¹ას-1211-1472-09 9 მარტი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ ა. ყ-იანი

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოსარჩელეები) _ ო. ტ-ძე, ე. მ-ია

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ საცხოვრებელი სადგომის საკუთრებაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 7 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ო. ტ-ძემ და ე. მ-იამ მოპასუხე ა. ყ-იანის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების _ 35 000 ლარის 10%-ის მოპასუხისათვის (მესაკუთრისათვის) გადახდის სანაცვლოდ დაკავებულ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

მოსარჩელეების მოთხოვნა გამომდინარეობდა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის პირველი და მე-2 პუნქტებიდან, რომელთა თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს წერილობითი შეთანხმება საცხოვრებელი სადგომის ნასყიდობაზე (სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე), მესაკუთრეს უფლება აქვს, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისათვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისათვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%-ის გადახდის შემთხვევაში. თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს, მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 10%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

მოსარჩელეები აღნიშნავდნენ, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომის _ თბილისში, ... მეორე ჩიხის ¹13-ში მდებარე ფართის მესაკუთრე ა. ყ-იანმა უარი განაცხადა კომპენსაციის გადახდაზე, რის გამოც ითხოვდნენ სადგომის საბზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ დაკავებულ ფართზე საკუთრების უფლების გადაცემას (ტომი I, ს.ფ. 1-11).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით ო. ტ-ძისა და ე. მ-იას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ო. ტ-ძის დედის _ მ. ტ-ძე-ბ-ძის ოჯახის წევრები, მათ შორის, მოსარჩელე ე. მ-ია, ფლობდნენ თბილისში, ... მეორე ჩიხის ¹13-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელ სადგომს 1959 წლიდან;

ა. ყ-იანი 1992 წლიდან ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოადგენდა თბილისში, ... მეორე ჩიხის ¹13-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელ სადგომის მესაკუთრეს;

1959 წლის 1 ოქტომბერს ბინის ყოფილ მესაკუთრე ა. დ-იანსა და ო. ტ-ძის დედა მ. ტ-ძე-ბ-ძეს შორის გაფორმდა ე.წ. “პირობის ხელწერილი”, რომლითაც სახლის მესაკუთრემ მ. ტ-ძე-ბ-ძეს და მისი ოჯახის წევრებს დართო ბინაში მუდმივად რეგისტრაციის (ჩაწერის) ნება;

მ. ბ-ძე 1959 წლის 1 იანვრიდან რეგისტრირებულია სადავო საცხოვრებელ სადგომში;

ელექტროენერგიის დავალიანების გადახდის ქვითრით დადგენილია, რომ მ. ბ-ძე ამ სადგომში იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს; ეს უკანასკნელი გარდაიცვალა 2004 წლის 30 დეკემბერს;

საქმეში არსებული აუდიტორული დასკვნის თანახმად, თბილისში, ... მეორე ჩიხის ¹13-ში ო. ტ-ძის მიერ დაკავებული ფართის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 35 000 ლარს;

გარდა ზემოაღნიშნულისა, საქალაქო სასამართლომ საქმეში არსებული 1959 წლის 6 ოქტომბრის ხელწერილით დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო საცხოვრებელი ფართის წინა მფლობელმა _ შ. ს-შვილმა დაკავებული ფართი (22კვ.მ ოთახი) დათმო მ. ტ-ძე-ბ-ძის მიერ თანხის (2 800 მანეთი) მისთვის გადახდის სანაცვლოდ.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ წარდგენილი სარჩელი არ ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის 1¹ მუხლის “ა” პუნქტის, მე-2 მუხლის პირველი, მე-2 და მე-5 პუნქტის საფუძვლებით. სასამართლოს განმარტებით, მითითებული 1¹ მუხლის “ა” პუნქტის შესაბამისად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით; მე-2 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს წერილობითი შეთანხმება საცხოვრებელი სადგომის ნასყიდობაზე (სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე), მესაკუთრეს უფლება აქვს, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისათვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისათვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%-ის გადახდის შემთხვევაში; თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს, მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა; მე-2 მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით, თუ მოსარგებლეს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლება მოპოვებული აქვს ქირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ის არ ჩაითვლება ამ კანონის 1¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტით განსაზღვრულ მოსარგებლედ და მასზე არ ვრცელდება ამ კანონით დადგენილი უფლებები.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა წარმომადგენლის მოსაზრება მხარეებს შორის დადებული ე.წ. “პირობის ხელწერილის” სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებულ წერილობით ნასყიდობის შეთანხმებად შეფასების თაობაზე, რამდენადაც ნასყიდობის ხელშეკრულების არსიდან გამომდინარე, გამყიდველი მოვალეა გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, ხოლო მყიდველი მოვალეა გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი. მოცემულ შემთხვევაში მხარეების წერილობითი შეთანხმებიდან (“პირობის ხელწერილი”) საერთოდ არ დგინდებოდა მხ. ტ-ძე-ბ-ძის, როგორც მყიდველის მიერ ბინის სანაცვლოდ მესაკუთრისათვის თანხის გადახდა (გადახდის ვალდებულება). შეთანხმებიდან დგინდებოდა, რომ მ. ბ-ძეს ევალებოდა კომუნალური მომსახურების (დასუფთავება და სხვა), საჭიროების შემთხვევაში რემონტის ხარჯის გაწევა და ბინის მესაკუთრისათვის დაკავებული ბინის ქირის სახით თვეში 40 მანეთის გადახდა (“პირობის ხელწერილის” მე-2 და მე-3 პუნქტები). ხელწერილის მე-4 პუნქტით მოსარგებლეს ეკრძალებოდა მესაკუთრესთან შეთანხმების გარეშე ბინის გასხვისება. ამასთან, მესაკუთრის ვალდებულებად რჩებოდა საცხოვრებელი სადგომის სახურავის ხელახლა გადახურვა (“პირობის ხელწერილის” მე-2 პუნქტის ბოლო წინადადება, კალინინის აღმასკომის წერილები).

