საქმე ¹ას-1202-1463-09 22 თებერვალი, 2010 წელი

¹ას-1202-1463-09 ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ინდივიდუალური მეწარმე ზ. გ-ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს “ .. ..” (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება

დავის საგანი _ ვალდებულების შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს “ .. ..მ” სარჩელი აღძრა სასამართლოში ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძის მიმართ ელექტროენერგიის მიმწოდებლის წინაშე ნაკისრი ვალდებულების _ 6500,21 ლარის ოდენობით დახარჯული ელექტროენერგიის საფასურის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 2007 წლის 30 ივნისიდან ელექტროენერგიის მომმარაგებელი ორგანიზაცია სს „ .. ..“ ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძეს (აბონენტი ¹0910281000) აწვდიდა ელექტროენერგიას. მოპასუხის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის რაოდენობა განისაზღვრებოდა ინდივიდუალური მრიცხველის ჩვენებაზე დაყრდნობით, რომლის მონაცემებიც აისახებოდა ენერგოკომპანიის ბილინგის მონაცემებში. ელექტროენერგიის გადაუხდელობის გამო მოპასუხეს 2008 წლის 1 ნოემბრის მდგომარეობით სს „ .. ..ს“ მიმართ დაუგროვდა დავალიანება 6500,21 ლარის ოდენობით. მას არაერთგზის უშედეგოდ გაეგზავნა ქვითარი მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასურის გადახდის მოთხოვნით. 2008 წლის 19 ივნისს ინდივიდუალურ მეწარმე „ზ. გ-ძეს“ შეუწყდა ელექტროენერგიის მიწოდება, ვინაიდან მან ქვითარზე მითითებულ ვადაში დავალიანება არ გადაიხადა. 2006 წლის 15 მაისის სემეკის ¹18 დადგენილების მე-10 მუხლის პირველი ნაწილისა და მე-13 მუხლის თანახმად, 220/380 ვოლტის მომხმარებელი ელექტროენერგიის საფასური დღგ-ს გარეშე 1 კვტ.სთ-ზე განისაზღვრა 11.698 თეთრით (დღგ-ს ჩათვლით 13.804 თეთრი). ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 8 მაისის დადგენილებით მოპასუხე ცნობილ იქნა საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართალდარღვევის ჩამდენ პირად და ადმინისტრაციული სახდელის სახით შეეფარდა ჯარიმა 600 ლარის ოდენობით, ვინაიდან იგი არალეგალური ხაზის მეშვეობით იტაცებდა ელექტროენერგიას. „სააბონენტო, საბიუჯეტო და კომერციულ სექტორში აღურიცხავი ელექტროენერგიის დარიცხვის მეთოდიკის“ მე-6 მუხლის „გ“ პუნქტის, მე-7 მუხლის მე-3 ნაწილის და მე-4 ნაწილის „ბ“ პუნქტის შესაბამისად, მოპასუხეს დაერიცხა აღურიცხავი და რეალურად მოხმარებული ელექტროენერგია 49113 კვტ.სთ-ს ოდენობით. მოპასუხეს არც მიმდინარე ხარჯის გაანგარიშებასთან დაკავშირებით ჰქონია რაიმე პრეტენზია. სადავო გარემოებები დასტურდება სს „ .. ..ს“ დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ფილიალის ბილინგის მონაცემებით, ელექტროენერგიის მიწოდების დაწყებიდან მიწოდების შეწყვეტამდე აბონენტის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის რაოდენობისა და საფასურის გადახდასთან დაკავშირებული დეტალური ინფორმაციით, ასევე ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 8 მაისის დადგენილებით. მხარეები ვალდებულების წარმოშობის დროს იმყოფებოდნენ სახელშეკრულებო ურთიერთობაში. საქართველოს ენერგეტიკისა და წყლის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 18 სექტემბრის ¹20 დადგენილებით დამტკიცებული „ელექტროენერგიის (სიმძლავრის) მიწოდებისა და მოხმარების წესების“ მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის, „მომხმარებელთა უფლების დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონისა და სამოქალაქო კოდექსის 68-ე მუხლის შესაბამისად, ენერგოკომპანიის მხრიდან ქვითრის მიწოდება და ამ ქვითრის საფუძველზე ანგარიშსწორება ითვლება ხელშეკრულებად. მოპასუხე მხარე იხდიდა აღრიცხული ელექტროენერგიის საფასურს და არასოდეს ხელშეკრულების ფორმა თუ პირობა სადავოდ არ გაუხდია. სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მეორე პუნქტის თანახმად, სს „ .. ..-მ“ ვალდებულება ჯეროვნად შეასრულა, აბონენტს ელექტროენერგია მიაწოდა, ხოლო მოპასუხეს აღნიშნულის საფასური არ გადაუხდია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს დადგენილებით ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძეს დაეკისრა ჯარიმა 600 ლარის ოდენობით. მოსარჩელემ ზიანის სახით არასწორად მოითხოვა საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის (სემეკის) მიერ 2001 წლის 31 დეკემბრის ¹15 დადგენილების მე-7 მუხლის მესამე და მეოთხე ნაწილების შესაბამისად დარიცხული კვტ.სთ-ების ანაზღაურება, რადგან საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის (სემეკის) მიერ 2008 წლის 18 სექტემბერს მიღებული ¹20 დადგენილების თანახმად, ელექტროენერგიის დატაცებისას კვტ.სთ-ების დარიცხვა შემცირებულია, განისაზღვრება არა მთელი წლის ოცდაოთხსაათიანი სამუშაო რეჟიმის მიხედვით, არამედ სამი თვის განმავლობაში რვასაათიანი სამუშაო რეჟიმის მიხედვით. შესაბამისად, გაანგარიშება უნდა მოხდეს ¹20 დადგენილების საფუძველზე.

