ას-121-119-2011 7 აპრილი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ზ. ჟ-ტი
მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. ბ-ძე, გ. მ-ძე, ს. ჟ-ტი
დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობა, სარეგისტრაციო ჩანაწერებში ცვლილებების შეტანა
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 ნოემბრის განჩინება
კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ზ. ჟ-ტმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების ი. ბ-ძის, ს. ჟ-ტისა და გ. მ-ძის მიმართ და მოითხოვა საჯარო რეესტრის ჩანაწერების (საარღრიცხვო ბარათი ქ. ქობულეთში, ... ქ.¹...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ნაწილზე _ 244 კვ.მ) ბათილად ცნობა, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქობულეთის სარეგისტრაციო სამსახურის დავალდებულება საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში, კერძოდ, სააღრიცხვო ბარათის მესაკუთრის გრაფაში ცვლილებების შეტანის შესახებ და სხვა თანამესაკუთრეებთან ერთად ზ. ჟ-ტის თანამესაკუთრედ აღრიცხვა ქ. ქობულეთში, ... ის ქ.¹82-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ნაწილზე (244 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ფარგლებში); ასევე, ი. ბ-ძესა და გ. მ-ძეს შორის 2008 წლის 26 ოქტომბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმება და აღნიშნული ხელშეკრულებით გამოწვეული სამართლებრივი შედეგებისა და საჯარო რეესტრის გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:
სარჩელის თანახმად, ქ. ქობულეთში, ... ქ. ¹...-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი და 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, საკუთრების უფლებით ერიცხებოდა ზ. ჟ-ტს, რომელმაც ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ი. ბ-ძეზე გაასხვისა მთლიანი საცხოვრებელი სახლი, რაც აღირიცხა ნასყიდობის ხელშეკრულებაში და 256 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რაც აღინიშნა ნოტარიუსისა და მხარეთა ხელმოწერებით დადასტურებულ აზომვით ნახაზში. ნასყიდობის ხელშეკრულებით მიწის ნაკვეთი არ გასხვისებულა, ანუ ნასყიდობის საგანს იგი არ წარმოადგენდა, ნასყიდობის ხელშეკრულებაში გაკეთდა მინიშნება მასზე, რომ მიწის ნაკვეთი ზ. ჟ-ტისა და თანამესაკუთრის საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა, რაც არ უნდა გაგებულიყო და განმარტებულიყო მხარის მიერ მიწის ნაკვეთის გასხვისების ნების გამოვლენად. მიუხედავად ზემოაღნიშნულისა, ი. ბ-ძემ, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ქ. ქობულეთში, ... ქ. ¹...-ში მდებარე უძრავი ქონების ნაწილი დაისაკუთრა და დაირეგისტრირა, რის გამოც მოსარჩელე ითხოვს სარეგისტრაციო ჩანაწერების ბათილად ცნობას 244 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და მასში ცვლილებების შეტანით ი. ბ-ძისა და ზ. ჟ-ტის თანამესაკუთრეებად მითითებას. მოსარჩელის განმარტებით, ი. ბ-ძემ, ქონების ხელახალი რეგისტრაციის შემდეგ თავისი ოჯახის ახლობელ პირს (ნათესავს) გ. მ-ძეს, რომელიც ქონების გადაცემამდე ინფორმირებული იყო საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ ქონებაზე მიმდინარე დავების შესახებ, მიჰყიდა სადავო უძრავი ქონება, რის გამოც მოსარჩელემ მოითხოვა 2008 წლის 26 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების, როგორც მოჩვენებითი გარიგების, და ასევე მისით გამოწვეული სამართლებრივი შედეგების გაუქმება.