ზემოაღნიშნული შეთანხმებით მხარეთა შორის დადგენილი ურთიერთვალდებულებების შეფასების შედეგად საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ “პირობის ხელწერილით” მოწესრიგებული იყო მხარეთა შორის ქირავნობის ურთიერთობა და იგი ვერ იქნებოდა მიჩნეული მარტივი ფორმის ნასყიდობის ხელშეკრულებად. შესაბამისად, არ არსებობდა ო. ტ-ძის “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული მოსარგებლედ აღიარებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, მხარეთა შორის ნასყიდობის არსებობას არ ადასტურებდა საცხოვრებელი სადგომის ყოფილ მფლობელ შ. ს-შვილთან გაფორმებული ხელწერილი, რომლითაც ამ უკანასკნელმა დაკავებული ფართი (22კვ.მ ოთახი) დათმო მ. ტ-ძე-ბ-ძის მიერ თანხის (2 800 მანეთი) მისთვის გადახდის სანაცვლოდ, ვინაიდან შ. ს-შვილი არ წარმოადგენდა უფლებამოსილ პირს, რაიმე ფორმით გაესხვისებინა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომი. “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის 1¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტის შინაარსიდან გამომდინარე, კანონი პირველი კატეგორიის მოსარგებლედ აღიარებს მხოლოდ იმ პირს, რომელიც მფლობელობას ახორციელებს მხოლოდ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესთან (და არა სხვა პირთან) დადებული წერილობითი ხელშეკრულების საფუძველზე, რასაც დასახელებულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია (ტომი I, ს.ფ. 83-87).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ო. ტ-ძემ და ე. მ-იამ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 94-105).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ო. ტ-ძისა და ე. მ-იას სააპელაციო საჩივრები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ე. მ-იას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ო. ტ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: ო. ტ-ძეს საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრის _ ა. ყ-იანისათვის 8 750 ლარის გადახდის სანაცვლოდ გადაეცა და მის სახელზე საკუთრების უფლებით აღირიცხა თბილისში, ... მე-2 ჩიხის ¹13-ში მდებარე ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე განთავსებული, მის მიერ დაკავებული ორი ოთახი და დამხმარე ფართობი (საერთო ფართობით 21.80კვ.მ).

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი რიგი ფაქტობრივი გარემოებები, მათ შორის, ის გარემოება, რომ ო. ტ-ძე 2006 წლის 1 ნოემბერს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის თანახმად წარმოადგენდა მემკვიდრეს მ. ბ-ძის სამკვიდრო ქონებაზე და შესაბამისად, მის უფლებამონაცვლეს სადავო ურთიერთობაში. რაც შეეხებოდა ე. მ-იას, იგი არ წარმოადგენდა მ. ტ-ძის უფლებამონაცვლეს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ფაქტობრივი გარემოებების დადგენისას პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ მხარეებს შორის არსებობდა ქირავნობითი ურთიერთობა და მიიჩნია, რომ სასამართლოს აღნიშნული მოსაზრება ეწინააღმდეგებოდა საქმეზე მის მიერვე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, დავის სწორად გადასაწყვეტად საჭირო იყო საქმეში არსებული მტკიცებულებების, მათ შორის, ს.ფ. 12-ზე (ტომი I) განთავსებული “პირობის ხელწერილის” და ს.ფ. 13-ზე (ტომი I) განთავსებული ხელწერილის ერთობლიობაში შეფასება.

