ი. მ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ს.ფ. 80-89).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით ი. მ-ძისა და ი. ჭ-უას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეების განმარტება, რომლის თანახმად, კ. კ-ძემ თანამესაკუთრეობაზე სანოტარო ორგანოში უარის გაცხადებით თანხმობა განაცხადა, რომ ბინის მესაკუთრე გამხდარიყო მისი მეუღლე, მ. მ-ძე. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმის გათვალისწინებით, რომ “საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცი ითვალისწინებდა პრივატიზებისათვის ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის სავალდებულო თანხმობას, კ. კ-ძის წერილობითი თანხმობის არსებობა მხოლოდ იმ გარემოებით შეიძლებოდა ყოფილიყო განპირობებული, რომ მას ამ ფართზე სათანადო წესით უფლება ჰქონდა მოპოვებული.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქალაქო სასამართლომ დავის გადაწყვეტის დროს არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 129-ე (ძველი რედაქციით 75-ე) მუხლი, აგრეთვე “სახელმწიფო ქონებისა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზაციისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” კანონი, კერძოდ, ამ კანონის მე-11 მუხლის მე-3 ნაწილი, რომლითაც დადგენილია სახელშეკრულებო მოთხოვნების ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადა. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე სადავოდ არ ხდიდა 1995 წლის 29 აგვისტოს პრივატიზაციის ხელშეკრულებას. მან აღიარებითი სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა იმ ქონების თანამესაკუთრედ აღიარება, რომელიც მან მეუღლესთან ერთად პრივატიზაციის გზით მიიღო და რომელიც სადავოდ გაუხადა მოპასუხემ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სწორად არ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ანდერძის ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში სარჩელი წარდგენილი იყო ხანდაზმულობის ვადის ფარგლებში. მისი განმარტებით, ამ შემთხვევაში მხედველობაში მიიღებოდა სამოქალაქო კოდექსის 1409-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა. კანონის დასახელებული ნორმის თანახმად, თუ მოანდერძემ მემკვიდრეს უანდერძა ისეთი ქონება, რომელიც მისი საკუთრება არ იყო, ამ ქონების მესაკუთრეს უფლება აქვს გამოითხოვოს ის მემკვიდრეებისგან. ასეთ შემთხვევაში მესაკუთრის მოთხოვნაზე ვრცელდება არა ორწლიანი ხანდაზმულობის ვადა, არამედ _ ხანდაზმულობის საერთო ვადა _ 10 წელი (ს.ფ. 135-144).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ი. მ-ძემ და ი. ჭ-უამ (წარმომადგენელი თ. ი-ძე), რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორების მოთხოვნის საფუძვლები მდგომარეობს შემდეგში:

აწ გარდაცვლილმა მ. მ-ძემ, რომელიც კ. კ-ძესთან იმყოფებოდა რეგისტრირებულ ქორწინებაში, ბათუმში, ... ქ. ¹34/40-ში მდებარე ბინა ¹8 მიიღო ბათუმის ქალაქის საბჭოს 1974 წლის 25 იანვრის ¹55 გადაწყვეტილების საფუძველზე, რის შემდგომაც მ. მ-ძის სახელზე გაიცა ორდერი. 1995 წლის 29 აგვისტოს მ. მ-ძემ მოახდინა თავის საკუთრებაში არსებული, მითითებული ბინის პრივატიზება, რა დროსაც კ. კ-ძემ წერილობით თანხმობა განაცხადა, რომ ბინის მესაკუთრე გამხდარიყო მეუღლე, მ. მ-ძე. ამდენად, მოსარჩელემ თანამესაკუთრეობაზე საკუთარი ნებით უარი განაცხადა, რის გამოც მისი მოთხოვნა სადავო ბინის მესაკუთრეობის შესახებ უსაფუძვლოა.

საქმის მასალების თანახმად, სადავო ბინის პრივატიზაცია მ. მ-ძის სახელზე განხორციელდა 1995 წლის 21 აგვისტოს, ხოლო კ. კ-ძემ სასამართლოს სარჩელით მიმართა 2008 წლის 2 ივნისს, პრივატიზაციიდან ცამეტი წლის შემდეგ. პრივატიზაციის ხელშეკრულების დადების დროს მოქმედებდა ძველი სამოქალაქო კოდექსი, რომლის 75-ე მუხლის თანახმად, იმ პირის სარჩელით, რომლის უფლებაც დარღვეულია სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა განისაზღვრება სამი წლით. სახელშეკრულებო ხანდაზმულობის ვადებთან მიმართებით ანალოგიურ დათქმას შეიცავს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილი. უფრო მეტიც, “სახელმწიფო ქონებისა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზაციისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” კანონის მე-11 მუხლის მე-3 ნაწილით ასევე დადგენილია ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადა. აქედან გამომდინარე, თუკი კ. კ-ძეს მიაჩნდა, რომ მისი უფლება დაირღვა, მას სასამართლოსათვის უნდა მიემართა პრივატიზაციის ხელშეკრულების დადებიდან 3 წლის ვადაში, რაც მას არ განუხორციელებია.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-5 პუნქტზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ კ. კ-ძეს, როგორც პრივატიზაციის მომენტში სადავო ბინაში კანონმდებლობით რეგისტრირებულ პირს, წარმოეშვა შესაბამის წილზე საკუთრების უფლება. კასატორთა მითითებით, აქვე სასამართლოს არ გაუთვალისწინებია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელემ ბინის პრივატიზაციის დროს საკუთარ წილზე უარი თქვა, არ მოითხოვა თანამესაკუთრედ დარეგისტრირება. აღნიშნულ არჩევანში იგი არავის შეუზღუდავს.

კასატორების მოსაზრებით, კანონის ზემომითითებული ნორმებით დადგენილი ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადა შეეხება სწორედ ისეთ მოთხოვნებს, როგორიც ამ შემთხვევაშია სახეზე. კანონმდებელმა ხანდაზმულობის ვადად 3 წელი იმიტომ განსაზღვრა, რომ პირმა ნებისმიერ დროს ვერ შეძლოს, მოითხოვოს პრივატიზაციაზე თანხმობის მიცემით მოპოვებული საკუთრების უფლების გაუქმება.

ზემოთ მოყვანილი არგუმენტების გათვალისწინებით კასატორები ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევენ ანდერძის ნაწილობრივ ბათილად ცნობის შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნას. იმის გამო, რომ ანდერძში მითითებული ქონება ეკუთვნოდა მხოლოდ მოანდერძეს, მამკვიდრებლის მიერ მის საკუთრებაში არარსებული ქონების ანდერძით მემკვიდრისათვის გადაცემას ადგილი არ ჰქონია. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 1409-ე მუხლის პირველი ნაწილით, სარჩელი ანდერძის ბათილობის შესახებ წარდგენილ უნდა იქნეს ორი წლის განმავლობაში, რაც გამოითვლება სამკვიდროს გახსნის დღიდან. ეს ვადა მოსარჩელეს გაშვებული აქვს (ს.ფ. 154-162).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ჭ-უასა და ი. მ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ი. ჭ-უასა და ი. მ-ძის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე ი. ჭ-უასა და ი. მ-ძეს უნდა დაუბრუნდეთ ი. მ-ძის (ი. ჭ-უა) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. ჭ-უასა და ი. მ-ძის (წარმომადგენელი თ. ი-ძე) საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 3 ნოემბრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. ი. ჭ-უასა და ი. მ-ძეს დაუბრუნდეთ ი. მ-ძის (ი. ჭ-უა) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.