ას-1212-1473-09 17 ივნისი, 2010 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ი. გ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიურო (მოპასუხე)

დავის საგანი – შესასრულებელი სამუშაოს ღირებულების ხელფასის სახით გაცემის დაყოვნებისათვის თანხის ანაზღაურება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 6 მარტს ი. გ-შვილმა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის არასწორად დაკავებული საშემოსავლო გადასახადის თანხისა და შესრულებული სამუშაოს ღირებულების ხელფასის სახით გაცემის დაყოვნებისათვის სულ 3 663,60 ლარის ოდენობით გადახდის დაკისრება.

მოსარჩელემ სასამართლო სხდომაზე დააზუსტა მოთხოვნა და განმარტა, რომ იგი ითხოვს შესაბამისი თანხის ანუ შესრულებული სამუშაოს ღირებულების, ხელფასის სახით გაცემის დაყოვნებისათვის 0,07 პროცენტის გადახდას შრომის კოდექსის ამოქმედებიდან 2009 წლის 11 თებერვლამდე.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ იგი ექსპერტიზის ბიუროში მუშაობდა 1993 წლიდან 2007 წლის 1 ნოემბრამდე შტატგარეშე ექსპერტად, შემდეგ ეკავა საშტატო ექსპერტის თანამდებობა, ბოლოს კი მოპასუხესთან მუშაობდა ხელშეკრულებით. შტატგარეშე ხელშეკრულებით მომუშავე ექსპერტებს ხელფასები ეძლეოდათ შესრულებული სამუშაოს მიხედვით თანხების დამკვეთი ორგანიზაციებიდან ჩარიცხვის შემდეგ. 2000, 2002, 2003 წლების მიერ შესრულებული სამუშაოებიდან, საქართველოს გენერალური პროკურატურიდან, შინაგან საქმეთა სამინისტროდან და საოლქო სასამართლოდან ჩაურიცხავი თანხა შეადგენდა სულ 12 702,12 ლარს, საიდანაც გადაუხდელი სახელფასო დავალიანება 4055,54 ლარია. აღნიშნული თანხის გადახდა მოპასუხეს დაეკისრა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით, რომელიც ძალაში დარჩა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით, უზენაესი სასამართლოს მიერ კი მოპასუხის საკასაციო საჩივარი განუხილველი დარჩა დაუშვებლობის გამო. შესაბამისი თანხა მას ჩაერიცხა 2009 წლის 16 თებერვალს.

მოსარჩელის განმარტებით, შესაბამისი თანხა ჩაირიცხა 2005 წლის ნოემბერ-დეკემბერში, ამიტომ შემსრულებლისათვის ხელფასი 4055,54 ლარი უნდა გაცემულიყო 2005 წლის დეკემბერში, რაც მოპასუხეს არ განუხორციელებია. სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე ხელფასი დაირიცხა და გაიცა 2009 წლის 16 თებერვალს.