ს.ფ. 12-ზე წარდგენილი 1959 წლის 1 სექტემბრის ხელწერილით, რომელსაც ხელს აწერდა სახლის იმდროინდელი მესაკუთრე ა. დ-იანი, ირკვეოდა, რომ სახლის მესაკუთრემ თანხმობა განაცხადა მისი კუთვნილი სახლის 22კვ.მ ფართობში, რომელიც ყოფილმა მობინადრე შ. ს-შვილმა დაუთმო მ. ტ-ძე-ბ-ძეს (ო. ტ-ძის დედა), მ. ტ-ძე-ბ-ძის მობინადრის სრული უფლებით ჩაწერაზე და იმ უფლებებით სარგებლობაზე, რაც გააჩნდა შ. ს-შვილს. ამავე ხელწერილის მიხედვით, მ. ტ-ძე-ბ-ძეს უფლება ჰქონდა, ბინაში საცხოვრებლად მიეყვანა და ჩაეწერა მისი ოჯახის წევრები. ამასთან, არც მას და არც მის მემკვიდრეებს არ გააჩნდათ დაკავებული ფართობის სახლის მესაკუთრესთან შეუთანხმებლად გასხვისების უფლება. რაც შეეხებოდა ყოფილი მობინადრის _ შ. ს-შვილის უფლებას ამ ბინაზე, დავის საგანს არ წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ იგი იყო მოსარგებლე. სწორედ აღნიშნულმა განაპირობა შ. ს-შვილისათვის მ. ტ-ძე-ბ-ძის მიერ 1959 წლის 6 ოქტომბერს თანხის _ 28 000 მანეთის გადახდა ყოფილი მოსარგებლის მიერ ბინის მისთვის დათმობის სანაცვლოდ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ 1959 წლის სექტემბერში სახლის მესაკუთრემ იმავე უფლებებით გადასცა საცხოვრებელი ფართი მ. ტ-ძე-ბ-ძეს, რაც მანამდე ამ ფართზე გააჩნდა ყოფილ მოსარგებლე შ. ს-შვილს. შესაბამისად, მ. ტ-ძე-ბ-ძემ თავისი ოჯახით აღნიშნული ფართობი დაიკავა მოსარგებლის სტატუსით _ მესაკუთრესთან საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე. ამ გარემოებას ასევე ადასტურებდა საცხოვრებელ სადგომში მ. ტ-ძე-ბ-ძისა და მისი ოჯახის წევრების რეგისტრაცია, კომუნალური გადასახადების გადახდა, რაც საქმეზე დასტურდებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მ. ტ-ძე-ბ-ძესა და სახლის იმდროინდელ მესაკუთრე ა. დ-იანს შორის არსებობდა სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე საცხოვრებელი სადგომის ნასყიდობის თაობაზე წერილობითი შეთანხმება, ვინაიდან სახლის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის ამგვარი გარიგება არ არსებობდა. მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო მხარეთა შორის გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ.

“საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისათვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისათვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს, მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

კანონის ზემოთ მოყვანილი ნორმებიდან გამომდინარე, ასევე საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ო. ტ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, კერძოდ, მოსარჩელეს უნდა გადასცემოდა და მის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხულიყო თბილისში, ... მეორე ჩიხის ¹13-ში მდებარე ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე განთავსებული, მის მიერ დაკავებული ორი ოთახი და დამხმარე ფართობი (საერთო ფართობით 21.80კვ.მ), ო. ტ-ძის მიერ საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრე ა. ყ-იანისათვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის _ 8 750 ლარის გადახდის შემდეგ და მის სანაცვლოდ.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ე. მ-იას სარჩელი დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა. “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მოთხოვნიდან გამომდინარე, ამ კანონით მოწესრიგებული ურთიერთობის მხარეები არიან, ერთი მხრივ, საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე და მეორე მხრივ, ამ კანონის 1¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლე, ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლე. მოცემულ შემთხვევაში საქმეზე დგინდებოდა, რომ ე. მ-ია არ წარმოადგენდა ამ კანონის 1¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს ან თავდაპირველი მოსარგებლის _ მ. ბ-ძის უფლებამონაცვლეს. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მისი მოთხოვნა უსაფუძვლოდ მიიჩნია (ტომი II, ს.ფ. 59-69).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ყ-იანმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, გადაწყვეტილების 3.5 პუნქტში არასწორად მიუთითა, რომ მ. ბ-ძემ ბინა შეიძინა 28 000 მანეთად საცხოვრებელი ფართის ყოფილი მოსარგებლე შ. ს-შვილისაგან, ბინის მესაკუთრე ა. დ-იანის თანდასწრებით.

კასატორისათვის გაუგებარია, რატომ უნდა ყოფილიყო ა. დ-იანი მოწმე იმ ბინის გასხვისებისას, რომელიც ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს ჩანაწერებით 1940 წლიდან მის საკუთრებაში იყო აღრიცხული. ამასთან, საგულისხმოა, რომ “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის 1¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტის შინაარსიდან გამომდინარე, კანონმდებელი მოსარგებლედ აღიარებს მხოლოდ იმ პირს, რომელიც მფლობელობას ახორციელებს მხოლოდ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესთან (და არა სხვა პირთან) დადებული წერილობითი ხელშეკრულების საფუძველზე.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ მტკიცებულებად არ მიიჩნია სახლის მესაკუთრესა და მ. ბ-ძეს შორის დადებული ე.წ. “პირობის ხელწერილი”, სადაც პუნქტობრივად არის გაწერილი მესაკუთრისა და მ. ბ-ძის უფლება-მოვალეობები სადგომით სარგებლობასთან დაკავშირებით და მხარეთა შორის ნასყიდობის არსებობის ფაქტის დასასაბუთებლად მიუთითა ვინმე შ. ს-შვილსა და მ. ბ-ძეს შორის გაფორმებულ ხელწერილზე, რაც არასწორია (ტომი II, ს.ფ. 81-90).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ყ-იანის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ა. ყ-იანის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა. ყ-იანის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.