მოპასუხეებმა სარჩელის არ ცნეს უსაფუძვლობის გამო და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილებით ზ. ჟ-ტის სარჩელი საჯარო რეესტრის ჩანაწერების ბათილად ცნობისა და საჯარო რეესტრში არსებულ ჩანაწერებში _ ქ. ქობულეთში, ... ქ. ¹...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ნაწილზე _ 244 კვ.მ-ზე ზ. ჟ-ტის თანამესაკუთრედ აღრიცხვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო. ასევე არ დაკმაყოფილდა მისი მოთხოვნა ი. ბ-ძესა და გ. მ-ძეს შორის 2008 წლის 26 ოქტომბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და მისით გამოწვეული სამართლებრივი შედეგების გაუქმების შესახებ.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ჟ-ტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით ზ. ჟ-ტის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქ. ქობულეთში, ... ქ.¹...-ში მდებარე უძრავი ქონება, კერძოდ, საცხოვრებელი სახლი და 1000 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა თანასაკუთრებას, რომლის 1/2 რეგისტრირებული იყო ბორის ჟ-ტის, ხოლო 1/2 - ზ. ჟ-ტის საკუთრებად;
2005 წლის 9 დეკემბერს ზ. ჟ-ტმა წარმომადგენლის, ე. ჟ-ტის მეშვეობით ი. ბ-ძეს მიჰყიდა ქ.ქობულეთში, ... ქ.¹...-ში მდებარე უძრავი ქონების თავისი კუთვნილი ნაწილი.
საქმეში წარმოდგენილი სანოტარო ფორმით დამოწმებული ნახაზის შესაბამისად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მიწის ნაკვეთი გაიყო ორ ნაწილად, რომელთაგან ი. ბ-ძეს დარჩა 256 მ2 მიწის ფართი ზედ დამაგრებული სახლი 2 სართულით, ხოლო ემილიან ჟ-ტს – ცარიელი მიწის ფართი, 440 მ2.
2008 წლის 26 ოქტომბერს ი. ბ-ძემ სადავო ქონება მიჰყიდა გ. მ-ძეს;
განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა შორის სადავო გარემოებად მიიჩანია, თუ რა ნება გამოხატეს ზ. ჟ-ტმა და ი. ბ-ძემ 2005 წლის 9 დეკემბერს დადებულ გარიგებაში.
აღნიშნულთან მიმართებაში, სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებები და სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლზე მითითებით ჩათვალა, რომ საქალაქო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების ობიექტურად შესწავლით, ზემოხსენებული ნორმის საფუძველზე, სწორად დაადგინა მხარეთა მიერ გარიგებაში გამოვლენილი ნება, კერძოდ ის გარემოება, რომ ხელშეკრულებით ი. ბ-ძემ ზ. ჟ-ტისაგან შეიძინა გამყიდველის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება სრულად – როგორც საცხოვრებელი სახლი, ასევე მიწის ნაკვეთი.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ჩვეულებრივ, საცხოვრებელი სახლის გასხვისება ხდება საეზოვე მიწის ნაკვეთთან ერთად და სწორედ სხვაგვარი გარიგებაა უჩვეულო და არ შეესაბამება ქვეყანაში არსებულ ტრადიციებს და, შესაბამისად, რომ არ არსებულიყო საქმეში წარმოდგენილი ნახაზი, ის, თუ რა ნება გამოავლინეს მხარეებმა 2005 წლის 9 დეკემბრის გარიგებაში, საეჭვო არც იქნებოდა;
გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ გარიგებით ი. ბ-ძემ სახლი შეიძინა მიწის ნაკვეთთან ერთად, რაც არც აპელანტმა უარყო და მხოლოდ ის განმარტა, რომ ი. ბ-ძემ შეიძინა არა მიწის 1/2 წილი იდეალურად, არამედ – რეალურად შეიძინა კონკრეტულ საზღვრებში მყოფი 256 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი. აღნიშნული კი, ცხადყოდა, რომ 2005 წლის 9 დეკემბრის გარიგება უთუოდ ეხებოდა მიწის ნაკვეთსაც.
სასამართლომ აღნიშნა, რომ აპელანტმა, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მასზე დაკისრებული საწინააღმდეგოს მტკიცების ტვირთი, ვერ უზრუნველყო შესაბამისი მტკიცებულებების წარმოდგენით. კერძოდ, საბუთები, რომლებიც აპელანტს თავისი პოზიციის დასასაბუთებლად მოჰყავდა იყო სანოტარო წესით დამოწმებული ნახაზი და ნოტარიუსის, მ.კახიძის 2007 წლის 30 აგვისტოს წერილი.