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ინდივიდუალურ მეწარმე “ზ. გ-ძეს” მოსარჩელე სს “ .. ..-ს” სასარგებლოდ დაეკისრა 1807 ლარის გადახდა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სს “ .. ..-მ” გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სს “ .. ..ს” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გაუქმდა და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, სს “ .. ..ს” სარჩელი დაკმაყოფილდა, ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძეს სს “ .. ..ს” სასარგებლოდ დაეკისრა 4693,21 ლარის გადახდა შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2008 წლის 2 მაისს შესდგა ელექტროენერგიის აღრიცხვიანობის შემოწმების აქტი, რომლითაც დადგინდა ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძის მიერ უმრიცხველოდ ელექტროენერგიის მოხმარების ფაქტი. იმავე დღეს სს „ .. ..ს“ დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ფილიალის ოზურგეთის მომსახურების ცენტრის რეალიზაციის უბნის უფროსმა შეადგინა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის – ელექტროენერგიის ან ბუნებრივი გაზის (აირის) დატაცების შესახებ ოქმი, რომლითაც დადგინდა, რომ ზ. გ-ძეს მრიცხველის გვერდის ავლით მიერთებული ჰქონდა სამფაზა კაბელი აბანოსა და კაფე-ბარ “ფ-ზე”. უდავოა, რომ შემოწმების მომენტისათვის დანადგარი, რომელზეც არალეგალური ხაზი იყო მიერთებული, მოიხმარდა 18,19 კვ.სთ ენერგიას. შემოწმების აქტის მიხედვით, ზემოხსენებული დანადგარის მუშაობის დრო განისაზღვრა თვეში 300 საათით, ე.ი. დადგინდა, რომ დღის განმავლობაში დანადგარი მუშაობდა 10 საათს. შესაბამისად, ერთი თვის განმავლობაში, დანადგარი მოიხმარდა 5457 ელექტროენერგიას. ინდივიდუალური მეწარმე ზ. გ-ძე სს „ .. ..-ს“ აბონენტი გახდა 2007 წლის 1 ივნისიდან. სასამართლოს მითითებით, აპელანტი ითხოვს მოწინააღმდეგე მხარისათვის 49113 კვტ. ენერგიის დატაცების ანაზღაურებას, შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარის მიერ 9 თვის განმავლობაში უმრიცხველოდ მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულების გადახდას. პალატა დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას, რომ რაიონულმა სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას არასწორად გამოიყენა სემეკის 2008 წლის 18 სექტემბრის ¹20 დადგენილებით დამტკიცებული „ელექტროენერგიის (სიმძლავრის) მიწოდებისა და მოხმარების წესი“. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ელექტროენერგიის დატაცების ფაქტი აღმოჩენილ იქნა 2008 წლის 2 მაისს და ამ დღესვე შესდგა შემოწმების აქტი და ოქმი. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ვალდებულებითი ურთიერთობა და, სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი ფორმით დადებული იყო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით აპელანტი ყიდიდა ელექტროენერგიას, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარე ვალდებული იყო, გადაეხადა შეძენილი (მოხმარებული) ელექტროენერგიის საფასური. ზ. გ-ძემ აპელანტის ნებართვის გარეშე, უკანონოდ მოიხმარა ელექტროენერგია, რითაც აპელანტს მიაყენა ზიანი და, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულია, აანაზღაუროს იგი, თუმცა, იმის გამო, რომ ელექტროენერგიის დატაცების შემთხვევაში ტექნიკურად რთული და, ზოგ შემთხვევაში, შეუძლებელიცაა მიყენებული ზიანის ოდენობის ზუსტად განსაზღვრა, სემეკის 2001 წლის 31 დეკემბრის ¹15 დადგენილებითა და შემდგომში სემეკის 2008 წლის 18 სექტემბრის ¹20 დადგენილებით დადგინდა დატაცებული ელექტროენერგიის ოდენობის განსაზღვრის წესი. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ ზემოხსენებული წესები ემსახურება იმის დადგენას, თუ რა ოდენობის ელექტროენერგია დაიტაცა მომხმარებელმა და არ განსაზღვრავს პასუხისმგებლობას სამართალდარღვევის ჩადენისათვის. “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის პირველი და მესამე პუნქტების, სამოქალაქო კოდექსის მე-6 მუხლის, „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მეორე პუნქტის „ი“ ქვეპუნქტისა და 15¹ მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სემეკის 2008 წლის 18 სექტემბრის ¹20 დადგენილება კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტია, მაგრამ ამ დადგენილებას უკუქცევითი ძალა არ მინიჭებია, მიყენებული ზიანის გამოთვლის წესები არ გაუქმებულა და სამართალდარღვევისათვის გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა არ შემსუბუქებულა, რის გამოც დადგენილების ძალაში შესვლამდე წარმოშობილ ურთიერთობებზე მისი მოქმედების გავრცელება დაუშვებელია. ამრიგად, პალატის მოსაზრებით, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის მიერ დატაცებული ელექტროენერგიის ოდენობა უნდა დადგინდეს სემეკის 2001 წლის 31 დეკემბრის ¹15 დადგენილებით დამტკიცებული წესის შესაბამისად, რომლის მე-6 მუხლის მეორე პუნქტის თანახმად, კომერციულ სექტორში დატაცებული კვტ.სთ-ების გაანგარიშება ხდება დარიცხვის პერიოდის საშუალო თვიურ დარიცხვაზე გამრავლებით, ე.ი. ამ ნორმის მიხედვით, კომერციულ სექტორში დატაცებული კვტ.სთ-ების ოდენობის დასადგენად საჭიროა დატაცებული კვტ.სთ-ები გამრავლდეს დარიცხვის პერიოდის საშუალო თვიურ დარიცხვაზე. პალატამ მიუთითა, რომ იმავე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ელექტროენერგიის დატაცების შემთხვევაში, დატაცებული კვტსთ-ების გამოსათვლელად დადგმული სიმძლავრე უნდა გამრავლდეს სამუშაო საათებზე და დარღვევის პერიოდზე. მოცემულ შემთხვევაში უკანონო ხაზზე დადგმული სიმძლავრე მოიხმარდა 18,19 კვ.სთ ენერგიას, ხოლო მისი სამუშაო საათები განისაზღვრა დღეში 10 საათით, ამდენად, დატაცებული ელექტროენერგიის რაოდენობის მისაღებად დასადგენი დარჩა მხოლოდ დარღვევის პერიოდი. სასამართლომ მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ზუსტად არ დგინდება აღრიცხვიანობის დარღვევის პერიოდი, ამიტომ მის ეკვივალენტურ პერიოდად გამოყენებულ უნდა იქნას დადგენილების მე-2 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ერთ-ერთი პერიოდი. პალატამ საქმის მასალების მიხედვით მიიჩნია, რომ აღრიცხვის კვანძი დარღვევის აღმოჩენამდე ტექნიკურად არ შემოწმებულა. პალატის მოსაზრებით, ინდივიდუალური მეწარმის მიერ არალეგალური ხაზის მოხმარების მიუხედავად, დარიცხვა მკვეთრად არ შემცირებულა და აბონენტის ბარათიდან ჩანს, რომ აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე ყოველთვიურად მოიხმარდა, საშუალოდ, თანაბარი რაოდენობის ელექტროენერგიას. დარღვევის აღმოჩენის წინა დღეს მისმა თვიურმა ხარჯმა შეადგინა 2666 კილოვატი, რაც ყველაზე დიდი მაჩვენებელია მისი აბონენტად აღრიცხვის დროიდან, რაც სასამართლოს აზრით, მეტყველებს, რომ ზ. გ-ძე არალეგალურ ხაზს იყენებდა მუდმივად. პალატამ დაადგინა, რომ დარღვევის აქტი, მოცემული დარღვევის აღმოჩენამდე, არ შემდგარა და ზ. გ-ძის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის რაოდენობა ე.წ. “გამოუტანელი” მრიცხველით არ აღირიცხებოდა, შესაბამისად, დარღვევის პერიოდად შესაძლებელია, აღებულ იქნას მხოლოდ საწარმოს ამოქმედების ან არსებული აღრიცხვის კვანძის მონტაჟის დღიდან პერიოდი. ორივე შემთხვევაში, ამ პეროდის ათვლა დაიწყება 2007 წლის ივნისიდან, ანუ აპელანტის მიერ მოწინააღმდეგე მხარის აბონენტად აღრიცხვის დროიდან. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ 2007 წლის 21 ივნისიდან დარღვევის აღმოჩენამდე გავიდა 10 თვე, ამდენად, ენერგოკომპანია უფლებამოსილი იყო, დარღვევის პერიოდად განესაზღვრა უფრო ნაკლები _ 9 თვის პერიოდი და ამ შემთხვევაში, ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძის მიერ გადასახდელი თანხის ოდენობა შეადგენდა 6779,55 ლარს, ანუ იმაზე მეტს, რასაც აპელანტი მოითხოვდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის მოთხოვნა მოწინააღმდეგე მხარისათვის 6500,21 ლარის დაკისრების თაობაზე საფუძვლიანია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება 3673 ლარის ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძისათვის დაკისრების ნაწილში ამ უკანასკნელმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა ამ ნაწილში მისი გაუქმება და დაკისრებული ზიანის 1020 ლარამდე შემცირება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ სს “ .. ..მ” პირველი ინსტანციის სასამართლოსაგან განსხვავებით სააპელაციო სასამართლოში მიუთითა დარღვევის სხვა პერიოდზე, კერძოდ, დარღვევის პერიოდი განსაზღვრა 2007 წლის 21 ივნისიდან, ანუ აბონენტის აღრიცხვიდან და იანგარიშა 10 თვე დარღვევის აღმოჩენამდე _ 2008 წლის 2 მაისამდე. თავდაპირველ გაანგარიშებაში კი მითითებული იყო 9 თვე, რათა დამთხვეოდა თვეში დატაცებული ენერგიის ხარჯის რაოდენობას – 5457 კვტ.სთ-ს. აღნიშნული სააპელაციო სასამართლომ უკანონოდ გაიზიარა. სასამართლომ არასწორად იანგარიშა სადავო თანხის ოდენობა, ვინაიდან მის მიერ მითითებული სემეკის 2001 წლის 31 დეკემბრის დადგენილების მე-6 მუხლის შესაბამისად დარღვევის რეჟიმში დღეში 10 საათის მუშაობის მაქსიმალურ პერიოდზე გაანგარიშებით კასატორმა მოწინააღმდეგე მხარეს მიაყენა 7532,84 ლარის ოდენობის ზიანი, რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დაკისრებულ 6500 ლარს არ ემთხვევა. სასამართლოს არ გამოუყენებია 2008 წლის 2 მაისს შედგენილი აქტი, სადაც დარღვევის პერიოდად განსაზღვრულია 112,5 დღე, ხოლო დღიურ დატვირთვად მითითებულია 10 საათი, თვეში – 300 საათი. ნიშანდობლივია, რომ საწარმო ღამის საათებში არ ფუნქციონირებს და მუშაობს დღეში მხოლოდ 10 საათს, შესაბამისად, 24-საათიანი სამუშაო რეჟიმის განსაზღვრა უკანონოა და აქტში, რომლითაც უნდა მოხდეს აღურიცხავად მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულების გაანგარიშება მითითებული არ არის. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა მხოლოდ მოწინააღმდეგე მხარის ზეპირი განმარტებები და უგულებელყო დარღვევის აქტი, რომლის შესაბამისად კასატორმა უნდა გადაიხადოს 2827 ლარი. ამდენად, სასამართლოს უნდა ემსჯელა იმ გარემოებაზე, რომ სს „ .. ..ს“ მოთხოვნა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, სათანადო მტკიცებულებებით დასაბუთებული არ ყოფილა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ემყარება არც ენერგოკომპანიის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, რაც ასევე გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხს უკავშირებს გარკვეულ შეზღუდვებს და ადგენს იმ დავათა კატეგორიებს, რომლებზეც შეტანილი საკასაციო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნული დანაწესები მოცემულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლში.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები მითითებული ნორმით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია ელექტროენერგიის მომხმარებელი აბონენტის მიერ ელექტროენერგიის მიტაცების პერიოდში ელექტროენერგიის მიმწოდებლისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობის განსაზღვრის მართლზომიერება. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ეფუძნება “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მეორე პუნქტის „ი“ ქვეპუნქტს, 15¹ მუხლს, 47-ე მუხლის პირველ და მესამე პუნქტებს, სამოქალაქო კოდექსის მე-6 მუხლს, სემეკის 2001 წლის 31 დეკემბრის ¹15 დადგენილებას. აღნიშნული პრაქტიკა ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ზ. გ-ძეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ინდივიდუალურ მეწარმე ზ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ზ. გ-ძეს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟი _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.