მოსარჩელე თავის მოთხოვნას ამყარებს შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად დამსაქმებელი ვალდებულია, ნებისმიერი ანაზღაურებისა თუ ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისათვის გადაუხადოს დასაქმებულს დაყოვნებული თანხის 0,07 პროცენტი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილებით ი. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ 2 705,45 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულმა ბიურომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სსიპ ლევან სამხარულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ი. გ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი ფაქტობრივი გარემოებები: ი. გ-შვილი მოპასუხესთან შრომით ურთიერთობებში იმყოფებოდა 1993 წლიდან 2007 წლის 1 ნოემბრამდე, თუმცა ეს ურთიერთობები არ ყოფილა უვადო (უწყვეტი) ხასიათის და მხარეები უმრავლეს შემთხვევაში აფორმებდნენ ვადიან შრომით ხელშეკრულებებს. 2000, 2002 და 2003 წლებში მხარეებს შორის გაფორმებული იყო რამდენიმე ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება. მითითებული ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე, მიუღებელი შრომის ანაზღაურება (ხელფასი)4055,54 ლარის ოდენობით სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს ი. გ-შვილის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით, რომელიც უცვლელად იქნა დატოვებული სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებშიც.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილების საფუძველზე ი. გ-შვილის სახელზე 2009 წლის 16 თებერვალს გაიცა მიუღებელი ხელფასი 4055,54 ლარი.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ განსახილველ საქმეზე აღძრული სარჩელით ი. გ-შვილი, საქართველოს შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ითხოვდა ამ სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების დაყოვნების ყოველი დღისათვის დაყოვნებული თანხის 0,07%-ის დაკისრებას მოპასუხისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ, მართალია, ის შრომითი ურთიერთობა, რომლის სახელფასო დავალიანების გადახდის დაყოვნებისათვის მოსარჩელე ითხოვდა დაყოვნების ყოველი დღისათვის 0.07%-ის გადახდევინებას, წარმოიშვა ძველი შრომის კანონთა კოდექსის მოქმედების პერიოდში, მხარეთა შორის დავა განხილული და გადაწყვეტილი უნდა ყოფილიყო ახალი, 2006 წლის 25 მაისის შრომის კოდექსის შესაბამისი ნორმების გათვალისწინებით, რამდენადაც მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდა სწორედ ახალი შრომის კოდექსის მოქმედების პერიოდში. პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს ეს დასკვნა არ გამომდინარეობს საქმეში არსებული მტკიცებულებებიდან, კერძოდ, სადავო პერიოდში (2000, 2002 და 2003 წლებში) მხარეებს გაფორმებული ჰქონდათ რამდენიმე ვადიანი შრომის ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია მოცემული დავისათვის გადამწყვეტი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ სადავო პერიოდში (2000, 2002 და 2003 წლებში) მხარეებს შორის გაფორმებული ვადიანი შრომის ხელშეკრულებები ყველა შემთხვევაში წყდებოდა მათი ვადის გასვლის გამო და მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა არ გაგრძელებულა შრომის კანონთა კოდექსის 31-ე მუხლით განსაზღვრული წესით, შესაბამისად, გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სადავო სამართალურთიერთობების მოსაწესრიგებლად სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა 2006 წლის 4 ივლისიდან ამოქმედებული შრომის კოდექსი, რადგან ამ დროისათვის იმ შრომითი ხელშეკრულებების მოქმედების ვადები, რომლებიდანაც გამომდინარეობს სადავო სასამართალურთიერთობები, უკვე ამოწურული იყო და მხარეები იმყოფებოდნენ სხვა სახის შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობაში, რომელიც წარმოშობილი იყო სულ სხვა ხელშეკრულების საფუძველზე. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი შრომის ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე ძირითადი ვალდებულებები და მათ საფუძველზე წარმოშობილი აქცესორული ვალდებულებები (მათ შორის პირგასამტეხლოს დაკისრების საკითხი) ვერ დარეგულირდება საქართველოს შრომის კოდექსით, რომელსაც არ გააჩნია უკუქცევითი ძალა.