სასამართლომ საგულისხმოდ მიიჩნია ის გარემოება, რომ ნოტარიუსმა მ.კ-ძემ, მოგვიანებით, 2009 წლის 2 მარტს წარმოადგინა სხვა წერილი, სადაც მიუთითა, რომ 2005 წლის 9 დეკემბერს ი. ბ-ძემ შეიძინა მიწის ნაკვეთის 1/2½ ნაწილი და არა - 256 კვ.მ. ამდენად, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მხოლოდ ნოტარიუსის 2007 წლის 30 აგვისტოს წერილით ვერ დგინდებოდა მხარეთა მიერ გარიგებაში გამოვლენილი ნება.
ამასთან, როგორც აღინიშნა და როგორც ამას ნოტარიუსიც ადასტურებდა, 2005 წლის 9 დეკემბრის გარიგებით განიკარგა მიწის ნაკვეთიც. შესაბამისად, გარიგების შინაარსიდან გამომდინარე, განიკარგა მიწის ნაკვეთში აპელანტის წილი, ანუ მხარეთა შორის სხვა გარიგება ნოტარიუსს არა დაუმოწმებია.
სასამართლომ განმარტა, რომ მართალია, საქმეში წარმოდგენილი ნახაზი დამოწმებული იყო ნოტარიუსის მიერ, მაგრამ ცხადი იყო, რომ ამ შემთხვევაში, ნოტარიუსს არ დაუმოწმებია გარიგება, ვინაიდან სანოტარო მოქმედება არ შესრულებულა 2005 წლისთვის მოქმედი, სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის 39-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნოტარიუსის მიერ წარმოდგენილი წერილები უფრო მეტად ადასტურებდა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის პოზიციას და არა – პირიქით.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ აპელანტის პოზიცია არ დასტურდებოდა ნახაზზე მხარეთა ხელმოწერებითაც, ვინაიდან ამ ნახაზიდან კონკრეტულად არ დგინდებოდა მხარეთა მიერ გამოვლენილი ნება. პალატის მოსაზრებით, იგი, შესაძლებელია ნიშნავდეს, არა მარტო იმას, რომ მყიდველმა გამოხატა ნება, მხოლოდ, 256 მ2 მიწის ნაკვეთის შეძენისა, არამედ – ასახავდეს მხარეთა შორის მოლაპარაკების მიმდინარეობის პროცესს, რაზეც უთითებდა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე; ამასთან, განსაზღვრავდეს სარგებლობის წესს ან სხვა ნების გამოვლენას, რომელიც სცილდება ნასყიდობის საგანს. აპელანტმა კი ვერ დაამტკიცა, რომ ამ ნახაზში მხარეთა მიერ გამოვლენილი ნება ეხებოდა, მაინცდამაინც, მიწის ნაკვეთის ნასყიდობასა და საკუთრებაში გადაცემას, მით უფრო, რომ მხარეთა განმარტებით, აღნიშნული ნახაზი არ ერთვოდა ნასყიდობის ხელშეკრულებას და არ შეადგენდა მის ნაწილს. თუ ნახაზით მხარეები აკონკრეტებდნენ ნასყიდობის ხელშეკრულების პირობებს, იგი, სწორედ, ამ ხელშეკრულების შემადგენელი ნაწილი უნდა ყოფილიყო ან, ყოველ შემთხვევაში, მასში, მითითება მაინც უნდა ყოფილიყო ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ აპელანტის მოთხოვნა ი. ბ-ძის მიმართ დაუსაბუთებლად მიიჩნია.
ამასთან, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ რა ნებაც არ უნდა გამოეხატათ მხარეებს 2005 წლის 9 დეკემბრის გარიგებაში, ზ. ჟ-ტის სარჩელი მაინც დაუსაბუთებელი იქნებოდა, ვინაიდან იგი ითხოვდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში ცვლილებების შეტანას, ქონების თანამესაკუთრედ აღრიცხვასა და ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას. ამ შემთხვევაში, პირველი და მეორე მოთხოვნების სამართლებრივი ბედი დამოკიდებული იყო სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების ნამდვილობაზე.
იმ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ გ. მ-ძესთან ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების დროისათვის, გამყიდველი, ი. ბ-ძე იყო ქონების მესაკუთრე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ბ-ძესა და გ. მ-ძეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ნამდვილია. ამიტომ, პალატამ, საჯარო რეესტრის ჩანაწერი გ. მხარაძის საკუთრების თაობაზე სწორად მიიჩნია და ჩათვალა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 311-ე მუხლის თანახმად, მისი გაუქმების საფუძვლები არ არსებობდა.
ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ ი. ბ-ძესა და გ. მ-ძეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ნამდვილიც რომ არ ყოფილიყო, გ. მ-ძეს დაიცავდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლით დადგენილი რეესტრის მონაცემთა უტყუარობის პრეზუმფცია, ვინაიდან აპელანტმა ვერც მიუთითა და ვერც წარმოადგინა იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ გ. მ-ძემ იცოდა ზ. ჟ-ტსა და ი. ბ-ძეს შორის არსებული დავის შესახებ, ხოლო მხოლოდ ის გარემოება, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების დროისათვის ჩანაწერი შეცილებული იყო, სასამართლოს მოსაზრებით, არ აქარწყლებდა საჯარო რეესტრის უტყუარობის პრეზუმფციას.
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 185-ე მუხლების ერთობლივი ანალიზის საფუძველზე, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ იმისათვის, რომ შემძენი არ დაიცვას რეესტრის უტყუარობის პრეზუმფციამ, აუცილებელია, არა მარტო, ჩანაწერის წინააღმდეგ იყოს საჩივარი შეტანილი, არამედ შემძენმაც იცოდეს ამის თაობაზე. ამის გამო, შემძენის, გ. მ-ძის მიმართ რეესტრის ჩანაწერები ითვლებოდა სწორად.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზ. ჟ-ტის სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლო იყო და დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.
აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ჟ-ტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტილების მიღებისას სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სრულიად ზედაპირულად, სამართლებრივი შეფასებებისა და განსჯის გარეშე დაადგინა, რომ მხარეებს შორის ნასყიდობის ხელშეკრულება ზ. ჟ-ტის უძრავი ქონების მთლიან ნაწილზე გაფორმდა, რაც არასწორია.
კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა მათ ახსნა-განმარტებებს, როდესაც მიუთითა, რომ თითქოსდა ზ. ჟ-ტმა არ უარყო, რომ გარიგებით მოხდა მიწის ნაკვეთის გასვხისება _ 256 კვ.მ რეალური წილი, სადაც სასამართლო დასძენს, რომ 2005 წლის 9 დეკემბრის გარიგება უთუოდ ეხებოდა მიწის ნაკვეთსაც, მაშინ, როდესაც ზ. ჟ-ტი განმარტავდა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებით მიწის ნაკვეთი არ გასხვისებულა, გასხვისდა მხოლოდ საცხოვრებელი სახლის 1/2 ნაწილი და, რომ მიწის ნაკვეთზე მოხდა შეთანხმება, მხოლოდ სხვა დამატებითი გარიგებით, აზომვითი ნახაზით.
კასატორის აზრით, ასევე უსაფუძვლოა სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ საბუთი, რომელიც მათი პოზიციის გასამტკიცებლად იქნა წარდგენილი სასამართლოში, არ შეესაბამებოდა სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის 39-ე მუხლის მოთხოვნებს და ყველა მტკიცებულება, რომელიც წარედგინა სასამართლოს, მათივე საწინააღმდეგოდ მეტყველებდა.
კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლი ნების გამოვლენასთან დაკავშირებით.
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ ასევე არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი, როდესაც მიიჩნია, რომ გ. მ-ძესა და ი. ბ-ძეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებით გარიგებას არ წარმოადგენდა, ვინაიდან ცხადი იყო, რომ გ. მ-ძე «კეთილსინდისიერ შემძენად» ვერ ჩაითვლებოდა, ვინაიდან მან იცოდა მხარეებს შორის სასამართლოში მიმდინარე დავასთან დაკავშირებით, რის შესახებაც საჯარო რეესტროს მიერაც იყო გაფრთხილებული.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 თებერვლის განჩინებით ზ. ჟ-ტის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. ჟ-ტის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ. ჟ-ტის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (500 ლარი) 70% _ 350 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ზ. ჟ-ტის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ ზ. ჟ-ტს დაუბრუნდეს ე. ბ-ძის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (500 ლარი) 70% _ 350 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