სააპელაციო პალატამ განმარტა „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილი და მიუთითა, რომ საქართველოს შრომის კოდექსი არ შეიცავს ნორმას, რომელიც დაადგენდა ამ კანონის უკუძალას. ამდენად, მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით 2006 წლის 4 ივლისიდან ამოქმედებული შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილს სასამართლომ კანონის დარღვევით მიანიჭა უკუძალა, გაავრცელა რა იგი იმ ურთიერთობებზე, რომლებიც აღარ არსებობდა ამ კოდექსის ამოქმედების მომენტისათვის.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ამ გარემოების გათვალისწინებით, სასამართლომ მოცემულ დავასთან მიმართებაში არასწორად გამოიყენა შრომის კოდექსის 53-ე მუხლი. იმის გათვალისწინებით, რომ არც სადავო პერიოდში მოქმედი შრომის კანონთა კოდექსი და არც ამ პერიოდში მხარეთა შორის გაფორმებული ვადიანი შრომის ხელშეკრულებები არ ითვალისწინებდა დამსაქმებლის (სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიურო) ვალდებულებას, გადაეხადა დასაქმებულისათვის (ი. გ-შვილი) შრომის ანაზღაურების დაყოვნებისათვის რაიმე პირგასამტეხლო, სასამართლოს არ გააჩნდა ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი სარჩელის დასაკმაყოფილებლად.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სადავო საკითხი უნდა იქნეს განხილული ახალი შრომის კოდექსის ნორმების გათვალისწინებით, რამდენადაც მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა გრძელდებოდა და იგი შეწყდა ახალი შრომის კოდექსის მოქმედების პერიოდში. ეს კი ის პერიოდია, რომლის განმავლობაშიც მოსარჩელეს წარმოეშვა და გააჩნდა მოპასუხის მიმართ შესაბამისი მოთხოვნის უფლება. 2004 წლის 4 ივლისადან მოპასუხეს წარმოეშვა ვალდებულება, მოსარჩელისათვის გადაეხადა სახელფასო დავალიანება.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ი. გ-შვილმა. მან მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ მხარეებს შორის გაფორმებული ვადიანი ხელშეკრულებები ყველა შემთხვევაში წყდებოდა ვადის გასვლის გამო და მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა არ გაგრძელებულა შრომის კანონთა კოდექსის 31-ე მუხლით განსაზღვრული წესით. ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში მუშაობის პერიოდში არც ერთი დღით ხელშეკრელების წყვეტა არ დასტურდება, რადგან მასთან ხელშეკრულებები იდებოდა წინასწარ 2 დღით ადრე. სასამართლომ მტკიცებულად მიიჩნია როგორც ერთჯერადი დაკვეთით შესრულებული სამუშაოები, ანუ კერძო ალტერნატიული ექსპერტიზის დასკვნები, ასევე მომსახურებაზე გაფორმებული ხელშეკრულებები, მაგრამ ყურადღება არ მიუქცევია იმ გარემოებისათვის, რომ სახელმწიფო ექსპერტის მიერ უწყვეტად იყო შესრულებული სამუშაოები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივარი, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ ი. გ-შვილი მოპასუხესთან შრომით ურთიერთობებში იმყოფებოდა 1993 წლიდან 2007 წლის 1 ნოემბრამდე. ამასთან ერთად სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ეს ურთიერთობა არ ყოფილა უვადო (უწყვეტი) და მხარეები უმრავლეს შემთხვევაში აფორმებდნენ ვადიან შრომით ხელშეკრულებებს.

ასევე სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ მოცემულ საქმეზე მოსარჩელის მიერ დაყენებული მოთხოვნა გამომდინარეობს 2000, 2002 და 2003 წლებში წარმოშობილი შრომითი ურთიერთობებიდან და მითითებულ პერიოდში მხარეებს შორის გაფორმებული იყო რამდენიმე ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ ასევე დადგენილია, რომ, მითითებული ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე, მიუღებელი შრომის ანაზღაურება (ხელფასი) 4055,54 ლარის ოდენობით სსიპ “ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს” ი. გ-შვილის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით, რომელიც უცვლელად დარჩა სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციის სასამართლოების მიერ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილების საფუძველზე ი. გ-შვილზე 2009 წლის 16 თებერვალს გაიცა მიუღებელი ხელფასი 4055,54 ლარის ოდენობით.

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო ურთიერთობაზე არ უნდა გავრცელდეს 2006 წლის 4 ივლისიდან ამოქმედებული შრომის კოდექსი, რადგან იმ დროისათვის, 2000, 2002 და 2003 წლებში დადებული ხელშეკრულებების მოქმედებების ვადები, რომლიდანაც გამომდინარეობს სადავო ურთიერთობები, უკვე ამოწურული იყო.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ი. გ-შვილის მოთხოვნის საფუძველს წარმოადგენს შრომის კოდექსის (2006 წლის 4 ივლისის რედაქციის) 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რომლის თანახმად დამსაქმებელი ვალდებულია, ნებისმიერი ანაზღაურების თუ ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისათვის გადაუხადოს დასაქმებულს დაყოვნებული თანხის 0.07 პროცენტი. ამდენად, ყურადსაღებია ის, რომ განხილვის საგანს არ წარმოადგენს ანაზღაურებისა თუ ანგარიშსწორების დაყოვნებით მიყენებული ზიანის ფაქტი, რადგან განსახილველი ნორმით განსაზღვრული პასუხისმგებლობისათვის არ არის აუცილებელი ზიანის ფაქტის არსებობა, საკმარისია მხოლოდ ანაზღაურების თუ ანგარიშსწორების დაყოვნების ფაქტის არსებობა.

როგორც აღინიშნა, განსახილველი ურთიერთობა ეხება 2000, 2002 და 2003 წლებში მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულებების საფუძველზე შესრულებული სამუშაობისათვის გადასახდელი თანხის დაყოვნების ფაქტი. ისმის კითხვა, უნდა გავრცელდეს თუ არა განსახილველი ნორმა სადავო ურთიერთობაზე.

ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოქმედი შრომის კოდექსი, ამ კოდექსის ამოქმედებამდე წარმოშობილ ურთიერთობებზე შეიძლება გავრცელდეს მხოლოდ ამავე კოდექსის 53-ე მუხლით დადგენილი პირობების არსებობისას, კერძოდ, განსახილველი ნორმის თანახმად, ეს კოდექსი ვრცელდება არსებულ შრომით ურთიერთობებზე, მიუხედავად მათი წარმოშობის დროისა. კონკრეტულ შემთხვევაში შრომითი ურთიერთობის წარმოშობის საფუძველს წარმოადგენს შრომის ხელშეკრულება. მიუხედავად იმისა, რომ 1993 წლიდან 2007 წლის 1 ნოემბრამდე პერიოდი მოიცავდა როგორც ვადიან შრომითი ხელშეკრულებებით გათვალისწინებულ ურთიერთობას, ასევე კასატორის შტატში მუშაობის პერიოდს, იმისათვის, რომ შრომის კოდექსის 53-ე მუხლის საფუძველზე გავავრცელოთ ამ ურთიერთობაზე ამავე კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, აუცილებელია არსებობდნენ მხარეთა შორის წარმოშობილი ის უფლება-ვალდებულებები, რომლებიც წარმოიშვნენ ამ კოდექსის ამოქმედებამდე, მაგრამ გრძელდებიან ან შეწყდნენ ამ კოდექსის მოქმედების პერიოდში. ზუსტად რომ, ამ უფლება-ვალდებულებების წარმოშობის საფუძველს წარმოადგენს შრომის ხელშეკრულება. ვადიანი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შრომითი ურთიერთობა წყდება ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადის ამოწურვის მომენტიდან თუ სხვა რამ არ არის განსაზღვრული მხარეთა მიერ. თუნდაც ამ ვადის ამოწურვის დღეს მხარეთა მიერ ხელახლა გამოთქმული ნება სხვა ვადიან ხელშეკრულების დადებაზე წარმოადგენს დამოუკიდებელ ხელშეკრულებას, ე.ი. წინა ხელშეკრულებისაგან დამოუკიდებელ მხარეთა მიერ გამოვლენილ ნებას, რომელიც უკავშირდება ახალ შრომითი ურთიერთობებს. კასატორი ვერ ადასტურებს და ვერ უთითებს ისეთ მტკიცებულებებზე, რიმლითაც დადასტურდებოდა სააპელაციო სასამართლოში მხარეთა შორის ამ კოდექსის ამოქმედებამდე წარმოშობილი შრომითი ურთიერთობა, რომლის უფლება-ვალდებულებები გაგრძელდა ან შეწყდა მოქმედი შრომის კოდექსის მოქმედების პერიოდში. ამდენად, 2000, 2002 და 2003 წლებში მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულებების საფუძველზე შესრულებული სამუშაობისათვის გადასახდელი თანხის დაყოვნებისათვის არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს მოქმედი შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რადგან მითითებული ხელშეკრულებებით წარმოშობილი ურთიერთობები შეწყდა შრომის კოდექსის ამოქმედებამდე, ხოლო მოთხოვნის სხვა საფუძველი, როგორც აღინიშნა, კასატორს არ გააჩნია.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ წარმოდგენილი არ არის დასაბუთებული პრეტენზია. კონკრეტულ შემთხვევაში დასაშვებ და დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება და სამართლებრივ-მატერიალური ნორმის არასწორად გამოყენება ან განმარტება. ამდენად, საქმეში არ მოიპოვება ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც, საქართველოს საქმოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, გამორიცხავდა სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ მითითებული კანონი არ დარღვეულა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ი. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.